ตอนที่ 111 : สือหลานเค่อถูกโจมตีอย่างหนัก การเผชิญหน้างั้นหรือ?

ตอนที่ 111 : สือหลานเค่อถูกโจมตีอย่างหนัก การเผชิญหน้างั้นหรือ?

ถังซานสลบไปแล้ว

เดิมทีเขาตั้งใจจะใช้อาวุธลับเพื่อข่มขู่เยี่ยมู่

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเยี่ยมู่จะมองทะลุเล่ห์เหลี่ยมของเขามาตั้งนานแล้ว

เยี่ยมู่ถึงกับซ้อนแผนของเขา โดยใช้ค่ายกลกระบี่กักขังเขาไว้

ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีของเยี่ยมู่ก็โหดเหี้ยมมากจริงๆ ถึงขั้นทำลายฝ่ามือและข้อต่อของถังซานโดยตรง

เขายังทิ้งปราณกระบี่เจ็ดดาราเอาไว้ด้วย

นี่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ถังซานใช้สูตรโกงโดยเฉพาะ!

ท้ายที่สุดแล้ว ถังซานก็เป็นราชาจอมโกงตัวยง

เขาพร้อมจะโกงได้ทุกเมื่อ!

แขนขาดงั้นหรือ?

เขาสามารถฟื้นฟูมันได้อย่างง่ายดาย

แต่เมื่อคนอื่นสูญเสียแขนไป อย่างเช่น พรหมยุทธ์กระบี่...

พวกเขากลับไม่สามารถฟื้นฟูมันได้เลย!

เป็นเพราะพรหมยุทธ์กระบี่ไม่มีกระดูกวิญญาณที่เหมาะสมงั้นหรือ?

ย่อมไม่ใช่แน่นอน!

กระดูกวิญญาณเป็นเพียงแง่มุมหนึ่งเท่านั้น อีกแง่มุมหนึ่งก็คือ 'การโกง' ต่างๆ นานา

เยี่ยมู่ทิ้งปราณกระบี่เจ็ดดาราเอาไว้ตอนนี้ ก็เพื่อป้องกันเรื่องนี้นี่แหละ

ไต้มู่ไป๋และอ้าวกุ่ยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

แต่เมื่อพวกเขาเห็นแววตาของเยี่ยมู่ พวกเขาก็กลัวจนหัวหด

นั่นคือแววตาที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า โดยไม่มีความพยายามที่จะปิดบังเจตนาฆ่าเลยแม้แต่น้อย

หากคู่ต่อสู้ลงมือ พวกเขาคงได้ตายจริงๆ แน่!

"เสี่ยวอ้าว!"

ไต้มู่ไป๋กัดฟัน

อ้าวกุ่ยกำลังจะสร้างไส้กรอกออกมาทันที

แต่แล้วเขาก็เห็นไต้มู่ไป๋ยกมือขึ้นและตะโกนว่า "พวกเราขอยอมแพ้!"

ไส้กรอกที่อ้าวกุ่ยกำลังสร้างอยู่ถึงกับสลายไป

อะไรกันเนี่ย?

ลูกพี่ไต้ถึงกับยอมแพ้เลยหรือ?

"ไอ้โง่ เอ็งยังมัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ?"

ไต้มู่ไป๋เงยหน้าขึ้นมองผู้บรรยาย

ถ้าพวกเขาไม่รีบประกาศ พวกเขาทุกคนคงตกอยู่ในอันตรายเมื่อเยี่ยมู่พุ่งเข้ามาแน่ๆ

หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ ในที่สุดผู้บรรยายก็ได้สติ

เขารีบประกาศผลการแข่งขันทันที

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเยี่ยมู่ไม่ทันได้ตั้งตัว

ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่ล้มเลิกความตั้งใจ ท้ายที่สุดแล้ว เขาจะโจมตีต่อไปไม่ได้ มิฉะนั้นเขาจะทำผิดกฎ

"ไอ้หมอนั่น ไต้มู่ไป๋... คุกเข่ายอมแพ้ได้ลื่นไหลดีนี่นา"

เยี่ยมู่พึมพำกับตัวเอง

เมื่อพิจารณาจากนิสัยของไต้มู่ไป๋แล้ว เขาไม่ควรจะยอมแพ้เร็วขนาดนี้สิ

ถ้าเขาจะยอมแพ้ ก็ควรจะเป็นตอนที่สถานการณ์มันสิ้นหวังจริงๆ

เป็นเพราะถังซานงั้นหรือ?

ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง

เมื่อถังซานถูกเขาทำให้พิการ พวกเขาก็สูญเสียวิญญาจารย์สายควบคุมไป และความแข็งแกร่งโดยรวมของไต้มู่ไป๋ก็ลดลงอย่างมาก

บวกกับฝ่ายของเขาเองก็ยังมีเสียวอู่และคนอื่นๆ อยู่

ดังนั้น การที่ไต้มู่ไป๋เลือกที่จะยอมแพ้จึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

"ถ้ามีโอกาสเจอพวกมันคราวหน้า ข้าต้องลงมือให้เร็วกว่านี้ซะแล้ว!"

เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้จัดการกับไต้มู่ไป๋ให้เด็ดขาด

เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะพลาดโอกาสไป

โชคดีที่เขาทำให้ถังซานพิการไปแล้ว

แม้ว่าอาจจะมีวิธีอื่นๆ ที่ช่วยให้เขาฟื้นตัวได้ในภายหลัง...

แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยชะลอเวลาการเติบโตของถังซานไปได้

ในช่วงเวลานี้ เขาสามารถมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาตัวเองได้

แล้วค่อยไปแย่งชิงโอกาสของถังซาน

ของอย่างเช่นครอบเอกภพครอบสมุทร สามารถถูกแย่งชิงไปได้ทั้งหมด

โอกาสสมุนไพรอมตะก็สูญเสียไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าถังซานจะใช้พลังของสมุนไพรอมตะเพื่อเลื่อนระดับ

ยิ่งไปกว่านั้น เมิ่งอีหรานก็ดูเหมือนจะหมายตาโอกาสที่เป็นของกลุ่มถังซานไว้แล้วเช่นกัน

นางน่าจะลงมือในภายหลัง

และยังมีเชียนเริ่นเสวี่ยอีกคน!

ครอบเอกภพครอบสมุทรอยู่ในมือของราชวงศ์เทียนโต่ว นางจะต้องหาทางเอามันมาให้ได้อย่างแน่นอน

หากไม่มีครอบเอกภพครอบสมุทร ถังซานจะได้รับการยอมรับจากเทพสมุทรได้อย่างไรล่ะ?

ด้วยชีวิตของเขางั้นหรือ?

ฝูหลันเต๋อและคนอื่นๆ ขึ้นมาบนเวทีแล้ว รีบพาไต้มู่ไป๋และคนอื่นๆ ลงไปอย่างรวดเร็ว

เมื่ออวี้เสี่ยวกังเห็นอาการบาดเจ็บของถังซาน ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปถลึงตาใส่เยี่ยมู่

"ทีมเทียนซู! ใช้วิธีการชั่วร้ายแบบนี้เนี่ยนะ!"

"เสี่ยวกัง ไม่ต้องกังวลไปหรอก สักวันเราต้องได้ล้างแค้นแน่!"

ฝูหลันเต๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ถังซานเป็นนักเรียนใหม่ในปีนี้และเป็นศิษย์ของอวี้เสี่ยวกังด้วย

เขารู้ดีว่าอวี้เสี่ยวกังให้ความสำคัญกับศิษย์คนนี้มากแค่ไหน

ตอนนี้เมื่อถังซานพิการไปแล้ว อวี้เสี่ยวกังจะทำใจยอมรับได้อย่างไร?

ถังซานก็เป็นนักเรียนของสือหลานเค่อเช่นกัน หลังจากต้องเผชิญกับหายนะเช่นนี้ มันคงเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้หากเขาในฐานะผู้อำนวยการจะไม่เรียกร้องความยุติธรรม

เยี่ยมู่สังเกตเห็นสายตาของพวกเขา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

สือหลานเค่อในตอนนี้ไม่ได้มีฝีมืออะไรมากนัก แต่ความสามารถในการหาเรื่องของพวกเขานั้นจัดอยู่ในระดับแนวหน้าเลยล่ะ

"ผู้ใดเข่นฆ่า ผู้นั้นก็ย่อมถูกเข่นฆ่า"

ฝูหลันเต๋อโกรธจนจมูกแทบจะเบี้ยว

"พ่อหนุ่ม การหยิ่งยโสเกินไปไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ!"

"ตาเฒ่า การอวดดีเกินไปจะทำให้ฝาโลงศพปิดไม่สนิทเอานะ"

เยี่ยมู่สวนคำเยาะเย้ยกลับไป โดยไม่ได้เห็นฝูหลันเต๋ออยู่ในสายตาเลยสักนิด

ปรัชญาบางอย่างของสือหลานเค่อนั้นค่อนข้างแปลกประหลาด

ราวกับว่ามีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้หยามเกียรติผู้อื่นได้ และมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าคนได้

หากคนอื่นลงมือกับพวกเขา คนๆ นั้นก็จะกลายเป็นคนชั่วช้าสามานย์

เมื่อมองดูสถานการณ์เมื่อกู่นี้ ใครที่มีตาต่างก็เห็นว่าถังซานเป็นฝ่ายเริ่มมีเจตนาฆ่าก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้อาวุธลับโจมตีจุดตายโดยตรงอีกด้วย

หากไม่ใช่เพราะการบ่มเพาะที่ลึกล้ำของเยี่ยมู่ เขาคงได้รับอันตรายจากอาวุธลับพวกนั้นไปแล้ว

แต่ฝูหลันเต๋อและคนอื่นๆ กลับสามารถเพิกเฉยต่อเรื่องเหล่านั้นได้อย่างหน้าตาเฉย

พวกเขาเห็นเพียงภาพที่เยี่ยมู่ทำร้ายถังซานอย่างหนักเท่านั้น

ดังนั้น เยี่ยมู่จึงไม่สามารถเห็นด้วยกับปรัชญาของสือหลานเค่อได้เลยจริงๆ

"ไปกันเถอะ ได้เวลากินข้าวแล้ว"

เยี่ยมู่พาพวกเด็กสาวเดินลงจากเวที

ความเกลียดชังของอวี้เสี่ยวกังพุ่งพล่าน และเขาจ้องมองแผ่นหลังของเยี่ยมู่อย่างอาฆาตมาดร้าย ราวกับต้องการสลักชายผู้นี้ไว้ในความทรงจำ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ ไต้มู่ไป๋กำลังจ้องมองจูจู๋ชิงเขม็ง

ในที่สุด เขาก็อดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปหา

"มู่ไป๋ อย่าใจร้อน!"

รูม่านตาของฝูหลันเต๋อหดเกร็งเล็กน้อย

หากมีใครมาก่อเรื่องที่สนามประลองวิญญาณใหญ่ ต้องมีคนตายแน่ๆ!

สนามประลองวิญญาณใหญ่เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอิทธิพลหลากหลาย เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย จึงมียอดฝีมือที่ทรงพลังประจำการอยู่ที่นี่

การสร้างความวุ่นวายจะไม่นำผลประโยชน์ใดๆ มาให้พวกเขาเลย

อย่างไรก็ตาม ไต้มู่ไป๋ถูกความโกรธบดบังจนหน้ามืดตามัวไปแล้ว และพุ่งเข้าไปในอุโมงค์ฝั่งของเยี่ยมู่

"จูจู๋ชิง!"

เมื่อเขาตะโกนออกมา สมาชิกของทีมเทียนซูก็หยุดเดิน

"เจ้า มีธุระอะไรงั้นหรือ?"

สายตาของจูจู๋ชิงสงบนิ่ง

ไต้มู่ไป๋จ้องมองนางตาไม่กะพริบและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าคือคนของตระกูลจูแห่งจักรวรรดิซิงหลัว จูจู๋ชิง คู่หมั้นของข้า!"

"ทำไมล่ะ? เจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับมันงั้นหรือ?"

เขาหันไปถลึงตาใส่เยี่ยมู่ รู้สึกราวกับว่ามีทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ปรากฏขึ้นบนหัวของเขา

ฝูหลันเต๋อและคนอื่นๆ ที่เพิ่งรีบตามมาต่างก็ตกตะลึง

อะไรกันเนี่ย?

คู่หมั้นของไต้มู่ไป๋งั้นหรือ?

"ข้าไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้าทั้งนั้น"

"ข้าจะเลือกอยู่กับใคร เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์ล่ะ?"

น้ำเสียงของจูจู๋ชิงเย็นชาและชัดเจน ปราศจากอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น

ไต้มู่ไป๋โกรธจัดและตวาดลั่น "อย่าลืมฐานะของตัวเองสิ!"

"เจ้าเป็นคนของตระกูลจู เป็นคู่หมั้นของข้า ชาตินี้เจ้าต้องอยู่กับข้า!"

"เว้นแต่เจ้าอยากจะตาย!"

ในเวลานี้ เขามีกลิ่นอายของอันธพาลอย่างแท้จริง

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขากำลังเปิดเผยด้านมืดในจิตใจของเขาออกมาจริงๆ ต่างหาก

ไต้มู่ไป๋ไม่เคยเป็นคนดีมาตั้งแต่แรกแล้ว

"พูดมา มันเป็นใครกันแน่?"

เขากวาดสายตามองจูจู๋ชิงด้วยความดุดันและเย็นชา

เขาอยู่ที่สือหลานเค่อมาหลายปีแล้ว

เขาไม่เคยนึกถึงจูจู๋ชิงเลยเพราะเขาไม่ได้สนใจ และก็เพราะความกลัวด้วย

ตอนนั้น ด้วยความกลัวว่าจะถูกไต้เหวยซือฆ่าตาย เขาจึงหนีมา

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะมาค้นพบตัวตนของจูจู๋ชิงในวันนี้ และการบ่มเพาะของนางก็สูงส่งถึงเพียงนี้

พลังวิญญาณระดับสี่สิบเก้า!

นั่นหมายความว่า หากเขาร่วมมือกับจูจู๋ชิง ก็มีโอกาสสูงมากที่จะโค่นไต้เหวยซือลงได้

เขาจะมีโอกาสอย่างมากในการขึ้นเป็นองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิซิงหลัว และสืบทอดบัลลังก์ในอนาคต

อย่างไรก็ตาม จูจู๋ชิงในตอนนี้กลับไปตั้งทีมกับคนอื่น

แถมยังกลายมาเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาอีกด้วย!

เขาจะทนรับเรื่องนี้ได้อย่างไรล่ะ?

กลุ่มของฝูหลันเต๋อขมวดคิ้ว

จูจู๋ชิงคนนี้เป็นคู่หมั้นของไต้มู่ไป๋จริงๆ งั้นหรือ?

ในเมื่อนางเป็นคู่หมั้นของไต้มู่ไป๋ นางก็ไม่ควรทำร้ายคนของสือหลานเค่อแบบนี้นะ!

อืม...

หากพวกเขาสามารถดึงจูจู๋ชิงเข้ามาในสถาบันสือหลานเค่อได้ นั่นก็คงเป็นเรื่องดีเหมือนกัน

อวี้เสี่ยวกังกำลังจมอยู่ในความคิด

อายุของจูจู๋ชิงดูเหมือนจะน้อยกว่าไต้มู่ไป๋มาก

แต่นางก็อยู่ระดับสี่สิบเก้าแล้ว ซึ่งหมายความว่าพรสวรรค์ของนางนั้นยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ

ในอนาคต นางจะมีโอกาสอย่างมากในการกลายเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์!

เมื่อเผชิญกับคำถามของไต้มู่ไป๋ จูจู๋ชิงก็แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

"เจ้ากำลังตั้งคำถามกับข้างั้นหรือ? เจ้ามีคุณสมบัติอะไรมาตั้งคำถามกับข้ากัน?"

"ตอนที่เจ้าหนีหัวซุกหัวซุนออกจากจักรวรรดิซิงหลัวเหมือนสุนัขจรจัด การหมั้นหมายของเราก็เป็นโมฆะไปแล้ว!"