บทที่ 160 - จัดส่งโลงศพถึงหน้าบ้านตระกูลซ่างกวน

บทที่ 160 - จัดส่งโลงศพถึงหน้าบ้านตระกูลซ่างกวน

"ปุๆๆๆๆ!"

ร่างของผู้เฒ่าฉินถูกแสงเทวะทำลายล้างนับร้อยเส้นทะลวงร่างจนพรุนในชั่วพริบตา

แสงเทวะทำลายล้างยังคงพุ่งทะยานต่อไปโดยไม่ลดละความแรง จนเจาะกำแพงชั้นเก้าของสมาคมการค้าอวิ๋นหลัวให้กลายเป็นรูพรุนโปร่งแสงไปแถบใหญ่

ถ้าหากโครงสร้างอาคารไม่ได้ทนทานและมีค่ายกลคอยหนุนเสริมล่ะก็ เกรงว่าตึกทั้งหลังคงถล่มลงมาตรงนั้นแล้ว

วิญญาณของผู้เฒ่าฉินเพิ่งจะลอยหลุดออกจากร่าง ก็ถูกหลินอี้สาดแสงเทวะทำลายล้างซ้ำจนวิญญาณแตกดับไปในทันที

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา

"ตายแล้ว! เขาใช้พลังแค่ระดับเซียนสวรรค์ ข้ามระดับไปสอยยอดฝีมือเซียนทองคำขั้นสองร่วงในวิเดียวเนี่ยนะ!"

"การโจมตีเมื่อกี้มันคือวิชาบ้าอะไรกัน พริบตาเดียวสาดออกมาเป็นร้อยเส้น แถมแต่ละเส้นยังมีพลังทำลายล้างเทียบเท่าการโจมตีของเซียนทองคำเลยนะโว้ย!"

"ฆ่าเซียนทองคำไปคนนึง คราวนี้พวกเขาได้เป็นศัตรูคู่อาฆาตกับตระกูลซ่างกวนแบบผีไม่เผาเงาไม่เหยียบแน่!"

ซ่างกวนชิงอวี่พอเห็นผู้พิทักษ์มรรคาของตัวเองตายอนาถ ร่างกายก็สั่นเทิ้มจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

เขาแสดงสีหน้าหวาดผวาแต่ยังคงปากดีแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ "พวกแกขวัญกล้าเทียมฟ้ามาจากไหน ถึงกล้าลงมือกับคนของตระกูลซ่างกวน ตระกูลซ่างกวนของข้าไม่มีวันปล่อยพวกแกเอาไว้แน่!"

จางหยวนหัวเราะเยาะ "ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ เป็นเจ้าเองที่ไม่ฟัง งั้นข้าคงต้องส่งเคราะห์ให้ตระกูลซ่างกวนของเจ้า กลายเป็นตระกูลขึ้นโลงศพแบบถาวรซะแล้วล่ะ!"

หลินอี้เอ่ยถาม "ซือจุน จะให้ข้าฆ่าไอ้สวะนี่ทิ้งเลยไหมขอรับ"

จางหยวนตอบ "ไม่ต้องรีบ หักขามันทั้งสี่ท่อนแล้วจับตัวมันไว้ก่อน ให้มันเบิกตาดูตระกูลซ่างกวนล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาเลย!"

หลินอี้พอได้ยินแบบนั้นก็ตาเป็นประกายทันที

เรื่องหักแขนหักขาชาวบ้านเนี่ย มันคืองานถนัดของเขาเลยนะ!

เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาซ่างกวนชิงอวี่ทีละก้าว

ซ่างกวนชิงอวี่หน้าถอดสี ตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แกกล้าดียังไง"

ลูกน้องของซ่างกวนชิงอวี่อีกหลายคนกัดฟันทำใจดีสู้เสือพุ่งเข้ามาขวาง

หลินอี้สาดแสงเทวะทำลายล้างออกไปส่งเดชสองสามเส้น ลูกน้องพวกนั้นก็โดนซัดดับอนาถไปหมด

จากนั้นท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของซ่างกวนชิงอวี่ แขนขาทั้งสี่ข้างของเขาก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด

คนรอบข้างพอเห็นฉากโหดดุเดือดแบบนี้ ต่างก็เผลอหดคอถอยกรูดกันไปตามๆ กัน

เซี่ยเฟยเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้จากความช็อก นางรีบเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

"นายท่านเจ้าคะ ตระกูลซ่างกวนมียอดฝีมือระดับเซียนทองคำอยู่ถึงเจ็ดแปดคนเชียวนะเจ้าคะ แถมผู้นำตระกูลซ่างกวนอวิ๋นซานยังเป็นถึงเซียนทองคำขั้นแปด นายท่านอย่าเพิ่งเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือเลย รีบหนีออกจากเมืองตอนนี้เถอะเจ้าค่ะ!"

จางหยวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ก็แค่เซียนทองคำขั้นแปด ในสายตาข้าพวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกหรอก!"

