(ฟรี) บทที่ 275 สวี่ชิวเหวินที่เปลี่ยนแปลงไป

วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันที่แปดของปีใหม่ทางจันทรคติ

สวี่ชิวเหวินมาถึงภัตตาคารก่อนเวลานัดของหัวหน้าห้องยี่สิบนาที

เป็นที่น่าสังเกตว่าเวลาและสถานที่ที่เหออวี่แจ้งให้เขาทราบนั้นเหมือนกับในชีวิตก่อนทุกประการ อย่างไรก็ตาม ในชีวิตก่อนสวี่ชิวเหวินขึ้นรถบัสเพื่อมาเข้าร่วมงานรวมตัว แต่วันนี้เขาขับรถมาที่นี่

ในปี 2006 จำนวนรถยนต์ในหลางหยามีไม่มากนัก การหาที่จอดใกล้ภัตตาคารจึงเป็นเรื่องง่าย สวี่ชิวเหวินลงจากรถและเงยหน้าขึ้นมองป้ายด้านบน ไฟนีออนตกแต่งเป็นคำว่า “ภัตตาคารเซียวเฉิง” ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่

การรวมตัวนี้จัดขึ้นโดยหัวหน้าห้องเหออวี่ แต่เนื่องจากครอบครัวของเหออวี่มีฐานะปานกลาง เขาจึงไม่สามารถเลี้ยงทุกคนได้ ดังนั้นการรวมตัวนี้จึงเป็นแบบหารจ่าย

เหออวี่เลือกภัตตาคารราคาย่อมเยาแต่ยังคงจองห้องส่วนตัวไว้

ทันทีที่สวี่ชิวเหวินเดินเข้าไป เขาก็พบกับเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายคนหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายจำเขาไม่ได้

ทั้งสองมาถึงห้องส่วนตัวที่หัวหน้าห้องแจ้งไว้ เพื่อนร่วมชั้นชายเดินไปถึงประตูก่อน เขาคว้าที่จับแล้วดึงประตูให้เปิดออก

จากนั้นเพื่อนร่วมชั้นชายก็สังเกตเห็นว่าสวี่ชิวเหวินเดินตามเขาเข้ามาในห้อง

เพื่อนร่วมชั้นชายขมวดคิ้วและจ้องมองสวี่ชิวเหวิน ก่อนที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจ “นายคือสวี่ชิวเหวิน?”

สวี่ชิวเหวินยิ้มให้อีกฝ่ายและพยักหน้า

การสนทนาระหว่างทั้งสองดึงดูดความสนใจของเพื่อนร่วมชั้นที่มาถึงห้องส่วนตัวก่อนแล้ว เพื่อนร่วมชั้นหลายคนทั้งชายและหญิงมองดูสวี่ชิวเหวินด้วยความประหลาดใจ

สวี่ชิวเหวินเปลี่ยนไปมากจริงๆนับจากการรวมตัวกันของชั้นเรียนครั้งล่าสุด ตั้งแต่หัวจรดเท้าเขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนม ผมของเขายาวขึ้น อีกทั้งท่าทางและบรรยากาศโดยรวมของเขาก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล...มันมากจนพวกเขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นสวี่ชิวเหวินจริงๆในครั้งแรก

หัวหน้าห้องเหออวี่มาถึงแล้ว เขาลุกขึ้นยืนทันทีและเดินเข้ามาหา “ว้าว สวี่ชิวเหวิน นายเปลี่ยนไปมากเลย”

“สวัสดีทุกคน” สวี่ชิวเหวินยิ้มให้เพื่อนร่วมชั้นในห้องส่วนตัวและกล่าวทักทาย จากนั้นเขาก็หันไปตอบหัวหน้าห้อง “ฮ่าฮ่า ฉันแค่ดูแลตัวเองได้ดีกว่าเดิมน่ะ”

สาวๆค่อยๆรู้สึกตัวและจ้องมองสวี่ชิวเหวินด้วยดวงตาเบิกกว้าง ทุกคนมีความคิดเดียวกันในใจ ‘สวี่ชิวเหวินตอนนี้ไม่หล่อไปหน่อยหรอ?’ พวกเธอรู้มาโดยตลอดว่าสวี่ชิวเหวินหน้าตาดีตั้งแต่สมัยเรียน แต่เขาไม่ได้น่าทึ่งขนาดนี้

จากภายในสู่ภายนอก ท่าทางและอารมณ์ของเขาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง... พวกเธอชอบรูปลักษณ์ปัจจุบันของสวี่ชิวเหวินมาก

หัวหน้าห้องเหออวี่เชิญให้สวี่ชิวเหวินนั่งลง หญิงสาวสองคนจึงริเริ่มเสนอทันทีว่า “ให้สวี่ชิวเหวินนั่งตรงนี้สิ” พร้อมกับชี้ไปยังที่ว่างระหว่างทั้งสอง

“เป็นเกียรติที่ได้นั่งระหว่างสาวงามทั้งสอง แต่ฉันเกรงว่าอาจทำให้คนอื่นอิจฉา ลืมมันไปเถอะ ฉันนั่งกับผู้ชายดีกว่า” สวี่ชิวเหวินกล่าวด้วยรอยยิ้ม คำพูดของเขาปฏิเสธหญิงสาวทั้งสองอย่างสุภาพในขณะเดียวกันก็ชมเชยพวกเธอไปด้วย

เพื่อนร่วมชั้นหญิงสองคนที่เพิ่งเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยมีประสบการณ์ทางสังคมเพียงเล็กน้อยไม่รู้เลยว่าสวี่ชิวเหวินเพียงกล่าวชมเชยตามมารยาท ดังนั้นพวกเธอจึงยิ้มกว้างออกมาทันที

สวี่ชิวเหวินเดินไปนั่งลงท่ามกลางเหล่าชายหนุ่ม

มีคนเข้ามาคุยด้วยและถามว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ สวี่ชิวเหวินจึงโต้ตอบกับเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายอย่างสบายๆ

เมื่อใกล้เวลาที่หัวหน้าห้องนัดไว้ ผู้คนก็เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ

สวี่ชิวเหวินมองไปรอบๆและเห็นว่ามีเพื่อนร่วมชั้นมาประมาณสามสิบคน ชั้นเรียนมัธยมปลายของพวกเขามีคนมากกว่าหกสิบ ซึ่งหมายความว่าเพื่อนร่วมชั้นเกินครึ่งหนึ่งอยู่ที่นี่

สวี่ชิวเหวินพยายามเก็บตัวเงียบโดยเลือกตำแหน่งที่ไม่สะดุดตา แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง สวี่ชิวเหวินสังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมชั้นหญิงบางคนเริ่มกระซิบกระซาบกันและแอบมองเขาอย่างลับๆเป็นครั้งคราว

สวี่ชิวเหวินตอบสนองต่อสายตาเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็เห็นอดีตเพื่อนร่วมชั้นหญิงก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

สวี่ชิวเหวินรู้สึกแปลกเล็กน้อย ตอนนี้เขามีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยหรอ?

ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มต้น สวี่ชิวเหวินก็ยังไม่เห็นเซียวโหยวหราน

เขาจำได้ว่าเซียวโหยวหรานเข้าร่วมงานเลี้ยงรวมตัวนี้ในชีวิตก่อน...เป็นไปได้ไหมว่าคราวนี้เธอจะไม่มา?

หากเธอไม่มา สวี่ชิวเหวินก็รู้ว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับวันนั้น บางทีเธออาจจะไม่อยากเจอเขาอีก

สวี่ชิวเหวินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พูดได้คำเดียวว่าพวกเขาไม่ได้ถูกลิขิตให้อยู่ด้วยกัน

จนกระทั่งห้านาทีก่อนเวลานัดหมายเมื่อสวี่ชิวเหวินคิดว่าเธอคงไม่มาแล้ว ประตูก็ถูกเปิดออก

เซียวโหยวหรานเดินเข้ามา

เมื่อสวี่ชิวเหวินเห็นเซียวโหยวหรานเขาก็ตกตะลึงทันที!

หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

วันนี้เซียวโหยวหรานสวยมาก เธอสวยอย่างเป็นธรรมชาติไม่แพ้ดาราคนไหนเลยในแง่ของรูปลักษณ์ แม้ว่าปกติเธอจะไม่ได้แต่งหน้า แต่คืนนี้เธอกลับแต่งหน้าบางๆอย่างละเอียดอ่อน ผมของเธอถูกจัดทรงอย่างดีแทนการปล่อยยาวหรือมัดตามปกติ

เธอสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีกากีและรองเท้าบูทส้นสูงกำมะหยี่สีดำ กางเกงทำจากวัสดุอย่างดีและยืดหยุ่นมากราวกับเป็นถุงน่อง ทำให้ขาของเธอดูเรียวยาวและสวยงามมาก

วันนี้เซียวโหยวหรานได้เปลี่ยนจากสไตล์บริสุทธิ์ไร้เดียงสาตามปกติของเธอไปเป็นผู้ใหญ่ที่ดูชาญฉลาดและมีเสน่ห์มากขึ้น

สวี่ชิวเหวินชอบชุดของเธอมาก

ทันทีที่เซียวโหยวหรานเข้ามา เธอก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง

แม้แต่หัวหน้าห้องก็สูญเสียสติจนลืมการทักทายไปชั่วขณะ

หลังจากได้รับการต้อนรับจากเพื่อนร่วมชั้น เธอก็หาเก้าอี้ว่างแล้วนั่งลง

ทันทีที่เธอนั่งลง รองหัวหน้าห้องหยางเสี่ยวเสี่ยวซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธอก็ยิ้มแล้วพูดชมเชย “โหยวหราน วันนี้เธอสวยมาก”

เซียวโหยวหรานตอบด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้า “ขอบคุณนะ”

หญิงสาวที่อยู่ข้างๆเองก็ถามขึ้น “เซียวโหยวหราน เธอแต่งตัวสวยขนาดนี้มาเพื่อพบใครหรือเปล่า?”

เซียวโหยวหรานกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนนั้บตั้งแต่เข้ามา นอกจากนี้เพื่อนร่วมชั้นหญิงที่ถามไม่ได้จงใจลดเสียงลง ดังนั้นทุกคนจึงได้ยิน

หลายคนเหลือบมองสวี่ชิวเหวินทันที

เซียวโหยวหรานไม่ตอบอะไรเมื่อเผชิญกับคำถามของเพื่อนร่วมชั้นและเพียงยิ้มบางๆ

การไม่ปฏิเสธย่อมหมายถึงการยอมรับ อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่คิด

ตอนนี้เหลือเวลาเพียงไม่กี่นาทีก่อนถึงเวลานัด เพื่อนร่วมชั้นบางคนจึงเริ่มกระตุ้นให้เหออวี่เริ่มต้นงานเลี้ยง

“รออีกหน่อยเถอะ เฉาหยูบอกว่าเขาจะถึงแล้ว” เหออวี่กล่าวกับพวกเขา

เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเฉาหยูกำลังมา ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ตะโกนทันที “หัวหน้าห้อง ทำไมนายถึงเชิญเขามาด้วย? ลืมไปหรอว่าครั้งก่อนเขาทำอะไรไว้?”

คำพูดของชายหนุ่มได้รับการเห็นพ้องจากหลายๆคน พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหออวี่ถึงเชิญเฉาหยู

“เฉาหยูบอกว่าเขาอยากขอโทษทุกคนสำหรับเหตุการณ์ครั้งก่อน พวกเราต่างก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ทำไมไม่ลองละทิ้งเรื่องบาดหมางเล็กๆน้อยไปบ้างล่ะ?” เหออวี่อธิบาย

เมื่อได้ยินเหออวี่พูดถึงว่าเฉาหยูต้องการขอโทษ ทัศนคติของทุกคนก็อ่อนลง

/////