บทที่ 201 การพบกันครั้งแรกกับ... บันคุง?

บทที่ 201 การพบกันครั้งแรกกับ... บันคุง?

“น... น่ากลัวอะไรขนาดนี้!”

“ท่านโฮคาเงะเก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

“แล้วไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ที่น่ากลัวตัวนั้น ได้ยินว่าคือภรรยาท่านโฮคาเงะงั้นเหรอ?”

“เธอคงกินสมบัติลับเข้าไปสินะ? ในสมบัติลับมีผลไม้ที่ทรงพลังขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย?”

“อยากกินผลไม้แบบนั้นบ้างจัง...”

“ดูนั่นสิ ชายหน้ากากโดนซัดกระเด็นอีกแล้ว!”

ในหมู่บ้านโคโนฮะ ชาวบ้านนับไม่ถ้วนต่างเป็นพยานในการต่อสู้บนฟากฟ้า

นานทีปีหนจะได้เห็นการปะทะกันของยอดฝีมือ พลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวทำให้ชาวบ้านต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!

ทั้งสามคนเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วบนที่สูง ทุกครั้งที่ปะทะกันจะก่อให้เกิดคลื่นลมและแรงระเบิดรุนแรง

ถนนสายของกิน ใกล้ร้านราเม็งอิจิราคุ

ซูซูกิและอุจิวะ มาดาระก็กำลังมองดูการต่อสู้ดุเดือดบนท้องฟ้าเช่นกัน

นั่นมัน... โอบิโตะ!!!

เมื่อเห็นร่างหน้ากากถูกโฮคาเงะรุ่นที่ 4 และภรรยากดดันจนแทบไปไม่เป็น ใบหน้าของอุจิวะ มาดาระก็มืดครึ้มลงทันที

เจ้าโง่นี่มาทำอะไรที่โคโนฮะตอนนี้?

แถมยังไปหาเรื่องสู้กับโฮคาเงะและพลังสถิตร่างเก้าหางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เจ้านี่มันบ้าไปแล้วรึไง?

แม้แต่อุจิวะ มาดาระ ผู้ที่สร้าง ‘โอบิโตะด้านมืด’ ขึ้นมากับมือ ยังไม่อาจเข้าใจกระบวนการความคิดของโอบิโตะหน้ากากบนท้องฟ้าได้เลย...

เปรี้ยง!!!

อุจิวะ โอบิโตะถูกกระสุนวงจักรของนามิคาเสะ มินาโตะกระแทกเข้าเต็มเปา

ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทันที!

เมื่อเห็นดังนั้น อุซึมากิ คูชินะก็รีบเหวี่ยงกรงเล็บเข้าโจมตีซ้ำ

แต่วินาทีถัดมา เธอก็วืดอีกตามเคย

อุซึมากิ คูชินะที่มีปฏิกิริยาตอบสนองช้ากว่าสามีมาก และยังโจมตีโอบิโตะหน้ากากไม่โดนเลยสักครั้งตั้งแต่เริ่มสู้ รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

เจ้านี่... ชั้นจะโจมตีโดนก็ต่อเมื่อมันเป็นฝ่ายลงมือก่อน แต่ความเร็วในการโจมตีของชั้นมันช้าเกินไป... แต่เดี๋ยวนะ มันโผล่มาตอนที่ชั้นกำลังอ่อนแอ แสดงว่ามันต้องมีแผนอะไรบางอย่างกับตัวชั้นสินะ?

ดวงตาของอุซึมากิ คูชินะหรี่ลงเล็กน้อย แล้วตัดสินใจทำอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา

“แค๊ก แค๊ก...”

ดูท่าจะสู้ต่อไม่ไหวแล้วแฮะ!

อุจิวะ โอบิโตะที่บาดเจ็บหนักและกระอักเลือดไม่หยุดมีสีหน้าเคร่งเครียด

เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองที่มีเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา จะตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลขนาดนี้เมื่อเจอกับอาจารย์และภรรยาอาจารย์ แน่นอนว่าสาเหตุหลักมาจากอาจารย์ของเขาที่เก่งเกินมนุษย์มนา!

อุจิวะ โอบิโตะมองนามิคาเสะ มินาโตะในชุดคลุมโฮคาเงะเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเตรียมตัวจะถอยหนี

แต่ทันใดนั้นเอง

เขาเห็นอุซึมากิ คูชินะจู่ๆ ก็ชะงักไป อาภรณ์สัตว์หางจางลงอย่างเห็นได้ชัด และแม้แต่กรงเล็บที่เหวี่ยงมาก็ดูไม่มีเรี่ยวแรงเหมือนก่อน

“โอกาสดี!”

ใบหน้าของอุจิวะ โอบิโตะฉายแววยินดี ล้มเลิกความคิดที่จะหนีทันที แล้ววาร์ปไปโผล่ข้างกายอุซึมากิ คูชินะ

ในที่สุดก็รอจนได้... ช่วงเวลาอ่อนแรงของแก!

อุจิวะ โอบิโตะมองดูภรรยาอาจารย์ แววตาเป็นประกายเย็นยะเยือก

“คาถาไม้! วิชาพุ่งไม้เสียบ!”

แท่งไม้แหลมคมพุ่งฝ่าอากาศ ทว่า...

“ฮิฮิ... เสร็จชั้นล่ะ!”

อุซึมากิ คูชินะแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม อ้าปากกว้าง บอลสัตว์หางที่ชาร์จรอไว้อยู่แล้วถูกยิงอัดใส่หน้าเต็มแรง

แท่งไม้ที่แข็งแกร่งถูกบอลสัตว์หางอันน่าสะพรึงกลัวทำลายจนป่นปี้อย่างง่ายดาย พลังงานมหาศาลถึงกับทำให้มวลอากาศรอบๆ บิดเบี้ยว

“แย่แล้ว!”

รูม่านตาของอุจิวะ โอบิโตะหดเกร็งทันที ระยะประชิดขนาดนี้ ปฏิกิริยาตอบสนองเขาช้าเกินกว่าจะหลบทัน!

แต่ไม่ใช่แค่เขาที่กลัว

นามิคาเสะ มินาโตะที่เห็นบอลสัตว์หาง ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ รีบตะโกนห้าม:

“คูชินะ อย่านะ! เรายังอยู่ในหมู่บ้าน!”

พูดจบ นามิคาเสะ มินาโตะก็วาร์ปไปอยู่ข้างๆ บอลสัตว์หาง ยื่นมือออกไปแล้วหายวับไปพร้อมกับลูกบอลพลังงานสีดำทมิฬทันที

เมื่อเห็นภัยอันตรายหายไป แถมคู่ต่อสู้ก็หายไปด้วย อุจิวะ โอบิโตะก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งอก

“ชิ โอกาสทองแท้ๆ มินาโตะนะมินาโตะ!”

แม้จะรู้ว่าสิ่งที่สามีทำนั้นถูกต้อง แต่อุซึมากิ คูชินะก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ

“ฮึ่ม! ดีใจอะไรของแก? ชั้นยังอยู่ตรงนี้นะยะ!”

อุซึมากิ คูชินะมองโอบิโตะหน้ากากที่กำลังโล่งใจ แล้วเตะอัดเข้าเต็มแรงด้วยความโมโห!

... เปรี้ยง!!!

อุจิวะ โอบิโตะถูกเตะปลิวไกลกว่าพันเมตร!

เขาร่วงลงกระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึกขนาดใหญ่ที่หน้าร้านราเม็งอิจิราคุ บนถนนสายของกิน ในหมู่บ้านโคโนฮะ!

ในพริบตา เศษหินปลิวว่อน ฝุ่นคลุ้งกระจาย!

“กรี๊ดดด...”

“เร็ว รีบหลบเร็วเข้า!”

“ระวัง อย่าเข้าไปใกล้ตรงนั้น!”

“...”

