บทที่ 8 คลังพลังงานยีน

บทที่ 8 คลังพลังงานยีน

หลินเฉียวซานเห็นว่าซูเฉินดูเหมือนจะหวาดกลัวเล็กน้อย เธอจึงพูดด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมว่า พี่ซูคะ จะกลัวไปทำไมกันล่ะคะ? ของพวกนี้มันของปลอมทั้งนั้น!

ซูเฉินดึงหลินเฉียวซานเข้ามาในอ้อมแขนแล้วก้มลงพูดว่า ใครกลัวกันล่ะ? ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย!

พูดจบทั้งสองก็เดินหน้าต่อไป ในทางเดินแคบๆ มีค้างคาวและหัวผีบินผ่านหัวพวกเขาไปเป็นระยะ และของพวกนั้นก็ทำออกมาได้สมจริงมาก! บางตัวยังอ้าปากส่งเสียงกรีดร้องที่น่าขนลุกอีกด้วย!

สำหรับซูเฉิน นี่มันเป็นการบั่นทอนประสาทชัดๆ! เขาเป็นคนที่แม้แต่หนังผียังไม่กล้าดูมาตั้งแต่เด็ก!

เมื่อหลินเฉียวซานเห็นเช่นนี้ แม้ตัวเธอเองจะรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่ในใจกลับดีใจจนเนื้อเต้น! เพราะเธอรู้สึกว่าซูเฉินกำลังจะแพ้แล้ว! ทั้งสองเดินวนเวียนอยู่ในบ้านผีสิงได้สักพัก พวกเขาต่างขวัญผวากับด่านที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต แต่ก็ไม่มีใครกล้าแสดงอาการหวาดกลัวออกมาเลย!

เพราะซูเฉินไม่ต้องการยอมแพ้ต่อหน้าแม่ตัวเล็กคนนี้! และหลินเฉียวซานก็ไม่ต้องการจะซักผ้าให้ซูเฉินตลอดทั้งเทอมจริงๆ! ทั้งสองจึงต่างอดทนต่อเหล่าภูตผีที่น่าสยดสยองในมุมมืดเหล่านั้นต่อไป

ในขณะนี้ หลินเฉียวซานเห็นว่าเส้นทางข้างหน้าดูพิเศษมาก เธอเดาว่ามันต้องเป็นด่านใหญ่แน่ๆ หากเธอเล่นคนเดียวตามปกติ เธอคงหวาดกลัวมากทีเดียว เมื่อเห็นซูเฉินคอยประคองเธอไว้ตลอด หลินเฉียวซานจึงคิดว่าถ้าให้ซูเฉินเดินนำหน้าก่อน เธออาจจะเป็นฝ่ายชนะเดิมพันนี้! แล้วเธอก็จะได้เป็นแฟนของซูเฉิน!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเฉียวซานจึงผลักซูเฉินอย่างหยอกล้อ

พี่ซูคะ ดูสิ ข้างหน้ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมพี่ไม่เดินนำหน้าไปล่ะคะ? ฉันรู้สึกว่าต้องมีอะไรบางอย่างรอเราอยู่แน่ๆ! ฉันกลัวค่ะ!

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของซูเฉินก็ยกขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะรู้สึกหวาดกลัวกับด่านต่างๆ ที่ผ่านมาตลอดทางเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินหลินเฉียวซานบอกว่ากลัวและอยากให้เขาเดินนำหน้า! เขาก็อดรู้สึกภูมิใจในใจไม่ได้

แม้เขาจะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติข้างหน้าเช่นกัน แต่เขาก็ยังตบไหล่เล็กๆ ของหลินเฉียวซานเบาๆ

กลัวอะไรกันล่ะ? ไม่ใช่เธอเพิ่งพูดหรือไงว่ามันเป็นของปลอมทั้งหมดน่ะ?

พูดจบเขาก็หันไปมองข้างหน้า ฉากที่ปรากฏแก่สายตาในตอนนี้ พูดตามตรงมันน่ากลัวกว่าในหนังผีหลายเท่า! บนผนังทั้งสองฝั่ง หลอดไฟที่ชำรุดหลายดวงกะพริบติดๆ ดับๆ แสงสีเหลืองสลัวสั่นไหวส่องสว่างในพื้นที่ที่ไม่กว้างนักแห่งนี้! และยังมีควันพ่นออกมาจากมุมห้องห่อหุ้มเหล่าภูตผีเอาไว้ แม้ผีเหล่านั้นจะยืนนิ่งไม่ค่อยขยับตัว แต่ก็ยังทำให้หัวใจของซูเฉินเต้นรัว!

เขาไม่เคยกล้าดูหนังผีมาก่อน และตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับฉากที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ด้วยตัวเอง! หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มาได้ เขาได้รับผลกระทบจากบรรยากาศแปลกประหลาดนี้ไปแล้ว ใจของเขาจึงยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ!

แต่ใครจะไปรู้ว่าในขณะนี้... เสียงระบบที่แสนไพเราะกลับดังขึ้นในหัวของเขา

ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในสภาวะผิดปกติ ได้เปิดคลังพลังงานยีนให้โฮสต์แล้ว! โปรดเลือกพลังงานยีนที่สอดคล้องกันเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของร่างกาย!

ทันทีที่ระบบพูดจบ หน้าจอแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเฉิน ด้านในมีหน้าต่างรายการสินค้าหลายอย่าง ซูเฉินจ้องมองด้วยความตกตะลึง เขาพบว่าสินค้าเหล่านั้นเป็นพลังงานยีนตามที่ระบบบอกจริงๆ!

ภายในนั้นมีทั้งยีนสติปัญญา ยีนร่างกาย ยีนจิตใจ ยีนศิลปะ ยีนภาษา และอื่นๆ อีกมากมาย และใต้พลังงานยีนแต่ละประเภทก็มีข้อความอธิบายกำกับไว้สั้นๆ

ซูเฉินรีบอ่านคำอธิบายเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เขาพบว่าใต้พลังงานยีนจิตใจมีระบุไว้ชัดเจนว่า:

สามารถเพิ่มพลังจิตใจ รวมถึงความมุ่งมั่น ความอดทน วินัยในตนเอง ความเพียร การทนต่อแรงกดดัน การรับมือกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก และอื่นๆ

และการรับมือกับสถานการณ์ที่ยากลำบากนี่แหละคือสิ่งที่ซูเฉินต้องการในตอนนี้! เขาจึงไม่ลังเลและตัดสินใจซื้อในใจทันที!

หน้าจอแสงเด้งข้อความขึ้นมาทันที:

พลังงานยีนจิตใจ สามารถเพิ่มพลังจิตใจได้ 10 แต้ม (คนปกติมี 100 แต้ม) ต้องการจ่ายเงิน 10,000 หยวนเพื่อซื้อหรือไม่?

เมื่อเห็นราคา ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด เพราะหลังจากซื้อโทรศัพท์มือถือและตั๋วสวนสนุกไปแล้ว ตอนนี้เขามีเงินเหลืออยู่ทั้งหมดประมาณหนึ่งแสนกว่าหยวน แต่เมื่อคิดว่าพลังงานยีนนี้เป็นการเพิ่มสมรรถภาพอย่างถาวร เขาจึงตัดสินใจซื้อไป 5 แต้ม!

จากนั้นระบบก็แจ้งเตือนการซื้อสำเร็จทันที แต่มีหมายเหตุทิ้งท้ายไว้ว่า: เนื่องจากโฮสต์ใช้จ่ายในห้างสรรพสินค้าระบบ จึงไม่สามารถได้รับเงินคืน!

ในขณะนี้ ซูเฉินไม่ได้สนใจเรื่องการได้รับเงินคืนจากระบบแล้ว เขารู้สึกเพียงว่าจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในทันที!

เมื่อมองไปที่ฉากอันน่าสะพรึงกลัวตรงหน้า เขาไม่รู้สึกตื่นตระหนกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว! ตรงกันข้าม เขากลับดูนิ่งเฉยและสงบเยือกเย็น! เพราะหลังจากซื้อพลังงานยีนจิตใจไป 5 แต้ม ความมุ่งมั่นและการทนต่อแรงกดดันของเขาก็เพิ่มขึ้นเกือบครึ่งหนึ่งเมื่อเทียบกับคนปกติ!

เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มจางๆ! เขาได้แต่คิดในใจว่า ระบบ เยี่ยมมาก!

ในขณะเดียวกัน หลินเฉียวซานเห็นซูเฉินยืนนิ่งเหม่อลอย เธอคิดว่าเขาคงกำลังกลัวอยู่! เธอจึงพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนว่า พี่ซูคะ! ถ้าพี่ไม่กล้าเดินนำหน้าคนเดียว งั้นเราไปพร้อมกันเถอะค่ะ!

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเฉินหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มว่า เฮ้ย! แม่ตัวเล็ก เธอตัดสินพี่ซูของเธอต่ำไปหรือเปล่า? คิดจริงๆ เหรอว่าฉันกลัว?

หลินเฉียวซานได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะ:

ฮิฮิ! ฉันแค่เห็นว่าดูเหมือนพี่จะเดินไม่ไหวน่ะค่ะ! งั้นเราไปพร้อมกันก็ดีเหมือนกันค่ะ!