บทที่ 57 ดาวมหาวิทยาลัยถึงกับเสนอตัวสอนเขางั้นเหรอ?

"ครูหูแว่วไปหรือเปล่า เธอพูดถึงสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ ใช่ไหม?" อาจารย์อ้ายทั้งตื่นเต้นและแทบไม่อยากจะเชื่อ

เปียโนสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ ถือเป็นแบรนด์อันดับหนึ่งในวงการเปียโนอย่างแท้จริง หรือจะให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือโรลส์-รอยซ์แห่งวงการเปียโนนั่นเอง

นักเปียโนชื่อดังหลายคนล้วนเลือกใช้สไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ แน่นอนว่าเป็นเพราะคุณภาพของเปียโนรุ่นนี้อยู่ในระดับท็อปจริงๆ

แต่มหาวิทยาลัยเจียงไห่ไม่มีปัญญาซื้อมาใช้หรอก อาจารย์อ้ายในฐานะอาจารย์สอนดนตรี ก็เคยมีวาสนาได้สัมผัสแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

หลินชวนพยักหน้า "สไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ ถูกต้องแล้วครับ ผมสั่งซื้อไปตั้งนานแล้ว ร้านเปียโนก็อยู่ไม่ไกล ตอนนี้กำลังจัดส่ง คาดว่าช่วงเย็นๆ ก็น่าจะมาถึง ถ้าเอามาตั้งไว้ในห้องซ้อมเปียโนนี้ได้ก็คงดี ไม่อย่างนั้นผมก็คงต้องเอาไปเก็บไว้ที่วิลล่าของตัวเอง"

อาจารย์อ้ายรีบตอบทันควัน "ได้สิ ได้สิ เอามาตั้งได้แน่นอนจ้ะ ไม่ใช่แค่ตั้งได้นะ เดี๋ยวครูจะช่วยดูแลรักษาอย่างดีให้ด้วย"

หลินชวนตอบรับ "ตกลงครับ งั้นเดี๋ยวผมให้คนไปส่งที่นี่เลย"

อาจารย์อ้ายบอก "งั้นเดี๋ยวครูรีบไปเคลียร์พื้นที่ว่างไว้ให้เลยนะ มาถึงเมื่อไหร่รีบบอกครูทันทีเลยนะ"

พอกลับมาที่ห้องซ้อมเปียโน จางอิงเจี๋ยก็ถามด้วยความสงสัย "แกไปคุยอะไรกับอาจารย์อ้ายวะ ทำไมอาจารย์ถึงดูตื่นเต้นขนาดนั้น?"

หลินชวนยิ้มบางๆ "ฉันบอกว่าห้องซ้อมของเราควรจะมีเปียโนดีๆ เพิ่มอีกสักหลังน่ะ อาจารย์เขาก็เลยเห็นด้วยอย่างยินดี"

จางอิงเจี๋ยไม่ค่อยเข้าใจ เห็นด้วยอย่างยินดีแล้วทำไมต้องตื่นเต้นเบอร์นั้น? แล้วแกจะรวยไปไหนวะ? นึกอยากจะซื้อเปียโนเพิ่มก็ซื้อเลยเนี่ยนะ?

ในตอนนั้นเอง ประธานชมรมก็ประกาศว่ากิจกรรมชมรมเปียโนรอบนี้จบลงแล้ว จางอิงเจี๋ยโดนขัดจังหวะพอดี ก็เลยไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ

ช่วงเย็น หลินชวนก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าสินค้ามาถึงแล้ว

เขาจึงรีบติดต่ออาจารย์อ้ายทันที แต่ไม่นึกเลยว่าอาจารย์อ้ายจะมารออยู่ที่ห้องซ้อมเปียโนเรียบร้อยแล้ว

รถบรรทุกขับมาจอดที่หน้าห้องซ้อมเปียโน พนักงานจัดส่งค่อยๆ ยกเปียโนลงมาอย่างระมัดระวัง ทันทีที่แกะกล่องบรรจุภัณฑ์ออกจนเห็นตัวเปียโนแบบเต็มตา อาจารย์อ้ายก็ถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึก "รุ่น ดี-274!"

