บทที่ 61 เซเลน่า โกเมซ

บทที่ 61 เซเลน่า โกเมซ

เมื่อ ลอเรนโซ อารากอน เอาชนะเฟอร์นันโดไปได้ด้วยคะแนนขาดลอย 32:14 ในรอบรองชนะเลิศ และคว้าตั๋วใบสุดท้ายสู่โอลิมปิกไปครองได้สำเร็จ... ศึกชิงจ้าวทวีปนัดสุดท้ายก็มาถึง

คู่ชิงชนะเลิศ: ลิงก์ เบเกอร์ (สหรัฐฯ) vs ลอเรนโซ อารากอน (คิวบา)

กระแสวิพากษ์วิจารณ์ว่าใครจะเป็นเบอร์หนึ่งของทวีปอเมริกาเหนือในรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวต ร้อนแรงมาตั้งแต่ลิงก์โค่นปีเตอร์สลงได้

ไม่ว่าจะในโลกอินเทอร์เน็ต หน้าหนังสือพิมพ์ หรือวงสนทนาของชาวบ้านร้านตลาด... ทุกคนต่างถกเถียงกันเรื่องนี้อย่างออกรส

ฝ่ายกองเชียร์ลิงก์มั่นใจว่าชนะแน่ แต่ก็แอบหวั่นใจเรื่อง ‘KO’... ถ้าลิงก์ยังดื้อดึงจะน็อกอารากอนให้ได้ อาจจะเข้าทางตีนอารากอน และพ่ายแพ้ไปในที่สุด

ดั๊ก ฟิชเชอร์  บรรณาธิการบริหารนิตยสาร The Ring และอดีตพิธีกรรายการมวยชื่อดังทางช่อง HBO ออกมาให้สัมภาษณ์กับนักข่าวอย่างตรงไปตรงมา:

“ผมมองว่าความหมกมุ่นเรื่อง KO ของลิงก์ อาจจะกลายเป็นจุดตายของเขา”

“ในแมตช์ที่แล้ว กับปีเตอร์ส... ลิงก์เหลือเวลาแค่ 12 วินาที ถ้าเขาช้ากว่านั้นแค่นิดเดียว หรือปีเตอร์สอึดกว่านั้นอีกหน่อย สถิติ KO ของเขาก็คงจบเห่ไปแล้ว”

“และอารากอน... คือปีศาจที่เหนือกว่าปีเตอร์สทุกด้าน ทั้งร่างกาย ความอึด และการป้องกัน... แถมยังเร็วกว่า คล่องกว่า ปฏิกิริยาตอบสนองไวปานสายฟ้าแลบ”

“ลูกไม้ตื้น ๆ อย่าง ‘หมัดเหวี่ยงกลับ’ ที่ใช้จัดการปีเตอร์ส... ใช้กับอารากอนไม่ได้ผลแน่”

“อีกอย่าง... ประสบการณ์บนเวทีโลกของอารากอนนั้นโชกโชนกว่าลิงก์และปีเตอร์สรวมกันซะอีก สถิติ 50 นัดหลังสุดไม่เคยแพ้ใคร และ 70% ชนะด้วยคะแนนเกิน 30 แต้ม... นี่คือยอดมนุษย์ในวงการสมัครเล่นชัด ๆ”

“ถ้าลิงก์ยอมชกแบบเก็บแต้ม เขามีโอกาสชนะ 50-50... แต่ถ้าจะน็อก โอกาสริบหรี่ไม่ถึง 10%”

ฟิชเชอร์แนะนำทิ้งท้ายว่า ลิงก์ควรยืดหยุ่นและรู้จักปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ ไม่ใช่เอะอะก็จะน็อกท่าเดียว

นอกจากฟิชเชอร์แล้ว กูรูมวยทั่วอเมริกาเหนือต่างก็ออกมาวิเคราะห์วิจารณ์กันอย่างดุเดือด บ้างก็เชียร์ลิงก์ให้สร้างตำนานต่อไป บ้างก็ถือหางอารากอนว่าจะสอนมวยเด็กเมื่อวานซืน

ศึกครานี้... กลายเป็นข่าวกีฬาที่ร้อนแรงที่สุดในยุโรปและอเมริกา แซงหน้าข่าวบอสตัน เซลติกส์ คว้าแชมป์ NBA สมัยที่ 17 ไปแบบไม่เห็นฝุ่น

วันแข่งขัน... กองทัพนักข่าวจากทั่วโลกกว่า 200 ชีวิต แห่กันมาที่สนามจนล้นทะลัก (แถมยังมีอีกหลายสิบคนที่ติดแหง็กอยู่ที่ด่านศุลกากรเพราะเตรียมเอกสารไม่พร้อม)

ตั๋วเข้าชม 12,427 ใบ ขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่วันก่อนแข่ง... จนแฟน ๆ เรียกร้องให้ย้ายไปจัดที่สนามกีฬามหาวิทยาลัยฮาวานาที่ใหญ่กว่า แต่ทางการปฏิเสธ และแก้ปัญหาด้วยการเสริมเก้าอี้เพิ่มอีก 3,000 ที่นั่ง

เช้าวันแข่ง... ฝูงชนหลั่งไหลเข้าสู่สนามราวกับมดแตกรัง

... ...

“ดูสิ! คนเยอะชะมัด! พวกนี้มาดูพี่ลิงก์ต่อยกันหมดเลยเหรอ?”

“เซเลน่า... อย่าเสียมารยาทสิลูก เรียกเขาว่าพี่ลิงก์ดี ๆ”

“ไม่เอา! หนูไม่เรียกเขาว่าพี่หรอก!”

นักท่องเที่ยวสาวน้อยนามว่า เซเลน่า โกเมซ ย่นจมูกรั้น ๆ ยกกล้องขึ้นถ่ายรูปฝูงชนรัว ๆ ก่อนจะหันไปบ่นกับผู้หญิงร่างสูงข้างหลัง

“น้าแคทเธอรีนคะ... เราอุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากนิวยอร์ก เพื่อมาดูต่อยมวยเนี่ยนะ?”

หญิงสาวผมดำนามว่า แคทเธอรีน (แม่ของลิงก์ในนิยายเรื่องนี้ หรือเปล่า?) ใช้นิ้วดีดหน้าผากหลานสาวเบา ๆ

“ก็เราเองไม่ใช่เหรอที่อยากมา? พอถ่ายหนังจบก็บ่นอยากพักร้อน เราเสนอที่เที่ยวให้ตั้งเยอะแยะ ดันเลือกมาที่นี่เอง แล้วจะมาบ่นอะไร?”

“หนูบอกว่าอยากไปไมอามี่ต่างหาก! เป็นความผิดของลิงก์นั่นแหละ! ใครใช้ให้เขาวิ่งพล่านไปทั่ว แถมยังมาต่อยมวยที่คิวบาอีก?”

เซเลน่าบุ้ยปากอย่างขัดใจ คิ้วเรียวขมวดมุ่น

“น้าแคท... ลิงก์เคยฝึกมวยด้วยเหรอคะ? ทำไมหนูไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”

“ไม่เคยนะ”

“อ้าว? แล้วจู่ ๆ เขาไปเป็นนักมวยได้ไง? แถมยังจะไปโอลิมปิกอีก... ได้ยินว่าคนที่จะไปโอลิมปิกได้ต้องเก่งมาก ๆ ระดับท็อปของทวีปเลยนะ”

“น้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“น้าไม่รู้อะไรเลยเหรอเนี่ย? น้าแคท... น้าสอบตกความเป็นแม่นะรู้ตัวไหม?”

เซเลน่าเอียงคอ ใช้ปลายนิ้วจิ้มคางน้าสาวอย่างหยอกล้อ

โป๊ก!

แคทเธอรีนเขกหัวหลานสาวตัวแสบอีกที

เซเลน่ากุมหัวมองค้อน... ทำไมแม่กับน้าถึงสูงตั้ง 170 กว่า แถมไอ้บ้านอกลิงก์ก็สูงปรี๊ดไป 186... มีแต่เธอที่เตี้ยม่อต้ออยู่แค่ 165... โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม!

“เออ... ยอมรับก็ได้ว่าสอบตก น้าไม่ค่อยได้สนใจลิงก์เท่าไหร่ แต่ตอนนี้ลิงก์เขาดูแลตัวเองได้ดีมาก ไม่ต้องให้น้าห่วงแล้ว... งั้นต่อจากนี้น้ามาสนใจเราแทนดีไหม?”

แคทเธอรีนขยี้ผมฟู ๆ ของหลานสาวแล้วหัวเราะร่า

“เชอะ! ไม่สนหรอก!”

เซเลน่าปัดมือน้าออก

“แคทเธอรีน! ได้ตั๋วมาแล้ว เข้าไปกันเถอะ”

หญิงสูงวัยอีกคนเดินถือตั๋ว 3 ใบเข้ามาเรียก

“น้าแอนนา! ใบเท่าไหร่คะ?”

เซเลน่าวิ่งไปคว้าตั๋วมาดูราคา

“320 ดอลลาร์จ้ะ... เรามาซื้อช้าไปหน่อย เลยโดนราคาตั๋วผี”

“320?! แพงเวอร์! ไม่ยอมนะ... เดี๋ยวเจอหน้าลิงก์เมื่อไหร่ หนูจะทวงเงินคืนให้หมดเลย คอยดูสิ!”

เซเลน่ายัดตั๋วใส่มือ แล้วเดินกระแทกเท้าปึงปังไปที่ประตูทางเข้า

สองสาวรุ่นแม่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ แล้วเดินตามไป

... ...

หลังเวที... ห้องพักนักกีฬา

ลิงก์เปลี่ยนชุดแข่งเสร็จแล้ว เดินออกมาที่โซนพักผ่อน บอกกับเทย์เลอร์ที่นั่งรออยู่

“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันสบายมาก... เธอไปนั่งดูบนอัฒจันทร์เถอะ”

“ได้ยินว่า ลอเรนโซ อารากอน เก่งมาก... คุณไม่กลัวเหรอ?”

