บทที่ 281 ทั้งหมดคือแผนการ

บทที่ 281 ทั้งหมดคือแผนการ

เอสบีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ตั้งอยู่ในย่านเวสต์วิลเลจของแมนแฮตตัน ซึ่งเป็นย่านศิลปะและวิหารทางวัฒนธรรมในใจชาวนิวยอร์ก

ที่นี่ดึงดูดศิลปินทุกแขนง ทั้งจิตรกร นักดนตรี นักแสดง และนักเขียน

กลุ่มที่มีจำนวนมากที่สุดคือนักร้อง ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 ย่านนี้ได้กลายเป็นหนึ่งในถิ่นกำเนิดดนตรีโฟล์กสมัยใหม่ และในปี 1965 เมื่อบ็อบ ดีแลนเล่นดนตรีร็อกในงาน ‘นิวพอร์ตโฟล์กเฟสติวัล’  ที่นี่ก็กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของนักดนตรีร็อก

นักดนตรีหลายคนก่อนจะมีชื่อเสียง เคยตระเวนแสดงตามบาร์และไนต์คลับในเวสต์วิลเลจ และบางคนก็ถูกแมวมองค้นพบที่นี่ เปลี่ยนจากคนไร้ชื่อกลายเป็นซุปตาร์ระดับโลก เช่น เรย์ ชาร์ลส์ นักร้องแจ๊ส, นอรา โจนส์ และเลดี้ กาก้า

การที่เอสบีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ตั้งสำนักงานใหญ่ที่นี่ ก็มีความนัยแฝงถึงความต้องการจะตักตวงแรงบันดาลใจจากเหล่าศิลปินในท้องถิ่น

ในอดีต สิ่งที่สกูตเตอร์ชอบทำที่สุดหลังเลิกงานคือการยืนริมหน้าต่างบานใหญ่ ทอดมองการแสดงของนักดนตรีข้างถนนด้านล่าง

แต่วันนี้ เขากลับรู้สึกว่าดนตรีของพวกมันหนวกหู และอยากจะชะโงกหน้าออกไปตะโกนว่า ‘หุบปาก!’

“บอส ผมกลับมาแล้ว” อเล็กซ์ ผู้ช่วยของเขา กลับมาถึงห้องทำงานด้วยอาการหอบแฮ่ก

“เป็นยังไงบ้าง?” สกูตเตอร์รีบถาม

อเล็กซ์หยิบเอกสารออกมาวางบนโต๊ะ บอกด้วยน้ำเสียงจนปัญญาว่าเอกสารจดทะเบียนลิขสิทธิ์เป็นของจริง และความคล้ายคลึงกันระหว่าง ‘เบบี้’ ทั้งสองเวอร์ชันสูงเกือบ 50%

“เป็นไปได้ยังไง? ก่อนหน้านี้ลูดาคริสบอกผมว่าเป็นผลงานออริจินัลของพวกเขา แล้วทำไมถึงเข้าข่ายลอกเลียนแบบได้? ทำไม?!” สกูตเตอร์ถามอย่างเกรี้ยวกราด

อเล็กซ์เองก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไง เพลง ‘เบบี้’ ขับร้องโดยจัสตินและลูดาคริส

มีผู้แต่งเพลงห้าคน ได้แก่ จัสติน บีเบอร์, ลูดาคริส, ทริกกี สจ๊วร์ต, เดอะ-ดรีม และคริสตินา มิเลียน

ผู้สร้างสรรค์หลักคือสี่คนหลัง ลูดาคริสเป็นศิลปินในสังกัดเอสบีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ส่วนนักดนตรีอีกสามคนก็มีความร่วมมือกับเอสบี

ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้น ไม่เพียงแต่ผู้สร้างสรรค์ต้องรับผิดชอบ แต่เอสบีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ต้องรับผิดชอบยิ่งกว่า

ตามบรรทัดฐานคำตัดสินศาลในคดีละเมิดลิขสิทธิ์ปัจจุบัน ขึ้นอยู่กับระดับการละเมิดและผลกำไรที่ได้รับ อัตราโทษปรับจะอยู่ระหว่างห้าถึงสิบเท่า

เพลง ‘เบบี้’ ไม่เพียงเป็นเพลงแจ้งเกิดของจัสติน แต่ยังเป็นซิงเกิลนำจากอัลบั้ม ‘มาย เวิลด์ 2.0’ (My World 2.0) อีกด้วย

เพลงนี้มีอิทธิพลอย่างมากไปทั่วโลก และเอสบีก็ปั้นจัสติน บีเบอร์จนดังระเบิดด้วยเพลงนี้ กวาดรายได้หลายสิบล้าน และจะทำเงินได้อีกมหาศาลในอนาคต

และเพราะเพลงนี้มีอิทธิพลสูงและทำรายได้มหาศาลนี่แหละ

เวลาศาลตัดสิน บทลงโทษก็จะรุนแรงตามไปด้วย

ที่แย่กว่านั้นคือ จัสตินเพิ่งเดบิวต์ แล้วซิงเกิลเปิดตัวดันมีข้อครหาเรื่องลอกเพลง

แฟนคลับจะคิดยังไงถ้ารู้เรื่องนี้?

เพลงฮิตที่ติดท็อป 3 ชาร์ตซิงเกิล เป็นเพลงก๊อบปี้

สื่อจะรุมสับจัสตินกับเอสบียับเยินขนาดไหน?

ถ้าจัดการเรื่องนี้ไม่ดี ไม่เพียงอนาคตของจัสตินจะดับวูบ แต่เอสบีก็จะล้มละลายไปด้วย

“แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!” สกูตเตอร์ระเบิดอารมณ์ คว้าไม้กอล์ฟเหวี่ยงฟาดข้าวของในห้องทำงานอย่างบ้าคลั่ง ถ้วยรางวัล กรอบรูป และตู้ปลาแตกกระจุยกระจาย

“บอส หยุดเถอะครับ เรื่องมันเกิดแล้ว โมโหไปก็เปล่าประโยชน์ ใจเย็น ๆ แล้วช่วยกันคิดหาทางออกดีกว่า” อเล็กซ์พยายามเตือนสติ

ปัง! ปัง! ปัง! สกูตเตอร์หวดไม้กอล์ฟกระแทกโซฟาหนังตัวที่อิวานกาเพิ่งนั่งเมื่อครู่อย่างแรง

สักพัก ลูดาคริสกับโปรดิวเซอร์อีกสามคนก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน เห็นสภาพเละเทะราวกับโดนแก๊งอันธพาลบุกถล่ม ต่างพากันทำหน้าตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น?” ลูดาคริสในชุดเสื้อยืดสีขาวสร้อยทองเส้นโต แต่งตัวคล้ายคาแรกเตอร์ของเขาใน ‘เร็ว..แรงทะลุนรก’  เดาะลิ้นถามสกูตเตอร์ที่นั่งหน้าบึ้งไม่พูดไม่จา

“ดูนี่สิ” อเล็กซ์ยื่นเอกสารจดทะเบียนลิขสิทธิ์เพลง ‘เบบี้’ ให้ลูดาคริสกับพวกดู

ลูดาคริสและอีกสามคนก้มดู สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“เป็นไปไม่ได้! เพลงนี้พวกเราแต่งด้วยกัน จะลอกมาได้ยังไง? เอกสารนี่ของปลอมชัวร์” ลูดาคริสโวย

สกูตเตอร์เอนหลังพิงเก้าอี้ ใบหน้าตอบซูบเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำ

“เสียใจด้วย แต่มันเป็นของจริง!” อเล็กซ์หยิบมือถือเปิดรูปถ่ายให้ดู เป็นภาพเอกสารจากหอจดหมายเหตุลิขสิทธิ์ที่เขาไปถ่ายมา ซึ่งเหมือนกับสำเนาแผ่นนี้เปี๊ยบ

“ในหอจดหมายเหตุมีไฟล์เดโมเสียงด้วย ผมลองฟังดูแล้ว ท่อนฮุกเหมือนกับ ‘เบบี้’ ของพวกเราเด๊ะ” อเล็กซ์กล่าว

“เป็นไปได้ยังไง? ฉันไม่ได้ลอกแน่ ๆ พวกนายไปอ้างอิงงานนี้ตอนแต่งเพลงหรือเปล่า?” ลูดาคริสหันไปถามเพื่อนอีกสามคน

ทั้งสามส่ายหน้าพร้อมกัน ยืนยันว่าไม่ได้ทำแน่นอน

สกูตเตอร์เงยหน้ามองทั้งสี่คน เห็นว่าไม่มีใครยอมรับ เขาจึงครุ่นคิด “นอกจากพวกนายสี่คน มีใครอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องหรือมีอิทธิพลต่อการแต่งเพลงไหม?”

“ไม่มี!” ลูดาคริสและอีกสามคนปฏิเสธ

มีเพียงนักดนตรีชื่อเทเรียส แนช ที่พูดขึ้นว่า “ตอนเราทำเพลงนี้ ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ที่ย้ายมาจากลิงก์มิวสิกบอกว่าท่อนฮุกฟังดูคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน”

“อะไรนะ?!” สกูตเตอร์ดีดตัวขึ้นนั่ง เอนตัวข้ามโต๊ะตะโกนถาม “มันมีส่วนร่วมในการทำเพลงด้วยเหรอ?”

เทเรียสนึกอยู่ครู่หนึ่ง “เขาช่วยปรับดนตรีประกอบท่อนฮุก เดิมทีคีย์มันต่ำกว่านี้นิดหน่อย”

“เชี่ย เชี่ย! ทำไมพวกแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้วะ?!” สกูตเตอร์คำรามลั่น เส้นเลือดที่หน้าผากและลำคอปูดโปน

“เขาแก้แค่นิดเดียวเอง ส่วนร่วมในเพลงทั้งเพลงไม่ถึง 1% ด้วยซ้ำ พวกเราก็นึกไม่ถึงว่ามันจะไปชนกับเพลงที่ลิงก์แต่ง นี่มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ ๆ” เทเรียส แนช แก้ตัว

“ไอ้โง่! นี่มันแผนของอิวานกาชัด ๆ ยัยนั่นรู้ว่าเราดึงคนจากลิงก์มิวสิก เพื่อจะเล่นงานเรา ยัยนั่นเลยวางเหยื่อล่อให้เราติดกับ แล้วก็ประเคนเพลงให้เราฟรี ๆ เป้าหมายของยัยนั่นคือฮุบบริษัทฉัน ต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆ ต้องใช่แน่ ๆ นังอิวานกามันร้ายกาจเกินไปแล้ว” สกูตเตอร์พูดด้วยความโกรธแค้น

“สกูตเตอร์ นอกจากดนตรีประกอบท่อนฮุก ส่วนอื่นพวกเราแต่งเองทั้งหมดนะ เราไม่ได้ลอกใครแน่นอน” ลูดาคริสแย้ง

“พูดไปจะมีประโยชน์อะไร? ความเหมือนของสองเพลงสูงถึง 50% พวกเขาจดทะเบียนตั้งแต่ปี 2008 แถมผู้ช่วยโปรดิวเซอร์จากลิงก์มิวสิกก็ดันอยู่ที่บริษัทเราและมีส่วนร่วมในการทำเพลงนี้ด้วย ถ้าผู้พิพากษารู้เรื่องพวกนี้ นายคิดว่าเขาจะเชื่อใคร?” สกูตเตอร์หน้าแดงก่ำ ทุบโต๊ะระบายอารมณ์

ลูดาคริสและอีกสามคนต่างก็จนปัญญา เรื่องนี้มันมีเหตุบังเอิญมากเกินไป มากจนพวกเขาอธิบายไม่ได้เลย

สกูตเตอร์มองทั้งสี่คนอย่างรำคาญใจ เห็นว่าพวกเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จึงเอนหลังพิงเก้าอี้โซฟาอย่างหมดแรง พึมพำกับตัวเองขณะมองโคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดาน

“นี่ต้องเป็นแผนสมคบคิดของอิวานกา ต้องใช่แน่ ๆ ปีที่แล้วพอรู้ว่าเราเล็งเล่นงานลิงก์มิวสิก เธอก็รีบวางแผนสวนกลับ ส่งยาพิษเข้ามาในเอสบีเอ็นเตอร์เทนเมนต์ของเรา หลังจาก ‘เบบี้’ ปล่อยออกมา เธอก็แกล้งเงียบ รอจนอัลบั้มขายดี ยัยนั่นรู้ว่าได้เวลาสุกงอม ก็เลยเอาลิขสิทธิ์ ‘เบบี้’ มาข่มขู่เรา หวังจะบีบซื้อเอสบี ยัยนั่นมันร้ายกาจเกินไป เราแค่ดึงคนของเธอมาไม่กี่คน แต่เธอจะกลืนเราทั้งบริษัทเลย” สกูตเตอร์กำหมัดแน่น ขบกรามด้วยความแค้น

“บอสครับ คุณจะยอมตกลงขายบริษัทให้เธอไหม?” อเล็กซ์ถาม

“ไม่ แน่นอนว่าไม่ เอสบีคือลูกรักของฉัน ฉันยอมทิ้งจัสติน บีเบอร์ ดีกว่าขายบริษัทให้ยัยนั่น” สกูตเตอร์พูดเสียงแข็ง

“งั้นเราก็ต้องฟ้องลิงก์มิวสิก แต่ในเมื่อพวกเขาจดทะเบียนลิขสิทธิ์ก่อน มันยากมากที่เราจะชนะ” อเล็กซ์พูดพลางผายมือ

สกูตเตอร์รู้เรื่องนี้ดี

อิวานกามาจากตระกูลร่ำรวยและมีเส้นสายในกระบวนการยุติธรรม

การจะชนะคดีเป็นเรื่องยากมาก

การแพ้คดีไม่เพียงหมายถึงต้องจ่ายเงินก้อนโตให้ลิงก์มิวสิก แต่ชื่อเสียงของจัสตินก็จะเสียหายอย่างหนัก อาจถึงขั้นดับอนาคต และเงินทุนทั้งหมดที่เอสบีทุ่มลงไปก็จะสูญเปล่า เสียหายยับเยิน

แต่ถ้าไม่ฟ้องและไกล่เกลี่ยยอมความ ก็ต้องขายบริษัทให้ลิงก์มิวสิกในราคาถูก กลายเป็นบริษัทย่อยของลิงก์มิวสิก

นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาอยากเห็นเลย

“พวกนายออกไปก่อน ฉันขอคิดให้รอบคอบก่อน”

หลังจากพวกนั้นออกไป สกูตเตอร์ก็นั่งกุมขมับอยู่ในห้องทำงาน จมอยู่ในความคิด หวังจะหาทางผ่าทางตันนี้ให้ได้

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง! ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ จู่ ๆ โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น สกูตเตอร์หยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นสายจากเจย์-ซี

“เจย์-ซี มีอะไร?”

“สกูตเตอร์ นายบอกว่าจะปล่อยคลิปฉาวของลิงก์ตอนสองทุ่ม นี่มันสองทุ่มครึ่งแล้ว คลิปอยู่ไหน?”

“คลิป? นี่สองทุ่มแล้วเหรอ?” สกูตเตอร์เหลือบมองไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท แสงไฟนีออนหลากสีสะท้อนบนกระจกหน้าต่างดูสวยงามอย่างประหลาด เขาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

“โทษทีเจย์-ซี วันนี้ยุ่งจนลืมเรื่องคลิปไปเลย รอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันส่งให้เดี๋ยวนี้แหละ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล