บทที่ 210 - บรรพชนมังกรวารีทมิฬปรากฏตัว! ยังซ่อนไพ่ตายไว้อีกเท่าไหร่กัน!

บทที่ 210 - บรรพชนมังกรวารีทมิฬปรากฏตัว! ยังซ่อนไพ่ตายไว้อีกเท่าไหร่กัน!

"นี่คือความแข็งแกร่งของพวกเจ้างั้นหรือ น่าผิดหวังเสียจริง!"

หลี่เสวียนมองบรรพชนเทียนจี๋แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

บรรพชนเทียนจี๋จ้องมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "จะ เจ้าเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่! เป็นแค่จอมอริยะแท้ๆ ทำไมถึงมีพลังอำนาจได้ถึงเพียงนี้!!"

"ระดับพลังบำเพ็ญ ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นตัวกำหนดความแข็งแกร่งเสมอไปนะ มีชีวิตอยู่มาตั้งนาน พวกเจ้ายังไม่รู้เรื่องแค่นี้อีกหรือ ช่างน่าขายหน้าจริงๆ"

หลี่เสวียนส่ายหน้าไปมา

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป ยกกระบี่ยาวที่เพิ่งแย่งมาจากนักกระบี่คนนั้นชี้ไปที่บรรพชนเทียนจี๋ เจตจำนงกระบี่พวยพุ่ง ดุดันและน่าครั่นคร้าม!

ต่อให้บรรพชนเทียนจี๋จะมีเกราะรบกึ่งจักรพรรดิคอยปกป้อง

แต่หลี่เสวียนก็มั่นใจว่าเขาสามารถสังหารอีกฝ่ายได้!!

ทว่าในขณะที่เขากำลังจะลงมือ บนท้องฟ้าก็บังเกิดเมฆดำทะมึนม้วนตัวอย่างรุนแรง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน

แรงกดดันนี้รุนแรงยิ่งกว่ามหาจอมอริยะไร้ขอบเขตเสียอีก

หลี่เสวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย "โอ้ ยังมียอดฝีมือซ่อนอยู่อีกงั้นหรือ!"

ขณะที่เขากำลังประหลาดใจ ดรรชนีกระบี่ก็ควบแน่นเตรียมพร้อมรับมือ

เมฆดำแหวกออกเป็นสองฝั่ง จากนั้นมังกรวารีทมิฬตัวหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น กลิ่นอายปีศาจอันเข้มข้นแผ่กระจายออกมา!

คนของเผ่ามังกรวารีทมิฬพอเห็นอีกฝ่ายก็ดีใจจนแทบคลั่ง

"นะ นั่นท่านบรรพชนนี่นา!!"

"เยี่ยมไปเลย!"

"ท่านบรรพชนมาแล้ว ดูเหมือนว่าท่านบรรพชนจะยังไม่ทอดทิ้งพวกเราสินะ!"

หลี่เสวียนมองมังกรวารีทมิฬตัวนั้นแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย "โอ้ เผ่ามังกรวารีทมิฬ ยังมีบรรพชนอย่างเจ้าหลงเหลืออยู่อีกหรือเนี่ย"

บรรพชนมังกรวารีทมิฬจ้องมองหลี่เสวียนเขม็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เดิมทีข้าไม่อยากจะฝ่าฝืนกฎของสำนักเพื่อลงมือเลย แต่หลี่เสวียน เจ้าทำเกินไปแล้วจริงๆ!

บรรพชนอย่างข้า จะนิ่งดูดายต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!

วันนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า!!"

กฎของสำนักงั้นหรือ

บรรพชนมังกรวารีทมิฬผู้นี้ ยังเป็นคนของสำนักใดสำนักหนึ่งด้วยหรือเนี่ย หรือว่าจะเป็นขุมกำลังระดับจักรพรรดิที่ซ่อนตัวอยู่!

ทุกคนลอบคิดในใจ รู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อย นึกไม่ถึงเลยว่าการจัดการกับหลี่เสวียนในครั้งนี้ จะดึงดูดขุมกำลังระดับจักรพรรดิให้เข้ามามีส่วนร่วมด้วย

หลี่เสวียนมีปราณกระบี่ไหลเวียนอยู่รอบกาย เขามองบรรพชนมังกรวารีทมิฬตรงหน้าแล้วยิ้มบางๆ "ยังไงตอนนี้ก็มีคนอยากจะฆ่าข้าตั้งเยอะแยะอยู่แล้ว จะมีงูน้อยอย่างเจ้าเพิ่มมาอีกสักตัว ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก อยากจะสู้ก็เข้ามาเลย!"

งูน้อยงั้นหรือ

บรรพชนมังกรวารีทมิฬโกรธจัด ตวัดกรงเล็บตะปบออกไปทันที!

กลิ่นอายปีศาจพวยพุ่ง ทำเอาห้วงมิติแทบจะพังทลายลงมา!