เทย์เลอร์นั่งเหยียดขาเรียวยาวบนม้านั่ง สายตาซุกซนไล่มองแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าของลิงก์... กล้ามอกแน่นปึ้ก ซิกแพคชัดเปรี้ยะ และวีไลน์สุดเซ็กซี่... มองกี่ทีก็น้ำลายหก

“ไม่ได้ยินเหรอว่าฉันเก่งกว่า?”

ลิงก์ยิ้มพลางก้มลงผูกเชือกรองเท้า

“ได้ยินมาว่าคุณน็อกคู่แข่ง 21 นัดรวด แถมแมตช์ล่าสุดต่อยคนกรามแตก... คุณนี่มันตัวอันตรายชัด ๆ”

“ถูกต้องนะคร้าบ... แล้วคุณพ่อเป็นไงบ้าง? มาดูมวยแบบนี้จะกระทบการรักษาไหม?”

“ไม่หรอก หมอบอกว่าพ่อเครียดเกินไป... ไม่รู้จะเครียดอะไรนักหนากับงานบริษัทการเงิน”

เทย์เลอร์ยักไหล่ ยิ้มแปลก ๆ

ลิงก์หัวเราะหึ ๆ... มนุษย์ลุงวัยกลางคนก็เครียดเป็นธรรมดานั่นแหละ

“ลิงก์! ถึงเวลาตรวจร่างกายแล้ว เตรียมตัวหรือยัง?”

โมราเลสตะโกนเรียกจากหน้าประตู

“พร้อมแล้ว!”

ลิงก์ตอบกลับ แล้วหันมาบอกเทย์เลอร์

“ไปรอข้างหน้าเถอะ ดูแลคุณพ่อดี ๆ นะ แข่งเสร็จเดี๋ยวฉันตามไปหา”

“โอเค! สู้ ๆ นะที่รัก”

เทย์เลอร์ยิ้มหวาน จุ๊บแก้มเขาหนึ่งที แล้วเดินฮัมเพลงออกไปอย่างอารมณ์ดี

ลิงก์วอร์มอัพเบา ๆ จนเหงื่อซึม แล้วเดินตามโมราเลสไปที่ห้องตรวจร่างกาย

นอกจากการตรวจโดปแล้ว ด่านสำคัญคือ ‘การชั่งน้ำหนัก’

รุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวตโอลิมปิกกำหนดน้ำหนักไว้ที่ 71-76 กก. ก่อนแข่งลิงก์ต้องรีดน้ำหนักลงเกือบ 2 กิโลฯ ช่วงที่อยู่ฮาวานาเขาแทบไม่กล้ากินอะไร นอกจากขนมปังกับน้ำเปล่าที่ขนมาจากอเมริกา

รอบนี้ชั่งได้ 75.65 กก. ... ผ่านแบบเฉียดฉิว

“ลิงก์... นายได้ตั๋วโอลิมปิกแล้ว ไม่ต้องกดดันตัวเองมากนะ ชกตามสไตล์ปกติของนาย ถ้าชนะก็ดี ถ้าแพ้ก็ช่างมัน เดือนหน้ายังมีแข่งอีกเยอะ ค่อยไปแก้มือตอนนั้นก็ได้... จำไว้ว่า อย่าให้บาดเจ็บเด็ดขาด”

โค้ชเอ็ดย้ำนักย้ำหนาด้วยความเป็นห่วง

“เข้าใจแล้วครับ โค้ชก็อย่าเครียดมากล่ะ หน้าแก่ไปหลายปีแล้วนะเนี่ย”

ลิงก์แซวโค้ชขำ ๆ

“ลิงก์! สู้โว้ย!”

“ลิงก์! อัดมันให้เละ!”

โมราเลส, แอนดรูว์, อังเดร และเพื่อนร่วมทีมที่มาเป็นพี่เลี้ยง ตะโกนเชียร์พร้อมชูหมัด

“ลุย!”

ลิงก์ตะโกนตอบ รับพลังจากเพื่อน ๆ

ผ่านการตรวจอุปกรณ์เรียบร้อย... ลิงก์ในชุดเกราะสีแดง เดินนำขบวนโค้ชและพี่เลี้ยงออกจากอุโมงค์ที่มืดสลัว

ตูม!!!

ทันทีที่ก้าวพ้นปากอุโมงค์ เสียงคำรามกึกก้องราวกับภูเขาถล่มทลายก็กระแทกเข้าโสตประสาท

“อารากอน! สู้เขาลูกพ่อ!”

“อารากอน! แชมป์เปี้ยน!”

“อารากอน! ฆ่าไอ้มะกันซะ!”

ลิงก์ชะงักไปวูบหนึ่ง... เพิ่งตระหนักได้ว่า ที่นี่ไม่ใช่ไมอามี่ ไม่ใช่บ้านของเขา และคนดูพวกนี้... ไม่ใช่พวกของเขา

นี่คือการต่อสู้ท่ามกลางดงศัตรู

เขาเงยหน้ามองอัฒจันทร์ที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน แล้วหัวเราะออกมาดังลั่น... ชูกำปั้นขึ้นฟ้า ท้าทายเสียงโห่ร้องกึกก้องนั้น

“ลิงก์จะชนะ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน