บทที่ 161 การมาเยือนของดราก้อน

บทที่ 161 การมาเยือนของดราก้อน

“ใครน่ะ?!”

ปฏิกิริยาของฮิเอ็นรวดเร็วมาก ทันทีที่เขาเห็นพายุเฮอริเคนหมุนวนอยู่บนดาดฟ้าเรือและค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างมนุษย์ หมัดของเขาก็ถูกเคลือบด้วย ‘ฮาคิเกราะ’ ในพริบตา พร้อมเข้าปะทะได้ทุกเมื่อ

เกลียวพายุบ่งบอกถึงผู้มีพลัง ‘ผลปีศาจสายโรเกีย’ และคนประเภทนี้มักมีชื่อเสียงและฝีมือที่มองข้ามไม่ได้ แต่เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น... ถ้าใครกล้ามาหาเรื่องลูกพี่ของเขา ต่อให้เป็นจอมพลเรือแห่งกองทัพเรือ เขาก็กล้าต่อยหน้ามัน!

โจรสลัดคนอื่นๆ ก็มีท่าทีราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ ชักอาวุธออกมาและชี้ปลายดาบไปยังร่างในชุดคลุม

“เฮ้ย แกน่ะ! ทำวางมาดอะไรนักหนา? ถอดเสื้อคลุมออกซะ!”

โจรสลัดคนหนึ่งพยายามจะใช้ดาบเขี่ยผ้าคลุมสีเขียวของชายนิรนามออกอย่างถือวิสาสะ แต่ก่อนที่ปลายดาบจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า สายลมกรรโชกแรงก็พัดวูบผ่านไป... กว่าจะรู้ตัว เขาก็รู้สึกเจ็บปวดรุนแรง แม้จะพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ถูกคู่ต่อสู้สยบลงด้วยพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

“การเอาดาบมาชี้หน้าคนอื่น มันเสียมารยาทมากนะ!”

ชายคนนั้นค่อยๆ ปลดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและดูองอาจ ผมสีดำยาวสลวยพาดลงบนไหล่อย่างเป็นธรรมชาติ บนแก้มสีเข้มเล็กน้อยนั้น มีรอยแผลเป็นรูปทรงประหลาดพาดผ่าน แม้มันจะทำลายความสมบูรณ์แบบของใบหน้าไปบ้าง แต่มันกลับเพิ่มความน่าเกรงขามและความดุดันให้กับเขา

“ไม่ได้เจอกันนานนะ... ฮิเอ็น!”

วินาทีที่ใบหน้านั้นปรากฏในสายตาของฮิเอ็น เขาก็จำชายคนนี้ได้ทันที แม้จะเคยเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่อีกฝ่ายทิ้งความประทับใจไว้ลึกซึ้งมาก ยิ่งไปกว่านั้น ในหน้าหนังสือพิมพ์ช่วงหลังมานี้ ชายคนนี้ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งมาตลอด!

“ทหารเรือทรยศ... มังกี้ D ดราก้อน! จากความหวังของกองทัพเรือกลายเป็นอาชญากรที่ทั่วโลกต้องการตัว... จู่ๆ คุณมาทำอะไรที่นี่? มีจุดประสงค์อะไร!”

แววตาของฮิเอ็นยังคงเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาไม่ยอมลดการป้องกันลงเพียงเพราะเคยรู้จักกันผิวเผิน เขาไม่รู้ว่าทำไมดราก้อนถึงทรยศกองทัพเรือ และเขาไม่สนด้วย เขาจำได้แค่ว่าชายคนนี้เคยลงมือกับลูกพี่ของเขามาก่อน และตราบใดที่ยังไม่รู้จุดประสงค์ ดราก้อนก็คือศัตรูในสายตาเขา

“จริงจังและพึ่งพาได้จริงๆ!”

ดราก้อนยักไหล่ แสดงท่าทีเข้าใจและชื่นชม

ในขณะเดียวกัน โรลดี้ที่กำลังงีบหลับอยู่ในห้องพักกัปตันก็ตื่นขึ้นเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย เมื่อรู้ว่าเพื่อนเก่ามาเยือน เขาก็ฉีกยิ้มกว้าง

“กะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ดูซิว่าใครมา! อะไรกัน... ไอ้คนที่เคยด่าคนอื่นปาวๆ ว่าเป็นคนทรยศ แถมลงมือหนักขึ้นทุกทีที่เจอกัน ไหงตอนนี้ถึงโดนกองทัพเรือถีบหัวส่งออกมาเหมือนกันซะล่ะ? แถมค่าหัวยังไม่น้อยหน้าชั้นเลยนี่หว่า?”

วินาทีที่โรลดี้เห็นใบประกาศจับของดราก้อน เขาก็พอจะเดาอะไรได้บ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครเปิดตัวด้วยค่าหัวเริ่มต้นสูงถึง 2,500 ล้านเบรีหรอก!

โรลดี้แปลกใจเล็กน้อยที่ดราก้อนไม่เลือกที่จะ ‘อดทน’ เหมือนไอ้สองคนนั้น แต่เมื่อคิดให้ดี นี่แหละคือสิ่งที่สมกับนิสัยของหมอนี่ที่สุด ตอนนี้เมื่อเขามองดราก้อน แววตาจึงเต็มไปด้วยความชื่นชมและการยอมรับที่มากขึ้น

“เฮอะ! ไอ้บ้าเอ๊ย... อะไร? จะไม่เชิญชั้นเข้าไปนั่งในห้องหน่อยรึไง?”