เนื่องจากถนนสายของกินเป็นเพียงสถานที่เดียวที่ปลอดภัยจากเหตุระเบิดก่อนหน้านี้ ผู้คนจำนวนมากจึงหนีมารวมตัวกันที่นี่

และเมื่อโอบิโตะหน้ากากร่วงลงมาใกล้ๆ ถนนที่แออัดอยู่แล้วก็ยิ่งโกลาหล ผู้คนที่รู้ตัวว่ารับแรงกระแทกจากการต่อสู้ระดับนี้ไม่ไหวต่างพากันวิ่งหนีตายจ้าละหวั่น

“ระวัง รีบกันหินพวกนี้เร็ว!”

“คาถาน้ำ! กำแพงวารี!”

“คาถาดิน! กำแพงดิน!”

บางคนถูกเศษหินบาดเจ็บ นินจาที่ปะปนอยู่ในฝูงชนรีบออกมาป้องกันแรงระแทก

“เจ้าเด็กนั่นน่าสมเพชจริงๆ ว่าไหม หนูมาดาระ (เสี่ยวปาน)?”

ซูซูกิยิ้มให้กับอุจิวะ มาดาระที่อยู่ข้างๆ

เศษหินที่ปลิวมาทางพวกเขา แหลกเป็นผุยผงเงียบๆ ทันทีที่เข้าใกล้ในระยะหนึ่งเมตร

“ฮึ่ม เจ้าโง่เอ๊ย!”

อุจิวะ มาดาระตอบกลับอย่างเย็นชา

เขามองหลุมรูปร่างมนุษย์ที่อยู่ไม่ไกลข้างหน้า แววตาดูแคลนฉายชัดบนใบหน้า

จากนั้น อุจิวะ มาดาระก็กวาดสายตามองชาวบ้านโคโนฮะที่กำลังแตกตื่นอย่างไม่ใส่ใจ ขณะกำลังจะหันกลับไปดูโอบิโตะหน้ากากโดนยำต่อ

หือ?

นั่นมัน... เด็กอุจิวะ?

ไม่ไกลออกไป ชิ้นส่วนหลังคาที่แตกร้าวจากแรงสั่นสะเทือนจู่ๆ ก็ร่วงหล่นลงมา ตรงดิ่งไปยังเด็กผู้หญิงตัวน้อยในชุดตระกูลอุจิวะ

แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด นินจารอบๆ ต่างมัวแต่สนใจเศษหินที่ปลิวมาจากหลุมข้างหน้า

อุจิวะ มาดาระขมวดคิ้ว ร่างของเขาหายวับไปทันที...

ก้อนหินขนาดใหญ่ร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว

อุจิวะ อิซึมิ วัยเพียงสี่ห้าขวบ พยายามจะหนีสุดชีวิต แต่ร่างกายที่ควรจะเล็กกระทัดรัดและคล่องแคล่วกลับแข็งทื่อไปหมดในเวลานี้

ระยะห่างที่สั้นมากทำให้ก้อนหินแทบจะอยู่เหนือหัวเธอในพริบตา!

หนูจะตายแล้วเหรอ?

โดนหินก้อนใหญ่ขนาดนี้ทับ ต้องเจ็บมากแน่ๆ เลยใช่ไหม?

พ่อจ๋า แม่จ๋า ฮือๆๆ... อุจิวะ อิซึมิเอามือกุมหัวด้วยความหวาดกลัว หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวังรอความตาย

วินาทีถัดมา

ก้อนหินยักษ์กระแทกลงมา!

ตึง!!!

หนู... หนูยังไม่ตาย?

อุจิวะ อิซึมิเต็มไปด้วยความโล่งใจและงุนงง หรือว่าหินจะตกลงไปที่อื่น?

