บทที่ 50 สวรรค์ช่วย! อู่เว่ยจื่อขึ้นอยู่เป็นดงเลย!

โสมป่าเป็นยาสมุนไพรจีนที่มีมูลค่าสูงลิ่วมาตั้งแต่สมัยโบราณกาล โดยเฉพาะในอีกหลายสิบปีให้หลัง ราคาของโสมป่าก็ยิ่งพุ่งทะยานเป็นเงาตามตัว โจวอันจำได้ว่าเคยดูข่าวงานประมูลโสมป่าอยู่ครั้งหนึ่ง โสมป่าอายุร้อยกว่าปี น้ำหนักครึ่งชั่ง ถูกประมูลไปในราคาสูงปรี๊ดถึง 18 ล้านหยวน

แม้แต่โสมป่าคุณภาพธรรมดาๆ ขนาดเล็กๆ ในอีกหลายสิบปีให้หลัง ต้นหนึ่งก็ยังขายได้หลักพันหยวน ในยุคสมัยนี้ ราคาของโสมป่ายยังไม่เว่อร์วังขนาดนั้น แต่เมื่อนำไปเทียบกับสมุนไพรชนิดอื่น ก็ถือว่าเป็นสมุนไพรราคาแพงอยู่ดี โสมป่าคุณภาพและอายุพอใช้ได้ต้นหนึ่ง ขี้หมูขี้หมาก็ขายได้หลายหยวนแล้ว ถ้าโชคดีเจอต้นที่อายุเยอะๆ และคุณภาพดีๆ ขายได้หลายสิบหยวนก็มีความเป็นไปได้สูง ดังนั้นถ้าเทียบกันแล้ว การขุดโสมป่าให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่ากว่ากันเยอะ!

โจวอันเดินลึกเข้าไปในป่า ระหว่างทางก็เจอหวงฉีอีกหลายต้น เพียงแต่หวงฉีพวกนี้อายุยังไม่ค่อยเยอะ บางต้นก็เพิ่งจะปีสองปี หวงฉีต้องมีอายุอย่างน้อยสามถึงห้าปี ถึงจะคุ้มค่าแก่การลงแรงขุด หวงฉีอายุหนึ่งปีแบบนี้ รากข้างใต้ยังไม่ทันเจริญเติบโตดี ขุดขึ้นมาก็ได้แค่ไม่กี่สิบกรัม เสียเวลาเปล่าๆ

โจวอันเดินสำรวจในป่าเขาอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เจอโสมป่าต้นแรกของวัน!

"ว้าว! ในที่สุดก็เจอโสมป่าแล้ว! น่าเสียดายที่อายุยังน้อยไปหน่อย"

โจวอันพบโสมป่าต้นหนึ่งซ่อนตัวอยู่กลางดงวัชพืช ลำต้นของโสมป่านั้นเล็กเรียว ใบก็ดูคล้ายกับพืชทั่วไปมาก ถ้าไม่สังเกตให้ดี โสมป่าต้นนี้ก็กลมกลืนไปกับวัชพืชรอบๆ ได้อย่างง่ายดาย หลังจากโจวอันได้รับทักษะเสินหนงรู้แจ้งร้อยสมุนไพร ไม่เพียงแต่จะแยกแยะสมุนไพรได้เท่านั้น แต่ยังสามารถดูอายุของพวกมันได้อีกด้วย อายุของโสมป่าดูง่ายมาก แค่นับจำนวนใบก็รู้แล้วว่าอายุเท่าไหร่ โสมป่าอายุสามปี ถือว่าเป็นโสมที่อายุค่อนข้างน้อย แต่โจวอันก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นโสมป่าต้นแรกที่เขาเป็นคนขุด

เวลาเอาโสมป่าไปขายที่สหกรณ์การเกษตร สภาพความสมบูรณ์ก็เป็นเรื่องสำคัญมาก ดังนั้นเวลาขุดโสมป่า จะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ พยายามรักษารากฝอยของมันไว้ให้ได้มากที่สุด คนเก็บสมุนไพรเวลาขุดโสมป่า มักจะมีเครื่องมือเฉพาะทาง ใช้เชือกแดงผูกลำต้นของโสมป่าไว้ เพื่อแยกแยะออกจากวัชพืชรอบๆ ใช้พลั่วเล็กๆ ค่อยๆ แซะดินรอบๆ ให้ร่วนซุย จากนั้นก็ใช้ไม้เสียบลูกชิ้นค่อยๆ เขี่ยดินตรงรากออก แล้วก็ใช้แปรงปัดดินที่เกาะอยู่บนผิวออก

แต่โจวอันเป็นแค่มือใหม่ ไม่มีเครื่องมือเยอะแยะขนาดนั้น มีแค่จอบเล็กๆ เล่มเดียวก็ลุยเลย เพื่อไม่ให้รากฝอยขาด โจวอันจึงลงมืออย่างแผ่วเบา ความเร็วก็เลยช้าลงตามไปด้วย ใช้เวลาไปตั้งสิบกว่านาที กว่าจะขุดโสมป่าต้นนี้ขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ สภาพโดยรวมถือว่าสมบูรณ์ดี รากฝอยแทบไม่ขาดเลย

โจวอันวางโสมป่าลงบนฝ่ามือแล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด เฮยเป้าก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น [เจ้านาย ขุดตั้งนาน ขุดได้ไอ้จิ๋วแค่นี้เองเรอะ?]

