บทที่ 21 - รับวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดของข้าไปซะ

บทที่ 21 - รับวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดของข้าไปซะ

ผู้หญิงสามคน เด็กสี่คน และคนแก่อีกห้าคน

คนเหล่านี้ ล้วนเป็นลูกเมียและพ่อตาแม่ยายของเจี้ยนว่านซิวทั้งสิ้น

เต้าจิ้นสั่งให้ทุกคนคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น "เจี้ยนว่านซิว ข้าจะบอกอะไรให้นะ ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ถ้าเจ้ายังดื้อด้านไม่เข้าเรื่องอีก ก็อย่าหาว่าข้าโหดร้าย"

"เต้าจิ้น ไอ้ระยำ เจ้ามันไม่ใช่คน ปล่อยลูกเมียข้าไปเดี๋ยวนี้"

"พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย!"

เจี้ยนว่านซิวแผดเสียงคำราม ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงเขียวคล้ำ ราวกับจะระเบิดออกมาให้ได้

"หึ รู้ตัวก็รีบส่งคนมาซะ ข้าจะได้ขอร้องให้ท่านผู้อาวุโสไว้ชีวิตหมาๆ ของเจ้า"

"ไม่อย่างนั้น ท่านผู้อาวุโสต้องถล่มสำนักกระบี่ของเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลองแน่ ลูกเมียเจ้าก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้แม้แต่คนเดียว"

เจี้ยนว่านซิวโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "บอกพวกเจ้าไปแล้วจะทำไม หรือว่าเจ้าจะกล้าไปช่วยคนงั้นหรือ"

"พ่อของเจ้าครอบครองของวิเศษที่ไม่สมควรมีเอาไว้ คัมภีร์ลับนั่นใครๆ ในใต้หล้าต่างก็อยากได้ พวกสวะชั้นต่ำอย่างพวกเจ้า ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะครอบครองมันหรอก"

"คัมภีร์ลับอะไร?" เฉินเสี่ยวเทียนขมวดคิ้วสงสัย

เต้าจิ้นรีบอธิบาย "ท่านผู้อาวุโสคงยังไม่ทราบ คัมภีร์ลับที่ว่านี้ลือกันว่าเป็นของจากแดนสวรรค์ ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว เล่าลือกันมาตลอดว่าใครก็ตามที่ได้ครอบครองมัน จะมีพลังมากพอที่จะบรรลุถึงระดับเทวะได้เลยขอรับ"

หลังจากได้ฟังคำอธิบาย เฉินเสี่ยวเทียนก็ประหลาดใจเล็กน้อย ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่าท่านพ่อมีของวิเศษระดับนี้อยู่ด้วย

ต้องเป็นข่าวลือมั่วๆ แน่ๆ

"ตกลงท่านพ่อข้าถูกเจ้าเอาไปขังไว้ที่ไหน" เฉินเสี่ยวเทียนหมดความอดทนแล้ว หากยังไม่ยอมปริปากบอกอีกล่ะก็ เขาจะไม่ปล่อยลูกเมียของมันไปแม้แต่คนเดียวเลย

"คนของเจ้า ข้าส่งไปที่สำนักงูตั้งนานแล้ว" เจี้ยนว่านซิวแสยะยิ้มเหี้ยม "แถมก่อนที่พวกเจ้าจะมาถึง ข้าก็ส่งคนไปที่ต้าเซี่ย เพื่อฆ่าล้างโคตรตระกูลเฉินของเจ้าให้เกลี้ยงแล้วด้วย ฮ่าๆ!"

เฉินเสี่ยวเทียนหันขวับไปมองเต้าจิ้นทันที ตวาดเสียงเย็น "รีบกลับไปช่วยคนที่ต้าเซี่ยเดี๋ยวนี้ ถ้าคนในตระกูลข้าตายแม้แต่คนเดียว หัวเจ้าหลุดจากบ่าแน่!"

"ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ ข้าจะฆ่าพวกสำนักกระบี่ให้เหี้ยนเลยขอรับ" เต้าจิ้นรีบเหาะทะยานจากไปทันที ด้วยความเร็วของเขา น่าจะกลับไปสกัดกั้นได้ทันเวลา

จู่ๆ กลิ่นอายของเจี้ยนว่านซิวก็พุ่งสูงขึ้น เขาแผดเสียงคำราม พ่นปราณกระบี่นับร้อยสายพุ่งเข้าโจมตีทันที

ต้าเฉียวกระทืบเท้า เตรียมจะพุ่งเข้าไปขวาง

แต่การโจมตีนี้เป็นเพียงแค่การสับขาหลอก เจี้ยนว่านซิวพุ่งตรงไปที่ศิลาผนึก เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "วันนี้พวกเจ้าสองคน อย่าหวังว่าจะได้หนีรอดออกไปเลย"

สิ้นเสียงคำพูด เขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนศิลาผนึกอย่างแรง ชั่วพริบตา ภูเขาที่เป็นที่ตั้งของสำนักก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หินผาแตกทลาย กลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะลักขึ้นมาจากใต้ดินพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้า

กร๊อบ!

ตามมาด้วยเสียงระเบิดดังกึกก้อง สัตว์อสูรตนหนึ่งพุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน งูสวรรค์บรรพกาลที่ถูกผนึกเอาไว้ได้หลบหนีออกมาแล้ว

"ในที่สุดข้าก็ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง"

"หลายร้อยปีมานี้ ไม่ได้ลิ้มรสชาติของเลือดเลย"

"ข้าจะกินคน ข้าจะกินคน!"

งูสวรรค์บรรพกาลถึงกับพูดภาษามนุษย์ได้ หัวอันน่าสะพรึงกลัวของมันใหญ่โตยิ่งกว่าภูเขาขนาดย่อม ดวงตาสีเลือดแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังทุกคนในสำนักกระบี่

เจี้ยนว่านซิวตะโกนลั่น "ผู้อาวุโสงูสวรรค์ ข้าคือเจ้าสำนักกระบี่ ขอท่านโปรดช่วยเหลือสำนักกระบี่ของข้าด้วยเถิด สำนักข้ายินดีจะสังเวยคนห้าร้อยคนให้แก่ท่าน"

เมื่อได้ยินดังนั้น งูสวรรค์บรรพกาลก็พ่นไอเย็นยะเยือกออกมา กล่าวว่า "ข้าอยากจะกินใครก่อน ข้าก็จะกินคนนั้น"

จากนั้น มันก็อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด เขมือบคนของสำนักกระบี่เข้าไปรวดเดียวหลายสิบคน

เจี้ยนว่านซิวเสียวสันหลังวาบ รีบกล่าวว่า "ผู้อาวุโสโปรดฟังข้าอธิบาย หากผู้อาวุโสยอมยื่นมือเข้าช่วย สำนักกระบี่ของข้ายินดีรับใช้ท่านตลอดไป พวกเราจะจับคนมาให้ท่านกินวันละห้าร้อยคนทุกวัน"

"อิ่มมื้อเดียว กับอิ่มทุกมื้อ ขอผู้อาวุโสโปรดพิจารณาให้ดีด้วยเถิด"

งูสวรรค์พ่นไอเย็นออกมา น้ำเสียงเยือกเย็นดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า "หากเจ้ากล้าหลอกข้า ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างทรมานที่สุด"

ตูม! หางอันมหึมาของมันฟาดภูเขาลูกหนึ่งจนแตกละเอียด ร่างกายของมันยาวเหยียดถึงหลายหมื่นจั้ง เพียงแค่ขยับตัวพลิกไปมา ก็ราวกับฟ้าดินจะถล่มทลาย

เมื่อหัวอันมหึมาของมันหันมาเผชิญหน้ากับเฉินเสี่ยวเทียน ดวงตาคู่นั้นเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มนุษย์เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน ก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวกบนพื้นดินเท่านั้น

ทั้งสองฝั่งไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าคืองูสวรรค์บรรพกาลอย่างนั้นหรือ?" เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยถามเสียงเรียบ งูตัวใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเอาไปย่างกิน คงกินได้เป็นร้อยปีเลยมั้ง

ไม่รู้เหมือนกันว่ารสชาติจะเป็นยังไง

โฮก!

งูสวรรค์บรรพกาลพ่นละอองน้ำแข็งเย็นยะเยือกออกมา หวังจะแช่แข็งเฉินเสี่ยวเทียนให้ตายคาที่

เฉินเสี่ยวเทียนชกหมัดสวนเข้าที่หัวของงูสวรรค์

ปัง! หัวของงูสวรรค์ถูกกระแทกจนไปชนเข้ากับยอดเขา มันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ไม่มีใครทำอันตรายข้าได้หรอก ในโลกนี้ นอกจากวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดแล้ว ข้าก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!"

จากนั้น น้ำเสียงของมันก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ตอนนั้นเซียนกระบี่ใช้วิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดเอาชนะข้า และผนึกข้าไว้ที่นี่ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจบรรลุถึงขั้นหมื่นกระบี่รวมเป็นหนึ่งได้ ไม่อย่างนั้นข้าคงถูกตัดหัวไปแล้ว"

"วันนี้ ข้าจะทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งโลกต้องพบกับความพินาศ!"

"บังเอิญจังเลยนะ" เฉินเสี่ยวเทียนยิ้มมุมปาก "ข้าเพิ่งจะบรรลุวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดมาพอดี เอาเจ้ามาเป็นกระสอบทรายซ้อมมือก็แล้วกัน"

"นายท่าน ให้ข้าจัดการมันเองเจ้าค่ะ" ต้าเฉียวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทั้งคู่ต่างก็เป็นสัตว์อสูรเหมือนกัน และนางก็อยู่ในระดับมหาปรมาจารย์ขั้นสูงสุดแล้ว หลังจากกระตุ้นสายเลือดบรรพชน นางก็ไม่กลัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

"ไม่ต้อง เจ้าคอยจับตาดูคนของสำนักกระบี่เอาไว้ อย่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว"

เฉินเสี่ยวเทียนเหินเวหาขึ้นไปบนท้องฟ้า ยืนตระหง่านอยู่บนความสูงนับร้อยเมตร ประจันหน้ากับหัวของงูสวรรค์ในระดับสายตาเดียวกัน

เขารวบรวมพลังลมปราณ ปราณกระบี่ไร้ขอบเขตก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบกาย หนาแน่นนับหมื่นๆ สาย

รูม่านตาของงูสวรรค์บรรพกาลฉายแววดุร้าย พ่นไอเย็นยะเยือกออกมาทันที เฉินเสี่ยวเทียนสะบัดแขน ปราณกระบี่นับหมื่นสายก็พุ่งทะยานลงมาฟาดฟัน

ฉึก! ฉึก!

ปราณกระบี่เข้าปะทะกับละอองน้ำแข็ง ก้อนน้ำแข็งขนาดเท่าภูเขาถูกตัดจนแตกกระจาย งูสวรรค์บรรพกาลบิดลำตัว ใช้พละกำลังมหาศาลพุ่งเข้าชนเฉินเสี่ยวเทียน

เฉินเสี่ยวเทียนแค่นเสียงเย็น ปราณกระบี่นับพันสายพุ่งรวมกัน แทงสวนเข้าที่หัวงู

ตูม! ในจังหวะที่ปราณกระบี่กระทบกับหัวงู เจตจำนงกระบี่นับไม่ถ้วนกลับถูกเกล็ดชั้นนอกสะท้อนจนแตกกระจายไปหมด

"ฮ่าๆ!"

"ข้าบอกไปแล้วไง นอกจากวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิด ไม่มีใครทำอันตรายข้าได้หรอก!" งูสวรรค์บรรพกาลหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"อ้อ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็รับวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดไปซะเลยก็แล้วกัน"

เฉินเสี่ยวเทียนเก็บกลิ่นอายทั่วร่าง แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยือกเย็น จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้น "ฟ้าเป็นฝัก ดินเป็นคม ข้าคือกระบี่"

"กระบี่เล่มนี้ สามารถสังหารเทพ ดับพระ ฆ่าล้างสรรพสัตว์!"

"หมื่น! กระบี่! คืนสู่กำเนิด!"

ครืน! ครืน!

ทั่วทั้งสุสานกระบี่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง คมกระบี่ที่เคยถูกฝังกลบอยู่ใต้ผืนทราย ต่างก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นเมฆอย่างมืดฟ้ามัวดิน

"อ๊าก กระบี่ของข้า มันบินไปเองได้!" ศิษย์สำนักกระบี่ต่างพากันตกตะลึง กระบี่ของทุกคนราวกับถูกเรียกขาน ควบคุมไม่ได้ และพุ่งตรงไปยังทิศทางเดียวกันทั้งหมด

ฟุ่บ ฟุ่บ!

ระหว่างฟ้าดิน คมกระบี่นับไม่ถ้วนจากทั่วทุกสารทิศถูกดึงดูดเข้ามารวมกัน

ปราณกระบี่ร่วงหล่นลงมา ราวกับแม่น้ำสวรรค์ที่ไหลบ่า ดวงดาวทั้งสี่ทิศถูกปกคลุมไปด้วยเจตจำนงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว

"นี่มันเป็นไปไม่ได้!" ทุกคนในสำนักกระบี่ต่างก็กรีดร้องออกมา เจี้ยนว่านซิวตัวสั่นเทิ้ม ตาถลนแทบจะหลุดออกจากเบ้า "นี่มันเคล็ดวิชาสูงสุดของสำนักข้า หมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิด เป็นไปไม่ได้ นี่คือสัจธรรมที่แม้แต่ข้ายังไม่อาจเข้าถึงได้เลยนะ"

"ทำไมเจ้าถึง!"

"ทำไมเจ้าถึงใช้มันได้!"

ทั่วทั้งสำนักกระบี่ในเวลานี้ต่างก็ส่งเสียงกรีดร้อง ผู้อาวุโสนับไม่ถ้วนคุกเข่าทรุดลงกับพื้น โขกศีรษะไม่หยุด ร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น

ผ่านไปนับพันปี ในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดในตำนานอีกครั้ง

โฮก!

งูสวรรค์บรรพกาลแผดเสียงคำรามลั่น เสียงขู่ฟ่อดังก้องไปทั่วโลก "ข้าไม่เชื่อหรอกว่าวิชาหมื่นกระบี่คืนสู่กำเนิดของเจ้า จะทำอันตรายข้าได้อีกครั้ง!"

"ไม้ตายเก้าปรโลก!"

มันยืดลำตัวยาวหลายหมื่นจั้ง ทั่วร่างเปล่งแสงสีเขียวอมแดง พุ่งข้ามมิติอวกาศเข้าปะทะทันที

(จบแล้ว)