บทที่ 51 น็อกเอาต์จนวินาทีสุดท้าย

บทที่ 51 น็อกเอาต์จนวินาทีสุดท้าย

“เฮ้ย! ไอ้พวกมะกัน! ไสหัวไปซะ! ไอ้ขี้แพ้!”

ระหว่างที่ทีมชาติคิวบาเดินสวนกับทีมชาติสหรัฐฯ นักมวยผิวเข้มร่างผอมเกร็งคนหนึ่งก็ตะโกนใส่หน้าลิงก์และพรรคพวก

“พวกมันตะโกนว่าอะไรวะ?”

โจนส์ ฟลอเรส หันไปถามล่ามประจำทีมด้วยความงุนงง

“เวรเอ๊ย! เหมือนมันด่าว่าพวกเราเป็นไอ้ขี้แพ้... จัดสักดอกดีไหม?”

โมราเลสเบ่งกล้ามแขน สีหน้าหาเรื่องเต็มที่

ล่ามมองหน้าโค้ชอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่แน่ใจว่าควรแปลตรงตัวดีไหม

สหรัฐอเมริกาและคิวบา... เพื่อนบ้านที่เป็นศัตรูคู่อาฆาต ทุนนิยมปะทะคอมมิวนิสต์

ตั้งแต่ทศวรรษที่ 60 สหรัฐฯ คว่ำบาตรทางการค้า ปิดล้อมเศรษฐกิจ และอยู่เบื้องหลังการบุกอ่าวหมู

ฝ่ายคิวบาก็ซี้ปึ้กกับโซเวียต จนเกือบจุดชนวนสงครามโลกครั้งที่ 3 ในวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบาปี 1962

แถมปี 1980 คาสโตรยังแสบสันต์ แอบส่งอาชญากร คนบ้า นักโทษประหาร คนติดยา โสเภณี และหัวขโมยกว่า 1.5 แสนคน ลงเรือมาปล่อยที่ไมอามี่ ทำเอาอเมริกาปั่นป่วนไปพักใหญ่

ทั้งสองฝ่ายต่างขุดหลุมดักกันไปมาหลายทศวรรษ จนถึงทุกวันนี้อเมริกาก็ยังไม่เลิกคว่ำบาตร และคิวบาก็ยังมองอเมริกาเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่ง

ในวงการมวย... ยิ่งเป็นคู่แค้นแสนรัก

เจอกันทีไร นักมวยคิวบาเป็นต้องไล่ทุบนักมวยอเมริกันจนน่วม

ตั้งแต่ยุค 60 เป็นต้นมา... ในรอบชิงชนะเลิศโอลิมปิก ทีมสหรัฐฯ เอาชนะทีมคิวบาได้แค่ 2 ครั้งเท่านั้น!

ครั้งแรกคือ มอนทรีออล 1976 ‘ชูการ์ เรย์ เลียวนาร์ด’ คว้าเหรียญทองมาได้

ครั้งที่สองคือ แอตแลนตา 1996 ‘ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์’ เฉือนชนะมาได้แบบหืดจับ

และทั้งสองครั้ง... แข่งในทวีปอเมริกาเหนือ ถ้าไปแข่งที่อื่น ไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง

ด้วยความสัมพันธ์อันเปราะบาง ล่ามจึงไม่กล้าแปลตรงตัว กลัวนักมวยเลือดร้อนจะวางมวยกันจนเสียงาน

“หุบปากซะ คาสโตร! พวกเขาเป็นแขกของเรา”

เฟลิกซ์ ซาวอน โค้ชทีมชาติคิวบาตวาดเสียงเข้ม ดึงตัวนักมวยปากดีคนนั้นกลับมา แล้วหันมาขอโทษขอโพยทีมสหรัฐฯ ตามมารยาท

ลิงก์ยิ้มบางๆ เดินตรงเข้าไปหา แล้วทักทายด้วยภาษาสเปนอย่างคล่องแคล่ว

“สวัสดีครับ คุณซาวอน ผมชื่อ ลิงก์ เบเกอร์... ผมเคยดูบันทึกการชกของคุณ สไตล์การต่อสู้ที่ทรหดอดทนของคุณ เป็นแบบอย่างที่พวกเราคนรุ่นหลังควรศึกษาเป็นอย่างยิ่งครับ”

“คุณคือ... ลิงก์ เบเกอร์?”

เฟลิกซ์ ซาวอน เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนจะคุ้นชื่อนี้อยู่บ้าง

จังหวะนั้น ทีมงานคิวบาคนหนึ่งก็กระซิบข้างหูซาวอน แนะนำว่าลิงก์คือมือหนึ่งรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวตของสหรัฐฯ และเพิ่งจะน็อก มาร์ติน มือสองของเม็กซิโก ร่วงไปหมาด ๆ ผ่านเข้ารอบสองเรียบร้อย

“น็อก?”

“คู่แข่งกระจอกหรือเปล่า?”

นักมวยคิวบาบางคนซุบซิบเสียงดัง

ซาวอนถลึงตาใส่ลูกศิษย์ แล้วยื่นมือมาจับกับลิงก์ พร้อมรอยยิ้ม

“คุณลิงก์ เบเกอร์... ผมรู้จักคุณ ในรายการถุงมือทองคำปีนี้ คุณชนะ 17 ไฟต์ น็อก 17 ไฟต์... เป็นสถิติที่น่าทึ่งมาก”

“น็อก 17 ไฟต์?”

“ในมวยสมัครเล่นเนี่ยนะ?”

