บทที่ 230 คนตระกูลซูคนแรก การพบพานในดินแดนเซียน

บทที่ 230 คนตระกูลซูคนแรก การพบพานในดินแดนเซียน

ทุกคนพากันมองไป เห็นเพียงชายหนุ่มรูปงามผู้มีบุคลิกสง่าผ่าเผยยืนเอามือไพล่หลัง แม้ทั่วร่างจะไม่ได้แผ่กลิ่นอายใดๆ ออกมา ทว่ากลับทำให้ทุกคนในที่นั้นสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจนแทบจะขาดใจ

ราวกับว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นเทพมารที่เดินทางมาจากยุคบรรพกาล

เขาเป็นใครกันแน่!

ในใจของทุกคนต่างมีคำถามนี้ผุดขึ้นมา

ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงอันอ่อนโยนก็ดังขึ้น

"เจ้าคือ...ซูเกิ่งใช่ไหม"

ซูเกิ่งที่นอนหลับตาอยู่บนพื้นชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงนี้...ช่างคุ้นหูเหลือเกิน

หัวใจของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รีบเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็เห็นร่างอันคุ้นเคยอย่างยิ่งยืนอยู่ตรงนั้น

ในความสลัวราง เขาราวกับได้ย้อนกลับไปยังภูเขาวั่งอวิ๋น ย้อนกลับไปยังโลกสวรรค์เร้นลับอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ซูเกิ่งที่เป็นชายชาตรีร่างกำยำ กลับรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาดื้อๆ

ความรู้สึกนี้ราวกับเขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่ออกไปโดนรังแกอยู่ข้างนอก แล้วในที่สุดผู้ปกครองก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อออกหน้าแทนเขา

เมื่อได้เห็นซูเฉิน ซูเกิ่งก็ถึงกับเสียงสั่นสะอื้น เขาเอ่ยถามด้วยความลังเล

"ท่าน...ท่านบรรพชน ใช่ท่านหรือเปล่าขอรับ"

เขากลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นเพียงแค่ความฝัน

ในโลกสวรรค์เร้นลับ จำนวนครั้งที่เขาได้พบกับซูเฉินนั้นมีน้อยมาก แต่ทุกครั้งที่ได้พบ ซูเฉินมักจะให้ความรู้สึกเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่ใจดี อีกทั้งยังมอบความรู้สึกปลอดภัยและเป็นเสาหลักอันแข็งแกร่งให้กับเขาเสมอมา

ทว่าเมื่อมาถึงดินแดนเซียน ความรู้สึกปลอดภัยและความมั่นใจเหล่านั้นกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น

บรรพชนงั้นหรือ!?

คนในลานกว้างต่างพากันตกตะลึง

นี่มันเรื่องอะไรกัน!

เบื้องลึกเบื้องหลังของซูเกิ่ง พวกเขาย่อมรู้ดีกว่าใคร ก็แค่คนที่เหินฟ้าขึ้นมาจากโลกเบื้องล่าง แถมยังไม่มีรากฐานอะไรเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้ซูเกิ่งจะมีบรรพชนที่เป็นยอดฝีมือสุดแกร่งอยู่ในโลกเบื้องบนจริงๆ แต่ทำไมบรรพชนผู้นั้นถึงไม่เคยมาตามหาซูเกิ่งเลยล่ะ

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย ทว่าความหวาดกลัวกลับมีมากกว่า โดยเฉพาะจ้าวอวี่ ตอนนี้หัวใจของเขาสั่นระรัว แทบอยากจะคุกเข่าลงโขกศีรษะขอร้องให้รู้แล้วรู้รอด

แม้กลิ่นอายบนร่างของซูเฉินจะแผ่วเบามาก แต่เขาก็รู้ดีว่า อีกฝ่ายต้องมีพลังไม่ต่ำกว่าระดับเซียนปฐพีอย่างแน่นอน

เซียนสวรรค์เป็นอย่างต่ำ!

ผู้ฝึกตนระดับนี้ ในเมืองจุยเซียนทั้งเมืองไม่มีเลยสักคน

คนที่มีพลังสูงที่สุดในเมืองจุยเซียนก็เป็นเพียงระดับครึ่งก้าวสู่เซียนสวรรค์เท่านั้น

ซูเฉินยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "ไม่ได้เจอกันเสียนาน เจ้าดูน่าเวทนาไม่เบาเลยนะ"

พูดจบ เขาก็สะบัดมือเบาๆ คนอื่นๆ ในลานกว้างพลันสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปในพริบตา รวมไปถึงผู้ฝึกตนระดับเซียนปฐพีขั้นสมบูรณ์ผู้นั้นด้วย

