บทที่ 230 - เกราะรบโลหิตชาด! มหาจักรพรรดิขั้นสูงสุด!
บทที่ 230 - เกราะรบโลหิตชาด! มหาจักรพรรดิขั้นสูงสุด!
บทที่ 230 - เกราะรบโลหิตชาด! มหาจักรพรรดิขั้นสูงสุด!
อีกด้านหนึ่ง
ณ สุดปลายเส้นทางจักรพรรดิ ภายในดาวโบราณแห่งชีวิต
หลี่เสวียนนั่งขัดสมาธิ ปรับสภาพร่างกายและจิตใจของตนเองให้อยู่ในจุดสูงสุดเรียบร้อยแล้ว
และในตอนนี้ ภายนอกดาวโบราณแห่งชีวิต ม่านพลังที่ต้นไม้โบราณกางเอาไว้ก็ได้ถูกทำลายลง มหาจักรพรรดิทั้งสี่มาถึงแล้ว!
กลิ่นอายอันแสนน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งดาวโบราณ!
เหล่านักรบที่อยู่ต่ำกว่าระดับมหาจักรพรรดิ ไม่มีใครสามารถต้านทานพลังนี้ได้เลย!
เหล่านักรบชนเผ่าที่ตอนแรกคิดจะลุกขึ้นสู้กับมหาจักรพรรดิ ต่างก็หน้าถอดสี ภายใต้พลังกดดันนี้ พวกเขาถูกกดทับจนหมอบราบไปกับพื้นกันหมด
พวกเขาจ้องมองมหาจักรพรรดิทั้งหลายที่ลอยตระหง่านอยู่บนท้องฟ้าด้วยความตกตะลึง สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อน "ถึงกับ แข็งแกร่งขนาดนี้เชียวรึ?!"
เมื่ออยู่ต่อหน้าบารมีของมหาจักรพรรดิเหล่านี้ แค่พวกเขายืนให้ตรงก็ยังทำไม่ได้เลย!
แล้วจะเอาอะไรไปสู้ด้วยล่ะ!
ในวินาทีนี้ พวกเขาถึงได้รู้ซึ้งว่าความคิดก่อนหน้านี้ของพวกเขามันช่างไร้เดียงสาสิ้นดี!
"ที่แท้ นี่ก็คือช่องว่างระหว่างพวกเรากับมหาจักรพรรดิสินะ..."
"แข็งแกร่งเกินไป พวกเราไม่มีทางชนะเลย!"
ทุกคนเริ่มรู้สึกสิ้นหวัง
การมองดูมหาจักรพรรดิ ก็เหมือนกับมดปลวกที่กำลังแหงนมองมังกรแท้บนสรวงสวรรค์!
ตอนนั้นเอง
กลิ่นอายที่แข็งแกร่งพอๆ กันก็ระเบิดขึ้น!
กลิ่นอายนี้เปรียบดั่งกระแสน้ำหลาก แปรเปลี่ยนเป็นม่านพลังงานคลุมทับไปทั่วทั้งดาวโบราณ ผู้คนต่างรู้สึกเหมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับบนร่างถูกยกออกไป ร่างกายผ่อนคลายลงจนสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง
พวกเขามองไปไม่ไกลนัก
เห็นเพียงหลี่เสวียนค่อยๆ ก้าวเดินออกมา บนร่างแผ่ซ่านไปด้วยเจตจำนงกระบี่อันหนาวเหน็บ ต้านทานกับมหาจักรพรรดิทั้งสี่ เขาเอ่ยเสียงเรียบ "พวกมันไม่ใช่คนที่พวกเจ้าจะต่อกรได้หรอก! ปล่อยพวกมันให้เป็นหน้าที่ข้า พวกเจ้าหลบอยู่ตรงนี้ให้ดีเถอะ"
หัวหน้าชนเผ่ารู้สึกไม่ยินยอม
พวกเขาถึงกับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร่วมต่อสู้ด้วยซ้ำงั้นรึ!
ดวงตาของเขาฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาร่ายมุทราวิชาอันลึกล้ำ ดึงดูดพลังปราณและสายเลือดในกายให้พรั่งพรูออกมา แล้วส่งตรงไปที่ร่างของหลี่เสวียน
เหล่านักรบชนเผ่าคนอื่นๆ เมื่อเห็นดังนั้นก็ร่ายวิชาเดียวกัน!
พลังปราณและสายเลือดจำนวนมหาศาลไหลมารวมกันที่หลี่เสวียน ก่อตัวเป็นเกราะรบสีเลือดอันน่าเกรงขามสวมทับบนร่างของเขาทันที! หลังจากที่หัวหน้าชนเผ่ากระตุ้นสายเลือดจนควบแน่นเป็นเกราะรบเสร็จ เขาก็พูดกับหลี่เสวียนด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "นี่คือวิชาลับของเผ่าเรา สามารถใช้พลังปราณและสายเลือดควบแน่นเป็นเกราะรบโลหิตชาดได้! พวกเราไม่อาจต่อกรกับมหาจักรพรรดิได้ ทำได้เพียงใช้วิธีนี้เพื่ออุทิศพลังส่วนหนึ่งของพวกเรา คุณชายหลี่ ทุกอย่างต้องพึ่งท่านแล้ว!!"
หลี่เสวียนลูบเกราะรบ สัมผัสได้ถึงพลังที่ส่งผ่านมาจากภายใน เขาเอ่ยเสียงเรียบ "วางใจเถอะ ข้าจะจัดการเจ้าพวกนี้เอง!"
นี่ไม่ใช่แค่เพื่อปกป้องต้นไม้โบราณแห่งชีวิต
แต่เพื่อปกป้องตัวเขาเองด้วย
ยังไงซะ เขาก็ครอบครองกายาวสันต์ไม่แก่เฒ่า มหาจักรพรรดิแก่หงำเหงือกพวกนี้ที่ต้องการโอสถวิเศษมาต่อชีวิต ย่อมไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่
ศึกนี้ ยังไงก็หนีไม่พ้น
เขาหันไปมองมหาจักรพรรดิเหล่านั้น โดยเฉพาะจักรพรรดิกระบี่ผมทอง
สายตาของทั้งสองปะทะกัน ราวกับกระบี่คมกริบสองเล่มที่พุ่งชนกัน!
ภายใต้แรงปะทะของเจตจำนงกระบี่อันหนาวเหน็บ ห้วงมิติถึงกับเกิดระลอกคลื่นสั่นไหว!
จักรพรรดิกระบี่ผมทองเอ่ยกับมหาจักรพรรดิคนอื่นๆ เสียงเรียบ "เจ้านี่เป็นของข้า พวกเจ้าไปจัดการต้นไม้โบราณแห่งชีวิตเถอะ"
มหาจักรพรรดิขวานคลั่งเตือน "ลูกพี่ระวังตัวด้วย เจ้านี่มีอะไรแปลกๆ ไม่เหมือนมหาจักรพรรดิทั่วไป ลูกไม้มันแพรวพราวมาก"
จักรพรรดิกระบี่ผมทองพยักหน้าเล็กน้อย "ถึงจะมีลูกเล่นพิสดารแค่ไหน มันก็เป็นแค่มหาจักรพรรดิหน้าใหม่ที่เพิ่งจะทะลวงขั้นได้ไม่นาน ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก!"
แววตาของเขาฉายความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เขาเป็นถึงมหาจักรพรรดิช่วงปลายเชียวนะ มีหรือจะพ่ายแพ้ให้กับเด็กรุ่นหลังที่เพิ่งจะเป็นมหาจักรพรรดิได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!
ท่องยุทธภพมาเนิ่นนาน เขามีความมั่นใจในข้อนี้!
มหาจักรพรรดิขวานคลั่งและคนอื่นๆ เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิกระบี่ผมทองตัดสินใจแน่วแน่ ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ร่างของพวกเขากลายเป็นลำแสง พุ่งทะยานไปทางต้นไม้โบราณแห่งชีวิต
มหาศึกพร้อมปะทุในพริบตา!
จักรพรรดิกระบี่ผมทองจ้องมองหลี่เสวียน สายตาดุจสายฟ้าฟาด หนาวเหน็บถึงขั้วกระดูก
เจตจำนงกระบี่ดั่งกระแสน้ำหลาก ถาโถมไม่ขาดสาย
"คิดว่าแค่มีเกราะรบเพิ่มมาหนึ่งชุด เจ้าก็จะสู้ข้าได้งั้นรึ?"
จักรพรรดิกระบี่ผมทองเอ่ยเสียงเรียบ
เจตจำนงกระบี่บนร่างของเขาแผ่ซ่านออกมาไม่หยุดยั้ง ราวกับแปรเปลี่ยนเป็นผู้ใช้กระบี่นับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่หลี่เสวียน แต่หลี่เสวียนก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้
เจตจำนงกระบี่ปะทุขึ้น ต้านทานอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ!
เจตจำนงกระบี่สองสาย ปะทะกันอย่างต่อเนื่อง!
เสียงดังกึกก้องราวกับเหล็กกล้าปะทะกันดังก้องไปทั่วห้วงมิติ!
เสียงโลหะกระทบกัน รัวและเร็วราวกับสายฝนตกกระทบใบกล้วย ไม่ขาดสาย!
ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นมหาจักรพรรดิวิถีกระบี่ระดับแนวหน้า เจตจำนงกระบี่รุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว!
ชั่วขณะนั้น ห้วงอวกาศถึงกับสั่นสะเทือน
และเมื่อเจตจำนงกระบี่ของทั้งสองฝ่ายพุ่งขึ้นสูงอย่างต่อเนื่อง เจตจำนงกระบี่เหล่านั้นก็ควบแน่นจนกลายเป็นกระบี่ยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถสั่นสะเทือนได้ทั้งอดีตและปัจจุบัน ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของทั้งสองคน!
จักรพรรดิกระบี่ผมทองมองหลี่เสวียน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย "คนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เจตจำนงกระบี่ของเขาถึงกับไม่ด้อยไปกว่าข้าเลย!"
ต้องรู้ก่อนนะว่า เขาบำเพ็ญเพียรมาเกือบแสนปีแล้ว
ความแข็งแกร่งของเจตจำนงกระบี่ เหนือล้ำยิ่งกว่ามหาจักรพรรดิช่วงปลายทั่วไปเสียอีก!
แต่หลี่เสวียน กลับสามารถสูสีกับเขาได้อย่างไม่เป็นรอง!
ศักยภาพในวิถีกระบี่นี้ มันช่างเกินจริงไปมาก
หากระดับพลังของหลี่เสวียนเพิ่มขึ้นอีกสักขั้น แค่จากมหาจักรพรรดิขั้นต้นไปเป็นขั้นกลาง เกรงว่าเจตจำนงกระบี่คงจะกดขี่เขาได้แล้ว
"ไอ้เด็กนี่ต้องตาย!"
"พรสวรรค์ของมันน่ากลัวเกินไป หากมันไม่ตาย ต่อไปพวกเราจะไม่มีวันสงบสุข! ดีไม่ดีอีกไม่นานมันก็จะแซงหน้าข้า ถึงเวลานั้นพวกเราคงได้แต่ยอมให้มันเชือดทิ้งแน่!" จักรพรรดิกระบี่ผมทองลอบคิดในใจ
จิตสังหารในดวงตาแทบจะกลายเป็นรูปธรรม
หลี่เสวียนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของอีกฝ่าย มุมปากก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
"อยากฆ่าข้างั้นรึ ก็เข้ามาสิ!"
