(ฟรี)บทที่ 410 - จีสตริงผ้าไหมลูกไม้ฉลุสีม่วง

(ฟรี)บทที่ 410 - จีสตริงผ้าไหมลูกไม้ฉลุสีม่วง

◉◉◉◉◉

ภายใต้สถานะล่องหน ไป๋หลี่หยวนเดินลงมาจากดาดฟ้า จากนั้นก็เข้าไปในลิฟต์ โชคดีที่ในลิฟต์ไม่มีคนอยู่เลย

"แคโรลีน เธอแน่ใจนะว่ากล้องวงจรปิดมองไม่เห็นฉันน่ะ"

"แน่ใจค่ะ มองไม่เห็นจริงๆ"

"แล้วกล้องตรวจจับความร้อนล่ะ"

"ต่อให้คุณจะใส่เสื้อผ้า กล้องตรวจจับความร้อนก็สามารถมองทะลุตัวคุณได้อยู่ดีค่ะ"

"เอาเถอะ"

ไป๋หลี่หยวนพูดคุยกับแคโรลีนผ่านอุปกรณ์ที่สอดเข้าไปในหู เพื่อยืนยันให้แน่ใจอีกครั้งว่าตัวเองจะไม่ถูกคนอื่นมองเห็นได้ง่ายๆ

ท้ายที่สุดแล้วในตอนนี้ไป๋หลี่หยวนกำลังวิ่งแก้ผ้าล่อนจ้อนอยู่นี่นา แถมไป๋หลี่หยวนยังได้ยกเลิกภาพลักษณ์ของเอซเรียล แล้วกลับคืนสู่รูปลักษณ์ของเด็กผู้ชายตามปกติแล้วด้วย

ไม่นานนัก ไป๋หลี่หยวนก็ลงมาถึงชั้นที่เป็นเป้าหมาย

ประตูลิฟต์เปิดออก ไป๋หลี่หยวนเดินออกจากลิฟต์ ทว่าในเวลานี้เอง ประตูลิฟต์ตัวที่อยู่ข้างๆ ลิฟต์ที่ไป๋หลี่หยวนเพิ่งจะเดินออกมาก็เปิดออกในเวลาเดียวกัน

ชายหญิงคู่หนึ่งที่เดินออกมาจากลิฟต์มองมายังลิฟต์ที่ไป๋หลี่หยวนอยู่

หัวใจของไป๋หลี่หยวนกระตุกวูบ เขารีบยกมือขึ้นมาปกปิดจุดยุทธศาสตร์บนร่างกายโดยสัญชาตญาณ แต่ก็รีบตั้งสติได้ในเวลาอันรวดเร็วว่าอีกฝ่ายไม่สามารถมองเห็นเขาได้

แต่ไป๋หลี่หยวนก็ยังคงชะลอจังหวะการหายใจให้ช้าลง ไม่ยอมส่งเสียงดังใดๆ ออกมาเลย

แม้ว่าไป๋หลี่หยวนจะล่องหนอยู่ แต่น้ำยาล่องหนก็ไม่ได้ช่วยลบตัวตนของเขาให้หายไป หากไป๋หลี่หยวนส่งเสียงดังออกมา อีกฝ่ายก็ยังคงสามารถสัมผัสถึงตัวเขาได้อยู่ดี

"ทำไมลิฟต์ตัวข้างๆ ถึงเปิดออกล่ะ" ดิเลารีสเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

"ไม่ทราบเหมือนกันครับ แต่ในเวลาแบบนี้อย่าให้มีเรื่องแทรกซ้อนอะไรเพิ่มขึ้นมาเลยจะดีกว่า" ลอเรนขมวดคิ้วกล่าว

ดิเลารีสพยักหน้า

"รีบสู้รีบจบเรื่อง!"

ลอเรนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา

ส่วนดิเลารีสเองก็อยู่ในสภาพที่เตรียมพร้อมลงมือแล้วเช่นกัน

ทว่าบนตัวของคนทั้งสองกลับไม่มีพลังใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย

ไป๋หลี่หยวนหรี่ตาแคบลง

"สองคนนี้ ดูคุ้นๆ ตาอยู่นะ แต่ว่าตกลงแล้วพวกเขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ หรือว่าเป้าหมายของพวกเขาจะเป็นไอโบทเหมือนกัน"

ภายในใจของไป๋หลี่หยวนเกิดลางสังหรณ์ใจคอไม่ดีขึ้นมา จากนั้น ภายใต้สายตาที่จับจ้องของเขา ดิเลารีสและลอเรนก็เดินไปถึงหน้าห้องที่ดิเลารีสเคยมาซุ่มดูลาดเลาเอาไว้

ไป๋หลี่หยวนไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว

สำหรับตัวตนของคนทั้งสอง ไป๋หลี่หยวนก็มีข้อสันนิษฐานใหม่ขึ้นมาแล้ว

คนสองคนนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นคนจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกพูดถึงในข้อมูลของแอนดี้!

ทว่า ไม่นานนัก ไป๋หลี่หยวนก็ขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองไปที่ดิเลารีส

กลิ่นอายของผู้หญิงคนนี้... เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนเลยนะ

จู่ๆ ไป๋หลี่หยวนก็นึกถึงกางเกงในผ้าฝ้ายทรงสามเหลี่ยมที่ตัวเองเก็บเอาไว้ขึ้นมา

คงไม่ได้บังเอิญขนาดนั้นมั้ง

"ทำไมรู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องมองพวกเราอยู่เลย" ดิเลารีสกวาดตามองรอบด้านด้วยความสงสัย แต่กลับไม่พบอะไรเลย

ไป๋หลี่หยวนเบือนสายตาหนี สัญชาตญาณของผู้หญิงช่างฉับไวเสียจริงๆ

"แม่ชีดิเลารีส โปรดรวมสมาธิด้วยครับ ศัตรูของเราเจ้าเล่ห์มากนะ" ลอเรนเตือน

ดิเลารีสทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างจนใจ

ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองเมื่อครู่นี้หายไปแล้ว หรือว่าจะเป็นแค่ความรู้สึกไปเอง เป็นเพราะตัวเองตึงเครียดมากเกินไปงั้นเหรอ

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่อำนวย ดิเลารีสจะต้องทำการทดสอบรอบด้านดูสักตั้งอย่างแน่นอน

ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองแบบนั้นมันช่างไม่ดีเอาเสียเลยจริงๆ

ดิเลารีสและลอเรนสบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าให้กัน

ลอเรนเคาะประตูห้อง

"ใครน่ะ" เสียงจากในห้องดังขึ้น

"คุณผู้ชายช่วยเปิดประตูหน่อยครับ ชุมชนมาส่งมอบความอบอุ่น"

"พรวด——"

ไป๋หลี่หยวนเกือบจะพ่นน้ำลายออกมา โชคดีที่เขารีบเอามือปิดปากเอาไว้ได้ทัน

ภายในห้องไม่มีเสียงตอบรับกลับมา มีเพียงความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้น

ลอเรนและดิเลารีสมองหน้ากันด้วยความสงสัย จากนั้นก็เคาะประตูอีกครั้ง

"คุณผู้ชายครับ"

"แกคิดว่าหน้าตาฉันเหมือนลิงนักเหรอ" เสียงดังมาจากภายในห้อง

"อะไรนะครับ" ลอเรนชะงักไป ตอบสนองไม่ทัน

แต่ดิเลารีสกลับตอบสนองได้ทันท่วงที เธอรีบดึงลอเรนหลบไปด้านข้างทันที

ตูม——

แรงระเบิดพวยพุ่งออกมาจากภายในห้อง ทำลายกำแพงไปกว่าครึ่ง

เสียงสัญญาณเตือนภัยของห้องพักดังขึ้นในทันทีเช่นกัน

โชคดีที่ดิเลารีสดึงลอเรนหลบออกมาได้ทัน ไม่อย่างนั้นตอนนี้ลอเรนคงจะได้รับบาดเจ็บไปแล้ว

ดิเลารีสและลอเรนระแวดระวังตัวขึ้นมาในทันที จากนั้นก็มองไปทางฝุ่นควันที่เกิดจากแรงระเบิดในห้อง

"ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าพวกแกหาตัวฉันเจอได้ยังไง แต่ก็อย่ามาทำเหมือนฉันเป็นลิงให้พวกแกหลอกสิฟะ!"

ไอโบทเดินหน้าดำคร่ำเครียดออกมาจากกลุ่มฝุ่นควัน

บนร่างของดิเลารีสและลอเรนมีแสงสว่างสีขาวสว่างวาบขึ้นมา

ดวงตาของไอโบทหดเกร็งลง

"พวกแกเป็นคนของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ หึหึ ไอ้คนที่มาเมื่อตอนกลางวันก็น่าจะเป็นคนของพวกแกสินะ ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้มันจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า"

เมื่อตอนกลางวันงั้นเหรอ

ดิเลารีสและลอเรนงุนงงไปหมด

ตอนกลางวันพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลยนะ พวกเขาอาศัยจังหวะการไล่ล่าเมื่อตอนกลางวันถึงได้สามารถระบุตำแหน่งของไอโบทได้อย่างแน่ชัดต่างหาก

เดิมทีทั้งสองคนยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมไอโบทถึงได้โผล่ออกมาอย่างกะทันหัน แถมยังถูกหน่วยรักษาความปลอดภัยตามล่าอีก ดูจากตอนนี้แล้ว จะต้องมีคนหาตัวไอโบทเจอก่อนแน่ๆ!

แววตาของดิเลารีสและลอเรนแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดมากยิ่งขึ้น

นี่แสดงว่ายังมีคนอื่นที่หมายหัวไอโบทเอาไว้อีก ไม่ว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายคืออะไร แต่ความรู้สึกที่ถูกคนอื่นมาแย่งชิ้นปลามันไปกินมักจะทำให้คนเรารู้สึกหงุดหงิดใจเป็นอย่างมากเสมอ

อีกอย่าง ถ้าหากวันนี้จับตัวไอโบทไม่ได้ล่ะก็ ทันทีที่ไอโบทตกไปอยู่ในมือของคนอื่น ภารกิจในครั้งนี้ของพวกเขาก็อาจจะต้องจบลงด้วยความล้มเหลว

ไม่ว่าจะเป็นทางโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์หรือทางพวกเขา ล้วนต้องสูญเสียไม่ใช่น้อย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะได้เลื่อนขั้นหรือขึ้นเงินเดือนเลยหรอก แค่ค่าใช้จ่ายในการทำกิจกรรมในครั้งนี้ ทางโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ก็คงจะไม่ยอมเบิกจ่ายคืนให้แล้ว

ขาดทุนย่อยยับ!

ทั้งสองคนตัดสินใจในทันทีว่า ครั้งนี้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม จะต้องจับตัวไอโบทให้จงได้!

"ถ้ามีน้ำยาพอก็ตามมาให้ได้สิ!" ทิ้งคำพูดเอาไว้ประโยคหนึ่ง ไอโบทก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

ดิเลารีสและลอเรนพุ่งตามไป ไป๋หลี่หยวนเองก็วิ่งตามหลังไปติดๆ เช่นกัน

ไอโบทกระโดดออกไปทางหน้าต่าง ดิเลารีสและลอเรนตามไปติดๆ ไป๋หลี่หยวนก็ย่อมต้องพุ่งตามพวกเขาออกไปด้วยอย่างแน่นอน

คนทั้งสามฝ่ายก็ไล่ตามตูดกันออกมาปรากฏตัวอยู่บนท้องถนนแบบนี้แหละ

โชคดีที่ในเวลานี้บนท้องถนนไม่ค่อยมีคนแล้ว แถมเสียงสัญญาณเตือนภัยก็ทำให้ผู้คนในละแวกใกล้เคียงพากันอพยพหลบหนีไปทันที ทว่าหน่วยรักษาความปลอดภัยกลับกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

เพราะความวุ่นวายเมื่อตอนกลางวัน หน่วยรักษาความปลอดภัยจึงไม่ได้ว่างเว้นเลยแม้แต่น้อย ทำให้การมาเยือนของหน่วยรักษาความปลอดภัยในครั้งนี้รวดเร็วเป็นอย่างมาก ไป๋หลี่หยวนมองเห็นเงาร่างหลายสายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้แล้ว

ไอโบทกระตุกมุมปากขึ้น จู่ๆ ก็หยุดฝีเท้าลง ปลายเท้าแตะลงบนฝาท่อระบายน้ำ

ฝาท่อเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นก็เด้งดึ๋งขึ้นมาในพริบตา ไอโบทรีบพุ่งพรวดเข้าไปในท่อระบายน้ำ หายตัววับไปอย่างไร้ร่องรอย

ดิเลารีสที่มีความเร็วเหนือกว่าก็รีบพุ่งตามเข้าไปในท่อระบายน้ำอย่างรวดเร็ว ส่วนลอเรนที่กำลังจะเข้าไปในท่อระบายน้ำ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารีบหยุดฝีเท้าลง แล้วเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง

ไป๋หลี่หยวนที่ตามอยู่ด้านหลังของลอเรนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งอันตรายอย่างกะทันหัน เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ

กระสุนนัดหนึ่งพุ่งทะลุผ่านระหว่างขาทั้งสองข้างของไป๋หลี่หยวนไป ตกลงที่ด้านหลังของไป๋หลี่หยวน ทำเอาเศษหินกระเด็นกระดอนขึ้นมา

แม้ว่าไป๋หลี่หยวนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันก็ทำให้เขารู้สึกหนาวสันหลังวาบ

ถ้าเมื่อกี้หลบช้าไปสักนิด เขาจะต้องได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน แถมตำแหน่งที่บาดเจ็บก็คงพูดได้ยากเสียด้วย

"ยังจะเอาอีกใช่ไหม วันนี้เป็นครั้งที่สองแล้วนะ แกคิดจริงๆ เหรอว่าแอบอยู่ไกลขนาดนั้นแล้วฉันจะทำอะไรแกไม่ได้น่ะ"

ไป๋หลี่หยวนจัดท่าทางของตัวเองในทันที

เปิดใช้งานทักษะขโมยกางเกงในข้ามอากาศ!

ล็อกเป้าหมาย!

ขโมยสำเร็จ!

สิ่งของชิ้นหนึ่งที่ยังคงมีอุณหภูมิความอบอุ่นหลงเหลืออยู่ปรากฏขึ้นในมือของไป๋หลี่หยวน

สีม่วง ลูกไม้ฉลุ ผ้าไหม จีสตริง...

โอ้เย~

[จบแล้ว]