บทที่ 70 - กวาดล้างเผ่าสวรรค์

บทที่ 70 - กวาดล้างเผ่าสวรรค์

"เจ้าเป็นใคร?" ผู้อาวุโสใหญ่ตวาดลั่น

เขาไม่เคยเห็นเฉินเสี่ยวเทียนมาก่อน จึงไม่รู้จักอีกฝ่าย

แต่เมื่อได้เห็นหน้าของอีกฝ่าย ในใจเขากลับมีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีบางอย่าง

เฉินเสี่ยวเทียนจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยว่า "ไอ้แก่บัดซบ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตอนที่ข้ายังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก แกบังอาจผ่าท้องท่านแม่ของข้า แล้วเอาข้าไปโยนทิ้งที่สุสานคนอนาถา"

"แถมยังจับท่านแม่ของข้าไปขังไว้ กีดกันไม่ให้ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกของพวกเราได้อยู่ด้วยกัน"

"ความแค้นครั้งนี้ มีเพียงการเด็ดหัวแกเท่านั้น ถึงจะทำให้ข้าระบายความแค้นลงได้"

ผู้อาวุโสใหญ่เบิกตากว้าง สาดประกายอำมหิต ตวาดลั่น "ที่แท้ก็คือไอ้ลูกสายเลือดนอกคอกอย่างเจ้านี่เอง แกกล้ารนหาที่ตายมาถึงเผ่าสวรรค์เลยงั้นหรือ!"

หยุดไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสใหญ่ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดัน "แกทำอะไรบุตรบุญธรรมของข้า ตอนนี้มันอยู่ไหน!"

"ไอ้ขยะที่แกพูดถึงน่ะ ข้ากินมันเข้าไปแล้ว"

เสี่ยวเฉียวหัวเราะเยาะ พลางเอ่ยว่า "ไอ้สวะนั่นไม่รู้จักเจียมตัว กล้ามาท้าทายอำนาจของเจ้านาย"

"ถูกเจ้านายของข้าฟันขาดเป็นสองท่อน แถมยังช่วยเพิ่มพลังให้ข้าอีกต่างหาก"

ผู้อาวุโสใหญ่ปลดปล่อยรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัวออกมา น้ำเสียงเย็นเยียบดังก้องไปทั่วฟ้าดิน "ไอ้เด็กมารหัวขน วันนี้ข้าจะให้แกชดใช้ด้วยเลือด ข้าจะสับร่างของแม่ลูกอย่างพวกแกเป็นหมื่นๆ ชิ้น สับให้ละเอียดไม่มีชิ้นดี!"

"แล้วข้าก็จะไปที่อาณาจักรต้าเซี่ยนั่น ฆ่าล้างโคตรทุกคนที่มีชีวิตอยู่ ข้าจะทำให้ตระกูลเฉินของพวกแกตายไม่มีที่ฝังศพ!"

เฉินเสี่ยวเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ไอ้แก่บัดซบ ถ้าวันนี้แกมีชีวิตรอดออกไปจากเผ่าสวรรค์ได้ ข้าจะยอมเชือดคอตายตรงนี้เลย"

"ฮ่าฮ่า!" ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้ลูกนอกคอก พึ่งแค่แกคนเดียว กับผู้หญิงคนนี้ คิดจะมาสั่นคลอนเผ่าสวรรค์ของข้างั้นหรือ?"

สิ้นเสียง กลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้น ชั่วพริบตานั้น ทั้งบนท้องฟ้า บนพื้นดิน และเหนือผิวน้ำ

ผู้คนหลายหมื่นคนก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเนืองแน่น

ในจำนวนนี้ มียอดฝีมือระดับเหนือสามัญนับไม่ถ้วน ยอดฝีมือระดับเทวะอย่างน้อยสามถึงสี่ร้อยคน

ระดับดาราสวรรค์ อย่างน้อยก็สามสิบกว่าคน!

และในกลุ่มคนเหล่านั้น ยังมีกลิ่นอายพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าแฝงตัวอยู่อีก อย่างน้อยก็ต้องอยู่ระดับเทวะราชัน

ผู้อาวุโสใหญ่แผ่รังสีอำมหิตพุ่งทะยานฟ้า ตวาดลั่น "ไอ้ลูกนอกคอก แกเห็นหรือยัง นี่แหละคือความแข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์ข้า แกมีปัญญาอะไรมาต่อกรกับพวกเรา!"

เฉินเสี่ยวเทียนสีหน้าไม่เปลี่ยน เรียกกระบี่หลงหยวนกลับมาไว้ในมือ ตวัดกระบี่ฟันรอยแยกบนอากาศอย่างลวกๆ แล้วเอ่ยว่า "ต่อให้แกจะแข็งแกร่งแค่ไหน ข้าก็ตวัดกระบี่ฟันขาดได้อยู่ดี"

"ไอ้พวกไม่รู้จักเจียมตัว"

"ฆ่ามันซะ!" ผู้อาวุโสใหญ่ออกคำสั่งเสียงเหี้ยม

เสี่ยวเฉียวเพิ่งจะขยับตัว เฉินเสี่ยวเทียนก็พูดขึ้นว่า "ต้าเฉียวกับเยาเมี่ยยังไม่ออกจากด่าน พวกเขายังขาดพลังงานอยู่อีกนิดหน่อย"

"ข้าจะลงมือสังหารคนพวกนี้เอง เจ้าคอยรวบรวมพลังวิญญาณเอาไว้ ช่วยให้พวกเขาบรรลุระดับก็แล้วกัน"

"ตกลง" เสี่ยวเฉียวพยักหน้ารับ นางถอยฉากไปหลบอยู่ด้านข้าง

"ฆ่ามัน!" กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวหลายหมื่นสาย พุ่งทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆราวกับควันไฟจากหอคอยสัญญาณแจ้งเหตุ คนนับหมื่นพุ่งทะยานเข้ามา

"หมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิด!"

"หมื่นกระบี่รวมเป็นหนึ่ง!"

"กระบี่นี้ สามารถตัดวิถีสวรรค์ได้!"

"ดับวัฏสงสาร!"

"ฆ่า!"

เฉินเสี่ยวเทียนลงมือใช้ปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในทันที เจตจำนงกระบี่ความยาวหลายหมื่นจั้งสองสายพาดผ่านท้องฟ้า ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของเผ่าสวรรค์

ครืนนน!

ปราณกระบี่ที่ทรงพลังที่สุดในโลกนี้ แทบจะถูกเฉินเสี่ยวเทียนนำออกมาใช้จนหมดสิ้น ปราณกระบี่นับไม่ถ้วนแปรเปลี่ยนเป็นดาวตกพุ่งทะยานออกไป

อ๊าก!

เสียงร้องโหยหวนดังระงม หัวคนนับพันหลุดกระเด็นขึ้นฟ้าในชั่วพริบตา

ฉึก ฉึก!

เจตจำนงกระบี่นับหมื่นสายไหลมารวมกันเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกราก กวาดผ่านไปที่ใดก็ราวกับเกี่ยวข้าว ไม่ว่าจะเป็นระดับเหนือสามัญ หรือระดับเทวะ ล้วนถูกปลิดชีพไปจนสิ้น

เพียงไม่กี่อึดใจ คนอย่างน้อยสองถึงสามพันคนก็ต้องตายด้วยน้ำมือของเขา

เสี่ยวเฉียวฉวยโอกาสนี้ รวบรวมเลือดและพลังวิญญาณของคนเหล่านั้น ส่งต่อให้เยาเมี่ยและต้าเฉียวที่กำลังเก็บตัวฝึกวิชาอยู่

"ไอ้ลูกสายเลือดชั้นต่ำ แกถึงกับฝึกวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดได้ นี่มันวิชาที่ปฐมปรมาจารย์กระบี่คิดค้นขึ้นมา..."

"ไปตกอยู่ในมือแกได้อย่างไร?" ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เฉินเสี่ยวเทียนเดินหน้าต่อไปด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เขากำกระบี่หลงหยวนแน่น เลือดสดๆ ไหลรวมกันเป็นปราณกระบี่ พุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสใหญ่อย่างบ้าคลั่ง

(จบแล้ว)