เขาเหลือบมองกำแพงที่เป็นรูโหว่แล้วพูดต่อ "ค่าซ่อมกำแพงนี่ข้าจ่ายเอง เอาไปรวมกับค่าของวิเศษเซียนทองคำพวกนี้เลยนะ รีบๆ คิดเงินมา ข้าจะได้รีบไปส่งโลงศพให้พวกมัน!"

เซี่ยเฟยเห็นว่าเตือนไปก็เปล่าประโยชน์ จึงได้แต่ลอบถอนหายใจ

นางรีบจัดการบรรจุหีบห่อของทั้งหมดให้เสร็จสรรพ

"สินค้าทั้งหมดรวมมูลค่าหนึ่งพันห้าร้อยหกสิบล้านผลึกเซียนระดับต่ำเจ้าค่ะ! ส่วนค่าซ่อมกำแพงข้าน้อยยกให้ ถือเป็นส่วนลดพิเศษให้นายท่านก็แล้วกันเจ้าค่ะ!"

จางหยวนงัดแหวนมิติวงใหม่ออกมาอย่างป๋า ภายในนั้นบรรจุผลึกเซียนระดับต่ำจำนวนหนึ่งพันหกร้อยแปดสิบแปดล้านแปดแสนแปดหมื่นแปดพันก้อนถ้วน

"ในเมื่อข้าบอกว่าจะจ่ายค่าซ่อม ข้าก็ต้องจ่ายสิ!"

เซี่ยเฟยนำแหวนมิติไปตรวจสอบ แล้วก็ต้องช็อกกับความเปย์หนักของจางหยวนอีกครั้ง

นางส่งมอบของวิเศษระดับเซียนทองคำทั้งหมดให้กับจางหยวน

จู่ๆ จางหยวนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาล้วงเอารายการสิ่งของแผ่นหนึ่งออกมาแล้วพูดว่า "ด้วยเครือข่ายของสมาคมการค้าอวิ๋นหลัว น่าจะพอช่วยข้าตามหาของพวกนี้ได้ใช่ไหม"

เซี่ยเฟยรับใบรายการไปกวาดตามอง ก็พบว่าสิ่งที่ระบุไว้ล้วนเป็นวัสดุสำหรับสร้างหุ่นเชิดระดับเซียนทองคำและเซียนสวรรค์ทั้งสิ้น

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย "วัสดุพวกนี้ค่อนข้างหายากมาก ต่อให้เป็นสมาคมการค้าอวิ๋นหลัว เกรงว่าคงต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าจะรวบรวมได้ครบเจ้าค่ะ!"

จางหยวนโยนแหวนมิติไปให้อีกวง "ในนี้มีผลึกเซียนระดับต่ำอีกสามพันล้าน ถือเป็นค่ามัดจำในการหาของ เจ้าช่วยรายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักงานใหญ่ของสมาคมการค้าอวิ๋นหลัว ให้พวกเขาช่วยข้าตามหาของพวกนี้ด้วยนะ!"

เงินง้างได้ทุกอย่าง

ด้วยเงินมัดจำสูงถึงสามพันล้านผลึกเซียน สำนักงานใหญ่ของสมาคมการค้าอวิ๋นหลัวย่อมต้องให้ความสำคัญกับบิ๊กดีลนี้อย่างแน่นอน

เซี่ยเฟยพอเห็นจางหยวนฟาดเงินก้อนโตออกมาอีกแล้ว สีหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

จากนั้นนางก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ "มีเงินมัดจำก้อนโตขนาดนี้ ทางสำนักงานใหญ่ย่อมไม่มีปัญหาแน่นอนเจ้าค่ะ ข้าน้อยรับรองว่าจะรีบรวบรวมวัสดุทั้งหมดมาให้นายท่านให้เร็วที่สุดเจ้าค่ะ!"

จางหยวนพยักหน้าแล้วกล่าวเสริม "นอกจากนี้ ข้ายังต้องการพวกของวิเศษแบบใช้แล้วทิ้งกับพวกยันต์ด้วยนะ ยิ่งระดับสูงยิ่งดี ข้าไม่ติดเรื่องเงิน!"

เซี่ยเฟยจดจำรายละเอียดทั้งหมดไว้ในใจ และเตรียมตัวจะส่งข้อความรายงานไปยังสำนักงานใหญ่ทันที

จางหยวนเอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะ ไปจัดส่งโลงศพให้ตระกูลซ่างกวนกัน!"

ซ่างกวนชิงอวี่ที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ถูกหลินอี้ใช้พลังหิ้วปีกให้ลอยขึ้นมากลางอากาศ

จางหยวนถือโอกาสถามทางไปร้านขายโลงศพจากเซี่ยเฟยซะเลย

เซี่ยเฟยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้บอกทิศทางให้

กลุ่มของจางหยวนขี้เกียจเดินลงบันได จึงพากันเหาะออกไปทางรูกำแพงที่พังโหว่นั่นแหละ

"แวะไปซื้อโลงศพสักสองสามใบก่อน ในเมื่อบอกว่าจะส่งโลงศพให้ ก็ต้องทำตามที่พูดสิ!"