เหล่านักมวยคิวบาหันมามองลิงก์เป็นตาเดียว ความรู้สึกดูแคลนเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความระแวง

ถ้าแค่น็อกนักชกเม็กซิกันคนเดียว อาจจะฟลุคเจอหมู... แต่สถิติ 17 น็อกรวดในอเมริกา มันฟ้องว่าไอ้หมอนี่ ‘ของจริง’

ลอเรนโซ อารากอน เองก็จ้องลิงก์เขม็ง สายตาประเมินคู่แข่งอย่างจริงจัง

ลิงก์ยิ้มอย่างถ่อมตัว จับมือซาวอนไว้แน่น

“มิกล้าครับ... นั่นเป็นแค่เทคนิคเรียกแขกเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ควรค่าแก่การชมเชยหรอกครับ คนที่น่าทึ่งจริง ๆ คือคุณต่างหาก... แชมป์โอลิมปิก 3 สมัย ผู้พิสูจน์ความแข็งแกร่งและคว้าเกียรติยศมาสู่มาตุภูมิ พวกเรานักกีฬาทุกคนควรยึดถือคุณเป็นแบบอย่าง”

คำพูดนี้ไม่ได้เสแสร้ง... ลิงก์ชื่นชมจิตวิญญาณของซาวอนจริง ๆ

โอลิมปิกบาร์เซโลนา 1992... หลังซาวอนคว้าทองเฮฟวี่เวต ดอน คิง โปรโมเตอร์จอมแสบเสนอเงิน 5 ล้านดอลลาร์ให้เขาเทิร์นโปร ย้ายไปชกที่อเมริกา

แต่รัฐบาลคิวบาห้ามนักมวยเทิร์นโปรตั้งแต่ปี 1962 เพราะถือว่าการไปชกต่างแดนคือการ ‘แปรพักตร์’ แถมกฎโอลิมปิกยุคนั้นห้ามนักมวยอาชีพลงแข่ง

ซาวอนฉีกเช็ค 5 ล้านทิ้ง เลือกเป็นนักมวยสมัครเล่นรับเงินเดือนรัฐบาลต่อไป คว้าทองโอลิมปิก 3 สมัย และแขวนนวมโดยไม่เคยชกอาชีพแม้แต่ไฟต์เดียว

ถ้าเขายอมข้ามช่องแคบฟลอริดาที่กว้างแค่ 358 กิโลเมตร ไปหาเงินที่อเมริกา... ป่านนี้คงรวยเป็นร้อยล้านไปแล้ว

ถ้าเป็นลิงก์ เขาไม่แน่ใจว่าจะทำได้แบบซาวอนไหม... เขาจึงนับถือคนรักชาติแบบนี้จากใจจริง

“ฮ่า ๆ ๆ! คุณลิงก์ เบเกอร์... ชมกันเกินไปแล้ว ผมมันคนแก่ อนาคตวงการมวยเป็นของพวกคุณคนหนุ่มสาวต่างหาก”

ซาวอนหัวเราะร่า ตบแขนลิงก์อย่างถูกชะตา แม้จะแอบงงนิด ๆ ว่าทำไมไอ้หนุ่มมะกันคนนี้ถึงมองเขาด้วยสายตาเทิดทูนขนาดนั้น

หลังจากลิงก์และพรรคพวกเดินจากไป...

ซาวอนรีบดึงตัว ลอเรนโซ อารากอน เข้ามาใกล้ มองตามหลังลิงก์ด้วยสายตาเคร่งเครียด

“อารากอน... จำหน้ามันไว้ให้ดี ไอ้หมอนี่แหละจะเป็นก้อนหินก้อนใหญ่ ขวางทางเหรียญทองของนาย”

อารากอนมองตามลิงก์ แล้วพยักหน้าขรึม

“ครับโค้ช!”

“ไอ้หนุ่มลิงก์ เบเกอร์ คนนี้ไม่ธรรมดา... ประสบการณ์อาจจะเป็นรองนาย แต่เรื่องจิตใจและฝีมือ มันไม่ด้อยไปกว่านายเลย ต่อไปนี้นายต้องจับตามันให้ดี ศึกษาการชกของมันให้ละเอียด รู้เขารู้เรา...”

ซาวอนพูดจบก็ยังไม่วางใจ สั่งให้ลูกศิษย์ไปตามหาตากล้องสนาม ขอสำเนาเทปการชกของลิงก์มาให้เขาดูเดี๋ยวนี้

ลึก ๆ แล้วซาวอนรู้สึกเสียดาย... ก่อนหน้านี้เพื่อนเขาเคยเล่าเรื่องสถิติ 17 น็อกของลิงก์ให้ฟัง แต่ตอนนั้นเขาแค่คิดว่า ‘เด็กมันแรงดี’ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

เพราะมวยสากลไม่ใช่ยกน้ำหนัก แรงเยอะอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ เทคนิคและความเร็วนั้นสำคัญกว่า

แต่พอได้เจอตัวจริง... เขาต้องเปลี่ยนความคิด

ลิงก์ไม่ใช่พวกบ้าพลังแบบที่คิด แต่เป็นชายหนุ่มผิวขาวที่ดูฉลาด สุขุม พูดจาฉะฉาน และมีบุคลิกมั่นคง

คนฉลาด + พรสวรรค์ + พลังกายปีศาจ = อันตรายขั้นสุด

โชคดีที่นี่คือคิวบา... ถิ่นของเขา

การแข่งขันยังมีอีกหลายรอบ เขายังมีเวลาศึกษาลิงก์ และอาจจะใช้ ‘ลูกเล่น’ บางอย่างในการจัดสายการแข่งขัน เพื่อถ่วงเวลาให้ลิงก์กับอารากอนเจอกันช้าที่สุด... ไปเจอกันในรอบชิงฯ เลยยิ่งดี

ยิ่งอารากอนรู้ไส้รู้พุงลิงก์มากเท่าไหร่... โอกาสชนะก็ยิ่งมากเท่านั้น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน