บทที่ 32 ค่ายฝึกโจรสลัด? เรย์ลี่อยากเป็นครูฝึก!

บทที่ 32 ค่ายฝึกโจรสลัด? เรย์ลี่อยากเป็นครูฝึก!

“ช... ชั้นเป็นอะไรไป?”

บนเตียงนอน เรย์ลี่ ที่ร่างพันด้วยผ้าพันแผลค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สีหน้าของเขายังดูงุนงงเล็กน้อย นี่คือห้องของเขา แต่เขาจำได้แม่นว่า... ทันใดนั้น ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้ามาในหัว ความทรงจำไหลบ่าเข้ามาดั่งกระแสน้ำ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาฝืนยิ้มอย่างขมขื่น

“สมแล้วจริงๆ... ราคาของความประมาทช่างสาหัสเหลือเกิน!”

ล่าเหยี่ยวมาทั้งชีวิต ดันมาโดนห่านจิกตาเอาซะได้ อารมณ์ของ เรย์ลี่ ตอนนี้สับสนปนเปไปหมด เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบเงียบๆ สูดควันเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นควันยาวเหยียดออกมา

“คุณ เรย์ลี่ ฟื้นแล้วเหรอครับ?”

“มังกรตาเดียว”  หน่วยต่อสู้ประจำเรือ ได้ยินความเคลื่อนไหวในห้อง รีบผลักประตูเข้ามาอย่างตื่นเต้น ยังไม่ทันที่ เรย์ลี่ จะตอบ เขาก็ตะโกนลั่นสุดเสียง

“รองกัปตัน เรย์ลี่ ฟื้นแล้วโว้ยยย!”

เสียงหมอนี่ดังสนั่นหวั่นไหวจริงๆ เรือ โอโร แจ็คสัน ไม่ใช่เล็กๆ แต่เสียงเขาดังไปทั่วลำเรือ ในไม่ช้า เสียงฝีเท้าตึงตังก็ดังตามมา ห้องของ เรย์ลี่ แน่นขนัดไปด้วยสมาชิก กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ ในพริบตา

เห็นแววตาเป็นห่วงเป็นใยของพวกพ้อง หัวใจของเขาอุ่นวาบขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้น โรเจอร์ ก็แหวกฝูงชนเข้ามายืนอยู่ข้างหน้าสุด

“เรย์ลี่ เป็นไงบ้าง?”

“ไม่เป็นไรมากหรอก แค่เจ็บใจนิดหน่อย นึกไม่ถึงว่าจะมาแพ้ให้เด็กเมื่อวานซืนได้!”

เขาส่ายหน้า บาดแผลบนตัวยังเต้นตุบๆ รู้สึกได้เลยว่ากระดูกข้างในเสียหาย แม้หมอประจำเรือจะเก่งกาจ แต่คงต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักพัก

“เรื่องมันมีที่มาที่ไปน่า! ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้เด็กนั่นนอกจากจะมี ผลโมโมะ โมโมะ แล้ว ยังเป็น เผ่ามิงค์ อีก?”

“นั่นสิ มันแค่โชคดีเฉยๆ ถ้าคืนนั้นไม่ใช่พระจันทร์เต็มดวง มันไม่มีทางชนะคุณ เรย์ลี่ ได้หรอก!”

“อย่าเก็บไปคิดมากเลยครับ ถ้าคุณเอาจริงแต่แรก เด็กนั่นไม่มีทางสู้คุณได้แน่!”

ลูกเรือรอบข้างช่วยกันปลอบใจ โรเจอร์ ก็ตบไหล่เขาเบาๆ แต่ เรย์ลี่ ไม่คิดแบบนั้น

“แพ้ก็คือแพ้ ไม่มีอะไรต้องแก้ตัว ไม่ว่าจะโชคช่วยหรือเพราะประมาท เด็กนั่นชนะจริงๆ! มันเก่งมาก!”

ถ้าไม่ได้สู้เอง คงไม่เข้าใจความร้ายกาจของ โรลดี้ เรย์ลี่ รู้ซึ้งดีว่าใน กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ ทั้งหมด คนที่จะสยบไอ้เด็กบ้าพลังนั่นได้อย่างราบคาบ คงมีแต่กัปตัน โรเจอร์ เท่านั้น ต่อให้เป็นเขาหรือ กาบัน ก็ต้องออกแรงเหนื่อยหนัก ส่วนคนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึง... คงโดนหมัดสัตว์ประหลาดนั่นทุบเละคาที่แน่!

“นั่นสินะ สมกับเป็นราชันย์ในอนาคตที่ปลุก ฮาคิราชันย์ ให้ตื่นขึ้นได้”

โรเจอร์ ลูบเคราพลางพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่แล้ว! ฮาคิราชันย์ ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ จะ... เดี๋ยวนะ! โรเจอร์ นายว่าไงนะ? ฮาคิราชันย์?! เด็กนั่นมี ฮาคิราชันย์ ด้วยเหรอ?”

เรย์ลี่ จับประเด็นสำคัญในคำพูดของ โรเจอร์ ได้ทันที การประเมินค่า โรลดี้ ของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกระดับ ฮาคิราชันย์... นั่นคือคุณสมบัติจำเป็นของยอดฝีมือระดับท็อปเชียวนะ!

แต่เดี๋ยวนะ... ก่อนสู้กับเขา เด็กนั่นดูเหมือนจะยังใช้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?

หรือว่า...

“เด็กนั่นปลุกพลังขึ้นมาตอนไหน?”

เรย์ลี่ ถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“ก็หลังจากนายสลบไปนั่นแหละ! พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ชั้นตกใจแทบแย่! นายไม่เชื่อแน่ว่าไอ้เด็กนั่นมัน...”

เรย์ลี่ ไม่ได้ฟังประโยคหลังของ โรเจอร์ แล้ว เขาได้ยินแค่ว่า... หลังจากเขาสลบไป เด็กนั่นก็ปลุก ฮาคิราชันย์ ขึ้นมา!

หรือว่าเขา... เรย์ลี่ ผู้นี้... แท้จริงแล้วจะเป็น “ยอดครูฝึก” ผู้ซ่อนเร้น?

ภายใต้การ “ชี้แนะ” (ด้วยการโดนอัด) ของเขา เด็กนั่นถึงกับปลุก ฮาคิราชันย์ ได้เลยเชียวรึ?

นี่มันเรื่องที่แม้แต่ การ์ป กับ เซเฟอร์ ยังทำไม่ได้เลยนะ!!!

“โรเจอร์! ชั้นมีความคิดดีๆ แล้ว!”

เรย์ลี่ ขัดจังหวะ โรเจอร์ เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาเป็นประกาย

“อะไรเหรอ?”

โรเจอร์ ไม่ได้โกรธเคือง บรรยากาศบนเรือก็เป็นแบบนี้เสมอมา

“ชั้นคิดว่าพวกพ้องบนเรือเราก็น่าจะได้รับการฝึกฝนบ้าง! กองทัพเรือ ยังมีสิ่งที่เรียกว่า ‘ค่ายฝึกนายทหาร’ และคงจะมียอดฝีมือมากมายถือกำเนิดจากที่นั่นแน่ๆ ในเมื่อเป็นแบบนั้น... กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ ของเราก็ควรจะตั้งค่ายฝึกบ้าง! ถ้าทุกคนแข็งแกร่งขึ้น มันจะเป็นผลดีต่อกลุ่มเรามากเลยนะ!”

ข้อเสนอของ เรย์ลี่ ทำให้ทุกคนตกอยู่ในห้วงความคิด โรเจอร์ เป็นคนแรกที่เห็นด้วย และคนอื่นๆ ก็รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดี ข้อเสนอของรองกัปตันได้รับมติเอกฉันท์!

“แต่ใครจะเป็นครูฝึกล่ะ?”

กาบัน เอ่ยถามแทรกขึ้นมา เขาเมิน โรเจอร์ โดยสิ้นเชิง ขืนให้กัปตันไร้ความรับผิดชอบนั่นมาสอนลูกเรือฝึกฝน กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ คงได้เจ๊งกะบตั้งแต่พรุ่งนี้... แค่มีไอ้ตัวป่วนคนเดียวก็พอแรงแล้ว ขืนมีเพิ่มมาอีกเป็นโขยง ไม่อยากจะนึกสภาพ!

เรย์ลี่ ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยกมือขึ้นชี้มาที่ตัวเอง...

ในขณะเดียวกัน

มารีนฟอร์ด

กองทัพเรือ ไม่รู้ความเคลื่อนไหวภายในของ กลุ่มโจรสลัดโรเจอร์ เลย พวกนั้นสามัคคีกันเกินไปจนแทรกซึมไม่ได้ ในเวลานี้ เหล่าบิ๊กบอสของกองทัพมารวมตัวกันที่ห้องทำงาน จอมพลเรือ อาการบาดเจ็บสาหัสของ โรลดี้ ทำให้ เซเฟอร์ โกรธจัด แต่ที่น่าแปลกใจคือ การ์ป กลับดูสงบนิ่งต่อคำถามเกรี้ยวกราดของ เซเฟอร์ เขายิ้ม จิบชาแดงในถ้วย แล้วทิ้งระเบิดลูกใหญ่:

โรลดี้ ปลุก ฮาคิราชันย์ ได้แล้ว!

สิ้นคำพูด ทั้งห้องเงียบกริบ!

เซเฟอร์ แสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนสีหน้าแบบฉับพลันคืออะไร จากที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ การ์ป ตอนนี้เขากลับเข้าไปเบียดไหล่ กอดคอ การ์ป อย่างสนิทสนม สัญญาว่าจะแบ่งของสะสมสุดหวงให้ ทุกคนต่างตกตะลึงจนตัวชา ก่อนจะตามมาด้วยความตื่นเต้นสุดขีด อย่างไรก็ตาม แผนการฝึกของ โรลดี้ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ อย่างมากก็แค่ลดเวลาฝึกกับ เซเฟอร์ ลงนิดหน่อย แล้วเอาเวลานั้นไปอยู่กับ การ์ป แทน เพราะ การ์ป ก็มี ฮาคิราชันย์ เหมือนกัน

เนื่องจาก โรลดี้ บาดเจ็บและต้องการพักฟื้นระยะสั้น เซเฟอร์ จึงเสนอให้ โรลดี้ ในฐานะ รองหัวหน้าครูฝึก (ในนาม) ไปใช้เวลาที่ค่ายฝึกนายทหารแห่งใหม่ เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับเหล่าหัวกะทิในอนาคตของกองทัพ ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบจากทุกคน

หลังจบการประชุม คอง กระดูกเหล็ก, ซึรุ, การ์ป, เซเฟอร์ และ เซ็นโงคุ พาเรดกันไปเยี่ยม โรลดี้ ที่โรงพยาบาล มารีนฟอร์ด เมื่อมาถึงห้องพักฟื้น โรลดี้ กำลังกระชากผ้าพันแผลออกอย่างป่าเถื่อน เซเฟอร์ กำลังจะอ้าปากห้าม แต่ถูก คอง ยกมือห้ามไว้

เมื่อสังเกตดูดีๆ...

โรลดี้ นอนอยู่บนเตียง ออร่าดูอ่อนลงบ้าง แต่ภายใต้ผ้าพันแผลที่ถูกกระชากออก รอยแผลดาบที่แทบจะผ่าร่างเขาเป็นสองซีก... สมานตัวสนิทแล้ว!

ไม่ใช่แค่นั้น แขนขาของเขาดูหนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นอีกไซส์ และที่สำคัญที่สุด เมื่อใช้ ฮาคิสังเกต ตรวจจับ ออร่าของ โรลดี้ ที่เคยบ้าคลั่งและดิบเถื่อน ตอนนี้กลับมีความลึกซึ้งที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่

ทุกคนสบตากัน คำคำหนึ่งผุดขึ้นในใจของ คอง กระดูกเหล็ก ผู้มีความรู้กว้างขวางที่สุด:

การตื่นรู้ของสายเลือด

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═