บทที่ 190 - สยบเซียนจุติอย่างง่ายดาย! ร่างจำแลงบรรพชนเทียนจี๋!
บทที่ 190 - สยบเซียนจุติอย่างง่ายดาย! ร่างจำแลงบรรพชนเทียนจี๋!
บทที่ 190 - สยบเซียนจุติอย่างง่ายดาย! ร่างจำแลงบรรพชนเทียนจี๋!
"ข้าอยากจะรู้ว่าใครหน้าไหนมันกล้าแตะต้องศิษย์น้องของข้า!"
พร้อมกับเสียงตวาดอันดุดัน
ท่ามกลางแสงเพลิงที่พวยพุ่งทะยานฟ้า ร่างของชายผู้หนึ่งก็ก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย!
เขามาหยุดยืนขวางอยู่เบื้องหน้าของเซียวจิ่นอวี้และเฟิ่งจิ่วเกอ ชายหนุ่มสวมชุดยาวสีขาวสะอาดตาดุจหิมะ กลิ่นอายบนร่างของเขาสาดส่องประกายเจิดจ้าดั่งดวงตะวันที่ลอยเด่นอยู่กลางนภา สาดส่องรัศมีครอบคลุมไปทั่วทุกสารทิศ!
ในชั่วขณะนั้น ผู้คนต่างถูกข่มขวัญด้วยกลิ่นอายอันทรงพลังจนต้องถอยร่นไปตามๆ กัน
ใบหน้าของเซียวจิ่นอวี้และเฟิ่งจิ่วเกอเผยให้เห็นถึงความปีติยินดี
"ศิษย์พี่!"
"ศิษย์พี่มาแล้ว!"
ผู้มาเยือนก็คือหลี่เสวียนนั่นเอง!
การปรากฏตัวของเขา ทำให้หญิงสาวทั้งสองรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับว่าในเวลานี้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
หลี่เสวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามองผู้คนในที่นั้น โดยเฉพาะเซียนจุติ แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ "รังแกศิษย์น้องของข้า ขวัญกล้าไม่เบาเลยนี่!"
เซียนจุติม่านตาหดเกร็ง "เจ้าเป็นใคร"
"ก็ปู่หลี่เสวียนของเจ้าไงล่ะ!"
"โอ้ ที่แท้เจ้าก็คือหลี่เสวียน! อัจฉริยะเหนือชั้นที่ได้ยินมาว่าเป็นคนสังหารฮ่องเต้ต้าเฉียนนั่นเอง! ดี ดีมาก งั้นข้าจะขอเล่นสนุกกับเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน!"
เซียนจุติแค่นเสียงหัวเราะเยาะ
พลังเซียนบนร่างของเขาไหลเวียน ก่อตัวเป็นรุ้งยาวพาดผ่านดวงตะวัน
ในตอนนั้นเอง ประมุขเทียนฮั่วและนานกงเจี้ยนก็เพิ่งจะเดินทางมาถึงพอดี เมื่อได้ยินคำพูดของเซียนจุติ ใบหน้าของพวกเขาก็ฉายแววแปลกประหลาดออกมา
"จุ๊ๆ เจ้านี่มันกล้าหาญชาญชัยจริงๆ แฮะ"
"ถึงกับกล้าพูดจาโอหังกับหลี่เสวียนแบบนี้เชียว โหดสัส!"
"หึ เจ้านี่คงยังไม่เคยเจอดีล่ะสิ"
ทั้งสองคนส่ายหน้าไปมา
ต่างจากคนอื่นๆ พวกเขาเคยสัมผัสถึงความน่าสะพรึงกลัวของหลี่เสวียนมากับตัวแล้ว ชายผู้นั้นอยู่คนละระดับกับพวกเขาราวฟ้ากับเหว!
เมื่อได้ยินคำโอ้อวดของเซียนจุติ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากหัวเราะออกมา
แต่เซียนจุติหารู้ไม่ เขาคิดว่าตัวเองครอบครองกายเซียนมนุษย์ แถมยังมีระดับพลังถึงขั้นมหาอริยะ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับราชันย์อริยะ เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถสังหารอีกฝ่ายได้
แล้วเรื่องที่หลี่เสวียนสังหารฮ่องเต้ต้าเฉียนล่ะ
ในมุมมองของเขา อีกฝ่ายคงจะใช้วิธีการตุกติกบางอย่างเป็นแน่
และวิธีการแบบนั้น คงไม่มีทางใช้ได้ตลอดไปหรอก
อีกฝ่ายอาจจะแค่ฟลุค หรือไม่ก็ลอบโจมตีตอนที่ฮ่องเต้ต้าเฉียนกำลังต่อสู้กับยอดฝีมือคนอื่นจนได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไรทำนองนั้น
สรุปก็คือ เขาที่ครอบครองกายเซียนมนุษย์ มั่นใจว่าหลี่เสวียนไม่มีทางใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่ ตั้งแต่ที่เขาเริ่มเปิดตัวในยุทธภพ เขาก็ยังไม่เคยเจอใครในรุ่นเดียวกันที่ต่อกรกับเขาได้เลย!
"รับมือ... ดรรชนีเซียนจุติ!" เซียนจุติชี้ดรรชนีออกไป
พลังเซียนระเบิดออก มันถักทอและหลอมรวมกันจนกลายเป็นนิ้วมือยักษ์สีขาว
พลังที่ไหลเวียนอยู่บนนิ้วยักษ์นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ต่อให้เป็นมหาอริยะ ก็ยังรู้สึกเหมือนว่าจะถูกดรรชนีนี้บดขยี้ในพริบตา!
"ทรงพลังมาก!"
"สมกับที่เป็นกายเซียนมนุษย์!"
"หลี่เสวียนจะรับมือดรรชนีนี้ได้หรือเปล่านะ"
ทุกคนต่างจ้องมองหลี่เสวียนตาไม่กะพริบ
พวกเขาเพียงแค่เคยได้ยินชื่อเสียงความเก่งกาจของอีกฝ่าย แต่ยังไม่เคยเห็นกับตาตัวเองเลยสักครั้ง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดรรชนียักษ์ที่พุ่งทะยานเข้ามา หลี่เสวียนก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นอย่างชิลๆ แล้วตบลงไปที่ดรรชนียักษ์นั้นเบาๆ ราวกับปัดแมลงวัน
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
ดรรชนียักษ์แตกกระจายและสลายกลายเป็นควันไปในพริบตา!
เซียนจุติม่านตาหดเกร็ง "เป็นไปได้อย่างไรกัน!"
ดรรชนีนี้ ถึงเขาจะไม่ได้ใช้พลังเต็มสิบส่วน แต่เขาก็ทุ่มพลังไปถึงเจ็ดแปดส่วนแล้วนะ ทำไมมันถึงถูกทำลายง่ายดายขนาดนี้
ฝีมือของเจ้านี่ แข็งแกร่งถึงขั้นนี้เชียวหรือ!
"ไม่ ข้าไม่เชื่อหรอก!"
เซียนจุติคำรามเสียงต่ำ ระเบิดพลังออกมาจนขีดสุด
พลังเซียนไหลทะลักอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นภาพเงาของเซียนชุดขาวอันลี้ลับขึ้นกลางอากาศ!
"ทักษะกายเซียนมนุษย์! เซียนจุติลงประทับ!"
ภาพเงาของเซียนชุดขาวปรากฏขึ้นกลางห้วงมิติ ราวกับมีเซียนตัวเป็นๆ จุติลงมาจริงๆ แรงกดดันมหาศาลถาโถมดั่งจะถล่มฟ้าทลายดิน!
ภาพเงาสะบัดฝ่ามือออกไป พลังเซียนหมุนวนราวกับวังวนสีขาว เข้าครอบงำร่างของหลี่เสวียนเอาไว้ทั้งหมด!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอานุภาพอันดุดันไร้เทียมทาน หลี่เสวียนก็ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง
แววตาของเขายังคงแฝงไปด้วยความดูแคลน
"แค่นี้เองรึ ยังกล้าเรียกว่าเซียนจุติลงประทับอีกเหรอ"
"ถ้าของเจ้าเรียกว่าเซียน ของข้าจะเรียกว่าอะไรดีล่ะ"
หลี่เสวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
วินาทีต่อมา
พลังปราณแท้อันไร้ขีดจำกัดก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา พริบตาเดียว มันก็ถักทอกันจนเกิดเป็นภาพนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวมากมายกลางห้วงมิติ!
มีทั้งแผนผังไท่จี๋ที่เกิดจากการหลอมรวมของพลังหยินหยาง!
มีทั้งปราณม่วงพาดผ่านสามพันลี้ที่พุ่งทะยานทลายแผ่นดิน!
มีทั้งจันทร์กระจ่างส่องอดีตและปัจจุบันที่สาดส่องแสงสว่างไปทั่วผืนฟ้า!
กลิ่นอายพลังอันมหาศาลครอบคลุมไปทั่วทั้งฟ้าดิน หากจะบอกว่าภาพเงาที่เซียนจุติเรียกออกมาคือเซียนจุติลงประทับล่ะก็ หลี่เสวียนในตอนนี้ก็คงจะเป็น...
ราชันย์เซียนจุติลงมาเกิด!!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับภาพเงาเซียนที่พุ่งเข้ามา หลี่เสวียนก็แค่ซัดหมัดออกไปตรงๆ
ไม่ได้ใช้ทักษะวิชาอะไรที่ซับซ้อนเลยสักนิด
มันก็แค่หมัดธรรมดาๆ หมัดหนึ่งเท่านั้น!
ทว่าอานุภาพที่ระเบิดออกมาในพริบตานั้น กลับสั่นสะเทือนฟ้าดิน จนทำเอาภาพเงาเซียนแทบจะบิดเบี้ยวผิดรูป!!
ตู้ม!
พลังเซียนพังทลายลงในพริบตา!
ภาพเงาเซียนนั้น ก็สลายกลายเป็นควันไปในทันที!
เซียนจุติถูกพลังมหาศาลกระแทกจนปลิวถอยหลัง กระอักเลือดออกมาคำโต!
เซียนจุติที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่เสวียน กลับอ่อนแอจนทนรับการโจมตีแม้แต่ครั้งเดียวไม่ได้!
ทุกคนต่างจ้องมองหลี่เสวียนที่มีอานุภาพน่าเกรงขามดั่งราชันย์เซียนด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
"พลังอะไรจะน่ากลัวขนาดนี้!"
"นี่คือความแข็งแกร่งของหลี่เสวียนงั้นหรือ!"
"ฮ่องเต้ต้าเฉียน ต้องตายด้วยพลังแบบนี้นี่เองสินะ"
"ระดับพลังนี้มัน... ราชันย์อริยะหรือ"
"ไม่ ไม่ใช่แค่ระดับพลัง แต่บนร่างเขายังมีกลิ่นอายของกายวิเศษแผ่ซ่านออกมาอีกหลายชนิดด้วย คนคนเดียวจะมีกายวิเศษเยอะขนาดนี้ได้อย่างไรกัน"
"ใช่แล้ว... แบบนี้มันจะแกร่งเกินไปแล้ว!"
"เขาแข็งแกร่งจน... ดูเหมือนสัตว์ประหลาดเลย!"
เซียนจุติที่ถูกซัดจนกระเด็นก็ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเช่นกัน
ตัวเขาเอง จะกระจอกงอกง่อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ
รับการโจมตีของอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่กระบวนท่าเดียวเนี่ยนะ
กายเซียนมนุษย์ ถือเป็นมหากายศักดิ์สิทธิ์ก็จริง!
แต่น่าเสียดาย...
ระดับพลังของเขาห่างชั้นกับหลี่เสวียนมากเกินไป
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่า ของวิเศษอย่างมหากายศักดิ์สิทธิ์น่ะ หลี่เสวียนไม่ได้มีแค่ชนิดเดียว!
หลังจากซัดเซียนจุติกระเด็นไปแล้ว หลี่เสวียนก็ไม่ได้คิดจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ
เขาก้าวเท้าพริ้วไหวไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเซียนจุติ ระเบิดพลังบำเพ็ญเพียรออกมาดั่งเกลียวคลื่นในมหาสมุทรไร้ขอบเขต หมายจะกลืนกินเซียนจุติให้สิ้นซาก!
อีกฝ่ายตกใจจนหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก
"จะ จอมอริยะ!!"
"เจ้า เจ้ามีพลังถึงขั้นจอมอริยะเชียวหรือ!"
หลี่เสวียนเผยระดับพลังที่แท้จริงของตนเองออกมาแล้ว!
ทำเอาทุกคนในที่นั้นตกตะลึงไปตามๆ กัน!
แม้แต่เซียวจิ่นอวี้และเฟิ่งจิ่วเกอก็ยังสะดุ้งเฮือก
"แม่ร่วงเถอะ ระดับพลังของศิษย์พี่ทำไมถึงก้าวกระโดดเร็วขนาดนี้"
"ปกติศิษย์พี่ก็เอาแต่อู้ ขี้เกียจฝึกบำเพ็ญเพียรไม่ใช่เหรอ"
หญิงสาวทั้งสองงุนงงจนขบคิดไม่แตก
ส่วนเซียนจุติที่อยู่ภายใต้แรงกดดันจากกลิ่นอายพลังของหลี่เสวียน ใบหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ในใจเกิดความคิดที่จะหลบหนีขึ้นมาเป็นครั้งแรก
ทว่าภายใต้แรงกดดันของหลี่เสวียน เขาจะมีปัญญาหนีรอดไปได้อย่างไร
เขารู้สึกเหมือนว่าฟ้าดินได้กลายเป็นกรงขังไปเสียแล้ว!
"ไม่ได้ ข้าคือเซียนจุตินะ!"
"อนาคตของข้าถูกลิขิตมาให้เป็นมหาจักรพรรดิ! ข้าจะมาตายที่นี่ไม่ได้!"
เซียนจุติคำรามเสียงต่ำ
เขาหยิบป้ายหยกออกมาแล้วบีบจนแตก!
พริบตาเดียว แสงสีทองก็พุ่งปรี๊ดออกมาจากป้ายหยก!
แสงสีทองนั้นหมุนวนและก่อตัวเป็นภาพเงาของชายชราผมขาว ซึ่งก็คือร่างจำแลงของบรรพชนแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนจี๋ และเพียงแค่ร่างจำแลงนี้ ก็มีระดับพลังถึงขั้นจอมอริยะแล้ว!
เมื่อชายชราผมขาวปรากฏตัว แววตาของเขาก็สาดประกายดุจสายฟ้า จ้องมองไปที่หลี่เสวียน!
"ข้าอยู่ที่นี่ ใครหน้าไหนมันกล้าสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนจี๋ของข้า!"
ชายชราผมขาวตวาดเสียงเย็น
หลี่เสวียนแค่นเสียงเย็นชา "ข้าไง!"
พูดจบ เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ซัดหมัดออกไปทันที
หมัดอันดุดันเกรี้ยวกราด ทำเอาฟ้าถล่มดินทลาย!
ทำเอาชายชราผมขาวหน้าเปลี่ยนสี ต้องรีบงัดพลังทั้งหมดออกมาต้านทาน
ตู้ม!
ในวินาทีที่หมัดและฝ่ามือปะทะกัน
หลี่เสวียนลอยตัวอยู่กลางอากาศ ไม่ถอยร่นเลยแม้แต่ก้าวเดียว!
แต่ชายชราผมขาวกลับถูกกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายเริ่มเลือนรางลงเล็กน้อย
ใครเหนือกว่าใคร แค่พริบตาเดียวก็รู้ผล!
[จบแล้ว]