แววตาของเฮยเป้าฉายแววรังเกียจ ก็แหงล่ะ โสมป่าต้นนี้มันเล็กจิ๋วหลิวจริงๆ น้ำหนักเบาหวิวอยู่บนมือ กะดูแล้วน่าจะแค่ประมาณสองกรัม เล็กจนน่าสงสาร ธรรมชาติของโสมป่าก็เป็นแบบนี้แหละ เจริญเติบโตช้ามากๆ ต่อให้เป็นโสมป่าอายุร้อยกว่าปี น้ำหนักก็แค่ประมาณครึ่งชั่งเท่านั้น โสมป่าอายุสามปีซึ่งถือว่าน้อยมากแบบนี้ น้ำหนักก็อยู่ราวๆ สองสามกรัมเท่านั้นแหละ

ถึงจะตัวเล็ก แต่สรรพคุณทางยานั้นเหนือกว่าโสมปลูกตั้งเยอะ ในอีกหลายสิบปีให้หลัง โสมปลูกมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โสมปลูกพวกนี้ถูกอัดปุ๋ยเคมีอย่างหนักเพื่อเร่งให้โตเร็วๆ ทั้งที่อายุแค่ไม่กี่ปี แต่รากกลับใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มยังกับแครอท โสมปลูกพวกนี้ขายไม่ได้ราคา แถมสรรพคุณทางยาก็ด้อยกว่ามาก

โจวอันเด็ดหญ้าป่าแถวๆ นั้นมารองก้นตะกร้าสะพายหลัง แล้วค่อยๆ วางโสมป่าลงไปอย่างทะนุถนอม ป้องกันไม่ให้มันกระแทกจนเสียหาย จากนั้นโจวอันก็พาเฮยเป้าเดินค้นหาในป่าต่อไป คราวนี้ใช้เวลาไม่นาน โจวอันก็เจอของดีเข้าอีกแล้ว

"ว้าวๆๆ! โสมป่าต้นนี้เจ๋งสุดๆ ไปเลย!"

โจวอันใช้มือแหวกวัชพืชรอบๆ ออก จ้องมองโสมป่าต้นนี้ด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด เมื่อเทียบกับโสมป่าต้นเมื่อกี้ โสมป่าต้นนี้สังเกตเห็นได้ง่ายกว่ามาก เพราะบนโสมป่าต้นนี้ มีผลเล็กๆ สีแดงสดติดอยู่เต็มไปหมด ผลเล็กๆ พวกนี้สีแดงสดใสมาก ต่อให้ซ่อนอยู่ในดงหญ้า ก็เตะตาจนมองข้ามไม่ได้เลย

ตอนนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเป็นช่วงที่โสมป่าออกผลพอดี ผลเล็กๆ สีแดงพวกนี้มักจะดึงดูดนกให้มากิน พอนกกินเข้าไปแล้วย่อยเมล็ดไม่ได้ ก็จะขับถ่ายทิ้งไว้ตามป่าเขา เมื่อเมล็ดโสมร่วงหล่นลงสู่พื้นดินในป่า ปีหน้าก็จะงอกขึ้นมาเป็นต้นโสมต้นใหม่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าโสมทุกต้นจะออกผลได้นะ โสมป่าต้องอายุสามปีถึงจะออกดอก และต้องอายุห้าถึงหกปีถึงจะออกผล โสมป่าต้นที่อยู่ตรงหน้านี้ออกผลแล้ว อายุต้องไม่น้อยแน่ๆ

โจวอันนับจำนวนใบของโสมป่าต้นนี้ แล้วก็สรุปได้ว่า นี่คือโสมป่าอายุเจ็ดปี! อายุขนาดนี้ถือว่าไม่เลวเลย ถ้าขุดขึ้นมาได้ในสภาพสมบูรณ์ เอาไปขายแลกเงินสักสิบกว่าหยวนก็ไม่ใช่ปัญหา ตอนที่ขุดโสมป่าต้นนี้ โจวอันยิ่งเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นไปอีก พอขุดขึ้นมาได้ รากฝอยอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ สวยงามไร้ที่ติ