แต่ทันใดนั้น เสียงเด็กผู้ชายที่ชัดเจนก็ดังขึ้น

“นี่ เป็นอะไรรึเปล่า? ยัยหนู”

อุจิวะ อิซึมิรีบเงยหน้าขึ้นมอง

ในวินาทีนั้น ราวกับเวลาหยุดหมุน

เด็กชายผมดำ ราวกับหลุดออกมาจากมังงะ สวมชุดโค้ทสีดำยาว ใบหน้าหล่อเหลาประณีต ใช้มือข้างเดียวยันก้อนหินหนักอึ้งที่กำลังจะทับเธอเอาไว้ ดวงตาเย็นชาห่างเหินคู่นั้นดูเหม่อลอย และลึกลงไปในดวงตาสีดำสนิทนั้นเต็มไปด้วยความเงียบสงบ

เสียงอึกทึกครึกโครมรอบข้างจู่ๆ ก็เงียบหายไป สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน สั่นไหวหัวใจดวงน้อยของเด็กหญิง

“ถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า?”

“ม... ไม่ ไม่เป็นไร ข... ขอบคุณค่ะ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มของอุจิวะ อิซึมิแดงซ่านขึ้นมาทันที เธอตอบกลับด้วยเสียงที่เบาหวิว

“หือ? พูดว่าอะไรนะ? ช่างเถอะ ไม่สำคัญ ลาก่อน”

อุจิวะ มาดาระโยนหินในมือทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินเอามือล้วงกระเป๋ากลับไปหาซูซูกิด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“ด... เดี๋ยว เดี๋ยวสิ!”

“ฉันชื่ออิซึมิ อุจิวะ อิซึมิ เธอชื่ออะไรเหรอ?”

อุจิวะ อิซึมิรีบลุกขึ้นยืนตะโกนถามอย่างร้อนรน

ทำไมยัยเด็กนี่ต้องถามชื่อชั้นด้วย?

อุจิวะ มาดาระขมวดคิ้ว หยุดเดินครู่หนึ่ง แล้วเดินต่อพลางตอบกลับส่งๆ:

“ลอว์... โอสึสึกิ ลอว์” (Law)

ลอว์... โอสึสึกิ ลอว์... อุจิวะ อิซึมิยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองแผ่นหลังของอุจิวะ มาดาระที่ค่อยๆ ห่างออกไปอย่างเหม่อลอย...

“พ... พ่อจ๋า...”

ในร้านราเม็งอิจิราคุ อายาเมะเห็นรูโหว่ขนาดใหญ่หน้าร้านและความโกลาหลที่เกิดขึ้น กอดแขนพ่อแน่นด้วยความตกใจ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะลูก ไม่ต้องกลัว ดูสิ ท่านคูชินะมาแล้ว!”

“มาเถอะ เราไปหลบในครัวกันก่อน”

เทอุจิปลอบลูกสาวที่ขวัญเสีย พร้อมกับรีบดึงเธอเข้าไปหลบในครัว

ท่ามกลางฝุ่นตลบ ในหลุมรูปร่างมนุษย์

“แค๊ก แค๊ก...”

อุจิวะ โอบิโตะนอนกองอยู่ก้นหลุม กระอักเลือดออกมาคำโต

ลูกเตะหนักหน่วงของอุซึมากิ คูชินะทำเอาเขารู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อวัยวะภายในปั่นป่วน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง

บ้าเอ๊ย ยัยผู้หญิงบ้านั่นแกล้งทำเป็นอ่อนแอ!

ไม่ได้การ... ขืนยื้อต่อไปมีหวังตายจริงแน่ๆ

อุจิวะ โอบิโตะกัดฟัน ข่มความเจ็บปวด ตะเกียกตะกายลุกขึ้น เตรียมจะใช้คามุยหนีออกจากโคโนฮะ

ตึง!!!

ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ยักษ์ดุร้าย ร่อนลงจอดเหนือปากหลุม น้ำหนักมหาศาลทำให้เท้าจมลึกลงไปในพื้นหิน

“ทุกคนถอยไป! อย่ามายืนแถวนี้!”

“ขอโทษด้วยที่ทำข้าวของเสียหาย เดี๋ยวชั้นชดใช้ให้ทีหลัง ตอนนี้รีบหนีไปก่อน!”

เสียงคำรามของไทแรนโนซอรัส เร็กซ์สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น กลบเสียงแตกตื่นของผู้คนจนเงียบกริบ

“ด... ได้ครับ!”

“ลุยเลยท่านคูชินะ ฆ่าไอ้หน้ากากนั่นเลย!”

“ท่านคูชินะเท่ชะมัด!”

“ไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ โคตรเท่!”

“...”

เศษหินที่ปลิวว่อนไม่ได้ทำอันตรายผู้คนแต่อย่างใด

ตรงกันข้าม พอเห็นอุซึมากิ คูชินะมาถึง ชาวบ้านต่างส่งเสียงเชียร์ด้วยความชื่นชมและตื่นเต้น พร้อมกับถอยห่างออกจากหลุมอย่างว่าง่าย พื้นที่รอบร้านราเม็งอิจิราคุหลายร้อยเมตรกลายเป็นพื้นที่โล่งในพริบตา

“เหอะ แน่นอนว่าชั้นต้องเท่ และแน่นอนว่าชั้นจะฆ่ามัน!”

อุซึมากิ คูชินะแสยะยิ้มมุมปากอย่างลำพอง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

เธอย่อตัวลง กรงเล็บสัตว์ร้ายจิกพื้นหินที่ปากหลุม ในพริบตา กล้ามเนื้อปูดโปน วินาทีถัดมา เธอก็งัดปากหลุมที่แคบให้เปิดกว้างออกดื้อๆ!

อุซึมากิ คูชินะโยนแผ่นหินในมือทิ้ง ยืนค้ำหัวอยู่เหนือหลุม มองลงไปแล้วตะโกนใส่ร่างที่ก้นหลุม:

“ไอ้กาก! ออกมานี่!”

“ลุกไม่ไหวแล้วล่ะสิ? ชิ อ่อนแอชะมัด มิน่าล่ะถึงไม่มีสาวที่ไหนเอา น่าสมเพชจริงๆ มิน่าถึงได้กล้าแต่ลอบกัดตอนคนอื่นอ่อนแอ!”

“อ้อ อีกอย่าง ที่ใส่หน้ากากเนี่ย เพราะหน้าตาอัปลักษณ์จนไม่กล้าโชว์หน้าใช่มั้ยล่ะ...”

“...”

หน้าของอุจิวะ โอบิโตะแดงก่ำด้วยความโกรธ ภรรยาอาจารย์คนนี้น่าโมโหจริงๆ!

หมายความว่าไงไม่มีสาวเอา? หมายความว่าไงร่างกายอ่อนแอ? หมายความว่าไงหน้าตาอัปลักษณ์?

ใครมันจะไปรับลูกเตะช้างสารของเจ๊ไหวฟะ?! ถ้าเป็นอาจารย์คงโดนเตะตายคาที่ไปแล้วมั้ง?!

ทว่า แม้จะโกรธจัด แต่อุจิวะ โอบิโตะก็ฝืนใจเมินคำยั่วยุของภรรยาอาจารย์ เขารู้ดีว่าต้องรีบหนีก่อนอาจารย์จะกลับมา

“ว่าแล้วเชียว หน้าตาแกต้องดูไม่ได้แน่ๆ แถมท่าทางยังน่าขยะแขยง...”

เสียงเยาะเย้ยถากถางยังคงดังต่อเนื่องมาจากปากหลุม

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากของอุจิวะ โอบิโตะ ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เงยหน้าขึ้นจ้องเขม็งด้วยความเดือดดาล

หือ?

นั่นมัน... ผนึก?!

อุซึมากิ คูชินะที่ก้มตัวลงมา บังเอิญเปิดเผยผนึกเก้าหางที่หน้าท้องให้อุจิวะ โอบิโตะเห็นพอดี

อาจารย์ไม่อยู่... ยัยผู้หญิงคนนี้ยังจะประมาทเลินเล่อขนาดนี้... อุจิวะ โอบิโตะกัดฟัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุร้าย เตรียมจะลองเสี่ยงเป็นครั้งสุดท้าย!

ร่างหน้ากากที่ก้นหลุมหายวับเข้าไปในมิติคามุย แล้วโผล่พรวดออกมาที่หน้าสะดือของไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ยักษ์

“เก้าหาง...”

“ออกมาซะ!!!”

อุจิวะ โอบิโตะตะโกนอย่างตื่นเต้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี พร้อมกับยื่นฝ่ามือประทับลงบนผนึกเก้าหาง

อุจิวะ มาดาระเคยใช้วิชาอัญเชิญบังคับคุรามะมาก่อน และวิชานี้มาดาระก็ถ่ายทอดให้เขามาด้วย

อุจิวะ โอบิโตะเกลียดชังผู้อยู่เบื้องหลังที่บงการชีวิตเขาเข้ากระดูกดำ แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเชื่อถืออย่างงมงาย

ไม่ว่าจะเป็นวีรกรรมการต่อสู้ในอดีต หรือเหตุการณ์ต่างๆ ที่ได้รับรู้ในถ้ำมืดมิด ล้วนทำให้เขายำเกรงอุจิวะ มาดาระอย่างลึกซึ้ง

วิชาที่ตัวตนระดับนั้นใช้ นินจาธรรมดาจะไปต้านทานได้ยังไง จริงไหม?

อุจิวะ โอบิโตะรอคอยการปรากฏตัวของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอย่างใจจดใจจ่อ

“ว้าย ท่านคูชินะโดนลอบกัด!”

“แย่แล้ว! ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง สัตว์หางที่น่ากลัวตัวนั้นใช่ไหม?”

ผู้คนรอบข้างหน้าตาตื่นตกใจ ร่างกายเริ่มถอยหนีโดยสัญชาตญาณ

ทว่า... สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ใบไม้แห้งร่วงหล่นลงสู่พื้นช้าๆ

รอบข้างเงียบสงัด ก่อเกิดบรรยากาศอันแสนสงบสุข

“...”

ห่างออกไปหลายร้อยเมตร อุจิวะ มาดาระเห็นฉากนี้เข้า หน้าก็เต็มไปด้วยเส้นขีดดำ

ไอ้โง่นั่นมันทำบ้าอะไรของมัน???

มันคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอว่าไอ้วิชาอัญเชิญที่ชั้นให้ไป จะดึงเก้าหางออกมาจากสมาชิกตระกูลอุซึมากิที่ร่างกายสมบูรณ์พร้อมและเชี่ยวชาญวิชาผนึกได้ง่ายๆ หรอกนะ?

อุจิวะ มาดาระเอามือกุมขมับ เริ่มสงสัยในการเลือกทายาทของตัวเองซะแล้วสิ...

เก้าหางอยู่ไหน?

อุจิวะ โอบิโตะยืนงงไปชั่วขณะ คิดว่าบางทีการเรียกของเขาอาจจะยังไม่เร้าใจพอ

เขาจึงตะโกนอีกครั้งด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม:

“เก้าหาง...”

“ออกมา! ทุกอย่างข้างนอกคือศัตรูของแก จงทำลายโคโนฮะ ฆ่าให้หนำใจไปเลย!”

“แกถูกผนึกมานานแล้วนี่...”

... ภายในมิติผนึก

“ฟังดูสิ เจ้านั่นข้างนอกดูเร่าร้อนน่าดูเลยนะ”

“อยากออกไปไหม? เจ้าจิ้งจอกยักษ์?”

ในกรงขังมืดสลัว อุซึมากิ คูชินะถามเก้าหางตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับว่าจะยอมปล่อยถ้ามันอยากออกไป

แต่โซ่ผนึกเพชรฆาตที่พันธนาการกรงขังไว้อย่างแน่นหนาดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้น

คุรามะรีบส่ายหัว ปฏิเสธทันควัน: “ไม่! ข้าไม่อยาก!”

“ฮ่าๆ... เด็กดี”

อุซึมากิ คูชินะคลายโซ่ผนึกเพชรฆาตออกด้วยความพึงพอใจ แล้วหัวเราะร่า:

“ไม่ต้องห่วง วันหลังถ้ามีโอกาส ชั้นจะปล่อยแกออกไปอาละวาดให้สุดเหวี่ยงเลย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═