บทที่ 181 เพลิงอณูวิญญาณหลอมกายา

บทที่ 181 เพลิงอณูวิญญาณหลอมกายา

คุโรซากิ ฮิโระ จ้องมองบ่ออณูวิญญาณเหลวขนาดไม่กี่ตารางเมตรตรงหน้าอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เข้าใจเจตนาของแบมเบียตต้า

“เธอหมายถึงจะให้ฉันใช้บ่ออณูวิญญาณนี้กระตุ้นตัวเอง เพื่อปลุก ‘โฟลชเทนดิก’  งั้นสินะ?”

ฮิโระเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

“อะแฮ่ม! ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่า ถ้าไม่มีนาย ฉันคงยึดเมืองเทียนถิงไม่ได้เร็วขนาดนี้... ฉันแบมเบียตต้าไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร”

ขณะพูด แบมเบียตต้าก็เชิดลำคอขาวระหงขึ้นอย่างถือดี

“ให้กันโต้ง ๆ แบบนี้เลยเหรอ? แล้วทางเมืองกินซ่าจะอธิบายยังไง?”

“เบเรน โรเซ่น ในฐานะเจ้าเมืองเทียนถิงยักยอกภาษีอณูวิญญาณจำนวนมหาศาลไปสร้าง ‘ผู้ไร้คุณสมบัติ’ จนทำให้อณูวิญญาณเหลวขาดแคลน... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขตลุคเคนของฉันมิทราบ?”

แบมเบียตต้ายืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน พลางตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ

“ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”

คุโรซากิ ฮิโระ อดสงสัยไม่ได้ เขาไม่เชื่อว่าจูฮาบัชผู้มีพลังหยั่งรู้อนาคตและสรรพานุภาพจะถูกตบตาได้ง่ายดายขนาดนั้น

“จะตื่นเต้นอะไรนักหนา? นี่เป็นกฎที่รู้กันในหมู่สมาชิกสำรองของ ‘สเติร์นริตเตอร์’ อยู่แล้ว ผู้ชนะมีสิทธิ์จัดการอณูวิญญาณเหลวในเมืองที่พ่ายแพ้ได้บางส่วน... แต่ก็อย่าให้มันเกินงามนักล่ะ จำไว้ว่าต้องเหลือครึ่งหนึ่งถวายฝ่าบาทด้วย”

“นายแค่กระตุ้นพลังควินซี่ แล้วดูดซับอณูวิญญาณเหลวพวกนี้เข้าไปก็พอ”

หลังจากฟังคำแนะนำ ฮิโระก็ก้มมองบ่อน้ำสีฟ้าครามตรงหน้าอีกครั้ง ความระแวงบนใบหน้ายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เขาตัดสินใจกระตุ้น ‘พลังอักษรศักดิ์สิทธิ์’ ทันที คมดาบที่มองไม่เห็น ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่สัมผัสได้ พลันปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ

ในพริบตา ภาพของบ่ออณูวิญญาณในสายตาของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

มันไม่ใช่บ่ออณูวิญญาณสีฟ้าใสอีกต่อไป... แต่มันกลับกลายเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต ส่องแสงสีเลือดข้นคลั่ก ฮิโระมองเห็นแม้กระทั่งภาพชาวเมืองวันเดนไรช์นับไม่ถ้วนกำลังกรีดร้องอย่างทรมานอยู่ภายใน และภายใต้แสงสีเลือดนั้น ยังมีเส้นสายที่มองไม่เห็นถักทออยู่อย่างหนาแน่น

‘กะแล้วเชียว!’

จูฮาบัช... บิดาแห่งการปล่อยกู้หน้าเลือด มีหรือจะยอมให้ใครมาชุบมือเปิบฟรี ๆ?

ฮิโระสงสัยว่าจูฮาบัชจงใจปล่อยให้เหล่าสมาชิกสำรองของสเติร์นริตเตอร์ดูดซับอณูวิญญาณที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นพวกนี้ เพื่อใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือกรองอณูวิญญาณ... หลังจากคนพวกนี้พ่ายแพ้หรือหมดประโยชน์ เขาค่อยใช้ ‘พิธีส่งวิญญาณ’ ทวงคืนอณูวิญญาณบริสุทธิ์กลับคืนสู่ตนเอง

หากดูดซับอณูวิญญาณอาฆาตพวกนี้เข้าไปมาก ๆ ไม่เพียงแต่อณูวิญญาณในร่างกายจะสกปรกจนกระทบต่อศักยภาพเท่านั้น แต่อาจเลวร้ายถึงขั้นตกเป็นหุ่นเชิดของจูฮาบัชไปตลอดกาล