บรรดาลูกค้าที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ ถึงกับใจเต้นระทึกกันไปตามๆ กัน

"พวกเขาจะบุกไปถล่มตระกูลซ่างกวนจริงๆ รึเนี่ย"

"นี่มันจะบ้าบิ่นเกินไปแล้ว! แค่ระดับเซียนสวรรค์ไม่กี่คน กล้าบุกไปหาเรื่องดงเซียนทองคำถึงที่เลยรึ"

"ต่อให้ไม่นับเรื่องค่ายกลพิทักษ์ตระกูล แค่ยอดฝีมือเซียนทองคำระดับสูงพวกนั้น พวกเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว! เซียนทองคำขั้นสองกับขั้นแปด พลังมันห่างกันคนละชั้นเลยนะโว้ย!"

...

ณ คฤหาสน์ตระกูลซ่างกวน

"นายท่าน! แย่แล้วขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ป้ายวิญญาณของผู้เฒ่าฉินแตกสลายไปแล้ว เกรงว่าคุณชายใหญ่คงตกอยู่ในอันตรายแล้วขอรับ!"

ทาสรับใช้ชราคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยความตื่นตระหนก

"อะไรนะ"

ซ่างกวนอวิ๋นซานผู้เป็นผู้นำตระกูลทั้งโกรธทั้งตกใจ

ซ่างกวนชิงอวี่คือลูกชายเพียงคนเดียวของเขา

ในอาณาเขตของเมืองเจิ้งหยาง ใครมันจะกล้าดีมาแตะต้องลูกชายเขากัน

ทาสรับใช้ชรารีบรายงานต่อ "โชคดีที่ป้ายวิญญาณของคุณชายใหญ่ยังอยู่ดีขอรับ ตอนนี้คุณชายใหญ่น่าจะยังปลอดภัยดีขอรับ!"

ซ่างกวนอวิ๋นซานถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"หรือว่าจะเป็นฝีมือของพวกตระกูลหวงฝู่ หรือตระกูลจ่างซุน ฮึ่ม ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ถ้ากล้าทำให้ลูกชายข้ามีรอยขีดข่วนแม้แต่เส้นขนเดียวล่ะก็ ข้าจะฆ่าล้างโคตรมันให้หมด!"

ตู้ม!

ระหว่างที่ซ่างกวนอวิ๋นซานกำลังเดือดปุดๆ จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

เขารีบแผ่สัมผัสเทวะออกไปตรวจสอบทันที

ก็เห็นโลงศพหลายใบพุ่งแหวกอากาศลงมา ปักฉึกเข้าที่พื้นหน้าประตูใหญ่ของตระกูลซ่างกวน

และเมื่อกวาดสัมผัสเทวะขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาก็เห็นสภาพลูกชายที่โดนหักแขนหักขาจนกลายเป็นไอ้ด้วน

"ไอ้เด็กจองหอง กล้าทำขนาดนี้เลยรึ!"

ซ่างกวนอวิ๋นซานโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า ร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในพริบตา

ยอดฝีมือตระกูลซ่างกวนคนอื่นๆ พอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ต่างก็พากันเหาะตามมาประกบอยู่ด้านหลังซ่างกวนอวิ๋นซาน

สายตาอันเยือกเย็นอำมหิตหลายสิบคู่ จับจ้องไปที่กลุ่มของจางหยวน

ซ่างกวนชิงอวี่ร้องโหยหวน "ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย!"

ซ่างกวนอวิ๋นซานปลอบลูกชาย "ลูกเอ๋ยไม่ต้องกลัว พ่ออยู่นี่แล้ว!"

พูดจบเขาก็หันไปจ้องหน้าพวกจางหยวนด้วยสายตาดุดัน

"พวกแกเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาลงมือกับคนของตระกูลซ่างกวนของข้า สงสัยคงจะเบื่อชีวิตแล้วสินะ"

จางหยวนเอามือไพล่หลัง หัวเราะเบาๆ "ดูท่าพ่อเป็นยังไงลูกก็เป็นอย่างนั้นเลยนะเนี่ย ปากดีไม่เจียมตัวเหมือนกันเด๊ะ!"

ซ่างกวนอวิ๋นซานแทบจะระเบิดอารมณ์ แต่พอเห็นลูกชายยังอยู่ในกำมือศัตรู จึงพยายามระงับโทสะเอาไว้ก่อน

"ปล่อยลูกชายข้ามาก่อน แล้วพวกเราค่อยมาคุยกันดีๆ ไม่อย่างนั้นต่อให้พวกแกมุดลงดินหรือบินขึ้นฟ้า ตระกูลซ่างกวนก็ไม่มีวันปล่อยพวกแกไปแน่!"

[จบแล้ว]