เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 643 ฟุตบอลก็เป็นแค่ความชอบส่วนตัวของผมเท่านั้น

บทที่ 643 ฟุตบอลก็เป็นแค่ความชอบส่วนตัวของผมเท่านั้น

บทที่ 643 ฟุตบอลก็เป็นแค่ความชอบส่วนตัวของผมเท่านั้น


เมื่อเหล่านักศึกษาโดยรอบได้ยินถึงสวัสดิการที่หวงเฮ่าอิ่งเสนอให้ ต่างก็พากันยืนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

ทุกคนจ้องมองไปที่หลินฟานซึ่งยังมีสีหน้าเรียบเฉยด้วยความตกตะลึง

แต่ละคนอ้าปากค้างกว้างจนแทบจะยัดไข่ต้มลงไปได้ทั้งใบ

ดวงตาเบิกโพลนราวกับลูกกระดิ่งจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

ใบหน้าของทุกคนเขียนคำว่า "เหลือเชื่อ" ไว้จนเต็มไปหมด

นี่มันอะไรกัน?

หนึ่งล้าน?

ห้าล้าน?

สิบล้าน?

นั่นมันเงินจำนวนมหาศาลขนาดไหนกัน!

อย่าว่าแต่หนึ่งล้านเลย แค่เงินแสนสำหรับนักศึกษาธรรมดาทั่วไปก็ถือเป็นตัวเลขที่ไกลเกินเอื้อมแล้ว

แต่ตอนนี้หวงเฮ่าอิ่งกลับเปิดปากเสนอเงินเดือนให้หลินฟานปีละหนึ่งล้านหยวนทันทีที่เจอกัน เรื่องนี้มันจะไม่ให้พวกเขาช็อกได้อย่างไร?

"เชดดดด! เตะบอลนี่มันรวยขนาดนี้เลยเหรอวะ? เปิดมาก็เงินเดือนปีละล้านเลยเหรอ? ถ้าเตะดีๆ ยังได้ห้าล้านหรือสิบล้านอีก? แม่เจ้าโว้ยยย... นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!"

"เงินเดือนปีละล้านนะเว้ย! ฉันเรียนจบไปถ้าหาที่ทำงานที่ให้ปีละแสนได้ฉันก็พอใจตายแล้ว แต่นี่หัวหน้าห้องหลินเพิ่งอยู่ปี 1 เองนะ กลับมีคนมาเสนอเงินเดือนให้ปีละล้าน น่าอิจฉาชะมัดยาด"

"ระดับของหัวหน้าห้องหลินน่ะ พวกเราคนธรรมดาไม่มีทางเอื้อมถึงหรอก ดูสิ ต่อให้หัวหน้าห้องไม่พึ่งพาทางบ้าน ออกมาหางานทำสุ่มสี่สุ่มห้าก็ได้เงินเดือนเป็นล้าน หรืออาจจะเป็นสิบล้านเลยด้วยซ้ำ"

"หัวหน้าห้องหลินโคตรเทพ! ปีละล้านเลยนะเว้ย! มันจะเยอะขนาดไหนกันวะนั่น!"

"นายว่าหัวหน้าห้องหลินจะรับคำเชิญของหวงเฮ่าอิ่งไหม?"

"แกคิดว่าไงล่ะ? หัวหน้าห้องหลินเขาขาดแคลนเงินล้านนึงนั่นเหรอ?"

"เอ่อ... จริงด้วยแฮะ สงสัยมุมมองฉันจะแคบไปหน่อย หัวหน้าห้องหลินขับรถหรูมาเรียนขนาดนั้น คงไม่สนเงินล้านนึงนี่หรอก"

"เพื่อนเอ๋ย... ตอนนี้หัวหน้าห้องหลินเขาเปลี่ยนยานพาหนะแล้วนะ แย่จังที่นายยังไม่รู้"

"หือ? หัวหน้าห้องถอยรถสปอร์ตคันใหม่มาอีกแล้วเหรอ? คราวนี้ยี่ห้ออะไรล่ะ?"

"เพื่อน... ดูท่ามุมมองนายจะไม่ใช่แค่แคบธรรมดาแล้วนะเนี่ย หึๆ คราวนี้หัวหน้าห้องไม่ได้ถอยรถสปอร์ตโว้ย"

"ไม่ใช่รถสปอร์ต? แล้วมันคืออะไรล่ะ? รถตู้ผู้บริหารเหรอ? แต่มันจะเท่เท่ารถสปอร์ตได้ไง?"

"นี่นายไม่ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมเมื่อเช้านี้เลยหรือไง?"