ถึงจะเป็นเปียโนสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ เหมือนกัน แต่มันก็มีการแบ่งระดับชั้น อาจารย์อ้ายนึกว่าน่าจะเป็นรุ่นระดับกลางหรือระดับล่าง เผลอๆ อาจจะเป็นเปียโนอัปไรต์ที่ขนาดค่อนข้างเล็กและราคาถูกกว่าด้วยซ้ำ

นึกไม่ถึงเลยว่า มันจะเป็นแกรนด์เปียโนรุ่น ดี-274 ต้องรู้ก่อนนะว่าเปียโนรุ่นนี้ ราคาเริ่มต้นก็ปาเข้าไปสองล้านหยวนแล้ว

อาจารย์อ้ายพูดด้วยความตื่นเต้น "นักศึกษาหลินชวน ครูขอเป็นตัวแทนคณาจารย์และนักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์ทุกคน ขอบใจเธอมากๆ เลยนะ"

พอนึกถึงว่าจะได้ใช้เปียโนหลังนี้ในการเรียนการสอน แถมเวลาปกติก็ยังมาเล่นเปียโนหลังนี้ได้อีก เธอก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้นรัว

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านักศึกษาได้เห็นเปียโนหลังนี้ก็ต้องตื่นเต้นแน่ๆ ถึงเวลานั้นความกระตือรือร้นในการเรียนก็ต้องพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

พูดให้ดูยิ่งใหญ่หน่อยก็คือ ระดับทักษะทางดนตรีของนักศึกษามหาวิทยาลัยเจียงไห่ทั้งมหา'ลัย อาจจะถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นเลยทีเดียว

หลินชวนตอบอย่างถ่อมตัว "อาจารย์อ้ายไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ วันหลังผมยังต้องขอคำชี้แนะเรื่องเปียโนจากอาจารย์อีกเยอะ ถ้าอย่างนั้น ทางนี้ผมฝากอาจารย์จัดการด้วยนะครับ ผมขอตัวไปกินข้าวก่อนล่ะครับ"

เซ็นรับของเสร็จ หลินชวนก็เดินจากไปทันที

อาจารย์อ้ายถึงกับอึ้งไปเลย นี่เธอจะทำตัวชิลเกินไปหน่อยไหม

เปียโนราคาสองล้านกว่าหยวน เธอไม่เห็นมันอยู่ในสายตาเลยเนี่ยนะ?

อาจารย์อ้ายไม่กล้าชักช้า รีบสั่งการให้พนักงานจัดส่งช่วยยกไปวางไว้ตรงพื้นที่ที่เคลียร์เตรียมไว้ให้อย่างระมัดระวังที่สุด กลัวว่าจะมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว

ในเวลานั้น ภายในห้องซ้อมเปียโนยังมีนักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์อยู่สองสามคน พอเห็นเปียโนหลังนี้ก็ถึงกับเบิกตากว้าง แล้วพากันวิ่งกรูกันเข้าไปมุงดู

"เชี่ยเอ๊ย เปียโนสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ เหรอเนี่ย?"

"แถมยังเป็นรุ่น ดี-274 อีกต่างหาก"

"อาจารย์อ้ายครับ นี่คือเปียโนที่เอามาให้พวกเราใช้เหรอครับ?"

"ว้าว มหา'ลัยของเราใจป้ำขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?"

พอมองดูเปียโนหลังนี้ นักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์ต่างก็รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาทันที ตอนแรกก็ซ้อมจนเหนื่อยแล้วแท้ๆ แต่ถ้าได้เล่นเปียโนหลังนี้ล่ะก็ ให้ซ้อมต่ออีกสักชั่วโมงก็ยังไหว

ก็เหมือนกับตอนที่คุณไปโรงเรียนสอนขับรถ แล้วโรงเรียนเอารถโรลส์-รอยซ์มาให้คุณหัดขับนั่นแหละ ขอถามหน่อยเถอะว่า คุณจะไม่อยากขับต่ออีกสักหน่อยเหรอ?

ข่าวนี้จึงแพร่สะพัดไปทั่วคณะดุริยางคศิลป์อย่างรวดเร็ว นักศึกษาหลายคนต่างก็แห่กันมาดูให้เห็นเป็นบุญตา ไม่นานห้องซ้อมเปียโนก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

ผ่านไปไม่นาน ซูเฉี่ยนอวี่ ดาวมหาวิทยาลัยก็มาถึงเช่นกัน ทันทีที่เห็นสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ รุ่น ดี-274 ใบหน้าที่เคยดูเย็นชาก็ฉายแววตื่นเต้นออกมาแวบหนึ่ง

แต่หลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้นไป ก็เต็มไปด้วยความสงสัย "อาจารย์อ้ายคะ ไม่ใช่ว่ามหา'ลัยไม่อนุมัติงบซื้อเปียโนหลังใหม่เหรอคะ ทำไมไม่เพียงแต่อนุมัติ แต่ยังได้เป็นสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ รุ่น ดี-274 มาเลยล่ะคะ?"

เปียโนคลาสสิกระดับไฮเอนด์เพียงหลังเดียวในห้องซ้อมเปียโน ก็มีอายุการใช้งานมานานหลายปีแล้ว เรื่องคุณภาพเสียงก็เรียกได้ว่าแค่พอถูไถไปได้เท่านั้น นักศึกษาทั่วไปอาจจะฟังไม่ออก แต่เธอฟังออก

แถมมีเปียโนอยู่แค่หลังเดียว ที่เหลือเป็นแค่คีย์บอร์ดไฟฟ้าทั้งหมด นักศึกษาเยอะขนาดนี้ บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาแย่งกันใช้

ดังนั้น เธอจึงเคยทำเรื่องขอเบิกงบซื้อเปียโนเพิ่มอีกหลังมาตั้งนานแล้ว แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง โดยให้เหตุผลว่างบประมาณไม่พอ

แต่ผลปรากฏว่าตอนนี้ จู่ๆ ก็มีเปียโนสไตน์เวย์ แอนด์ ซันส์ รุ่น ดี-274 โผล่มา แบบนี้จะเรียกว่างบไม่พอได้ยังไง นี่มันเหลือกินเหลือใช้ชัดๆ ต้องรู้ก่อนนะว่า แม้แต่วิทยาลัยดนตรีโดยตรง ก็ใช่ว่าจะมีเปียโนระดับนี้ไว้ใช้งานเลย

อาจารย์อ้ายหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า "มหา'ลัยไม่ได้เป็นคนอนุมัติงบหรอกจ้ะ นักศึกษาหลินชวนเป็นคนควักเงินซื้อเองต่างหาก"

ซูเฉี่ยนอวี่ถึงกับชะงักไป หลินชวน?

ผู้ชายคนที่เข้ามาขอคำชี้แนะจากเธอเมื่อตอนบ่ายนั่นน่ะเหรอ?

เมื่อนักศึกษาคนอื่นๆ ได้ยิน ก็อึ้งไปตามๆ กัน

"มหา'ลัยไม่ได้อนุมัติงบ ซื้อด้วยเงินส่วนตัวเนี่ยนะ?"

"เชี่ยเอ๊ย ควักเงินซื้อเอง โคตรป๋าเลยเว้ย?"

"ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า พวกเราก็หมดสิทธิ์ใช้สิ?"

อาจารย์อ้ายพูดแทรกขึ้นมา "นักศึกษาหลินชวนบอกไว้แล้ว ว่าเวลาที่เขาไม่ได้ใช้ ทุกคนสามารถมาใช้ได้ ขอแค่ช่วยกันดูแลรักษาอย่างระมัดระวังก็พอจ้ะ"

พอได้ยินแบบนั้น นักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์ก็พากันโห่ร้องด้วยความดีใจ ในวินาทีนั้น พวกเขาต่างก็รู้สึกประทับใจในตัวหลินชวน คนที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนด้วยซ้ำ