สำหรับซูเฉินในตอนนี้ การสังหารพวกเขก็ไม่ต่างอะไรกับการบี้มดปลวก

ซูเฉินชี้ปายนิ้วไปที่ซูเกิ่งอีกครั้ง อาการบาดเจ็บตามร่างกายของเขาก็เริ่มฟื้นฟูอย่างปาฏิหาริย์ เพียงแค่เวลาไม่กี่ลมหายใจ ก็กลับมาเป็นปกติอย่างสมบูรณ์

เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของตนหายเป็นปลิดทิ้ง ผนวกกับการตกตายของพวกจ้าวอวี่ ในที่สุดซูเกิ่งก็เชื่อสนิทใจว่า คนตรงหน้าก็คือบรรพชนแห่งตระกูลซูของพวกเขา...ซูเฉิน!

"ปัง!"

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ ซูเกิ่งก็คุกเข่าลงตรงหน้าซูเฉินแล้วโขกศีรษะอย่างแรง

"ซูเกิ่ง ขอคารวะท่านบรรพชน!"

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้ความแข็งแกร่งของซูเฉินในโลกสวรรค์เร้นลับจะร้ายกาจมาก แต่ไม่คิดเลยว่าเมื่อมาถึงดินแดนเซียนก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

จู่ๆ ซูเกิ่งก็นึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับประมุขตระกูลซูในตอนที่ยังอยู่โลกสวรรค์เร้นลับ

ตอนนั้นเขาสงสัยมากว่าเหตุใดท่านบรรพชนซูเฉินถึงไม่ยอมเหินฟ้าขึ้นสู่สวรรค์ ประมุขตระกูลในตอนนั้นบอกว่า บางทีระดับพลังของท่านบรรพชนอาจจะไร้เทียมทานในดินแดนเซียนแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเหินฟ้าขึ้นมา

ตอนนั้นซูเกิ่งยังรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เรื่องนี้คงจะเป็นความจริง

ซูเกิ่งตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง ความรู้สึกปลอดภัยที่เคยมีกลับคืนมา ทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้น

จากนี้ไป ในที่สุดด้านหลังของเขาก็มีคนคอยหนุนหลังเสียที

หลายปีมานี้เขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเหลือเกิน ทำอะไรก็ต้องระแวดระวังไปเสียหมด ตอนนี้เมื่อมีท่านบรรพชนอยู่ เขาก็ไม่ต้องทำตัวต่ำต้อยอีกต่อไปแล้ว

ทว่าซูเฉินกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ลุกขึ้นเถิด เล่าเรื่องที่เจ้าเผชิญในดินแดนเซียน...หืม?"

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็หันขวับไปมองทิศทางหนึ่งอย่างกะทันหัน

"ใครหน้าไหนกล้าสังหารคนของตระกูลหลิวข้า รนหาที่ตาย!"

กลิ่นอายของหลิวฮวนประมุขตระกูลหลิวดังก้องไปทั่วเมืองจุยเซียน ร่างของเขาพุ่งตรงมายังตระกูลจ้าวอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่นี้เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของน้องชายตนเองจู่ๆ ก็หายไป

นั่นหมายความว่าน้องชายของเขาตายแล้ว!

บัดซบ!

ตระกูลจ้าวถึงกับมีวิธีการสังหารยอดฝีมือระดับเซียนปฐพีขั้นสมบูรณ์ได้เชียวหรือ

ไอ้พวกสวะ!

"หนวกหู!"

เสียงราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้น หลิวฮวนยังไม่ทันได้ออกจากตระกูลหลิวอย่างเต็มตัว ก็ถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างกวาดล้างจนตายคาที่ ซ้ำร้ายตระกูลหลิวกว่าครึ่งยังถูกทำลายล้างไปด้วย

อะไรนะ!

ผู้คนนับไม่ถ้วนในเมืองจุยเซียนม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง เดิมทีพวกเขายังคิดอยู่เลยว่าใครกันช่างกล้าหาเรื่องตระกูลหลิว นี่มันไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ

แต่เพียงชั่วพริบตา หลิวฮวนกลับถูกสังหารไปเสียแล้ว

นี่มันยอดฝีมือระดับไหนกัน!

ผู้คนในเมืองจุยเซียนต่างหายใจหอบถี่ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา พวกเขามองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าเจ้าของเสียงเมื่อครู่ลงมืออย่างไร

เพียงแค่คิดก็สามารถสังหารหลิวฮวนผู้มีพลังระดับครึ่งก้าวสู่เซียนสวรรค์ได้แล้ว

ต้องมีพลังฝีมือที่น่ากลัวขนาดไหนกัน!