ชั่วพริบตาเดียว ปราณม่วงจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะยานออกมา!
เหนือศีรษะ ปรากฏพระจันทร์ลอยเด่น!
เพลิงหยางบริสุทธิ์ วารีอ่อน พลังหยินหยาง...
พลังหลากหลายชนิด พรั่งพรูออกมาพร้อมกัน สั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า!
ทำเอาจักรพรรดิกระบี่ผมทองยังอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่
ให้ตายเถอะ
นี่มันภาพนิมิตและกายวิเศษตั้งกี่ชนิดกันเนี่ย!
เจ้านี่มันตัวประหลาดอะไรกันแน่?
จักรพรรดิกระบี่ผมทองไม่รอช้า ชักกระบี่ประจำกายออกมา มันคือสุดยอดกระบี่ที่ส่องประกายสีทองอร่าม ทันทีที่กระบี่ถูกชักออกมา เจตจำนงกระบี่ของเขาก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้น!
"เคล็ดวิชากระบี่เกิงจิน ตัด!"
เขาฟันกระบี่ออกไป ปราณกระบี่อันเฉียบคมแทงทะลุห้วงอวกาศ!
หลี่เสวียนไม่ถอย ชักกระบี่ฟันสวนกลับไป!
วิชาลับตัดสวรรค์ชักกระบี่สังหารทำงาน
ปราณกระบี่พุ่งทะยานออกไปขวางกั้น วินาทีที่ปะทะกับปราณกระบี่เกิงจิน แรงกระแทกก็บดขยี้ดาวเคราะห์ขนาดเล็กในรัศมีรอบๆ ไปนับสิบดวง ทั้งคู่กระเด็นถอยหลังไปคนละทาง!
จักรพรรดิกระบี่ผมทองลอบประหลาดใจ "ปราณกระบี่ร้ายกาจมาก!"
ส่วนหลี่เสวียน คลื่นพลังกระบี่ที่กระแทกใส่ร่างเขา ถูกเกราะรบโลหิตชาดต้านทานเอาไว้จนหมด เขากลับไร้รอยขีดข่วน!
จักรพรรดิกระบี่ผมทองตาเป็นประกาย "เกราะรบโลหิตชาดนี่ ไม่เลวเลยแฮะ"
เขามีกายาวสันต์ไม่แก่เฒ่า มีทักษะบุปผาบานพริบตา แถมยังมีโอสถระดับอริยะและระดับจักรพรรดิอีกมากมาย ต่อให้บาดเจ็บก็ฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็ว
แต่การมีเกราะรบคุ้มครอง ก็ยังดีกว่าไม่มีล่ะนะ
"หึ ข้าอยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะรับดาบข้าได้กี่เล่ม!"
จักรพรรดิกระบี่ผมทองแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา
แต่ในตอนนั้นเอง
จู่ๆ หลี่เสวียนก็ชะงักไป
"ติ๊ง! เซียวจิ่นอวี้ดูดซับเพลิงประหลาดสำเร็จ ระดับพลังทะลวงเข้าสู่ขั้นจอมราชันย์ปฐพี! ระบบกำลังสุ่มทวีคูณผลลัพธ์การฝึกบำเพ็ญเพียร! ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์บรรลุขั้นมหาจักรพรรดิระดับสูงสุด!"
หลี่เสวียนอึ้งไปเลย
พลังงานอันมหาศาลไหลเวียนไปทั่วแขนขาและกระดูกในพริบตา
ส่วนจักรพรรดิกระบี่ผมทองที่กำลังจะลงมือก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ม่านตาหดแคบลง รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก
กะ... เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!
ทำไมกลิ่นอายของเจ้านี่ถึงได้พุ่งพรวดพราดขึ้นมามากมายขนาดนี้!!
ส่วนหลี่เสวียนก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากโค้งขึ้น ยิ้มบางๆ
"หึ ศิษย์น้อง ทำได้สวยมาก!"
[จบแล้ว]