"เฉี่ยนอวี่ เธอมาลองเทสต์เสียงดูสิ" อาจารย์อ้ายหันไปบอกซูเฉี่ยนอวี่

สาเหตุที่ใหัซูเฉี่ยนอวี่เป็นคนเทสต์เสียง อย่างแรกก็เพราะฝีมือของซูเฉี่ยนอวี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าเธอเลย อย่างที่สองก็คือ ซูเฉี่ยนอวี่มีทักษะการแยกแยะระดับเสียงแบบเพอร์เฟกต์พิตช์

ซูเฉี่ยนอวี่นั่งลงหน้าเปียโน แล้วลองเล่นเพลงง่ายๆ ไปหนึ่งท่อน "ระดับเสียงแม่นยำไม่มีเพี้ยนเลยค่ะ ไม่จำเป็นต้องปรับแต่งอะไรแล้ว"

อาจารย์อ้ายพยักหน้ารับ พลางพูดด้วยความเอ็นดู "เฉี่ยนอวี่ ต่อไปเวลาจะเล่นเปียโน เธอมาใช้หลังนี้ก็แล้วกันนะ"

ซูเฉี่ยนอวี่ลูบไล้ไปตามตัวเปียโนหลังนั้นด้วยความหลงใหลจนวางมือไม่ลง

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อตอนบ่ายเพิ่งจะปฏิเสธการสอนเปียโนให้หลินชวนไป เธอก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ปฏิเสธที่จะสอนเขาแท้ๆ แต่ดันหน้าด้านมาใช้เปียโนของเขา หน้าของเธอไม่ได้หนาขนาดนั้นซะหน่อย

แต่กับเปียโนหลังที่อยู่ตรงหน้านี้ เธอไม่อาจจะปฏิเสธมันได้ลงจริงๆ

ดังนั้น ซูเฉี่ยนอวี่จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดเข้าไปในกลุ่มแชตของชมรมเปียโน ค้นหาชื่อหลินชวนแล้วกดส่งคำขอแอดเพื่อนไป

รออยู่พักหนึ่งแต่ออีกฝ่ายก็ไม่ตอบรับ เธอจึงตัดสินใจแท็กหาหลินชวนในกลุ่มแชตทันที "@หลินชวน เพื่อนนักศึกษาหลินชวน ฉันสอนเปียโนให้คุณได้นะ"

เหมือนก้อนหินร่วงหล่นลงผิวน้ำจนเกิดคลื่นกระจายไปเป็นวงกว้าง ทันทีที่ข้อความของซูเฉี่ยนอวี่ถูกส่งออกไป กลุ่มแชตก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าวะ?"

"ดาวมหา'ลัยยอมสอนเปียโนให้ แถมยังเป็นฝ่ายเสนอตัวก่อนด้วยเนี่ยนะ? เดี๋ยวก่อน ไอ้หลินชวนคนนี้มันเป็นใคร มันมีสิทธิ์อะไรวะ?"

"เมื่อตอนบ่ายมันเพิ่งจะไปขอร้องให้ดาวมหา'ลัยช่วยสอน แต่โดนปฏิเสธหน้าหงายกลับมา ฉันก็นึกว่าเรื่องมันจะจบแค่นั้น นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคดีพลิกแบบนี้"

"ตอนนั้นฉันยังแอบสมน้ำหน้ามันอยู่เลยว่าโคตรขายขี้หน้า นึกไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายตัวตลกจะกลายเป็นฉันเองซะงั้น?"

"โคตรอิจฉาเลยโว้ย รู้งี้ฉันน่าจะรวบรวมความกล้าไปขอให้ดาวมหา'ลัยช่วยสอนบ้าง"

หวังเฉินหยางที่กำลังเดินอยู่บนถนน พอเห็นข้อความในกลุ่มแชต ก็ถึงกับช็อกค้างไปเลย ยืนเอ๋อรับประทานอยู่กลางถนนซะอย่างนั้น

ส่วนจางอิงเจี๋ยที่กำลังนั่งกินมื้อค่ำอยู่ในโรงอาหาร ก็หยุดเคี้ยวข้าวไปดื้อๆ เบิกตากว้าง หันขวับไปมองหลินชวนด้วยสายตาที่ทั้งตกตะลึง เหมือนเห็นผี และแทบจะกินเลือดกินเนื้อในเวลาเดียวกัน