ภายในตระกูลจ้าว

ซูเฉินมีสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก เขาเกลียดการถูกขัดจังหวะมากที่สุด อาการนี้มันก็เหมือนกับคนหงุดหงิดตอนตื่นนอนนั่นแหละ

วินาทีต่อมา เขาก็สะบัดมือเบาๆ แล้วพาตัวซูเกิ่งหายวับไปจากตระกูลจ้าวทันที

ณ ภัตตาคารที่ตั้งอยู่ในย่านการค้าอันคึกคักของเมืองจุยเซียน

บนชั้นสูงสุด

การตกแต่งภายในหรูหราโอ่อ่า ผู้ที่สามารถเข้ามาใช้จ่ายในสถานที่แห่งนี้ได้ แทบทั้งหมดล้วนเป็นคนจากขุมกำลังชั้นนำของเมืองจุยเซียน

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส กลิ่นหอมฉุยเตะจมูก

"นั่งลงสิ!"

เมื่อซูเฉินเอ่ยปาก ซูเกิ่งก็ทำความเคารพหนึ่งครั้ง ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงด้านข้างซูเฉินอย่างระมัดระวัง

"เล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่เจ้าเข้าสู่ประตูสวรรค์จนถึงตอนนี้ให้ข้าฟังหน่อย เอาแต่เนื้อหาสาระสำคัญก็พอ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเกิ่งก็รีบลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ก็ถูกซูเฉินกดไหล่ให้นั่งลง "นั่งพูดไปเถอะ"

ซูเกิ่งพยักหน้ารับ เขาใช้เวลาเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด

"หลังจากเข้าสู่ประตูสวรรค์มา ช่วงแรกทุกอย่างก็ดูเป็นปกติขอรับ แต่พอใกล้จะเข้าสู่ดินแดนเซียน ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น มันคล้ายกับค่ายกลส่งตัวของโลกสวรรค์เร้นลับทำงานผิดพลาดจนเกิดรอยแยกมิติ"

"โชคดีที่มีของวิเศษที่ท่านบรรพชนเคยมอบให้ ข้าถึงรอดชีวิตมาได้ หากถูกดูดกลืนเข้าไปในนั้นล่ะก็ คงไม่อาจล่วงรู้ชะตากรรมได้เลย"

"แต่ถึงกระนั้น ข้าก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย แต่โชคดีที่ได้นายท่านผู้เฒ่าตระกูลจ้าว..."

ซูเกิ่งพูดพลางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตนเองตลอดหลายปีที่ผ่านมาอย่างละเอียด

ซูเฉินฟังแล้วก็พยักหน้า ดวงตาหรี่แคบลง

เจอเข้ากับสถานการณ์เดียวกันจริงๆ ด้วย

"หลายปีมานี้จำนวนผู้ที่เหินฟ้าขึ้นสู่ดินแดนเซียนน้อยลงบ้างหรือไม่"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ซูเกิ่งก็พยักหน้าตอบ "ไม่ใช่แค่น้อยลงขอรับ แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีเลยก็ว่าได้ แต่ข้าเคยได้ยินมาว่าก่อนหน้าข้าก็มีผู้ฝึกตนเหินฟ้าขึ้นมาอยู่หลายคน ทว่าสถานการณ์ก็ไม่ต่างจากข้าเท่าไหร่นัก พวกเขาทั้งหมดล้วนบาดเจ็บสาหัสหลังจากการเหินฟ้า"

"ข้าเดาว่าพวกเขาน่าจะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลซู แต่เนื่องจากข้ามีพลังจำกัด ประกอบกับดินแดนเซียนเต็มไปด้วยอันตราย ข้าจึงไม่กล้าผลีผลามออกตามหาพวกเขารอบทิศ"

ความโหดร้ายและกฎแห่งปลาใหญ่กินปลาเล็กในดินแดนเซียนนั้น รุนแรงยิ่งกว่าโลกสวรรค์เร้นลับเสียอีก ด้วยพลังระดับเซียนปฐพีของเขา หากไปเจอเข้ากับยอดฝีมือ ก็คงไม่ต่างอะไรกับมดปลวก

ดังนั้นซูเกิ่งจึงทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในเมืองจุยเซียนเพื่อบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบๆ

ซูเฉินรับฟังแล้วก็เงียบไป ผ่านไปหลายวินาที เขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นว่า

"วางใจเถอะ ในเมื่อข้ามาถึงดินแดนเซียนแล้ว ต่อจากนี้ไป คนของตระกูลซูจะไม่มีวันถูกรังแกอีกเป็นอันขาด"

"ตระกูลซูของข้าจะค่อยๆ เติบโตจากจุดต่ำสุด และก้าวขึ้นเป็นขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนเซียน เฉกเช่นเดียวกับที่เคยทำสำเร็จในโลกสวรรค์เร้นลับ จะไม่มีผู้ใดมาหยุดยั้งพวกเราได้"

[จบแล้ว]