(ฟรี) บทที่ 230 ทำไมเธอถึงสวมเสื้อผ้าของเฉิงลู่?
(ฟรี) บทที่ 230 ทำไมเธอถึงสวมเสื้อผ้าของเฉิงลู่?
(TL: บทนี้เป็นบทแรกที่สั้นกว่าปกติเกือบครึ่ง อาจเป็นเพราะเนื้อหาติดเรทบางส่วนถูกผู้เขียนตัดออกเนื่องจากกฎหมายของจีน)
สวี่ชิวเหวินลืมตาขึ้นทันทีและจ้องมองอันซือซือ
ในที่สุดเขาก็ถามออกมา “ฉันจะไม่รับผิดชอบ เธอไม่เสียใจจริงๆหรอ?”
การตัดสินใจครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว
อันซือซือส่ายหัว สีหน้าของเธอมุ่งมั่นอย่างไม่น่าเชื่อ
“งั้นอย่ามาร้องขอความเมตตาก็แล้วกัน!”
……
……
เหตุผลค่อยๆกลับคืนสู่ร่างกายของเขาทีละนิด
ในที่สุดสวี่ชิวเหวินก็ตระหนักถึงสิ่งที่เขาเพิ่งทำลงไป
หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและรู้สึกผิด
หญิงสาวผล็อยหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
สวี่ชิวเหวินนอนไม่หลับ
ฉากต่างๆที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้ถูกเล่นซ้ำในใจของเขา
ครั้งแรกที่เขาบังเอิญเจออันซือซือยืนแจกใบปลิวที่ศูนย์ไอที เขาคิดว่าหญิงสาวนั้นทั้งอิสระและเข้มแข็ง และเขาก็มีความประทับใจที่ดีต่อเธอ
จนวันที่เขาเจออันซือซือในหอสมุด เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่ามีบางอย่างผิดปกติ และตระหนักว่าอันซือซืออาจไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่คิด
ในวันนี้ หากอันซือซือโทรให้เขาออกไปเพียงลำพัง สวี่ชิวเหวินคงไม่ไปตามนัด และความเป็นไปได้ที่จะตกหลุมพรางย่อมมีน้อยมาก
แต่ในตอนแรก อันซือซือแสร้งทำเป็นเมาและขอให้เจ้าของร้านโทรหาเขา จากนั้นเมื่อเขาส่งเธอกลับห้อง เธอก็แอบวางยา
ใครจะคาดหวังว่าเธอจะทำเช่นนี้?
ณ ตอนนี้ ในหัวใจของสวี่ชิวเหวิน อันซือซือไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำว่าไร้เดียงสาและเรียบง่ายอีกต่อไป
อย่างไรก็ตาม สวี่ชิวเหวินไม่สามารถเกลียดอันซือซือได้
มีบางอย่างที่เขาไม่อยากคิดถึงมัน ดังนั้นสวี่ชิวเหวินจึงบังคับตัวเองให้หลับใหล
***
สี่ทุ่มตรง นาฬิกาปลุกบนโต๊ะดังขึ้น
ป้าหอพักกดหยุดนาฬิกาแล้วลุกไปปิดประตูอาคาร
ทันใดนั้นเธอก็จำได้ว่ามีเด็กผู้ชายคนหนึ่งขึ้นไปส่งหญิงสาวที่เมาบนห้อง
เธอจำไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นออกไปหรือยัง แต่เธอรู้สึกว่าเขาน่าจะไปแล้ว เธอจึงปิดประตูแล้วกลับเข้าไปในห้องสำนักงานเพื่อหลับต่อโดยไม่ได้คิดมาก
***
เช้าวันรุ่งขึ้น
สวี่ชิวเหวินรู้สึกคันที่หน้าอก
เขายังไม่ตื่นเต็มที่และพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าสร้างปัญหา!”
หลังจากพูดอย่างนั้นเขาก็รู้สึกทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขาเริ่มจำได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนค่อยๆหลั่งไหลเข้ามาในใจ
สวี่ชิวเหวินลืมตาขึ้นทันทีและพบกับดวงตาที่สดใสของอันซือซือ
อันซือซือมองดูเขาด้วยรอยยิ้ม “คุณตื่นแล้วหรอ?”
หลังจากกล่าวเช่นนั้นเธอก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้และพยายามจะจูบเขา
สวี่ชิวเหวินขมวดคิ้วและตำหนิ “อย่าซน!”
อันซือซืออุทานว่า “โอ้” อย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็เงียบไป
สวี่ชิวเหวินนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนและรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
ระหว่างกระบวนการมันรู้สึกดีมาก แต่ผลที่ตามมากลับทำให้เขาปวดหัว
สวี่ชิวเหวินไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร
เขามองไปรอบๆห้องโดยไม่รู้ตัวและตกตะลึง “นี่มันเตียงของโหยวหรานไม่ใช่หรอ?”
เมื่อคืนเขานอนกับอันซือซือบนเตียงของเซียวโหยวหรานจริงๆ?!
เขามองไปที่อันซือซือแล้วตะโกนออกมา “เธอกำลังทำบ้าอะไรกันแน่ เธอจำเตียงของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ?”
อันซือซือแม้จะถูกตะโกนใส่แต่ไม่ได้รู้สึกโกรธเลย
เธอมองดูสีหน้าของสวี่ชิวเหวินแล้วพูดอย่างเล่นหูเล่นตา “อย่าโกรธเลยนะ? ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด”
สวี่ชิวเหวินจนคำพูดทันที
อันซือซือสำนึกผิดเร็วเกินไป ทำให้ความโกรธของเขาไม่มีที่ระบายออกมา
เขาถอนหายใจ “นี่ไม่ดีเลย”
อันซือซือพยักหน้าหลังจากได้ยินและกล่าวสำทับ “ฉันรู้ว่ามันไม่ดี”
“เธอก็รู้ว่ามันไม่ดี แล้วทำไมเธอยังทำแบบนี้อีก?”
“ฉันผิดไปแล้ว” อันซือซือลดสายตาลงและยอมรับความผิดอย่างตรงไปตรงมา
ห้องนอนเงียบไปชั่วขณะ
หลังจากนั้นไม่นาน สวี่ชิวเหวินก็บังเอิญเห็นเสื้อผ้าที่แขวนอยู่บนราวเตียงฝั่งตรงข้าม
“ฉันยังไม่ได้ถามเลย ทำไมเมื่อวานเธอถึงสวมเสื้อผ้าของเฉิงลู่?”
อันซือซือมองดูเขาแต่ไม่ได้พูดอะไร
สวี่ชิวเหวินขมวดคิ้ว “พูดมา อย่าแกล้งโง่!”
อันซือซือจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตและอธิบาย “ฉันรู้ว่าคุณชอบเฉิงลู่ ฉันเลยอยากเห็นปฏิกิริยาของคุณ”
สวี่ชิวเหวินไม่เข้าใจวงจรความคิดของเธอ
จากนั้นอันซือซือก็ถามด้วยเสียงแผ่วเบา “คุณไม่ชอบมันจริงๆเหรอ?”
/////