บทที่ 210 - มีเจ้าเมืองจะมาส่งส่วยให้แดนบรรพชนงั้นหรือ

บทที่ 210 - มีเจ้าเมืองจะมาส่งส่วยให้แดนบรรพชนงั้นหรือ

"ขีดจำกัดถูกยกระดับงั้นหรือ"

เซี่ยอวี่ขบคิดถึงความหมายของประโยคนี้อย่างถี่ถ้วน

หากพิจารณาจากข้อมูลก่อนหน้านี้

นอกจากคำวิจารณ์ด่าทอของพวกบัณฑิตหน้าเหม็นแล้ว

สิ่งที่ทำให้ระดับดาวของอวี้จิ้นลดลงอย่างต่อเนื่อง แท้จริงแล้วก็คือ 'ปมในใจ' ของเขาต่างหาก

ตอนที่เพิ่งอัญเชิญเขาออกมา แค่คำว่า 'ขุนพลผู้มีบาป' ที่เขาใช้เรียกขานตัวเอง

ก็บ่งบอกได้ชัดเจนแล้วว่า ภายในใจของเขาทุกข์ทรมานมากเพียงใด

หมวกสานและผ้าปิดบังใบหน้า ล้วนเป็นสัญลักษณ์ที่สะท้อนถึงปมในใจของเขาทั้งสิ้น

ตอนนี้เซี่ยอวี่ใช้ไอเทมเลื่อนระดับดาวช่วยดันให้อวี้จิ้นพุ่งทะยานขึ้นมาเป็นห้าดาวสีส้ม

ทว่าปมในใจของอวี้จิ้นก็ยังคงอยู่

"นั่นก็หมายความว่า ถ้าหากอวี้จิ้นสามารถสลัดปมในใจทิ้งไปได้ เขาก็สามารถกลายเป็นขุนพลระดับหกดาวสีทองได้น่ะสิ"

เมื่อเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดได้ ดวงตาของเซี่ยอวี่ก็เบิกกว้างเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

"ตามหลักแล้ว ระดับสูงสุดของอวี้จิ้นก็คือห้าดาวสีส้มเท่านั้น!"

"ไม่คิดเลยว่าการถูกวิจารณ์จนระดับดาวตกต่ำ จะกลายเป็นผลดีในภายหลัง เพราะตอนนี้ขีดจำกัดของเขากระโดดขึ้นไปถึงหกดาวสีทองแล้ว!"

ในฐานะที่เป็นขุนพลคนแรก

เซี่ยอวี่ย่อมมีความลำเอียงให้กับอวี้จิ้นเป็นธรรมดา

ไม่อย่างนั้นเขากงไม่นึกถึงอวี้จิ้นเป็นคนแรกทันทีที่ได้ไอเทมเลื่อนระดับดาวมาหรอก

การที่อวี้จิ้นได้รับผลดีจากเรื่องร้ายจนขีดจำกัดถูกยกระดับขึ้นไปอีก

เซี่ยอวี่ย่อมรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เขายิ้มกว้างพลางตบบ่าอวี้จิ้นเบาๆ

"เหวินเจ๋อ ตอนนี้เจ้าก็เป็นถึงขุนพลห้าดาวสีส้มแล้ว สมควรแก่เวลาที่จะต้องออกไปนำทัพทำศึกบ้างแล้วล่ะ"

"นำทัพทำศึกงั้นหรือ"

อวี้จิ้นก้มมองชุดเกราะบนร่างตัวเองด้วยสายตาเหม่อลอย

"คนอย่างข้า... ยังมีสิทธิ์นำทัพทำศึกอยู่อีกหรือ"

เซี่ยอวี่โบกมืออย่างห้าวหาญ

"เหวินเจ๋อเอ๋ย ในอดีตเจ้าคือหนึ่งในห้ายอดขุนพลผู้ยิ่งใหญ่"

"มาวันนี้ เจ้าก็คือครูฝึกอันดับหนึ่งแห่งแดนบรรพชนของข้า"

"ทหารกว่าแปดส่วนในแดนบรรพชน ไม่ว่าตอนนี้จะมียศถาบรรดาศักดิ์ใด ล้วนต้องเรียกขานเจ้าว่าครูฝึกทั้งสิ้น!"

"เพียงแค่นี้ มีเหตุผลใดที่เจ้าจะนำทัพทำศึกไม่ได้เล่า!"

หลังจากกล่าวประโยคเหล่านี้จบ เซี่ยอวี่ก็ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม แล้วตวาดเสียงดัง

"อวี้จิ้น รับบัญชา!"

ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่านี่คือการแต่งตั้งตำแหน่ง

อวี้จิ้นไม่กล้าชักช้า

รีบคุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วประสานมือรับคำสั่งทันที

"ข้าน้อยรอรับบัญชา!"

"ข้าขอแต่งตั้งให้เจ้าเป็นแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนแห่งแดนบรรพชน! นำกำลังทหารไปปกป้องความปลอดภัยบริเวณแนวชายแดน คอยสกัดกั้นศัตรูผู้รุกรานทุกกลุ่ม!"

"และในขณะเดียวกัน ก็ให้ควบตำแหน่งครูฝึกอันดับหนึ่ง คอยรับหน้าที่ฝึกฝนทหารใหม่ของแดนบรรพชนต่อไป!"

"ข้าน้อยรับบัญชาท่านเจ้าเมือง"

ติ๊ง คุณแต่งตั้ง 'อวี้จิ้น' เป็นแม่ทัพพิทักษ์ชายแดน ภายใต้การปกครองของเขา โอกาสที่รังอสูรจะปรากฏขึ้นในแดนบรรพชนลดลง 20% และโอกาสที่ทหารลาดตระเวนจะค้นพบศัตรูเพิ่มขึ้น 20%

เมื่อการแต่งตั้งเสร็จสิ้น เซี่ยอวี่ก็สลัดคราบความเคร่งขรึมเมื่อครู่ทิ้งไป

เขาส่งยิ้มให้อวี้จิ้นพลางกล่าว

"ถึงแม้ตอนนี้เจ้าจะกลายเป็นแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนแล้ว แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังเป็นครูฝึกอันดับหนึ่งของแดนบรรพชนอยู่ดี"

"หาเวลาว่างในแต่ละสัปดาห์ แวะมาฝึกซ้อมให้พวกทหารบ้างล่ะ"

"ตอนนี้สกิลของเจ้า ช่วยเพิ่มบัฟแบบถาวรให้กับทหารได้สูงขึ้นกว่าเดิมมาก"

"ข้าเชื่อมั่นว่า ตราบใดที่มีเจ้าอยู่ ทหารของแดนบรรพชนจะต้องก้าวไปถึงจุดที่ 'ทุกคนแข็งแกร่งดุจมังกร' ได้ในสักวันอย่างแน่นอน"

อวี้จิ้นเองก็รู้ดีว่าเขายังมีปมในใจอยู่

แต่การจะสลัดปมนั้นทิ้งไป มันไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้ด้วยการมัวแต่อุดอู้อยู่ในเมืองเพื่อฝึกทหารไปวันๆ

ก่อนหน้านี้อวี้จิ้นคิดเสมอว่า ระดับดาวของเขาต่ำต้อยเกินไปเมื่อเทียบกับพวกฮั่วชวี่ปิ้ง

เขาจึงก้มหน้าก้มตาฝึกทหารอย่างเต็มใจ

แต่ตอนนี้เขาคือขุนพลห้าดาวสีส้มแล้ว!

ระดับดาวของเขาสูงส่งจนน่าขนลุก

ขืนยังเอาแต่มัวฝึกทหารไปวันๆ เขาก็คงหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองฟังไม่ได้แน่

เขาประสานมือทำความเคารพเซี่ยอวี่อีกครั้ง

"ข้าน้อยรับบัญชาท่านเจ้าเมือง!"

เซี่ยอวี่หัวเราะลั่น

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดีเยี่ยม แดนบรรพชนของข้าได้ยอดขุนพลมาประดับบารมีเพิ่มอีกคนแล้ว!"

ส่วนพวกทหารในลานฝึกที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ต่างก็พาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"ครูฝึกอวี้.... เลื่อนระดับดาวแล้วงั้นหรือ"

"เมื่อกี้ข้าแอบได้ยินมาว่า... กลายเป็นขุนพลห้าดาวสีส้มแล้วล่ะ!!"

"มิน่าล่ะครูฝึกถึงได้ดูหล่อเหลาขึ้นขนาดนี้ ชุดเกราะนั่นก็โคตรเท่เลย!"

"ท่านเจ้าเมืองเจ๋งสุดๆ ไปเลย แค่เอ่ยปากพูดไม่กี่ประโยค ก็ช่วยดันให้ครูฝึกอวี้เลื่อนขึ้นมาทีเดียวถึงสองระดับดาว! กลายเป็นขุนพลสีส้มที่พวกเมืองเลเวล 10 ส่วนใหญ่มีกันแค่เมืองละคนเท่านั้น!"

"ท่านเจ้าเมืองเทพเกินไปแล้ว พวกเจ้าว่าท่านเจ้าเมืองจะช่วยให้ข้ากลายเป็นขุนพลสีส้มได้บ้างไหมนะ"

"ฝันกลางวันอยู่หรือไง ครูฝึกอวี้เป็นใคร แล้วเจ้าเป็นใครกันหะ"

"คนเรามันก็ต้องมีความฝันกันบ้างสิ ข้าได้ยินมาว่าตระกูลต่งแห่งซีเหลียงกำลังจะยกทัพมาทำศึกกับแดนบรรพชนเรา ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะสร้างผลงานจนได้เลื่อนขั้นเป็นขุนพลเหมือนท่านแม่ทัพใหญ่หานซิ่นเมื่อหลายพันปีก่อนก็ได้นะ!"

......

ในขณะที่เซี่ยอวี่และอวี้จิ้นกำลังพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี ซือหม่าอี้ก็เดินเข้ามาในค่ายทหารพอดี

เขาเดินตรงดิ่งมาหาเซี่ยอวี่ พอจะเอ่ยปากพูด เขาก็เหลือบไปเห็นขุนพลผู้มีกลิ่นอายองอาจห้าวหาญยืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวี่เสียก่อน

"ท่านเจ้าเมือง ท่านผู้นี้คือ..."

ซือหม่าอี้คิดว่านี่คือขุนพลระดับดาวสูงๆ คนใหม่ที่เซี่ยอวี่เพิ่งจะอัญเชิญออกมา

ก็แหงล่ะ เซี่ยอวี่มักจะขยันเสกพวกเทพสงครามในตำนานออกมาให้เห็นอยู่บ่อยๆ นี่นา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของซือหม่าอี้

เซี่ยอวี่ก็หัวเราะร่วน

"จงต๋า ลองมองดูดีๆ สิ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ซือหม่าอี้ก็พานคิดไปว่านี่คงจะเป็นคนที่มาจากยุคสมัยเดียวกับตน หรืออาจจะเป็นคนที่รู้จักมักคุ้นกันเสียด้วยซ้ำ

เขาเพ่งสายตาพินิจพิเคราะห์ขุนพลผู้นี้อย่างละเอียดอยู่หลายรอบ

ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วส่ายหน้า

"ขุนพลในยุคสามก๊กมีมากมายเหลือเกิน ข้าน้อยจำได้ไม่หมดจริงๆ ขอรับ รบกวนท่านเจ้าเมืองช่วยไขข้อข้องใจด้วยเถิด"

อันที่จริง ถ้าพูดถึงคนในยุคสามก๊ก ซือหม่าอี้ย่อมต้องจำอวี้จิ้นได้อยู่แล้ว

เพราะทั้งสองคนเคยทำงานร่วมกันภายใต้สังกัดของท่านผู้นำโจโฉ

แต่ทว่าตอนนี้อวี้จิ้นได้เลื่อนระดับเป็นขุนพลสีส้มแล้ว แถมยังผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากมาย

กลิ่นอายและบุคลิกของเขาจึงเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ซือหม่าอี้จึงไม่ได้นึกเอะใจเลยสักนิด

เซี่ยอวี่หัวเราะร่า

"นี่คืออวี้จิ้น ครูฝึกอวี้ยังไงล่ะ!"

"เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเจ้ายังนั่งดวลเหล้าด้วยกันอยู่เลยนะ!"

ซือหม่าอี้ตกตะลึงตาค้าง

"ครูฝึกอวี้น่ะหรือ"

เขาไล่สายตามองอวี้จิ้นที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอีกครั้ง

"เป็นขุนพลห้าดาวสีส้มแล้วนี่เอง ขอแสดงความยินดีด้วยนะขอรับ!"

อวี้จิ้นโบกมือปฏิเสธด้วยความเขินอาย

"ท่านกุนซือซือหม่าก็พูดเกินไป"

ซือหม่าอี้ยิ้มบาง

"ข้าน้อยเพิ่งเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของครูฝึกอวี้เป็นครั้งแรก ช่างดูองอาจห้าวหาญสมคำร่ำลือจริงๆ ขอรับ!"

ทั้งสามคนพากันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เซี่ยอวี่หันไปถามซือหม่าอี้ว่ามาหาตนด้วยธุระอันใด

ซือหม่าอี้ประสานมือตอบ

"ท่านเจ้าเมืองขอรับ มีคนกลุ่มใหญ่เดินทางมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่หน้าประตูเมืองแดนบรรพชน"

"พวกเขาคือเจ้าเมืองจากภายนอก"

ซือหม่าอี้ยังรายงานไม่ทันจบ

อวี้จิ้นที่เพิ่งเลื่อนระดับดาวมาหมาดๆ ก็ตวัดดาบในมือ เปลวเพลิงลุกโชนแหวกอากาศเสียงดังพรึ่บ

เขาตวาดเสียงกร้าว

"ใครมันช่างกล้ามาทำตัวโอหังแถวนี้ ข้าจะนำทัพออกไปเด็ดหัวพวกมันเอง!"

เซี่ยอวี่เองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน ในช่วงที่แดนบรรพชนกับตระกูลต่งแห่งซีเหลียงกำลังจะเปิดศึกกันแบบนี้ ใครมันช่างกล้ามาแกว่งเท้าหาเสี้ยน

"หรือว่าตระกูลต่งจะบุกมาแล้ว ไวขนาดนี้เลยหรือ"

ซือหม่าอี้รีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่คนของตระกูลต่ง"

"และพวกเขาก็ไม่ได้มารุกรานด้วย"

"แต่เป็นกลุ่มเจ้าเมืองที่ต้องการมาขอพึ่งพิงแดนบรรพชน และพวกเขาแจ้งความประสงค์ว่าจะขอเข้าพบท่านเจ้าเมืองขอรับ"

เซี่ยอวี่ขมวดคิ้ว

"ขอพึ่งพิงแดนบรรพชนงั้นหรือ โอกาสทองในการก่อตั้งอาณาจักรมาถึงแล้ว จะมาขอพึ่งพิงอะไรกัน ข้าว่าพวกมันคงหนีตายมาเสียมากกว่า"

"ไม่ต้องไปเจอหรอก"

ซือหม่าอี้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หนึ่งในผู้นำของกลุ่มเจ้าเมืองเหล่านั้นบอกว่า พวกเขามีเสบียงและไอเทมจำนวนมาก แม้กระทั่งวัตถุอัญเชิญ เพื่อนำมาส่งส่วยให้ท่านเจ้าเมืองขอรับ"

จะขาดทุนเรื่องอะไรก็ช่าง แต่จะมาขาดทุนเรื่องเสบียงไม่ได้เด็ดขาด

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีวัตถุอัญเชิญอีกต่างหาก

นี่คือสิ่งที่เซี่ยอวี่ให้ความสำคัญมากที่สุด

ด้วยพรสวรรค์ที่เขามี เหล่ายอดขุนพลและเทพสงครามไร้พ่ายในหน้าประวัติศาสตร์ของเผ่ามังกร จะต้องมาปรากฏตัวที่แดนบรรพชนแห่งนี้ทีละคนอย่างแน่นอน!

การอัญเชิญบุคคลที่เก่งกาจที่สุดจากยุคสมัยต่างๆ มารวมตัวกันที่แดนบรรพชน

การได้เห็นยอดขุนพลนับหมื่นมาผงาดในยุคสมัยเดียวกัน!

มันจะเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันนะ

"วัตถุอัญเชิญนี่จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!"

เซี่ยอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"จงต๋า เจ้ารีบไปจัดคิวให้ข้าเข้าพบพวกมันเดี๋ยวนี้เลย"

ซือหม่าอี้มองดูเซี่ยอวี่แล้วหรี่ตายิ้มอย่างผู้ที่ล่วงรู้ทันความคิด

[จบแล้ว]