"นะ... นาย... นายจะบอกว่า เฮลิคอปเตอร์ลำยักษ์เมื่อเช้านี้น่ะ หัวหน้าห้องหลินเป็นคนขับมางั้นเหรอ?!"

"ถูกต้องนะคร้าบบบ ทายถูกแต่ไม่มีรางวัลให้หรอกนะ"

"เชดดดด! หัวหน้าห้องหลินนี่มันจะเทพไปไหนวะ ขับเฮลิคอปเตอร์มาเรียน แค่คิดก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นแล้ว"

"นั่นสิ ตั้งแต่มหาลัยหลิ่วเฉิงก่อตั้งมา ยังไม่เคยมีใครขับเฮลิคอปเตอร์มาเรียนเลยสักคน หัวหน้าห้องหลินนี่คือคนแรกในประวัติศาสตร์เลยนะนั่น"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น หัวหน้าห้องหลินก็คงไม่สนเงินเดือนปีละล้านจริงๆ แหละ เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ขนาดนั้นอย่างน้อยก็ต้องหลายสิบล้านแน่ๆ"

"หลายสิบล้าน? เพื่อน... มุมมองนายมันเล็กเกินไปแล้ว หลายสิบล้านน่ะซื้อได้แค่ล้อเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นมั้ง"

"หาาา?! หลายสิบล้านซื้อได้แค่ล้อ?! เป็นไปได้ไงวะ?"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะนั่นมันรุ่น H-Sky เชียวนะ เป็นหนึ่งในเฮลิคอปเตอร์ที่ใหญ่และหรูหราที่สุดในโลก มูลค่ามันตั้ง หนึ่งพันล้านหยวน เชียวนะโว้ยยย!"

"หือออ?! แม่เจ้าโว้ยยย... หนึ่งพันล้าน? มันจะกี่บาทกันวะนั่น? ความจนมันจำกัดจินตนาการของฉันจริงๆ หัวหน้าห้องหลินไม่เห็นหัวเงินเดือนปีละล้านนั่นหรอก แค่ค่าบำรุงรักษาเฮลิคอปเตอร์ต่อปีก็คงเกินล้านไปไกลแล้วมั้ง?"

"ใช่ ค่าบำรุงรักษาปีหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องหลายล้าน คนธรรมดาเก็บเงินทั้งชีวิตยังไม่รู้จะถึงล้านหรือเปล่าเลย"

"..."

กู้ยี่ซางที่ได้ยินสวัสดิการที่หวงเฮ่าอิ่งเสนอให้หลินฟาน ก็ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น

เงินเดือนปีละล้าน?

ดวงตาเขาเบิกโพลนด้วยความเหลือเชื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

การที่หวงเฮ่าอิ่งมาเชิญหลินฟานเข้าทีมสมาคมฯ เขาไม่ได้ช็อกเท่าไหร่ เพราะเขารู้ดีว่าฝีเท้าหลินฟานน่ะของจริง การได้เข้าทีมสมาคมฯ มันเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

แต่เขาไม่นึกเลยว่าหวงเฮ่าอิ่งจะเสนอเงินเดือนให้หลินฟานสูงถึงปีละล้านหยวนทันทีแบบนี้ เรื่องนี้มันเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ

ต้องรู้ก่อนว่า ปัจจุบันนักเตะระดับ A (เกรดหนึ่ง) ในทีมสมาคมฟุตบอลเมืองหลิ่วเฉิงถึงจะได้เงินเดือนปีละล้าน แต่หลินฟานเพิ่งจะเริ่มเข้าทีมเองนะ หวงเฮ่าอิ่งกลับให้สวัสดิการสูงขนาดนี้

เรื่องนี้มันจะไม่ให้เขาช็อกได้อย่างไร?

เขาได้แต่ยิ้มขื่นในใจ

ไอ้ที่เขาอุตส่าห์วางแผนมาตั้งนานเพื่อจะได้เข้าทีมสมาคมฯ ก็หวังจะได้เป็นนักเตะเกรดหนึ่งเพื่อเงินเดือนล้านนึงนี่แหละ

ขนาดเขาสามารถเข้าทีมสมาคมฯ ได้ตอนนี้ อย่างมากก็ได้แค่ปีละเจ็ดแปดหมื่นหยวนเท่านั้น จะถึงแสนหรือเปล่ายังต้องลุ้นเลย นับประสาอะไรกับเงินล้าน

คนเรามันเทียบกันไม่ได้จริงๆ

รอยยิ้มที่ขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาโดยไม่รู้ตัว

หลินฟานฟังข้อเสนอจากหวงเฮ่าอิ่งแล้วก็พยักหน้าในใจ ตอนนี้เขามีตัวเลขคร่าวๆ แล้ว

เขารู้ว่าเงินเดือนปีละล้านนี่ไม่ใช่สิ่งที่นักฟุตบอลทั่วไปจะได้รับง่ายๆ

แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็แค่ฟังไว้เป็นข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น

"ท่านนายกฯ หวง ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่มีความสนใจที่จะเข้าร่วมทีมของคุณ"

"ฟุตบอลน่ะ... ก็เป็นแค่ความชอบส่วนตัวของผมเท่านั้นครับ"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่คิดจะเสียเวลากับหวงเฮ่าอิ่งอีกต่อไป

หวงเฮ่าอิ่งที่โดนหลินฟานปฏิเสธซ้ำสอง ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

เขาไม่นึกเลยว่า หลังจากที่เขาเสนอสวัสดิการที่หรูหราขนาดนี้ไปแล้ว หลินฟานจะยังปฏิเสธได้แบบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้สร้างความไม่เข้าใจให้เขาอย่างมหาศาล

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหลินฟานถึงได้ไม่แยแสเงินเดือนปีละล้านหยวนขนาดนี้

ต้องรู้ก่อนว่า ตอนที่เขาอายุเท่าหลินฟาน ถ้ามีใครเสนอเงินเดือนให้เขาปีละแสน เขาคงรีบกระโดดเข้าทีมนั้นแบบไม่คิดชีวิตแล้ว

แต่ตอนนี้หลินฟานที่เผชิญหน้ากับเงินล้านกลับไม่มีความหวั่นไหวเลยสักนิด เรื่องนี้เขาเค้นสมองคิดยังไงก็คิดไม่ออก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งสงสัย หลินฟานคืออัจฉริยะฟุตบอลระดับช้างเผือก ถ้าเขาพลาดคนๆ นี้ไป เขาคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ เขาจึงตัดสินใจจะตื๊อต่ออีกสักตั้ง

เขาเริ่มออกเดินเตรียมจะไปรั้งหลินฟานไว้อีกครั้ง ทว่าในตอนนั้นเอง เซียวเจียอิ้นก็ยื่นมือมาคว้าแขนเขาไว้แน่น

ร่างกายเขาหยุดกะทันหันอยู่กับที่

เขาขมวดคิ้วมุ่นพลางหันไปมองเซียวเจียอิ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ผอ.เซียว หมายความว่าไงครับ?"

"รีบปล่อยมือผมสิ"

พูดจบเขาก็ยังไม่วายชำเลืองมองตามหลังหลินฟานที่เดินไกลออกไปทุกที

เซียวเจียอิ้นมองหวงเฮ่าอิ่งที่กำลังฉุนเฉียวพลางถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า: "ในเมื่อนักศึกษาหลินฟานไม่อยากเข้าทีมสมาคมฯ นายก็อย่าไปบังคับเขาเลย"

เขาได้แต่ยิ้มขื่นในใจ

เงินเดือนปีละล้านงั้นเหรอ?

นี่นายกำลังดูถูกใครอยู่วะเนี่ย?

สำหรับหลินฟานแล้ว เงินล้านนึงมันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

เขาเนี่ยรู้ดีที่สุดว่า ลำพังแค่เงินลงทุนตั้งต้นทำธุรกิจที่หลินฟานมอบให้มหาวิทยาลัยหลิ่วเฉิงในแต่ละปี ก็ปาเข้าไปตั้งหนึ่งร้อยล้านหยวนแล้ว

คนระดับนี้จะมาสนเงินเดือนปีละล้านของนายน่ะเหรอ?

แถมยังมียานพาหนะของหลินฟานอีกล่ะ

แค่คิดถึงเฮลิคอปเตอร์ที่หลินฟานขับมาเมื่อเช้า เขาก็รู้สึกตับสั่นไปหมดแล้ว

เฮลิคอปเตอร์มูลค่าหนึ่งพันล้านหยวนน่ะ มันน่าสยองขวัญเกินไป

แค่ค่าบำรุงรักษากับดูแลรักษาไอ้เครื่องนี้ต่อปีน่ะ มันก็เกินล้านไปแล้วโว้ยยย

นายจะเอาเงินเดือนปีละล้านมาล่อให้หลินฟานเข้าทีมน่ะเหรอ... มันจะเป็นไปได้ไงล่ะ?!

จบบทที่ บทที่ 643 ฟุตบอลก็เป็นแค่ความชอบส่วนตัวของผมเท่านั้น

คัดลอกลิงก์แล้ว