ฮิโระปัดตกวิธีนี้ทิ้งทันที

เขามองไปยังแบมเบียตต้าที่กำลังจะเดินจากไป

“เธอบอกว่านี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด... แสดงว่ามันต้องมีวิธีอื่นสินะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น มือของแบมเบียตต้าที่กำลังจะเปิดประตูก็ชะงักกึก เธอหันกลับมามองฮิโระด้วยสายตาไม่เข้าใจ

“มันก็มีวิธีอื่นอยู่หรอก แต่ในเมื่อนายได้บ่ออณูวิญญาณนี่ไปแล้ว...”

แบมเบียตต้าพูดไม่ออก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมฮิโระถึงยังเลือกทางลำบาก ทั้งที่เธออุตส่าห์ยกบ่ออณูวิญญาณให้ แถมบอกทางลัดในการฝึกฝนโฟลชเทนดิกให้แล้วแท้ ๆ

“วิธีอื่นที่ว่า... คือวิธีที่ฝ่าบาทเคยใช้เมื่อหกร้อยกว่าปีก่อนตอนที่เริ่มคิดค้น ‘โฟลชเทนดิก’ แต่ภายหลังถูกสั่งยกเลิกไป เพราะอัตราการเสียชีวิตมันสูงเกินไป!”

ฮิโระไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างจูฮาบัชจะมีเมตตาถึงขนาดยกเลิกวิธีกระตุ้นพลัง เพียงเพราะลูกน้องตายเยอะเกินไป

“หรือว่า...”

“มันคือวิธีอะไรกันแน่?”

ฮิโระถามย้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อเห็นท่าทีดื้อดึงของชายหนุ่ม แบมเบียตต้าก็กรอกตามองบนใส่เขา ก่อนจะค่อย ๆ อธิบาย

“วิธีนี้ต้องเริ่มจากการเผาเนื้อหนังด้วยเพลิงอณูวิญญาณปริมาณมหาศาล ระหว่างที่ร่างกายถูกเผาไหม้ ให้ใช้ ‘บลูท เวเน่’ (ธรณีสถิต) ต้านทานไว้จนถึงขีดสุด... ขั้นตอนสุดท้าย ให้ใช้ ‘ศรศักดิ์สิทธิ์’ แทงทะลุหัวใจในตำแหน่งเยื้องขวา 2 เซนติเมตร ทำวนซ้ำแบบนี้เก้ารอบ... ถ้านายไม่ตายไปซะก่อน ก็จะสามารถควบคุมโฟลชเทนดิกได้อย่างรวดเร็ว! แต่อย่างที่บอก อัตราการตายมันสูงลิบลิ่ว โอกาสรอดแทบจะเป็นหนึ่งในร้อย!”

“ฉันแนะนำให้นายดูดซับ...”

ตูม!!

ยังไม่ทันที่แบมเบียตต้าจะพูดจบ เธอก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นคุโรซากิ ฮิโระ ถอดเสื้อคลุมท่อนบนออก แล้วกระโดดลงไปในบ่ออณูวิญญาณตรงหน้าดื้อ ๆ

“นาย...”

“ในเมื่อดูดซับไม่ได้... ฉันก็จะใช้มันเป็นเชื้อเพลิงนี่แหละ!”

ฮิโระเร่งเร้า ‘บลูท เวเน่’ จนลวดลายสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นทั่วร่าง จากนั้นเปลวเพลิงอณูวิญญาณสีฟ้าอ่อนก็ลุกติดที่ปลายนิ้ว เขาดีดมันลงไปบนผิวน้ำเบา ๆ

พรึ่บ!

ทันทีที่สะเก็ดไฟเล็กจิ๋วสัมผัสผิวน้ำ บ่ออณูวิญญาณทั้งบ่อก็ลุกโชนกลายเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา

แสงไฟสว่างจ้าไปทั่วห้องลับใต้ดิน

“เจ้าบ้าเอ๊ย!”

แบมเบียตต้าตกใจกับการกระทำบ้าระห่ำของฮิโระจนทำอะไรไม่ถูก เธอไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะเด็ดขาดถึงขั้นจุดไฟเผาบ่ออณูวิญญาณเพื่อใช้เป็นเตาหลอมร่างกายตัวเอง

“แบมบี้... ปิดประตู!”

