บทที่ 71 รายรับ

บทที่ 71 รายรับ

“ลิงก์... วิลสันมาเก็บค่าบริหารจัดการพื้นที่แล้วนะ ฉันบอกเขาว่านายเป็นลูกค้าระดับ VIP ขอส่วนลดหน่อยได้ไหม แต่มันปฏิเสธเสียงแข็งเลย”

ภายในร้าน Baker... เจ้าอ้วนเจมส์เพิ่งส่งลูกค้าดำน้ำสองคนเสร็จ เขาวางแก้วน้ำส้มคั้นสดสองแก้วลงบนโต๊ะกระจกกลม แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ชายหาดจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ถอดหมวกออกเสยผมหยิกสีน้ำตาลที่ชุ่มเหงื่อ

“ก็แหงล่ะ หาดไม่ใช่ของมันสักหน่อย จะมาลดให้เราทำไม”

ลิงก์ดูดน้ำส้มไปอึกหนึ่ง นึกขึ้นได้ว่าใกล้แข่งโอลิมปิก ต้องคุมน้ำหนัก เลยบ้วนทิ้งแล้วคว้าน้ำเปล่ามาดื่มแทน

“เดือนที่แล้วรายรับเป็นไงบ้าง?”

“ฮ่า ๆ ๆ ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง! หักค่าเสื่อมอุปกรณ์ ค่าบริหารจัดการ และค่าใช้จ่ายจุกจิกแล้ว... กำไรสุทธิ 9,524 ดอลลาร์! เยอะที่สุดตั้งแต่เปิดร้านมาเลยนะเนี่ย เกือบแตะหมื่นแน่ะ!”

เจมส์ชูไม้ชูมืออย่างตื่นเต้น ปากฉีกยิ้มจนแก้มปริ

“ลิงก์... ฉันว่านะ พอเรามีเงินแล้ว น่าจะซื้อชุดดำน้ำเกรดพรีเมียมมาเพิ่มสักสองสามชุด แล้วโละของเก่าทิ้งเถอะ ของเก่ามันเน่าจนไม่มีใครอยากเช่าแล้ว”

“อืม... เอาสิ”

ลิงก์ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนัก

รายได้จากร้านเช่าอุปกรณ์ดำน้ำถือเป็นเศษเงินเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเพิ่งกอบโกยมาได้จากทัวร์นาเมนต์นี้:

• เงินรางวัลแชมป์: 50,000 ดอลลาร์
• ถ้วยรางวัลชุบทอง (ขายไม่ได้แต่เท่)
• เงินสนับสนุนการฝึกซ้อมจากคณะกรรมการกีฬาฟลอริดา: 100,000 ดอลลาร์
• เงินสนับสนุนจากสมาคมมวยสมัครเล่นแห่งสหรัฐฯ (เพื่อให้เตรียมตัวไปโอลิมปิกอย่างสบายใจ): 20,000 ดอลลาร์

แถมยังมีรายได้เสริมจากการ ‘แทงตัวเอง’ อีกต่างหาก:

• นัดเจอกับปีเตอร์ส: แทง KO ไป 2,000 (อัตรา 1:10.2) แต่ดันชนะ TKO... เสียฟรีไป 2,000
• นัดชิงกับอารากอน: แทง KO ไป 2,000 (อัตรา 1:12.5) คราวนี้เข้าเป้าเต็ม ๆ... รับทรัพย์เน้น ๆ 25,000 ดอลลาร์

สิริรวมแล้วเกือบ 200,000 ดอลลาร์... (ประมาณ 7 ล้านบาท) ดังนั้นกำไรหลักพันจากร้านเจมส์เลยดูจิ๊บจ๊อยไปเลย

เจมส์นอนเอกเขนก เปิดนิตยสาร Playboy อ่านเล่น แล้วชวนคุยต่อ

“ลิงก์... นายได้เงินรางวัลมาตั้งเยอะ รวมกับตอนถุงมือทองคำอีก... น่าจะเกือบสองแสนแล้วมั้ง? นายไม่คิดจะซื้ออพาร์ตเมนต์สักห้องเหรอ?”

“ปีนี้ฟองสบู่อสังหาฯ แตก ตลาดซบเซา คนเทขายกันเพียบ... แถวบ้านฉันมีห้องหลุดจำนองอยู่ห้องนึง ถนน 27 เวสต์ปาล์มบีช... 2 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ มีระเบียงใหญ่ สวนหย่อม... ทำเลทองชัด ๆ! ราคาแค่ 580,000 เอง ผ่อนได้ด้วยนะ!”

“ถ้านายสนใจ เดี๋ยวให้แม่ฉันคุยกับนายหน้าให้ แม่ฉันต่อราคาเก่งนะเว้ย!”

ลิงก์ส่ายหน้า

“ฝากขอบคุณแม่นายด้วย แต่ตอนนี้ฉันยังไม่อยากซื้อบ้าน”

“อ้าว ทำไมล่ะ? นายโตแล้วนะ เดี๋ยวก็ต้องแต่งงานมีลูก... จะให้ลูกเมียไปอยู่ในตู้รถไฟรูหนูแบบนั้นเหรอ?”

เจมส์บุ้ยปากไปทางร้านเล็ก ๆ ข้างหลังอย่างดูแคลน

“ฉันจะซื้อบ้านแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ และไม่ใช่อพาร์ตเมนต์รูหนู... ฉันจะหาเงินให้ได้สัก 100 ล้าน แล้วซื้อคฤหาสน์หรูริมทะเลในย่านคนรวยปาล์มบีชต่างหาก... ว่าไง?”

ลิงก์กระดิกขาอย่างสบายใจ

“คฤหาสน์ย่านคนรวย?!”

เจมส์ส่ายหน้าพรืด

ย่านคนรวยปาล์มบีช  คือสวรรค์ของมหาเศรษฐี... ผู้ถือหุ้น Fortune 500, CEO บริษัทข้ามชาติ, นักการเมืองระดับสูง, ดาราฮอลลีวูด... บ้านหลังนึงต่ำ ๆ ก็ 5-6 ล้านดอลลาร์ คนธรรมดาอย่างพวกเขาชาตินี้คงได้แค่ฝัน

“ฝันไปเถอะ! ดูสภาพแขนนายสิ... ต่อยมวยนัดเดียวก็เดี้ยงแล้ว ถ้าคราวหน้าเจ็บหนักกว่านี้จะทำไง? เชื่อฉันเถอะ... มีเงินก้อนก็รีบซื้อที่ซุกหัวนอนไว้ก่อน อย่างน้อยถ้าต่อยมวยไม่ได้ ก็ยังมีบ้านอยู่”

เจมส์ลังเลนิดนึงก่อนจะพูดต่อ

“อีกอย่าง... นี่เป็นความคิดของน้าแคทเธอรีนนะ แม่นายโทรมาคุยกับแม่ฉันเรื่องนี้... วันนั้นน้าแคทก็ไปดูนายแข่งด้วยนี่ เห็นหรือเปล่า?”

“เห็นสิ”

ลิงก์พยักหน้า

แคทเธอรีน เบเกอร์  แม่บังเกิดเกล้าของเขา... ในความทรงจำของร่างเดิม ทั้งสองแทบจะเหมือนคนแปลกหน้า

ต้นเหตุมาจากพ่อของเขา... บ็อบ เบเกอร์

ยุค 80s ไมอามี่คือเมืองหลวงแห่งยาเสพติด... โคเคนจากโคลอมเบียหลั่งไหลเข้ามาเป็นตัน ๆ เงินสะพัดเป็นว่าเล่น บ็อบเห็นช่องทางรวยทางลัด เลยเลิกทำประมง หันมาค้าของเถื่อนจนรวยเละเทะ

ตอนนั้นบ็อบไปเจอกับแคทเธอรีน สาวสวยเชื้อสายอิตาเลียนที่ใฝ่ฝันจะเป็นนางแบบ/นักแสดง ด้วยเงินถุงเงินถัง บ็อบเลยคว้าหัวใจเธอมาครองได้สำเร็จ และมีลิงก์ด้วยกัน

แต่สันดานโจรย่อมแก้ไม่หาย... บ็อบยังคงมั่วสุม เมาเหล้า และซ้อมเมียซ้อมลูก จนแคทเธอรีนทนไม่ไหวขอหย่าตอนลิงก์อายุ 4 ขวบ จะพาลูกหนี แต่บ็อบเอาปืนจ่อหัวขู่ฆ่า เธอเลยต้องหนีไปตัวเปล่า ทิ้งลิงก์ไว้ในนรกขุมนั้น

เธอแทบไม่ได้กลับมาหาลิงก์อีกเลย จนกระทั่ง 5 ปีก่อน บ็อบโดนแก๊งคู่อริเก็บข้างถนนเพราะขัดผลประโยชน์... สมบัติที่โกงมาโดนยึดเรียบ ที่เหลือลิงก์ก็ผลาญจนหมด

แคทเธอรีนเคยกลับมาจะรับลิงก์ไปอยู่นิวยอร์ก แต่ลิงก์ (ร่างเดิม) ปฏิเสธหัวชนฝา เพราะโตมากับพ่อที่คอยกรอกหูว่าแม่ทิ้งเขาไป

ลิงก์แทบจะลืมไปแล้วว่ามีแม่... จนกระทั่งไปเจอที่ฮาวานานั่นแหละ

แถมเซอร์ไพรส์กว่านั้นคือ... ยัยเด็กแสบ เซเลน่า โกเมซ ดันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา! (ลูกของพี่สาว/น้องสาวแคทเธอรีน)

เซเลน่าเป็นดาราเด็กดิสนีย์ที่กำลังรุ่ง  และแคทเธอรีนก็ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้หลานสาว (คล้าย ๆ แม่ของเทย์เลอร์)

หลังจบแมตช์ ลิงก์นัดเจอแม่กับน้าและเซเลน่าไปรอบนึง โดนยัยตัวแสบไถค่าอาหารทะเลชุดใหญ่ แล้วก็แลกเบอร์กันไว้

สรุปคือ... ตอนนี้เขามีญาติเพิ่มมาอีกโขยงนึง

ส่วนคำแนะนำเรื่องซื้อบ้านของแม่... ฟังหูไว้หูละกัน

“เฮ้! ลิงก์! เจมส์! มาเล่นวอลเลย์บอลกันไหม?”

ไมเคิลกับแดเนียลตะโกนเรียกจากชายหาด สวมเสื้อยืดกางเกงเล ถือลูกวอลเลย์บอลสีเหลือง... ข้าง ๆ มีสาว ๆ ในชุดบิกินี่ 5 คนยืนส่งยิ้มหวาน

“ไม่ล่ะ! ฉันเจ็บแขนอยู่!”

ลิงก์ชูแขนที่พันผ้าก๊อซให้ดู

“ว้า... เสียดายจัง” ไมเคิลขยิบตา

“อยากไปก็ไปสิ ไม่ต้องมานั่งเฝ้าฉันหรอก”

ลิงก์เห็นเจมส์มองสาว ๆ ตาละห้อย เลยเอ่ยปากไล่

เจมส์ทำท่าลังเลนิดนึง ก่อนจะคว้าหมวกมาสวม แล้ววิ่งพุงกระเพื่อม ‘ตับ ๆ ๆ’ ลงไปหาความสุขที่ชายหาดทันที

ตอนแรกก็เล่นกันดี ๆ หรอก... แต่พอสาว ๆ เห็นหุ่นหมีของเจมส์น่าแกล้ง ก็รุมตบลูกอัดใส่เจมส์คนเดียว จนเจ้าอ้วนกลิ้งโค่โล่ไม่เป็นท่า แต่ดันหัวเราะชอบใจซะงั้น

ลิงก์เห็นเพื่อนมีความสุข (แบบเจ็บตัว) ก็เลยปล่อยเลยตามเลย

“เฮ้ ลิงก์! วันนี้เป็นไงบ้าง?”

หมอโฮลท์  เดินถือกระเป๋ายาลงจากรถ

“ก็ดีครับ เกรกอรี่!”

ลิงก์ลุกขึ้นพาหมอประจำตัวเข้าไปทำแผลในร้าน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน