(พิเศษ) บทที่ 166 ชื่นชมมากขึ้นเรื่อยๆ

(TL: หากบทไหนมีการแข่งฟุตบอลจะเปิดเป็นตอนฟรีแบบนี้ ถ้าไม่อินเหมือนผมก็อ่านข้ามๆได้ ไม่นานก็จบช่วงนี้แล้ว หลังจากนี้ไปความสัมพันธ์ของพระเอกจะเริ่มเข้าสู่ความวุ่นวาย)

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า คุณไม่สามารถทำสิ่งเดียวกันสามครั้งได้

สวี่ชิวเหวินสามารถเซฟทุกลูกได้หรือไม่?

เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้!

ไม่ใช่แค่กองหลังทีมเทคโนโลยีสารสนเทศ แม้แต่กองหน้าและกองกลางก็ยังแสดงอาการเหนื่อยล้า ในเวลานี้ จำนวนผู้เล่นที่ยังวิ่งได้เหลือไม่มากนัก

และสำหรับคนที่วิ่งได้ก็ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด มันเทียบไม่ได้กับพวกวิทยาการคอมพิวเตอร์เลย

ไม่เช่นนั้นกองหน้าคงไม่มีโอกาสได้ยิงอีกครั้งหลังจากผ่านไปเพียงสามนาที และกล้าที่จะหยุดบอลไว้ชั่วคราวในกรอบเขตโทษ

หลิ่วเหลียงมองไปที่สวี่ชิวเหวินอย่างเย้ยหยันและคิดกับตัวเอง ‘แกเก่ง แต่ก็แค่นั้นแหละ!’

จากนั้นหลิ่วเหลียงก็หวดบอลเต็มกำลัง!

บอลลอยออกไป คราวนี้เขาเปลี่ยนทิศทางไปที่มุมซ้ายบนของประตู

‘มาดูกันว่าแกจะเซฟลูกนี้ยังไง!’

รอยยิ้มหยิ่งผยองปรากฏบนใบหน้าของเขา

“อะไร!” หลิ่วเหลียงอุทาน ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะแข็งค้างทันที

ภายใต้การจ้องมองของเขา สวี่ชิวเหวินตัดสินทิศทางบอลอย่างถูกต้อง และกระโดดออกไปราวกับสัตว์ที่ว่องไว

ฝ่ามือของสวี่ชิวเหวินปิดกั้นเส้นทางของลูกบอลไม่ให้เข้าไปในตาข่ายอย่างแม่นยำ

ปัง!

บอลเปลี่ยนทิศทาง บินข้ามคานประตู ออกนอกเขตสนาม!

สวี่ชิวเหวินเซฟได้อีกครั้ง!

ทั่วทั้งสนามบอลกลายเป็นอึกทึกอีกครั้ง

สวี่ชิวเหวินเซฟได้สามครั้งติดต่อกัน และแต่ละครั้งก็แม่นยำมาก โดยไม่มีการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็น ทั้งเรียบง่ายและมีประสิทธิภาพ

การเซฟเช่นนี้ไม่เคยพบเห็นในเกมที่ผ่านมา

เกรงว่าคงมีเพียงในลีกอาชีพปกติเท่านั้นที่สามารถเห็นผู้รักษาประตูที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้

นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียวทงยังวางอคติต่อสถาบันเจียงหลิงในเวลานี้ และส่งเสียงปรบมืออย่างอบอุ่น

เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนจะจบเกม

ทุกคนที่เชียร์ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศต่างมีความคิดเดียวในใจ

ตราบใดที่ยื้อไว้อีก 20 นาที เพียงแค่ 20 นาทีเท่านั้น ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศจะไม่แพ้!

ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปที่สวี่ชิวเหวิน

บอลกลับสู่สนามอีกครั้ง

ผู้เล่นของทีมเทคโนโลยีสารสนเทศหรือพูดให้ชัดเจนคือสมาชิกของ 412 กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อวิ่งไปยังแดนของทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์ อย่างไรก็ตาม ยกเว้นจินฮ่าวหนานและหยางไป่ซาน อีกสามคนมีกำลังเหลือเพียงเล็กน้อย มันแทบจะเป็นการเดินมากกว่าวิ่ง

แม้แต่ความเร็วของหยางไป่ซานและจินฮ่าวหนานก็ช้าลงเช่นกัน

แม้ว่าผู้เล่นทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์จะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีพลังงานมากกว่าทีมเทคโนโลยีสารสนเทศ

สวี่ชิวเหวินรู้ดีว่าการจ่ายบอลให้คนอื่นในตอนนี้น่าจะส่งผลให้เสียการครองบอลอย่างง่ายดาย

ดังนั้นเขาจึงจ่ายบอลให้หยางไป๋ซานโดยตรง

ในบรรดาคนจำนวนมากบนสนาม มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถควบคุมร่างกายและจ่ายบอลยาวได้แม่นยำขนาดนี้

หยางไป่ซานเองก็ไม่ทำให้ผิดหวังและรับบอลได้อย่างราบรื่น

จากนั้นเขาก็เลี้ยงไปทางริมเส้นฝั่งซ้ายทันที ก่อนจะตะโกนให้จินฮ่าวหนานวิ่งไปตรงกลาง

หลังจากได้ยินคำพูดของหยางไป่ซาน แนวรับของทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์หลายคนก็มุ่งความสนใจไปที่จินฮ่าวหนานผู้กำลังมุ่งหน้าเข้าหากลางประตู

หยางไป่ซานเลี้ยงบอลไปทางด้านซ้ายของกรอบเขตโทษและมองไปยังตำแหน่งของจินฮ่าวหนานที่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน ที่ด้านข้างของเขาเองก็มีผู้เล่นทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์สามคนกำลังเข้ามาใกล้

เขาหยุดบอล หายใจเข้าลึกๆ จากนั้นเตะออกไปอย่างแรง

จ่ายบอล?

นั่นคือสิ่งที่ผู้เล่นทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์คิดในตอนแรก

แต่พวกเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ลูกบอลลอยขึ้นไปในอากาศ พุ่งตรงไปที่ประตู!

หยางไป่ซานวางแผนที่จะยิงโดยตรงจากระยะไกลเช่นนี้!

ความคิดของหยางไป่ซานนั้นดี แต่เขาประเมินความเหนื่อยล้าของตัวเองต่ำเกินไป

หากเป็นตอนเริ่มการแข่งขันและยังเต็มไปด้วยพละกำลัง ลูกนี้คงมีโอกาสทำประตูได้มากอย่างแน่นอน

แม้จะอยู่ห่างจากปากประตูประมาณ 30 เมตรแต่ทิศทางก็ยังไร้ที่ติ

แต่หลังจากเล่นมาทั้งเกม ความแข็งแกร่งของเขาก็หมดลง และการยิงระยะไกลเช่นนี้ก็อ่อนแอกว่าปกติมาก

บอลลอยเข้าหาประตูอย่างอ่อนแรง

ผู้รักษาประตูฝ่ายตรงข้ามกระโดดขึ้นไปในอากาศและรับบอลไว้ในอ้อมแขน

“อา... น่าเสียดายจัง!”

ทุกคนจากฝั่งเทคโนโลยีสารสนเทศล้วนอุทานด้วยความเสียดาย

ทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์กลับมาโจมตีอีกครั้ง

แม้แต่หยางไป่ซานก็หมดแรง ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย คราวนี้พวกเขาจึงแทบไม่เจอแนวรับและผ่านแดนกลางได้อย่างง่ายดาย

เหลือกองหลังอยู่หน้าประตูเพียงไม่กี่คน

หลิ่วเหลียงมาถึงหน้าเขตโทษและตะโกนใส่ปีกซ้ายให้ส่งบอลมาทันที

เขารับบอลและเพียงโยกหลอกสองสามครั้งก็ผ่านกองหลังหลายคนได้อย่างง่ายดาย

หลิ่วเหลียงรู้สึกหงุดหงิดมากในเวลานี้

การยิงพลาดไปชนคานในครึ่งแรกอาจถือว่าโชคร้าย แต่การเซฟสองครั้งติดต่อกันของสวี่ชิวเหวินทำให้เขารู้สึกอับอาย

ในฐานะกัปตันทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์ เขาไม่อาจยอมให้อีกฝ่ายขโมยจุดเด่นไปเช่นนี้ได้

ดังนั้นแม้ปีกขวาจะอยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่า แต่เขาก็ยังคงเรียกบอล

หลิ่วเหลียงไม่เสียเวลา หลังจากหลบคู่ต่อสู้ เขาก็ยิงออกไปทันที!

คราวนี้เขาใช้ลูกหลังเท้าซึ่งเป็นเทคนิคการยิงทั่วไปในโลกฟุตบอล

เมื่อยิง นิ้วเท้าจะชี้ลงโดยใช้ตำแหน่งของเชือกผูกรองเท้าในการส่งแรงไปยังลูกบอล

ข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของวิธียิงนี้คือพลังของมัน

หลิ่วเหลียงตั้งใจที่จะทะลวงการป้องกันของสวี่ชิวเหวินและทำประตูด้วยการยิงที่ทรงพลังที่สุด!

บอลพุ่งเหมือนมิสไซล์เข้าหาประตู มันรวดเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ!

“คราวนี้เขาหยุดมันไม่ได้แน่นอน!”

ผู้เล่นในทีมวิทยาการคอมพิวเตอร์ต่างก็มีความคิดเช่นนี้

ฝั่งของเทคโนโลยีสารสนเทศต่างเฝ้าดูสวี่ชิวเหวินอย่างประหม่า ในเวลานี้ ความหวังของพวกเขาทั้งหมดถูกฝากไว้กับสวี่ชิวเหวิน

บนอัฒจันทร์ มีนักศึกษาจากทั้งมหาวิทยาลัยเจียวทงและเจียงหลิง เช่นเดียวกับนักศึกษาสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ

สีหน้าของนักศึกษาแต่ละคนมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

นักศึกษามหาวิทยาลัยเจียวทงส่วนใหญ่สงสัยว่าทีมเทคโนโลยีสารสนเทศจะรอดจากการเสียประตูไปได้อีกครั้งหรือไม่

ส่วนทางด้านสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ต่างกำหมัดแน่น ก่อนเริ่มครึ่งหลังพวกเขาต่างก็เชื่อว่าคู่ต่อสู้เป็นเพียงปลาในอวนและนกในกรง และเชื่อว่าฝ่ายของตนจะชนะได้อย่างง่ายดาย

แต่ผลลัพธ์กลับเกินความคาดหมายของทุกคน ทีมเทคโนโลยีสารสนเทศทำผลงานได้ไม่ดีนักตามที่คาดไว้ แต่ผู้รักษาประตูกลับป้องกันลูกยิงสามครั้งได้ด้วยตัวคนเดียว! นี่เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

ตอนนี้ทุกคนในฝั่งวิทยาการคอมพิวเตอร์ต่างก็ร้อนใจเล็กน้อยและหวังว่าจะได้ประตูโดยเร็วที่สุดเพื่อทำลายสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้

ไม่จำเป็นต้องพูดถึงตงจุนและฝั่งเทคโนโลยีสารสนเทศคนอื่นๆ สาวๆทุกคนจาก 601 ถึงกับยืนขึ้นด้วยความประหม่าแล้ว

ดวงตาที่สวยงามของพวกเธอต่างจับจ้องไปที่สถานการณ์ในสนามอย่างไม่ละสายตา

ที่ด้านบนสุดของอัฒจันทร์ เซียวโหยวหรานกำลังกอดอันซือซือไว้ เธอไม่กล้าดูอีกต่อไป

เธอกลัวว่าอีกฝ่ายจะทำประตูได้จริงๆ

อันซือซือกอดเซียวโหยวหรานกลับเบาๆเช่นกัน แต่ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่สวี่ชิวเหวิน

เธอชื่นชมผู้ชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

เล่นกีต้าร์ แต่งเพลง ร้องเพลง เล่นเปียโน เขียนนิยาย ถ่ายละคร และตอนนี้แม้กระทั่งเล่นฟุตบอล ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของอันซือซือที่เธอชื่นชมผู้ชายคนหนึ่งมากขนาดนี้

/////