บทที่ 180 - อาจารย์ผู้เกรี้ยวกราด! กระดูกจอมราชันย์จุติใหม่!

บทที่ 180 - อาจารย์ผู้เกรี้ยวกราด! กระดูกจอมราชันย์จุติใหม่!

เมื่อมองเห็นสำนักสู่เซียนอยู่ตรงหน้า หลี่เสวียนก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว

ต่อให้โลกภายนอกจะสวยงามและน่าตื่นเต้นแค่ไหน

แต่ไม่มีที่ไหนจะทำให้อุ่นใจได้เท่ากับถิ่นของตัวเองอีกแล้ว

ทว่าในขณะที่หลี่เสวียนรู้สึกชิล มู่หรงฉิงที่ตามหลังมากลับมีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

เพราะสำหรับนางแล้ว ที่นี่คือสถานที่ใหม่ที่ไม่รู้จักใครเลยแม้แต่คนเดียว

หลี่เสวียนสังเกตเห็นความกังวลของนางจึงเอื้อมมือไปกุมมือนางไว้พร้อมรอยยิ้ม "ศิษย์น้อง ไม่ต้องกังวลไปหรอก คนที่นี่ใจดีกันทุกคน"

"และที่สำคัญที่สุดคือมีศิษย์พี่คนนี้อยู่ด้วย รับรองว่าเจ้าจะปรับตัวได้ในเวลาไม่นานแน่นอน"

คำพูดนั้นทำให้มู่หรงฉิงผ่อนคลายลงบ้าง

นั่นสินะ

ขอเพียงมีท่านศิษย์พี่อยู่ข้างๆ นางก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น

ขนาดความโหดร้ายและคำถากถางในวังหลวงตั้งหลายปีนางยังผ่านมาได้เลย... สถานการณ์ที่นี่คงไม่แย่ไปกว่านั้นหรอก

นางเดินตามหลี่เสวียนขึ้นสู่ยอดเขาเทียนเสวียน ทัศนียภาพอันเขียวขจีที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตปรากฏแก่สายตา

สมุนไพรวิเศษขึ้นอยู่เต็มพื้นที่ ป่าไผ่สั่นไหวตามสายลม

ช่างเป็นสถานที่ที่สงบและงดงามราวกับภาพวาด

หลี่เสวียนตะโกนลั่นทันทีที่มาถึง "ข้ากลับมาแล้วโว้ย!"

ทว่ากลับไม่มีวี่แววของศิษย์น้องหรือบรรดากระต่ายวิ่งออกมาต้อนรับอย่างที่เขาคาดไว้

สิ่งเดียวที่ตอบกลับมาคือเสียงใบไผ่เสียดสีกันตามแรงลม

หลี่เสวียนถึงกับยืนงง

อ้าว?

ทุกคนหายไปไหนกันหมด?

เขาลองมองไปที่รังกระต่ายก็ไม่เห็นทั้งชิงชิงและเฮยเยว่

เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ก็พบแต่ความว่างเปล่า ฝุ่นที่เริ่มจับอยู่บนโต๊ะแสดงให้เห็นว่าที่นี่ไม่มีคนอยู่มาสักพักใหญ่ๆ แล้ว

"อย่าบอกนะว่าแม้แต่ท่านอาจารย์ก็แอบหนีไปเที่ยวด้วยน่ะ?"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพามู่หรงฉิงเดินมุ่งหน้าไปที่ถ้ำบำเพ็ญเพียรของหลิวเทียนเสวียน

ที่หน้าถ้ำ ต้นไผ่สีม่วงยังคงพริ้วไหวไปมา

"ท่านอาจารย์! ข้าพาศิษย์น้องคนใหม่มาพบท่านแล้วขอรับ"

"เข้ามาสิ"

เสียงอันแสนขี้เกียจของหลิวเทียนเสวียนดังแว่วออกมา

หลี่เสวียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ท่านอาจารย์ยังอยู่จริงๆ ด้วย

นึกแล้วเชียว ยัยอาจารย์สายเนิร์ดคนนี้นอกจากนอนแล้วคงไม่คิดจะขยับตัวไปไหนหรอก

ภายในถ้ำ

ภาพที่ปรากฏยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน หลิวเทียนเสวียนนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงสีชมพูในชุดผ้าบางๆ ที่เผยให้เห็นสัดส่วนอันเย้ายวน

นางเพิ่งจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับหาวคำโตอย่างไม่รักกิริยา

เส้นผมสีเงินสลวยพาดผ่านหัวไหล่ที่เนียนละเอียด แววตาที่เป็นสีแดงทับทิมคู่สวยจ้องมองมาที่หลี่เสวียนและมู่หรงฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง

มู่หรงฉิงจ้องมองหญิงสาวผมขาวคนนี้ด้วยความตะลึง นี่หรือคือท่านอาจารย์ของนาง??

ภาพลักษณ์ของอาจารย์ที่เป็นชายชราเครายาวดูน่าเลื่อมใสในจินตนาการของนางพังทลายลงในพริบตา

"เข้ามาใกล้ๆ สิ"

หลิวเทียนเสวียนกวักมือเรียกมู่หรงฉิง

นางหันไปมองหลี่เสวียน ซึ่งเขาก็พยักหน้าให้กำลังใจ

หลิวเทียนเสวียนเบ้ปากใส่หลี่เสวียน "ทำไม? กลัวข้าจะจับนางกินหรือไง?"

มู่หรงฉิงค่อยๆ เดินเข้าไปหาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

หลิวเทียนเสวียนยื่นมือที่เรียวงามออกมาเชยคางนางขึ้นมาพิจารณา แววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"น่าสนใจจริงเชียว อดีตที่เคยหยิ่งผยองจนไม่เห็นหัวใคร แถมยังตั้งชื่อตัวเองว่าหลิงเทียน (เหนือสวรรค์) แต่ตอนนี้กลับมีสภาพที่ดูขี้อายและน่าเอ็นดูขนาดนี้เลยหรือเนี่ย" หลิวเทียนเสวียนพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

มู่หรงฉิงทำหน้าฉงน

นางไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่อาจารย์พูดนั้นหมายถึงอะไร

ทว่าทันใดนั้นเอง สีหน้าของหลิวเทียนเสวียนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด นางเอื้อมมือไปสัมผัสที่หน้าอกของมู่หรงฉิง ทำเอาเด็กสาวหน้าแดงก่ำเพราะถูกสัมผัสในจุดที่ล่อแหลม

แต่พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงเหมือนกัน นางจึงยอมยืนนิ่งไม่ถอยหนี

หลิวเทียนเสวียนขมวดคิ้วแน่น "กระดูกจอมราชันย์ชิ้นนี้ไม่ใช่ของเจ้า! มันเป็นของเจ้าเด็กเสวียนจื่อ! นี่เจ้าไปโดนใครขุดกระดูกมางั้นหรือ? เล่ามาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้!"

"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ขอรับ..."

หลี่เสวียนรีบก้าวเข้ามาอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

หลังจากฟังจบ เป็นครั้งแรกที่หลี่เสวียนเห็นใบหน้าของหลิวเทียนเสวียนมืดมนลงขนาดนี้

นางแค่นเสียงเย็นชา "ขุดกระดูกตัวเองช่วยคนอื่นงั้นหรือ? เสวียนจื่อ เจ้าช่างกล้าหาญเกินตัวจริงๆ นะ แถมยังทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดนี้ท่ามกลางวงล้อมศัตรูนับแสนอีก!"

"ท่านอาจารย์ ตอนนั้นสถานการณ์มันคับขันจริงๆ ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่นา"

หลี่เสวียนตอบพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

"เหอะ"

หลิวเทียนเสวียนยังคงมีอารมณ์กรุ่นๆ นางปรายตามองมู่หรงฉิงที่กำลังยืนทำตัวไม่ถูกแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าออกไปรอด้านนอกก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับศิษย์พี่ของเจ้าเป็นการส่วนตัว"

"รับทราบเจ้าค่ะ"

มู่หรงฉิงพยักหน้าแล้วเดินออกจากถ้ำไปอย่างว่าง่าย

"แล้วกระดูกเดิมของนางล่ะ?"

หลิวเทียนเสวียนถามเสียงเย็น

หลี่เสวียนหยิบกระดูกกระบี่จอมราชันย์ที่ขุดคืนมาจากมู่หรงเยว่ออกมา หลิวเทียนเสวียนรับมันไปก่อนจะออกแรงบีบจนมันแตกละเอียดคามือ!

เศษซากของกระดูกจอมราชันย์นั้นกลายเป็นกลุ่มพลังงานสีทองที่เข้มข้น

ก่อนที่นางจะซัดพลังงานนั้นกลับเข้าไปในหน้าอกของหลี่เสวียนอย่างรวดเร็ว

พริบตานั้น หลี่เสวียนสัมผัสได้ว่ากระดูกจอมราชันย์ที่เขาเคยขุดออกไป กำลังงอกเงยและจุติใหม่ขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพียงครู่เดียวช่องว่างที่เคยโหว่อยู่ในอกก็ถูกเติมเต็มจนสมบูรณ์

หลี่เสวียนอุทานด้วยความทึ่ง "กระดูกจอมราชันย์... มันงอกใหม่ได้ด้วยหรือ?!"

"นั่นคือสิ่งที่คนเขาขนานนามว่าเป็น 'จอมราชันย์โดยกำเนิด' คิดว่ามันจะถูกพรากไปได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเชียวหรือ? ขอเพียงมีเจตจำนงที่แข็งแกร่งและวาสนาที่เหมาะสม กระดูกจอมราชันย์ก็ย่อมงอกใหม่ได้เสมอ!

แต่ข้าดูนิสัยขี้เกียจของเจ้าแล้ว ต่อให้ผ่านไปทั้งชาติเจ้าก็คงทำให้นมันงอกใหม่เองไม่ได้หรอก ข้าเลยช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าสักหน่อย"

หลิวเทียนเสวียนกล่าวเสียงเรียบ

หลี่เสวียนได้ยินแบบนั้นก็รีบปั้นหน้าประจบสอพลอทันที "ท่านอาจารย์ช่างเก่งกาจและมีเมตตาสูงล้ำจริงๆ มีท่านอยู่ข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกแล้ว!"

"นี่คือเหตุผลที่เจ้ากล้าไปทำเรื่องเสี่ยงตายแบบนั้นใช่ไหม?"

หลิวเทียนเสวียนถามต่ออย่างรู้ทัน

หลี่เสวียนรู้ว่านางยังโกรธอยู่ จึงเดินเข้าไปคว้าชายเสื้อของนางมาเขย่าเบาๆ พลางออดอ้อน "ท่านอาจารย์ ข้าก็แค่ไม่อยากเห็นศิษย์น้องตายไปต่อหน้าต่อตานี่นา ข้าสัญญาว่าคราวหน้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ... เอ่อ... ขอรับ!"

เมื่อเห็นลูกศิษย์คนโปรดทำท่าทางอ้อนวอนเหมือนเด็กน้อย หลิวเทียนเสวียนก็ถึงกับมุมปากกระตุก

เจ้าเด็กนี่...

กล้าดีมาใช้มุกอ้อนแบบนี้กับข้าเรอะ?!

นางถลึงตาใส่เขาด้วยความหมั่นไส้

"ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้ว! เห็นหน้าเจ้าแล้วข้าปวดหัว!"

"รับทราบขอรับ!"

หลี่เสวียนยิ้มกริ่ม รู้ดีว่านางหายโกรธแล้ว

เขารีบชิ่งออกจากถ้ำไปในพริบตา

ที่ด้านนอก

มู่หรงฉิงยังคงยืนรออยู่ใต้ต้นไผ่ม่วงด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ

ทันทีที่เห็นหลี่เสวียนเดินออกมา นางก็รีบวิ่งเข้าไปหา "ท่านศิษย์พี่ ท่านอาจารย์โกรธท่านมากเพราะเรื่องที่ท่านยกกระดูกให้ข้าใช่ไหมเจ้าคะ?"

หลี่เสวียนลูบหัวนางพร้อมเสียงหัวเราะ "ไม่ต้องห่วงหรอก ท่านอาจารย์น่ะโกรธข้า แต่ไม่ได้โกรธเจ้าสักหน่อย"

"แต่มันเป็นเพราะข้า..."

นางยังคงรู้สึกผิด

หลี่เสวียนตัดบทนางทันที "ถ้าน้องรู้สึกผิดจริงๆ ละก็ สิ่งที่ควรทำคือตั้งใจฝึกฝนให้หนัก นั่นคือการตอบแทนศิษย์พี่ที่ดีที่สุดแล้วล่ะ"

มู่หรงฉิงฟังแล้วก็น้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน

เขาเสียสละได้แม้กระทั่งกระดูกของตนเองโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ แถมยังคาดหวังให้ความช่วยเหลือนี้กลายเป็นแรงผลักดันให้ตัวนางก้าวหน้า

ความอ่อนโยนของเขามันช่างยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ญาติพี่น้องคนไหนจะทำให้ได้

นางปาดน้ำตาพร้อมมองสบตาเขาด้วยความแน่วแน่ "ท่านศิษย์พี่ ท่านวางใจได้เลย ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน

ข้าจะใช้กระดูกจอมราชันย์ที่ท่านมอบให้ สร้างชื่อเสียงให้เกรียงไกรไปทั่วหล้า!

ข้าจะไม่ยอมให้การเสียสละของท่านต้องสูญเปล่าเด็ดขาด"

หลี่เสวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน "แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นศิษย์น้องของข้า"

เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในเมื่อกระดูกจอมราชันย์มันงอกใหม่ได้

แล้วถ้าวันหนึ่ง กระดูกกระบี่จอมราชันย์เดิมของมู่หรงฉิงงอกใหม่ขึ้นมาควบคู่ไปกับกระดูกที่เขามอบให้...

นางก็จะมีกระดูกจอมราชันย์ถึงสองชิ้นในร่างเดียวเลยน่ะสิ!

มู่หรงฉิงที่ครอบครองกระดูกเทพถึงสองอย่างจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ...

ข้านี่มันช่างน่าตื่นเต้นจริงๆ!

[จบแล้ว]