บทที่ 1060 หงชือ! ข้าหวังในตัวเจ้านะ!!!

จินชืออยากจะหนีไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย

แต่ทว่า......

การต้อนรับราชาผีเป็นเรื่องใหญ่ นายท่านเป็นคนสั่งลงมาเอง

หากตัวเองหนีไปดื้อๆ

แล้วคืนนี้กลับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ตัวเองก็คงกลายเป็นนกตื่นเกาทัณฑ์ (คนขี้ขลาดตาขาว) ดีไม่ดีอาจจะโดนนายท่านลงโทษอีก แถมยังต้องเสียหน้าต่อหน้าภูตผีตนอื่นๆ อีกต่างหาก

แบบนี้จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

จินชือกลอกตาไปมา เลื่อนสายตาไปหยุดที่ร่างของหงชือ จู่ๆ ก็คิดแผนการเด็ดๆ ขึ้นมาได้

"อะแฮ่ม"

"หงชือเอ๊ย"

น้ำเสียงของจินชือเจือปนไปด้วยรอยยิ้ม ตบไหล่หงชือเบาๆ: "เจ้าทำงานละเอียดรอบคอบ ข้าหวังในตัวเจ้ามาตลอดเลยนะ"

"เมื่อไม่กี่วันก่อน นายท่านยังถามข้าอยู่เลย ว่าหงชือเป็นยังไงบ้าง? ข้าก็พูดข้อดีของเจ้าไปซะเยอะเลยล่ะ"

"นายท่านพอใจในตัวเจ้ามาก ยังบอกให้ข้าทดสอบเจ้าดูอีกหน่อย บอกว่าอีกไม่นาน หากมีโอกาสเหมาะสม จะช่วยให้เจ้าเลื่อนขั้นเป็นราชาผีด้วยนะ"

"พูดตามตรง ข้ายังอิจฉาเลย"

หงชือฟังแล้วก็ทั้งตกใจทั้งดีใจ ซาบซึ้งจนแทบจะคุกเข่าลงไป: "ใต้เท้าจินชือ นายท่านพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ?"

"ข้า...... ข้า......"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ! ใต้เท้าจินชือ ต่อไปนี้ท่านก็คือพี่ใหญ่แท้ๆ ของข้า ท่านให้ข้าไปตะวันออก ข้าจะไม่ไปตะวันตกเด็ดขาด!"

"ให้ข้าเอาหัวชนกำแพง ข้าก็จะไม่ผูกคอตายเด็ดขาด"

จินชือโบกมือปัด ทอดถอนใจเอ่ยว่า: "ไม่ต้องพูดเรื่องนี้หรอก พวกเราต่างก็ทำงานให้สำนักผี ให้นายท่าน แค่ตั้งใจทำอย่างเต็มที่ก็พอแล้ว"

"การต้อนรับราชาผีในครั้งนี้ สำคัญยิ่งนัก! ข้าคิดว่า......"

สีหน้าของจินชือ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา: "นี่เป็นโอกาสอันดีเยี่ยมสำหรับเจ้าเลยนะ"

"หากเจ้าสามารถเข้าตานายท่านได้ วันหน้าสถานะในสำนักผีของเจ้าก็จะต้องพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน พี่น้องอย่างพวกเราสองคนร่วมมือกัน ก็จะต้องต่อกรกับสองพี่น้องเสวี่ยหลัวชาได้อย่างแน่นอน"

"เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ?"

หงชือก็ไม่ได้โง่ พอได้ยินจินชือพูดแบบนี้ ก็เข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ ได้ในทันที

"ใต้...... ใต้เท้าจินชือ ท่านหมายความว่า...... จะให้ข้าไปต้อนรับใต้เท้าราชาผีงั้นเหรอครับ?"

"ถูกต้อง"

จินชือพยักหน้า

"นี่......"

ความสุขมาเยือนอย่างกะทันหันเกินไป หงชือถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พึมพำอยู่พักหนึ่ง ถึงได้เอ่ยปาก

"แต่ว่า...... นายท่านสั่งให้ท่านไปต้อนรับนี่ครับ! ถ้าข้าไป จะส่งผลกระทบต่อท่านหรือเปล่าครับ?"

จินชือส่ายหน้า ยิ้มเอ่ยว่า: "เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ทางฝั่งนายท่าน เดี๋ยวข้าจะไปอธิบายเอง"

"หงชือเอ๊ย เจ้าเป็นแขนซ้ายแขนขวาของข้านะ! การที่ข้าตัดสินใจแบบนี้ ข้าก็ลำบากใจเหมือนกันนะ"

"แต่ทว่า......"

"ทุกอย่างล้วนไม่สำคัญหรอก"

"ภารกิจของเจ้าในคืนนี้ ก็คือต้อนรับใต้เท้าราชาผีจุติลงมา แล้วพาออกจากหน้าผาพันผีอย่างเงียบเชียบ"

"หลังจากจบเรื่องนี้ นายท่านจะต้องชื่นชมในตัวเจ้าอย่างแน่นอน จุดประสงค์ของข้าก็บรรลุแล้ว"

หงชือซาบซึ้งใจจนหาที่เปรียบไม่ได้: "ใต้เท้าจินชือ ทำไมท่านถึงได้...... ดีกับข้าขนาดนี้"

จินชือ: "ข้าไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อสำนักผี เพื่อตัวเจ้าต่างหาก"

"แน่นอนล่ะ"

"หากเจ้าไม่ยินยอม ข้าก็จะไม่ฝืนใจ! จะตัดสินใจยังไง ล้วนขึ้นอยู่กับความคิดของเจ้าเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น"

หงชือมองจินชือ กัดฟันแน่น เอ่ยว่า: "ในเมื่อใต้เท้าจินชือยินดีสละความดีความชอบให้ หากข้าไม่รับไว้ ก็ดูจะไม่รู้จักรักษาน้ำใจกันเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับ?"

"เพียงแต่......"

เขาเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง: "บรรดาใต้เท้าราชาผีพวกนั้น อาจจะไม่ฟังคำสั่งของข้านะครับ"

"เรื่องนี้ง่ายมาก"

จินชือสะบัดฝ่ามือวูบ ดอกปี่อั้นสีทองดอกหนึ่งก็ลอยอยู่ระหว่างผีทั้งสอง แผ่ซ่านกลิ่นอายความหนาวเหน็บเสียดกระดูกออกมาเป็นระลอก

"ดอกปี่อั้นของนายท่าน?"

หงชือกลืนน้ำลายเอื๊อก

"ถูกต้อง"

จินชือสะบัดท่อนแขน บนร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายอันทรงพลัง: "พอราชาผีเห็นของสิ่งนี้ ก็จะรู้ทันที ว่าเจ้าคือนายท่านส่งมา!"

"ก็จะต้องเชื่อฟังคำสั่งของเจ้าอย่างแน่นอน"

"มีของสิ่งนี้แล้ว"

"เจ้ายังมีความกังวลอะไรอีกไหม?"

หงชือส่ายหน้า คุกเข่าลงกับพื้นทันที: "สิ่งที่ใต้เท้าจินชือฝากฝัง หงชือจะไม่ทำให้ผิดหวังเด็ดขาดครับ"

"ดีมาก"

จินชือยกเท้าขึ้น ก็เดินออกไปนอกศาลเจ้าผุพัง ฝีเท้าดูสง่างามแต่ก็แฝงไปด้วยความเร่งรีบอย่างเลือนราง

"ใต้เท้าจินชือ ท่านจะไปไหนครับ?"

จินชือหัวเราะหึๆ เอ่ยว่า: "ข้าจะไปเดินดูรอบๆ คอยเป็นกองหน้าเคลียร์ทางให้เจ้าไง"

"หงชือ คืนนี้พระเอกของงานก็คือเจ้านะ! อย่าทำให้ความหวังดีของข้าต้องสูญเปล่าล่ะ"

"เจ้าก็ไม่ต้องกังวลไป"

"ตอนที่ใต้เท้าราชาผีจุติลงมา ข้าก็จะปรากฏตัวขึ้น เพื่อคอยคุมเชิงให้เจ้าเหมือนกัน"

"ตั้งใจทำงานล่ะ"

"ข้าหวังในตัวเจ้านะ"

จินชือก้าวออกจากศาลเจ้าผุพัง หายวับไป

"ใต้เท้าจินชือวางใจได้ครับ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน!"

หงชือประคองดอกปี่อั้นสีทองที่แผ่ซ่านไอหยินออกมาด้วยสองมือ สีหน้าเบิกบานใจ ตื่นเต้นจนหาที่เปรียบไม่ได้

ช่างเหมือนกับ......

นักศึกษาจบใหม่ ที่เพิ่งเรียนจบ ก็ได้เป็นนิติบุคคลของบริษัทยักษ์ใหญ่ซะเหลือเกิน

........................

จินชือเดินออกจากศาลเจ้าผุพัง กวาดตามองไปรอบๆ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ลางสังหรณ์แห่งอันตรายในใจยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

"ไม่ได้แล้ว"

"ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ข้าต้องไป"

จินชือเดินไปข้างหน้าได้สองสามก้าว ก็หยุดลงอีกครั้ง พึมพำว่า: "ถ้าเผื่อเป็นแค่ความรู้สึกไปเองของข้าล่ะ?"

"ช่างเถอะ"

"รอให้ราชาผีจุติลงมาก่อน หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าค่อยหนีก็ยังไม่สาย!"

"ไอ้โง่หงชือนั่น"

จินชือหันกลับไป มองดูศาลเจ้าผุพังแวบหนึ่ง ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม: "เรื่องแรกที่ข้าเรียนรู้จากการมาเยือนโลกมนุษย์ก็คือ......"

"บนฟ้าไม่มีพายเนื้อ (ของฟรี) ร่วงหล่นลงมาหรอก"

"ถ้ามีร่วงลงมาจริงๆ"

"พายเนื้อชิ้นนั้น ก็มีแต่จะวางยาพิษให้เจ้าตาย ทำให้เจ้าจุกตาย ทำให้เจ้าสำลักตายเท่านั้นแหละ......"