บทที่ 712 การกระแทกไร้เทียมทาน [ตอนจบอวสาน]

บทที่ 712 การกระแทกไร้เทียมทาน [ตอนจบอวสาน]

การกระแทกไร้เทียมทาน การกระแทกระดับมหานักบุญ การกระแทกขั้นสูงสุด!

เสิ่นซีถงรู้ตัวแน่ชัดแล้วว่านางถูกหลอก ลู่เย่สารเลวผู้นี้หลอกลวงนางมาโดยตลอด

ไอ้คนชั่ว... ฮือ ฮือ ฮือ...

"ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง..."

บทเพลงแห่งระบบดังระงมขึ้นในหัวของลู่เย่

ในห้วงเวลานี้ ทั่วทั้งพิภพผลแห่งมรรคเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงบนท้องฟ้า หมู่เมฆพวยพุ่ง มหาเต๋าสั่นสะเทือน

แม้กระทั่งเกิดแผ่นดินไหวขึ้นหลายระลอก ผืนพสุธาสั่นไหวอย่างรุนแรง ท้องทะเลปั่นป่วนเกิดคลื่นยักษ์มโหฬาร และดวงจันทร์ในหมู่ดาวก็ดึงดูดกระแสน้ำ

ร่างของหยวนเอ๋อร์มืดปรากฏขึ้นท่ามกลางฟ้าดิน

เมื่อมองดูภาพเบื้องหน้า ดวงตาของนางก็แดงเรื่อเล็กน้อย สีหน้าดูอ้างว้างอยู่บ้าง

ทว่านางก็ยังคงลงมือ เพื่อสงบความปั่นป่วนของฟ้าดิน

ธงราชันมนุษย์พุ่งทะยานออกไป ตัดขาดโลกใบเล็กแห่งหนึ่ง เพื่อให้ดวงวิญญาณหยินของอดีตภรรยาทั้งห้าที่อยู่ภายใน ได้มองเห็นความรุนแรงของการเปลี่ยนแปลงในฟ้าดินอย่างถนัดตา

เยว่หงหลิงถือธงหมื่นวิญญาณที่มีกลิ่นอายอ่อนโทรม คุกเข่าลงเบื้องหน้าธงราชันมนุษย์

ใบหน้าของซ่างกวนฮวนหลิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น วิญญาณของนางเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย

ธงราชันมนุษย์เข้าใจเจตนาของเยว่หงหลิง มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิงลำแสงสีม่วงออกมา ดึงตัวซ่างกวนฮวนหลิงเข้าไปข้างใน

ตอนนี้มันแข็งแกร่งมากแล้ว คงไม่กลายเป็นคนโง่งมไปหรอก สตรีกลุ่มนั้นปกตินิ่งสนิทราวกับน้ำตาย คราวนี้ลองใส่ปลาเป็นๆ ลงไปกวนน้ำให้ขุ่นเสียหน่อย ดูสิว่าจะสร้างความสนุกสนานใหม่ๆ ได้หรือไม่

แต่ก็เป็นไปได้ว่าธงราชันมนุษย์อาจจะประเมินตนต่ำไป รายละเอียดคงต้องรอดูกันต่อไป

หลังจากที่เยว่หงหลิงส่งซ่างกวนฮวนหลิงไปแล้ว เมื่อมองดูปรากฏการณ์ทะเลเมฆในโลกใบเล็กแห่งนี้ นางย่อมนึกถึงสิ่งที่ศิษย์พี่ของนางกำลังทำกับเสิ่นซีถงในยามนี้ และอดไม่ได้ที่จะปล่อยโฮออกมา

ปรากฏการณ์ทะเลเมฆทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น มหาเต๋ายังบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างประหลาดตา

ดูเหมือนจะถึงขีดสุดแล้ว จึงสงบลง

ทว่าก่อนที่จะทันได้พักหายใจ ทะเลเมฆก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมาอีกครา

ล้อเล่นหรือเปล่า ตั้งแต่ลู่เย่ได้เกิดใหม่ เขาก็รักษาร่างกายบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งหยก ไม่เคยแปดเปื้อนโลกีย์เลยแม้แต่น้อย

การบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตนักบุญรวดเดียวด้วยกายหยางบริสุทธิ์ ลองจินตนาการดูก็รู้ว่ามันจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

เต๋าสวรรค์น้อยเฝ้าอยู่หน้าตำหนักสวรรค์ หูของนางตั้งชัน

พี่สาวช่างน่าสงสาร น่าเวทนา น่ากลัวจังเลย

พี่สาวน่าสงสารขนาดนี้แล้ว ข้ายังต้องเป็นแบบพี่สาวอีกไหมเนี่ย?

แอบกลัวนิดๆ แฮะ!

วันเวลาล่วงเลยไปเช่นนี้

การเปลี่ยนแปลงในโลกใบเล็กผันผวนไปมา ทว่าไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนิ่ง

ในที่สุด เสียงตะโกนแหบพร่าก็ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน

"หยวนเอ๋อร์มืด รีบมาคุ้มกันเร็วเข้า!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหยวนเอ๋อร์มืดก็ชะงักงันไปครู่หนึ่ง

รอยแดงระเรื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่ร่างของนางจะอันตรธานหายไปในพริบตา

เต๋าสวรรค์น้อยกัดฟันแน่น

"หยดน้ำ ข้ามาช่วยพี่สาวแล้ว!"

ร่างของนางพุ่งทะยานเข้าไปในตำหนักสวรรค์เช่นกัน

ทว่าไม่นานนัก เต๋าสวรรค์น้อยก็ถูกโยนออกมา กระแทกพื้นหยกขาวเสียงดังตุ้บ

"หยด หยด หยด ข้าไม่ยอม ชีวิตของเต๋าสวรรค์น้อยอย่างข้า ไม่เคยอ่อนแอไปกว่าผู้ใด!"

...

[จบบริบูรณ์!]

...