ดราก้อนพูดอย่างหงุดหงิด เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมเพราะหมัดของฮิเอ็นยังไม่ยอมลดลง สายตาที่เขามองไปยังมนุษย์เงือกหนุ่มเริ่มมีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ลูกน้องที่ภักดีขนาดนี้ มันช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน แถมฝีมือของหมอนี่ก็ชัดเจนว่าไม่ธรรมดา... ตอนนี้เขามีความคิดบ้าๆ ผุดขึ้นมา ในช่วงเวลาที่เขาต้องการกำลังคนและทรัพยากรมหาศาลแบบนี้ ถ้าเขาดึงตัวหมอนี่มาได้... หรือจะให้บ้ากว่านั้น คือดึงโรลดี้มาร่วมอุดมการณ์ด้วย... นั่นคงเป็นฝันที่เป็นจริง!

“เอาล่ะ ฮิเอ็น ลดหมัดลงเถอะ! ...พวกแกด้วย ไปหาของกินมา แล้วเอาไปส่งที่ห้องชั้น!”

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของดราก้อน โรลดี้ก็รีบตัดสินใจทันที

ดราก้อนมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นราวกับเด็กน้อย กวาดสายตาสำรวจความหรูหราอู้ฟู่ของเรือรบโรลดี้ ราวกับหมาป่าที่ได้กลิ่นเลือด ดวงตาของเขากลอกไปมา ดูเหมือนกำลังวางแผนว่าจะรีดไถเพื่อนเก่าคนนี้ยังไงให้คุ้มที่สุด

จนกระทั่งเมื่อเข้ามานั่งในห้องพักของโรลดี้ สายตาของเขาถึงได้จับจ้องไปที่เจ้าของห้อง

“แกนี่มันฟุ่มเฟือยจริงๆ เจ้าหนู! นี่มันถอดแบบมาจากเรือรบขนาดกลางของกองทัพเรือแบบ 1:1 เลยนี่หว่า เรือลำนี้คงผลาญเงินไปบานเบอะเลยสินะ?”

ดวงตาของดราก้อนเป็นประกายวิบวับ ราวกับชาวนาผู้ยากจนที่กำลังจ้องจะปล้นเศรษฐี

“เออๆ เลิกทำท่าทางแบบนั้นสักทีเถอะ... เล่ามาสิพ่อตัวดี ไปก่อเรื่องสะเทือนฟ้าดินอะไรมาล่ะ?”

โรลดี้โยนขวดเบียร์ไปให้ อีกฝ่ายรับไว้แล้วบิดฝาออกกระดกเข้าปากรวดเดียวโดยไม่รังเกียจ หลังจากส่งเสียงแห่งความสดชื่นออกมา เขาก็เริ่มผ่อนคลายลง

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องบางอย่าง แววตาของดราก้อนก็เริ่มซับซ้อนขึ้น

“แกรู้ไหม โรลดี้? จริงๆ แล้วชั้นไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก ถ้าชั้นเดินตามเส้นทางที่ตาแก่ปูไว้ให้ อีกไม่นานชั้นก็คงได้เลื่อนยศเป็นพลเรือเอกคนใหม่ ถึงแม้จะไม่ค่อยเต็มใจ แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้ แกก็น่าจะรู้สถานการณ์ในกองทัพเรือตอนนี้ดี... แต่ทว่า...”

ดราก้อนกุมหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“แกรู้ไหม? เด็กคนนั้นอายุแค่ 7 ขวบเองนะ! ไอ้ระยำนั่นดันเกิดถูกใจเด็กคนนั้นขึ้นมา บอกว่าจะเอาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับไปเป็น ‘ภรรยาคนที่ 9’ ...มันบ้าไปแล้วรึไง?!”

“ถ้าเป็นคนที่ 9... แล้ว 8 คนแรกไปไหนซะล่ะ? รอยยิ้มของเด็กคนนั้นน่ารักขนาดนั้น ทำไมต้องเอาปลอกคอที่เย็นเฉียบไปสวมบนลำคอเล็กๆ นั่นด้วย? แกรู้ไหมว่าใบหน้าของมันตอนนั้นน่ารังเกียจแค่ไหน?”

ในช่วงท้าย เสียงของดราก้อนแทบจะขาดหายไป สำหรับผู้ชายอย่างเขา การแสดงออกเช่นนี้บ่งบอกชัดเจนว่าเขาโกรธแค้นเพียงใด

“ชั้นรู้ ดราก้อน... ชั้นรู้ดีเลยล่ะ!”

จู่ๆ โรลดี้ก็หัวเราะขึ้นมา

“เชื่อเถอะ ความขยะแขยงที่ชั้นมีต่อสิ่งมีชีวิตงี่เง่าพวกนั้น ไม่ได้น้อยไปกว่าแกหรอก! ไม่มีใครเกลียดพวกมันมากไปกว่าชั้นอีกแล้ว... สรุปว่า นายฆ่าไอ้มังกรฟ้านั่นไปแล้วสินะ?”

“ใช่! ชั้นใช้ ‘เพลงหมัดกรงเล็บมังกร’ ที่ชั้นภูมิใจ... กรงเล็บที่ชั้นเคยบอกว่าจะใช้บดขยี้อำนาจจอมปลอมทั้งปวง... ฉีกกระชากลำคอของมันเหมือนฉีกเศษผ้าขี้ริ้ว! ในวินาทีนั้น... ชั้นรู้สึกเหมือนชีวิตของชั้นได้รับการปลดปล่อยและยกระดับขึ้นจริงๆ!”

ในการทรยศต่อศรัทธาเดิม แต่กลับเป็นการฆ่าที่ชอบธรรมที่สุด... ดราก้อนได้ค้นพบชีวิตใหม่ของเขาแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═