ในช่วงหนึ่งถึงสองชั่วโมงต่อมา โจวอันก็เดินตระเวนหาโสมป่าไปทั่วทั้งป่า แต่ในระยะเวลาสามชั่วโมงเต็มๆ โจวอันกลับหาโสมป่าอายุสามปีเจอแค่ต้นเดียว กับโสมป่าอายุสี่ปีอีกต้นเดียวเท่านั้น พูดตามตรง โจวอันรู้สึกไม่ค่อยพอใจกับผลประกอบการในวันนี้เท่าไหร่นัก เข้าป่ามาตั้งครึ่งค่อนวัน เก็บโสมป่าได้แค่สี่ต้น แถมสามในสี่ก็ยังมีอายุค่อนข้างน้อยอีก

แต่ถ้าเอาไปเทียบกับคนเก็บสมุนไพรคนอื่นๆ ดวงของโจวอันก็ถือว่าดีมากแล้ว คนเก็บสมุนไพรบางคนเข้าป่ามาทั้งวัน แต่ไปผิดที่ผิดทาง ก็อาจจะต้องกลับบ้านมือเปล่าเลยด้วยซ้ำ โจวอันรู้สึกว่าดวงของเขายังธรรมดาไปหน่อย พอกลับถึงบ้านวันนี้ เขาจะเอาคะแนนที่ได้มาทั้งหมดไปอัปเกรดค่าความโชคดีให้หมดเลย! แล้วพรุ่งนี้ค่อยขึ้นเขามาลุยกันใหม่!

เนื่องจากผลประกอบการวันนี้ไม่ค่อยเข้าเป้า โจวอันจึงตัดสินใจลงเขาก่อนเวลา ตอนลงเขา เขาไม่ได้เดินกลับทางเดิม แต่เลือกใช้เส้นทางเล็กๆ ที่ไม่มีคนเดิน เดินลงเขามาได้สักพัก จู่ๆ ดวงตาของโจวอันก็เบิกกว้าง!

โจวอันสังเกตเห็นว่า ไม่ไกลจากตรงหน้า มีผลเล็กๆ สีแดงขึ้นอยู่เต็มไปหมด แต่ผลสีแดงพวกนี้ไม่ใช่ผลของโสมป่านะ แต่เป็นอู่เว่ยจื่อบนเขาฉางไป๋ต่างหาก! พอเดินเข้าไปใกล้ๆ โจวอันก็พบว่า ตรงนี้มีเถาวัลย์ขึ้นอยู่หลายต้น เถาวัลย์พวกนี้เส้นใหญ่มาก ใหญ่พอๆ กับเชือกเส้นหนาๆ เลยทีเดียว บนเถาวัลย์พวกนี้ มีผลเล็กๆ สีแดงห้อยระย้าเป็นพวงๆ ดูคล้ายกับพวงองุ่นไม่มีผิด

ผลเล็กๆ สีแดงพวกนี้คืออู่เว่ยจื่อ โจวอันเคยเห็นมาก่อน อู่เว่ยจื่อเป็นยาสมุนไพรจีนที่มีชื่อเสียงมาก แถมสรรพคุณก็ดีเยี่ยม ในชาติที่แล้ว โจวอันคิดถึงน้องๆ มากจนมีอาการใจสั่นและนอนไม่หลับ ก็ได้อู่เว่ยจื่อนี่แหละที่ช่วยบำรุงรักษา ถึงจะเคยผ่านการกินอู่เว่ยจื่อมาแล้ว แต่เขาเพิ่งจะรู้ว่าอู่เว่ยจื่อมันขึ้นมาจากไหน ตอนแรกก็นึกว่าอู่เว่ยจื่อจะขึ้นบนต้นไม้ ไม่นึกเลยว่าจะออกผลอยู่บนเถาวัลย์แบบนี้

โจวอันมองดูดงอู่เว่ยจื่ออันกว้างใหญ่ มุมปากก็ฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงรูหู อู่เว่ยจื่อบนเถาวัลย์แค่ต้นเดียว กะดูแล้วก็น่าจะเก็บได้ตั้งเจ็ดแปดชั่ง ตรงนี้น่าจะมีเถาวัลย์เส้นใหญ่ๆ อยู่สักห้าหกต้น เก็บได้สักหลายสิบชั่งก็คงไม่เป็นปัญหา ถึงสมุนไพรอย่างอู่เว่ยจื่อจะขายไม่ได้ราคาเท่าโสมป่า แต่ชั่งนึงก็ขายได้ตั้งหยวนกว่าๆ เชียวนะ

"ฮ่าๆๆ รวยเละแล้ว! วันนี้ดวงดีสุดๆ ไปเลย!"