หลี่เสวียนกำกระบี่แน่น อัดพลังทั้งหมดลงไป แล้วฟันออกไป ปะทะเข้ากับกรงเล็บยักษ์สีดำนั้นอย่างจัง!

ชั่วพริบตา หลี่เสวียนก็ถูกกระแทกจนถอยหลังไปนับสิบก้าว

กระบี่ยาวในมือถึงกับส่งเสียงกรอบแกรบ แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ!

หลี่เสวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย "โอ้ ระดับพลังนี้... กึ่งจักรพรรดิ!"

มังกรเฒ่าตรงหน้านี้ คือยอดฝีมือระดับกึ่งจักรพรรดิ!!

บรรพชนเทียนจี๋และคนอื่นๆ ตาเป็นประกายทันที

"เยี่ยมไปเลย นึกไม่ถึงว่าเผ่ามังกรวารีทมิฬจะมีบรรพชนระดับกึ่งจักรพรรดิอยู่ด้วย ซ่อนตัวได้มิดชิดจริงๆ!"

"มีผู้อาวุโสท่านนี้อยู่ด้วย ยังต้องกลัวว่าจะจัดการหลี่เสวียนไม่ได้อีกหรือ"

"ใช่แล้ว ต่อให้หลี่เสวียนจะเก่งแค่ไหน เขาก็เป็นแค่จอมอริยะ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรพชนระดับกึ่งจักรพรรดิ เขาไม่มีทางสู้ได้หรอก!"

ส่วนทางด้านบรรพชนมังกรวารีทมิฬเองก็แววตาไหววูบด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

กรงเล็บเมื่อครู่นี้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่ก็ใช้ไปอย่างน้อยห้าส่วน แน่นอนว่าจอมอริยะทั่วไปไม่มีทางรับมือได้อย่างเด็ดขาด

ไม่สิ

ต่อให้เป็นมหาจอมอริยะไร้ขอบเขตก็รับมือไม่ไหว!

แต่หลี่เสวียนกลับทำได้ แถมยังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยด้วย

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์ความเก่งกาจของหลี่เสวียนมาบ้าง แต่วันนี้เมื่อได้เห็นกับตาตัวเอง เขาถึงได้รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ร้ายกาจเหนือคำบรรยายจริงๆ!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น แววตาของเขาก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

"หลี่เสวียน ต่อจากนี้ข้าจะใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อสังหารเจ้าให้จงได้!"

บรรพชนมังกรวารีทมิฬประกาศกร้าว

จากนั้นร่างกายของมันก็ค่อยๆ ปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา เกล็ดบนตัวส่องประกายมืดมิดสะท้อนแสงแดด

ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดบนโลกให้หายไป!

จากนั้น ร่างกายอันมหึมาของมันก็เริ่มหดเล็กลง

เพียงไม่นานก็กลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งมังกร ถึงแม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูไม่น่าเกรงขามเท่าร่างมังกรยักษ์เมื่อครู่นี้

แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า บรรพชนมังกรวารีทมิฬในร่างนี้ น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่านัก!

ฟุ่บ!

บรรพชนมังกรวารีทมิฬหายวับไปในพริบตา ก่อนจะไปโผล่อยู่ตรงหน้าหลี่เสวียน

มันตวัดกรงเล็บทั้งห้าตะปบลงมา ราวกับจะฉีกกระชากห้วงมิติให้ขาดสะบั้น

กรงเล็บมังกรคู่นั้น ในเวลานี้ได้กลายเป็นสุดยอดศาสตราวุธที่แข็งแกร่งและดุดันที่สุดเท่าที่หลี่เสวียนเคยเห็นมา มันกระหน่ำโจมตีเข้าใส่อย่างไม่หยุดหย่อน

หลี่เสวียนใช้วิชาตัวเบาหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายไปได้หลายสิบกระบวนท่า

ก่อนจะคว้้ากระบี่เล่มหนึ่งกลางอากาศขึ้นมาป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย

แต่ก็เกิดเสียงดังกังวานขึ้น กระบี่เล่มนั้นแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!

หลี่เสวียนถูกกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ส่วนบรรพชนมังกรวารีทมิฬก็ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดมือ พุ่งทะยานตามมาติดๆ หลี่เสวียนประสานนิ้วเป็นดรรชนีกระบี่ ชักนำกระบี่นับหมื่นเล่มให้รวมตัวกันเป็นกระแสน้ำกระบี่ พุ่งถล่มเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว!!

"ระเบิดพลังความมืด!!"

บรรพชนมังกรวารีทมิฬแผดเสียงคำรามต่ำ ซัดฝ่ามือออกไป พลังความมืดอันเข้มข้นถูกอัดแน่นอยู่ภายใน ก่อนจะระเบิดเข้าใส่กระบี่นับหมื่นเล่มนั้น

ชั่วพริบตาเดียว

กระบี่เหล่านั้นก็แตกกระจายอย่างบ้าคลั่ง! เพียงเสี้ยววินาที กระบี่นับร้อยนับพันเล่มก็กลายเป็นเพียงเศษเหล็ก!

ต่อให้เป็นสิ่งที่เรียกว่าศาสตราจอมราชันย์ หรือศาสตราอริยะก็ไม่เว้น!

กรงเล็บคู่นั้นของบรรพชนมังกรวารีทมิฬ น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว เมื่อบวกกับระดับพลังกึ่งจักรพรรดิของเขา มีเพียงศาสตราอริยะระดับสูงสุดเท่านั้นถึงจะต้านทานได้

"หลี่เสวียน เจ้ามีศาสตราจักรพรรดิอยู่ไม่ใช่หรือไง งัดมันออกมาสิ!"

บรรพชนมังกรวารีทมิฬตวาดลั่น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนถึงนึกขึ้นมาได้ว่าในมือของหลี่เสวียนยังมีทวนอสุราอยู่

นั่นมันศาสตราจักรพรรดิเชียวนะ!

แต่หลี่เสวียนกลับยังไม่ได้นำออกมาใช้เลยจนถึงตอนนี้!

ทำไมกัน

หลี่เสวียนยิ้มบางๆ "ยังไม่ถึงเวลา"

"ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเจ้าจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน!"

บรรพชนมังกรวารีทมิฬหัวเราะร่า ก่อนจะบุกโจมตีต่อไป

มันตวัดกรงเล็บทั้งสองข้างไปมา อานุภาพดุดันจนถึงขีดสุด!

และสามารถกดดันหลี่เสวียนให้ตกเป็นรองได้สำเร็จ

ผู้คนในสำนักสู่เซียนเห็นดังนั้นก็รู้สึกร้อนใจดั่งไฟเผา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มองออกว่า ถึงแม้หลี่เสวียนจะเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังไม่ถึงขั้นพ่ายแพ้ ศึกครั้งนี้ ใครจะเป็นผู้ชนะ ยังยากที่จะคาดเดา!

และบรรพชนมังกรวารีทมิฬก็มองออกเช่นกัน

หลี่เสวียนดูเหมือนจะตกเป็นรอง แต่ในขณะที่เขารับมือกับมัน เขากลับไม่แสดงอาการลุกลนเลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่า... รับมือได้อย่างใจเย็นและสุขุมสุดๆ

"สู้กันมาถึงขนาดนี้แล้ว เขายังมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่อีกงั้นหรือ"

บรรพชนมังกรวารีทมิฬรู้สึกตกใจ

ส่วนบรรพชนเทียนจี๋ก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาเช่นกัน

เขาหันไปมองบรรพชนแห่งสำนักค่ายกลเก้ามังกรที่อยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายกำลังใช้ระฆังเก้ามังกรสะกดค่ายกลหมื่นยันต์เอาไว้ แต่มันก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

เขาตระหนักได้ทันที "แย่แล้ว มันกำลังถ่วงเวลา!! หากค่ายกลถูกเปิดใช้งานอีกครั้ง เมื่อมันอาศัยพลังจากค่ายกล มันก็จะไม่เกรงกลัวกึ่งจักรพรรดิอีกต่อไป!"

นั่นมันค่ายกลระดับจักรพรรดิเลยนะ

หากถึงตอนนั้น

บรรพชนมังกรวารีทมิฬอาจจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ก็ได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น บรรพชนเทียนจี๋ก็จ้องมองแผ่นหลังของหลี่เสวียนเขม็ง ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายกำลังถอยร่น ลอบโจมตีทันที!

เขาถึงกับยอมลดตัวลงมาลอบกัด!

หลี่เสวียนสัมผัสได้ถึงอันตราย แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

บรรพชนเทียนจี๋ซัดฝ่ามือเข้าที่กลางหลังของเขา ส่งผลให้เลือดลมในร่างปั่นป่วนจนแทบจะกระอักเลือดออกมา ร่างของเขากระเด็นลอยออกไป

บรรพชนเทียนจี๋เห็นดังนั้นก็ตาเป็นประกาย "โอกาสมาถึงแล้ว! รุมมันเลย!"

คนที่เหลือเมื่อเห็นโอกาสทอง ก็พากันกรูกันเข้าไปหาทันที

แต่หลี่เสวียนกลับไม่สะทกสะท้าน เขาหยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมากิน

นั่นก็คือโอสถอมตะสร้างสรรค์!

โอสถเม็ดนี้ ตราบใดที่ผู้ฝึกยุทธ์ยังมีลมหายใจอยู่ ก็สามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว

ต่อให้เป็นมหาจอมอริยะก็ไม่มีข้อยกเว้น

ชั่วพริบตาเดียว

บาดแผลของหลี่เสวียนก็หายเป็นปลิดทิ้ง พลังกลับมาเต็มเปี่ยมเหมือนช่วงท็อปฟอร์ม!

ทุกคนเห็นดังนั้นก็ถึงกับยืนอ้าปากค้าง

ไอ้หมอนี่ ยังซ่อนไพ่ตายไว้อีกเท่าไหร่กันเนี่ย??

[จบแล้ว]