ฮิโระกัดฟันพูดกับหญิงสาวที่ยังยืนงงอยู่หน้าประตู

“อ๊ากกก!”

“อึก...!”

ชัดเจนว่าแม้จะมี ‘บลูท เวเน่’ คอยคุ้มกัน แต่ความร้อนระอุต่อเนื่องจากเพลิงอณูวิญญาณก็ยังทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกนึ่งสดในหม้อเหล็กยักษ์ จนต้องเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“เกือบจะถึงขีดจำกัดแล้ว!”

ผ่านไปกว่าสองชั่วโมง คุโรซากิ ฮิโระ รู้สึกว่าแรงดันวิญญาณของเขาแห้งเหือดจนแทบไม่เหลือ หากยังแช่ต่อไป บลูท เวเน่คงถูกเผาจนสลายไปแน่ ๆ เขาจึงดีดตัวขึ้นจากบ่อเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำ

เขากวาดตามองบ่ออณูวิญญาณที่ยังคงลุกไหม้ เพลิงพวกนี้ใช้อณูวิญญาณเหลวเป็นเชื้อเพลิง ตราบใดที่อณูวิญญาณยังไม่หมด ไฟก็จะไม่มีวันมอดดับ

แต่สำหรับฮิโระ นั่นไม่ใช่ปัญหา เพียงแค่เขาคิด คมดาบที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะฟาดฟันลงไปกลางกองเพลิงอย่างรุนแรง

วูบ!

หลังดาบตวัดผ่าน เปลวเพลิงที่เคยลุกโชนอย่างบ้าคลั่งก็มอดลงทันที กลับคืนสภาพเป็นบ่ออณูวิญญาณเหลวตามเดิม เพียงแต่ระดับน้ำลดลงไปพอสมควรเมื่อเทียบกับตอนแรก

“ไม่เลว... ความสามารถนี้มีประโยชน์ชะมัด!”

...

เมื่อผลักประตูห้องลับใต้ดินออกมา ฮิโระก็พบว่าแบมเบียตต้ายังคงรออยู่ข้างนอกไม่ได้ไปไหน พอเห็นเขาเดินออกมาจากบ่อเพลิงได้อย่างปลอดภัย เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เมื่อเห็นว่ารอนานขนาดนี้แล้วเธอยังอยู่ ฮิโระก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

“แบมบี้ ยังอยู่อีกเหรอ? เป็นห่วงฉัน หรือกลัวฉันตายคาห้องกันแน่?”

ทว่าแบมเบียตต้ากลับเท้าเอวใส่ เสียงของเธอแหลมปรี๊ดขึ้นมาแปดอ็อกเทฟทันทีที่ตะโกนใส่หน้าเขา

“อย่ามาตลกนะ! คนอย่างฉันเนี่ยนะจะห่วงชีวิตนาย? ฉันกลัวนายผลาญอณูวิญญาณของฝ่าบาทจนหมด แล้วฉันจะไม่มีอะไรไปรายงานต่างหากย่ะ!”

ฮิโระไม่ได้สนใจท่าทีเกรี้ยวกราดกลบเกลื่อนนั้น เขาเพียงแค่คลำหาตำแหน่งที่หน้าอกตัวเอง

“เยื้องขวาจากหัวใจสองเซนติเมตร... น่าจะตรงนี้สินะ!”

เมื่อเห็นท่าทางนั้น ดวงตาของแบมเบียตต้าก็เบิกกว้าง

“เฮ้ย ไอ้หนู! อย่าบอกนะว่านายจะทำตรงนี้น่ะ...”

ปัง!

เพื่อความสะดวก ฮิโระควบแน่นอณูวิญญาณสร้างหน้าไม้ขนาดเล็กขึ้นมา เล็งไปยังตำแหน่งนั้น แล้วลั่นไกทันที!

ศรศักดิ์สิทธิ์ดอกเล็กพุ่งทะลุแผ่นหลังของเขาไปพร้อมกับละอองเลือดที่สาดกระเซ็น

ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้คิ้วของฮิโระขมวดเข้าหากัน แต่ในขณะเดียวกัน รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งกว้างขึ้น

“ได้ผล!”

คุโรซากิ ฮิโระ สัมผัสได้ชัดเจนว่า ทั้งการรับรู้อณูวิญญาณและขีดจำกัดแรงดันวิญญาณของเขา ยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด

“ถ้าทำซ้ำอีกไม่กี่รอบ... ฉันต้องปลุก ‘โฟลชเทนดิก’ ได้แน่นอน!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═