บทที่ 38 ซื้อแหลก

หยางจ้านขับรถวนกลับไปอีกทาง แฮปปี้กับความบังเอิญในวันนี้สุดๆ ส่วนเรื่องที่ได้มารู้จักกับเฉินเฉิน สาวสวยที่ตรงสเปกเขาไปซะทุกอย่าง เอาจริงๆ มันก็แอบทำให้เขาลังเลและหวั่นไหวอยู่เหมือนกันนะ

ใครๆ ก็อยากไขว่คว้าสิ่งดีๆ หรือคนดีๆ ทั้งนั้นแหละ แต่ที่ย้อนแย้งก็คือ ตอนนี้หยางจ้านกำลังดื่มด่ำกับอิสระเสรีในรูปแบบที่ไม่เหมือนใคร แถมเป้าหมายที่เพิ่งตั้งเป้าไว้ก็ยังไม่อยากจะแหกกฎตอนนี้ หยางจ้านเลยได้แต่ชื่นชมความสวยของเฉินเฉินอยู่ห่างๆ โดยไม่คิดจะเดินหน้าสานสัมพันธ์อะไร

ในเมื่อพรหมลิขิตชักนำให้มารู้จักกันแล้ว ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาไปเลยละกัน ถ้าวันข้างหน้าวงโคจรชีวิตได้มาบรรจบกัน แล้วต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน ถึงตอนนั้นค่อยโยน 'อิสระแห่งความโดดเดี่ยว' ทิ้งไป แล้วอ้าแขนรับรักซะก็สิ้นเรื่อง

แต่ถ้าในอนาคตไม่มีอะไรคืบหน้า ก็ถือซะว่ามีวาสนาแต่ไร้บุญผูกพัน หยางจ้านก็ใช้ชีวิตโสดๆ ชิลๆ ต่อไป วันข้างหน้ายังมีโอกาสให้ตามหารักแท้อีกถมเถไป

ปล่อยให้โชคชะตาเป็นตัวตัดสินแพ้ชนะก็แล้วกัน แหม ช่างเป็นข้ออ้างในการปัดความรับผิดชอบที่ฟังดูดีซะเหลือเกิน หยางจ้านคิดไปคิดมาก็แอบขำกับความขี้เกียจของตัวเองที่ไม่มีลิมิตเอาซะเลย!

ขับรถตรงดิ่งกลับ '168' ทำกับข้าวกินเองง่ายๆ มื้อเย็น ในหัวก็เอาแต่คิดวางแผนว่าจะไปกว้านซื้อสลากทายผลบอลพรุ่งนี้ยังไงดี จนลืมเรื่องหมวกกับนามบัตรที่ทิ้งไว้บนรถไปซะสนิท ขนาดนามบัตรที่เฉินเว่ยให้มา เขายังโยนทิ้งไว้หน้ารถแบบไม่ไยดีเลย

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

นานๆ ทีหยางจ้านจะตื่นสายสักวัน 8 โมงเช้าลุกจากเตียงปุ๊บก็ไปวิ่งจ็อกกิ้งเลียบชายหาดสักสองสามรอบ ขากลับแวะกินมื้อเช้าแถวตลาดซีฟู้ด แล้วก็เดินทอดน่องกลับบ้านมาอาบน้ำแต่งตัวอย่างสบายอารมณ์

9 โมงกว่าๆ ก็ขับรถกินลมชมวิวมุ่งหน้าเข้าตัวอำเภออย่างใจเย็น เรื่องรูปแบบสลากทายผลบอลและแผนการซื้อ เขาได้ร่างไว้ในหัวตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว วันนี้ก็แค่ตระเวนไปซื้อตามร้านต่างๆ ให้กระจายๆ กันไปก็พอ

สลากทายผลฟุตบอลโลกของรัฐบาลงวดนี้เน้นความบันเทิงเป็นหลัก เลยไม่ได้มีรูปแบบหรือจำนวนงวดให้เลือกเล่นเยอะแยะมากมายนัก หลักๆ ก็คือการทายผล 6 รูปแบบ รวมทั้งหมด 22 งวด

เป้าหมายหลักของหยางจ้านวันนี้คือ กว้านซื้อสลาก 'ทายผลแพ้ชนะ 8 คู่' จำนวน 3 งวด จากทั้งหมด 4 งวด ส่วนงวดที่ 4 เป็นรอบน็อกเอาต์ ค่อยว่ากันทีหลัง

ส่วนสลาก 'ทายผลแพ้ชนะครึ่งเวลา/เต็มเวลา 6 คู่' จำนวน 4 งวด และ 'ทายผลสกอร์ 6 คู่' จำนวน 5 งวด เนื่องจากเป็นรอบแบ่งกลุ่มทั้งหมด เลยกะจะซื้อตุนไว้อย่างละนิดอย่างละหน่อย โดยตั้งงบไว้ที่งวดละสองพันหยวน

ส่วนสลาก 'ทายผลสกอร์ 4 คู่' จะซื้อเฉพาะ 4 งวดในรอบแบ่งกลุ่มเท่านั้น บวกกับสลาก 'ทายผล 8 ทีมสุดท้าย' และ 'ทายผล 4 ทีมสุดท้าย'

ในจำนวนนี้ นอกจากการร่วมสนุกในช่วงท้ายของรอบแบ่งกลุ่มแล้ว หยางจ้านตั้งใจจะทุ่มทุนสร้างหนักๆ ในช่วงงวดแรกๆ เพื่อกอบโกยกำไรก้อนโตไว้เป็นทุนรอนสำหรับทริปบุกมาเก๊า

ส่วนสลากทายผล 8 ทีมและ 4 ทีมสุดท้ายนั้น สำหรับหยางจ้านแล้วมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก เลยกะจะทุ่มซื้อดักไว้เยอะๆ รอรับทรัพย์ตอนกลับจากมาเก๊า

แผนของหยางจ้านคือ จะทุ่มซื้อสลากงวดที่รู้ผลประมาณวันที่ 14 มิถุนายนให้เยอะหน่อย ถ้าถูกรางวัลใหญ่ ก็ต้องรออีก 3 วันทำการถึงจะไปขึ้นเงินที่ศูนย์บริหารสลากกินแบ่งรัฐบาลระดับมณฑลได้

ถ้าเป็นไปตามแผน หยางจ้านก็น่าจะได้จับเงินก้อนแรกราวๆ วันที่ 19 มิถุนายน แล้ววันที่ 20 มิถุนายนก็พร้อมออกเดินทางสู่มาเก๊าได้เลย ส่วนสลากงวดหลังๆ ค่อยมาดูสถานการณ์ตอนกลับจากมาเก๊าอีกทีว่าจะซื้อเพิ่มดีไหม

ประมาณ 9 โมงครึ่ง หยางจ้านก็ขับรถมาถึงถนนสายหนึ่งใจกลางเขตฮุ่ยหยาง แวะจอดรถริมถนนหน้าร้านขายสลากกินแบ่งร้านใหญ่ร้านหนึ่ง เวลายังเช้าอยู่ ร้านน่าจะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน ลูกค้ายังไม่มี หยางจ้านเลยขอใบสอดสลากจากเถ้าแก่มาปึกใหญ่ หาโต๊ะว่างๆ นั่งเปิดคอมพ์เช็กข้อมูลไปพลาง ฝนสลากไปพลาง

อย่างสลากทายผลแพ้ชนะ 8 คู่ งวดที่ 1 โปรแกรมแข่งขันมีดังนี้:

เยอรมนี VS คอสตาริกา

โปแลนด์ VS เอกวาดอร์

อังกฤษ VS ปารากวัย

ตรินิแดดและโตเบโก VS สวีเดน

อาร์เจนตินา VS โกตดิวัวร์

เซอร์เบียและมอนเตเนโกร VS เนเธอร์แลนด์

เม็กซิโก VS อิหร่าน

แองโกลา VS โปรตุเกส

การทายผลจะยึดทีมเจ้าบ้านเป็นหลัก โดยทายผลแพ้ ชนะ เสมอ (3, 1, 0) เมื่อจบ 90 นาที (รวมทดเวลาบาดเจ็บ)

คู่อื่นๆ ทายไม่ยาก ที่จำได้แม่นคือคู่โปแลนด์ที่พลิกล็อกแพ้

ส่วนคู่ที่เหลือก็เป็นทีมที่หยางจ้านคุ้นเคยดี คู่ที่เดาทางยากสุดน่าจะเป็น ตรินิแดดและโตเบโก VS สวีเดน เพราะไม่ค่อยได้ติดตาม เลยกาเผื่อไว้ทั้ง 3, 1, 0 เลย

อีกคู่คือ เซอร์เบียและมอนเตเนโกร VS เนเธอร์แลนด์ ใจจริงเชียร์เนเธอร์แลนด์ แต่เพื่อความชัวร์ เลยกาเผื่อ 0 กับ 1 ไว้ด้วย

หยางจ้านประเมินว่าสลากทายผลงวดแรกน่าจะมีคนซื้อเยอะ และคนถูกรางวัลก็คงเยอะตามไปด้วย เงินรางวัลต่อบิลเลยอาจจะไม่สูงมาก แต่ก็น่าจะได้อย่างต่ำๆ บิลละหลายร้อยหยวน เขาเลยตัดสินใจทุ่มทุนสร้าง ซัดไปเน้นๆ สองหมื่นกว่าหยวน ถ้าถูกขึ้นมาจริงๆ ก็ฟันกำไร 4-5 พันบิลสบายๆ

ทำเอาเถ้าแก่ร้านสลากถึงกับมึนตึ้บ ปกติสลากใบนึงจะคูณยอดแทงได้แค่ 2-99 เท่า หยางจ้านกะปริมาณไม่ถูก เลยควักเงินสดสองหมื่นหยวนวางแหมะให้เถ้าแก่คีย์ข้อมูลตามใบสอดสลากให้เลย

แน่นอนว่าเถ้าแก่ร้านย่อมยิ้มแก้มปริ เปิดร้านแต่เช้าก็เจอลูกค้ารายใหญ่เบอร์นี้ เลยต้องมานั่งทวนข้อมูลกับหยางจ้านอยู่นานสองนานกว่าจะเริ่มคีย์และพริ้นต์สลากออกมาได้ กดพริ้นต์ออกมารวดเดียวห้าสิบหกสิบใบ หยางจ้านตรวจดูความเรียบร้อย จ่ายเงิน แล้วก็รีบชิ่งออกจากร้านทันที ไม่อยากจะทนสายตาประหลาดใจของเถ้าแก่ร้านอีกต่อไปแล้ว

พอพ้นประตูร้าน หยางจ้านก็แอบด่าตัวเองในใจว่าบ้าบิ่นเกินไปละ ต่อไปนี้ตั้งกฎเหล็กเลยว่า ห้ามซื้อเกินร้านละห้าพันหยวนเด็ดขาด ขืนทำตัวรุ่มร่ามแบบนี้ มีหวังคนเขาหาว่าเป็นผีพนันเข้าสิงแน่ๆ

ถึงจะดูเป็นการปิดหูขโมยกระดิ่งหลอกตัวเองไปหน่อย แต่มันก็เป็นสีสันของกระบวนการนี่นา หยางจ้านมีเวลาถมเถที่จะได้ดื่มด่ำกับความฟินในการใช้เงินซื้ออนาคต

จากนั้น หยางจ้านก็แวะไปอีกร้าน ควักไปหกพันหยวน ซื้อสลาก 'ทายผลแพ้ชนะครึ่งเวลา/เต็มเวลา 6 คู่' ไปสองงวด เปลี่ยนร้านอีก ซัดไปสี่พันหยวน ซื้อสลาก 'ทายผลสกอร์ 6 คู่' ไปอีกสองงวด

พอถึงตอนเที่ยงก็แวะหาอะไรกินรองท้อง แล้วขับรถข้ามเขตไปโผล่ที่เมืองเผิงเฉิง หาร้านสลากกีฬาอีกสองร้าน ซื้อสลาก 'ทายผล 8 ทีมสุดท้าย' กับ 'ทายผล 4 ทีมสุดท้าย' ไปอย่างละห้าพันหยวน

ตอนแรกก็กะจะพอแค่นี้แหละ แต่พอเห็นเงินสดในกระเป๋ายังเหลืออีกหมื่นกว่าหยวน ก็เลยเอาวะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ขับรถตระเวนซื้อต่ออีกเป็นชั่วโมง กวาดสลาก 'ทายผลแพ้ชนะ 8 คู่' มาเพิ่มอีกสองงวดจนเงินเกลี้ยงกระเป๋า

เอาล่ะ หอบเงินสดปึกหนาเตอะออกมา ขากลับก็ได้สลากปึกหนาเตอะกลับมาแทน โชคดีที่เถ้าแก่แต่ละร้านใจดีแถมหนังยางมารัดสลากให้เป็นปึกๆ ไม่งั้นขืนปล่อยให้กระจายเกลื่อนรถ คงต้องมานั่งจัดเรียงกันทั้งบ่ายแน่ๆ

หยางจ้านก็รอบคอบไม่เบา เอาปากกาจดวันที่รู้ผลรางวัลแปะทับไว้บนสลากแต่ละปึก จะได้ไม่งงทีหลัง

การช็อปปิ้งบำบัดไม่ได้จำกัดอยู่แค่ผู้หญิงหรอกนะ ผู้ชายเวลาได้เปย์หนักๆ มันก็ฟินไม่แพ้กันหรอก

หยางจ้านตระเวนไปตั้ง 6-7 ร้าน ยอดซื้อแต่ละร้านก็ถือว่าสูงปรี๊ด ซึ่งความรู้สึกมันต่างกับการทุ่มซื้อร้านเดียวหมดหน้าตักอย่างสิ้นเชิง ยิ่งพอรู้ว่าเงินที่จ่ายไป มีโอกาสสูงลิ่วที่จะได้ผลตอบแทนกลับมาเป็นกอบเป็นกำ มันก็ยิ่งสะใจสุดๆ

จริงๆ รถก็ขับมาถึงเขตเผิงเฉิงแล้ว หยางจ้านก็กะจะแวะไปหาพี่เชาสักหน่อย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหอบสลากมาเป็นตั้งขนาดนี้ คงไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ เลยตัดสินใจกลับรถ ขับรถกินลมชมวิวอีกเกือบชั่วโมงจนถึง '168' รังรักของตัวเอง

สลากปึกใหญ่ขนาดนี้ ยังไงก็ต้องหาที่ซ่อนให้มิดชิดหน่อย เพราะกว่าจะรู้ผลก็ตั้งสิบกว่าวันนู่น

บ้านหลังนี้หยางจ้านแค่เช่าอยู่ ไม่ได้ปรับปรุงหรือเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย ถึงในหมู่บ้านจะค่อนข้างปลอดภัย แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่า ถ้าเกิดไม่อยู่บ้านแล้วโดนขโมยขึ้นมาจะทำยังไง

ในบ้านก็ไม่มีตู้เซฟซะด้วยสิ แต่จะว่าไป ถึงมีตู้เซฟก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนะ เผลอๆ จะกลายเป็นเป้าสายตาให้ขโมยงัดตู้เซฟเป็นอันดับแรกซะอีก

ไอ้ตู้เซฟเนี่ย มันก็ป้องกันได้แค่คนดีๆ เท่านั้นแหละ หยางจ้านยังจำได้แม่นเลยว่า ตู้เซฟที่แผนกธุรกิจชั้นล่างเคยโดนงัดมาแล้ว ทั้งๆ ที่ชั้นบนมีคนนอนอยู่ตั้งห้าคน แต่พอเช้ามาทำงาน กลับไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคนว่าตู้เซฟโดนงัด

ตู้เซฟสูงตั้งเมตรยี่สิบ ขโมยมันจับล้มนอนลง เอาซองจดหมายหนาเตอะจากห้องเก็บของมารองพื้น แล้วใช้กำลังงัดจนเหล็กกับปูนกระจายเกลื่อนพื้น แต่เสียงกลับไม่ดังพอจะปลุกคนชั้นบนให้ตื่นเลยสักนิด

ที่ฮากว่านั้นคือ ในตู้เซฟมีเงินสดสำหรับเบิกจ่ายตั้งหลายพันหยวน หลิวหน่าเอาไปซ่อนไว้ในกองเอกสาร ขโมยรื้อของในตู้เซฟจนเกลี้ยง ยกกองเอกสารนั่นออกมาวางแหมะไว้ข้างนอก แต่ดันหาเงินไม่เจอสักแดงเดียว

สุดท้ายขโมยคงเซ็ง เลยอุ้มคอมพิวเตอร์สำหรับออกบิลชั้นล่างไปสองเครื่อง คอมพ์กากๆ แท้ๆ แต่ทำเอาแผนกธุรกิจออกบิลไม่ได้ไปตั้งสองสัปดาห์ หยางจ้านต้องมานั่งเขียนรายงานชี้แจงยืดยาว กว่าบริษัทจะอนุมัติคอมพ์ใหม่มาให้ แถมยังต้องจ้างช่างมาติดเหล็กดัดหน้าต่างแผนกธุรกิจใหม่หมดเลยด้วย

ผู้กำกับหม่าในฐานะเจ้าของตึกและผู้กำกับสถานีตำรวจก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะบริษัทไม่ได้แจ้งความ ถือซะว่าเป็นบทเรียน เพราะถึงแจ้งความไป โอกาสจับคนร้ายได้ก็ริบหรี่อยู่ดี

หยางจ้านคิดไว้ว่า วันหลังถ้าทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์บ้านเสร็จเรียบร้อย คงต้องรีโนเวตใหม่สักหน่อย ซื้อตู้เซฟใบเล็กๆ มาตั้งไว้ในจุดที่เห็นง่ายๆ ยัดเงินสดไว้สักสองสามพันหยวนเป็น 'ค่าผ่านทาง' เผื่อขโมยขึ้นบ้าน จะได้หยิบเงินไปแล้วจบๆ ไม่ต้องมารื้อค้นของอย่างอื่นให้วุ่นวาย

แน่นอนว่า สังคมสมัยนี้มันปลอดภัยขึ้นเยอะแล้ว ในหมู่บ้านก็มีแต่คนคุ้นเคยเดินผ่านไปมา โอกาสจะโดนงัดแงะมันน้อยกว่าตอนอยู่แผนกธุรกิจตั้งเยอะ

กลับมาถึงบ้าน หยางจ้านเดินวนสำรวจรอบบ้าน ก็ยังหาที่ซ่อนของเด็ดๆ ไม่เจอ สุดท้ายเลยจับสลากทั้งหมดใส่ถุงพลาสติก ยัดเข้าไปซ่อนในตู้ลอยในครัว ปะปนไปกับพวกถุงเครื่องเทศ โป๊ยกั๊ก อบเชย

เพิ่งจะหันหลังเดินออกมา ก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงนี้แม่บ้านต้องเข้ามาทำความสะอาดตั้งสองรอบ ขืนโดนรื้อเจอเข้าคงไม่ดีแน่

ไม่มีทางเลือก เลยต้องหอบถุงพลาสติกกลับมาที่ห้องนอน เปิดตู้เก็บของเหนือตู้เสื้อผ้า แล้วขยำๆ ถุงยัดเข้าไปซ่อนไว้ข้างในสุด

ก็ไม่แปลกหรอกที่หยางจ้านจะออกอาการประสาทแดกขนาดนี้ ทีเมื่อวานถือเงินสดตั้งห้าหมื่นหยวนไปมา เขายังไม่เห็นจะตื่นเต้นอะไรเลย แต่สลากปึกนี้นี่สิ โอกาสถูกรางวัลมันสูงลิ่ว ดวงดีๆ อาจจะฟาดเงินร้อยล้านสิบล้านได้เลยนะเว้ย

สำหรับหยางจ้านที่ยังไม่เคยสัมผัสความรวยระดับเศรษฐี การจะออกอาการหวงแหนและกังวลขนาดนี้มันก็เป็นเรื่องธรรมดาแหละ ที่สำคัญคือ ถ้าเกิดทำหายก่อนรู้ผลรางวัลล่ะก็ มันไม่ใช่แค่เสียดายเงินนะเว้ย แต่มันคือการปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาเลยนะ

กว่าจะรู้ผลก็อีกตั้งค่อนเดือน จะเอาซ่อนไว้ตรงไหนหยางจ้านก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัย จะให้พกติดตัวตลอดเวลาก็ใช่ที่ ไม่สะดวกเอาซะเลย

คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าวันจันทร์หน้าจะลองไปตระเวนดูตามธนาคารต่างๆ ว่ามีบริการให้เช่าตู้นิรภัยส่วนตัวไหม ถ้ามีก็เช่าไว้เก็บของสำคัญๆ จะได้นอนหลับสบายใจสักที

อาการตื่นเต้นปนหวาดระแวงของคนจนที่กำลังจะรวยข้ามคืน มันก็ให้ความรู้สึกแปลกใหม่ดีเหมือนกันนะ เผลอๆ วันข้างหน้าพอรวยล้นฟ้าแล้ว อาจจะหาความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้อีกแล้วก็ได้

ความตื่นเต้นที่เต้นระรัวอยู่ในอกปนกับความคาดหวังลึกๆ หยางจ้านตั้งใจจะจดจำความรู้สึกนี้ไว้ เพื่อคอยเตือนสติตัวเองว่า วันข้างหน้าต่อให้รวยแค่ไหน ก็ต้องใช้ชีวิตให้มีรสชาติ ไม่ใช่ปล่อยให้ชีวิตจืดชืดไร้ชีวิตชีวา

...