บทที่ 5 - พายุปราณกระบี่กวาดล้างศัตรู

บทที่ 5 - พายุปราณกระบี่กวาดล้างศัตรู

เย่ว์ซูอิ่งพูดด้วยความเขินอาย "ฟ้ามืดแล้ว พวกเราแยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ!"

แม้ว่าทั้งสองจะแต่งงานกันแล้วแต่เนื่องจากเย่ว์ซูอิ่งยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้

ดังนั้นพวกเขาจึงยังคงแยกห้องนอนกันอยู่

ก่อนหน้านี้จางหยวนเป็นแค่มดปลวกขั้นรวบรวมลมปราณจึงไม่มีอำนาจจะไปโต้แย้งอะไรได้

แต่ตอนนี้เขามีทั้งกระบี่และโล่ป้องกัน ความกล้าหาญของเขาก็มีมากขึ้นเป็นธรรมดา

ความคิดเจ้าเล่ห์เริ่มผุดขึ้นมาในหัว

"เราเป็นสามีภรรยากันนะ การแยกห้องนอนมันจะดูไม่งามหรือเปล่า?"

เมื่อเย่ว์ซูอิ่งได้ยินเช่นนั้นสายตาของนางก็เริ่มหลบเลี่ยงพร้อมกับพูดตะกุกตะกักว่า "ข้า... ข้ายังไม่พร้อม ท่านพี่โปรดให้เวลาข้าสักหน่อยเถอะ เอาไว้... เอาไว้จัดการศัตรูตัวฉกาจได้แล้วเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันดีไหม!"

จางหยวนมองท่าทีลุกลนของนางแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ดูเหมือนว่าความเย็นชาที่แสดงออกต่อหน้าคนอื่นจะเป็นแค่การแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือเท่านั้นเอง

ตัวตนจริงๆ ของนางก็ไม่ได้แตกต่างจากหญิงสาวธรรมดาทั่วไปเลยสักนิด

"ตกลง งั้นไว้จัดการศัตรูเสร็จแล้วพวกเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กัน!"

เขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรนัก

ยังไงซะก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว วันหน้ายังมีโอกาสอีกเยอะแยะ

"ฮูหยินรีบพักผ่อนเถอะ ท่านไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมานานแล้วนะ!"

แม้ว่าผู้ที่บรรลุขั้นแก่นทองคำจะไม่จำเป็นต้องนอนหลับมากนักแต่เย่ว์ซูอิ่งต้องทนทุกข์กับความหวาดระแวงมาหลายวันจนสภาพจิตใจใกล้จะพังทลายเต็มทีแล้ว

ถ้านางไม่พักผ่อนนางจะต้องรับไม่ไหวอย่างแน่นอน

เย่ว์ซูอิ่งครางตอบรับเบาๆ แล้วรีบวิ่งหนีกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

เนื่องจากความหนักอึ้งในใจได้ถูกยกออกไปแล้ว

คืนนี้นางจึงนอนหลับได้อย่างสนิทใจและปลอดภัยที่สุด

จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลอยโด่งขึ้นกลางหัวนางถึงได้ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

เย่ว์ซูอิ่งรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อคิดว่าความสบายใจนี้มาจากสามีของนาง

หัวใจของนางก็เกิดความรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

"ดูเหมือนการมีสามีแบบนี้ให้พึ่งพาก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันนะเนี่ย!"

ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จู่ๆ ใบหน้าของนางก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และแล้วก็มาถึงวันที่สำนักโลหิตสังหารประกาศว่าจะมาเหยียบสำนักกระบี่จันทราให้ราบเป็นหน้ากลอง

ทุกคนในสำนักกระบี่จันทราที่ยังคงอยู่ต่างก็เตรียมพร้อมรับมือราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

จนกระทั่งร่างของเย่ว์ซูอิ่งและจางหยวนปรากฏตัวขึ้น

ทุกคนต่างก็ทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง

เย่ว์ซูอิ่งโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องมากพิธีและพูดขึ้นว่า "พวกเจ้าไม่ต้องตึงเครียดกันขนาดนั้น ข้ามีแผนรับมือศัตรูเรียบร้อยแล้ว ลำพังแค่สำนักโลหิตสังหารไม่มีทางทำอะไรสำนักกระบี่จันทราของเราได้หรอก!"

เหล่าบรรดาศิษย์และผู้อาวุโสต่างก็มีสีหน้าแตกต่างกันไปและเริ่มกระซิบกระซาบกัน

"ท่านเจ้าสำนักคงจะพูดเพื่อปลอบใจพวกเราใช่ไหม? นั่นเป็นถึงขุมกำลังที่มีสัตว์ประหลาดเฒ่าขั้นวิญญาณก่อกำเนิดถึงสองคนเลยนะ ต่อให้ปรมาจารย์ของเรายังอยู่ก็ยังไม่กล้าไปตอแยกับพวกมันง่ายๆ เลย!"

"พวกผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำก็พากันหนีไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ท่านเจ้าสำนักที่เป็นขั้นแก่นทองคำเพียงคนเดียว ข้ายังมองไม่ออกเลยว่าพวกเราจะเอาชนะพวกมันได้ยังไง!"

"หรือว่าท่านเจ้าสำนักจะไปขอความช่วยเหลือจากยอดฝีมือภายนอกมาได้?"

ภายในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าเย่ว์ซูอิ่งจะมีวิธีผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้จริงๆ

และในตอนนั้นเอง

เสียงหัวเราะประหลาดก็ดังก้องมาจากสุดขอบฟ้า

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เย่ว์ซูอิ่ง ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับไมตรีจากข้าดีๆ วันนี้ข้าก็จะบดขยี้สำนักกระบี่จันทราของเจ้าและจับตัวเจ้ามาสั่งสอนให้หลาบจำเสียที!"

เสียงนั้นดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกังวานอยู่ในหูของทุกคน

คนที่มีพลังอ่อนแอกว่าถึงกับเลือดลมตีกลับและแทบจะหยุดหายใจไปชั่วขณะ

บรรดาศิษย์และผู้อาวุโสต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

"นี่แหละคือพลังอำนาจของผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณก่อกำเนิด! แค่ส่งเสียงออกมาก็สามารถข่มขวัญผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานได้แล้ว!"

"ด้วยพลังของพวกเราที่อยู่แค่ขั้นสร้างรากฐานและขั้นรวบรวมลมปราณ แทบไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอาชีวิตไปแลกเลยด้วยซ้ำ!"

เมฆสีเลือดขนาดมหึมาม้วนตัวเข้ามาใกล้ลงมาอย่างรวดเร็ว

และบนเมฆสีเลือดนั้นก็มีร่างของผู้คนยืนอยู่มากมาย

ทุกคนสวมชุดคลุมสีเลือดและแผ่กลิ่นอายอันแสนโหดเหี้ยมอำมหิตออกมา

เย่ว์ซูอิ่งกวาดสัมผัสวิญญาณออกไปตรวจสอบ

นางพบว่าในกลุ่มคนที่มานั้นมีผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณก่อกำเนิดหนึ่งคน ขั้นแก่นทองคำสิบกว่าคน

ส่วนที่เหลือล้วนเป็นผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน

"เจ้าสำนักโลหิตสังหารซึ่งเป็นขั้นวิญญาณก่อกำเนิดมาเพียงคนเดียวงั้นหรือ?"

เย่ว์ซูอิ่งครุ่นคิดและเดาว่าสำนักโลหิตสังหารคงจะรู้ข่าวเรื่องที่ยอดฝีมือขั้นแก่นทองคำทั้งหมดของสำนักกระบี่จันทราพากันหลบหนีไปแล้วอย่างแน่นอน

พวกมันเลยคิดว่าการส่งคนมาแค่นี้ก็เพียงพอที่จะยึดครองสำนักกระบี่จันทราได้แล้ว

ผู้นำกลุ่มคือเจ้าสำนักโลหิตสังหารซึ่งเป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม

มันยิ้มเยาะอย่างชั่วร้ายพร้อมกับมองเย่ว์ซูอิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า

"จิ๊จิ๊จิ๊ ช่างเป็นสาวงามที่น่าทะนุถนอมเสียจริง! เจ้าคิดว่าการหาใครสักคนมาแต่งงานด้วยจะทำให้ข้าเลิกล้มความตั้งใจที่จะครอบครองเจ้างั้นหรือ?"

"เจ้าไม่รู้หรือไงว่าสำหรับข้าแล้ว การได้แม่ม่ายหรือภรรยาคนอื่นมาครอบครองมันยิ่งเพิ่มอรรถรสให้ข้าเข้าไปอีก!"

เย่ว์ซูอิ่งมีสีหน้าเย็นชา แววตาของนางแสดงออกถึงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

จางหยวนเองก็หรี่ตาลงเช่นกัน

ไอ้หมอนี่ดันมีรสนิยมชอบภรรยาชาวบ้านซะด้วย!

"เจ้าคิดจะแย่งชิงฮูหยินของข้า เจ้าเคยถามข้าหรือยัง?"

เสียงเรียบๆ ของจางหยวนดังก้องไปทั่วเหนือน่านฟ้าของสำนักกระบี่จันทรา

สายตาอันเย็นเยียบของเจ้าสำนักโลหิตสังหารจับจ้องไปที่เขาทันที

หลังจากนั้นมันก็เหมือนกับได้ยินเรื่องตลกขบขันระดับโลกและระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็แค่มดปลวกขั้นรวบรวมลมปราณ! ใครให้ความกล้าเจ้ามาปากดีต่อหน้าข้ากันฮะ?"

คนของสำนักโลหิตสังหารต่างก็พากันหัวเราะเยาะออกมาเช่นกัน

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้ไก่อ่อนขั้นรวบรวมลมปราณกล้าทำตัวโอหังขนาดนี้เชียวหรือ!"

"ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริงๆ! แกคิดว่าโชคดีเกาะชายกระโปรงเจ้าสำนักกระบี่จันทราได้แล้วจะกลายเป็นคนใหญ่คนโตได้งั้นหรือ?"

"ท่านเจ้าสำนัก! ข้าน้อยมีแผนดีๆ ขอรับ เดี๋ยวพอถึงเวลาท่านก็ย่ำยีเจ้าสำนักกระบี่จันทราต่อหน้าต่อตาไอ้หมอนี่ไปเลย ให้มันได้ลิ้มรสความรู้สึกของการเป็นสามีที่ไร้น้ำยาไปเสีย!"

เจ้าสำนักโลหิตสังหารรู้สึกพึงพอใจกับข้อเสนอของลูกน้องคนนี้มาก

"ดี ดี ดีมาก! ไอเดียของเจ้าเข้าท่าดีนี่ เดี๋ยวพอข้าเสร็จกิจแล้วเจ้าก็มาต่อคิวรับช่วงต่อได้เลย!"

ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำของสำนักโลหิตสังหารคนนั้นถึงกับดีใจจนเนื้อเต้น

สีหน้าของเย่ว์ซูอิ่งมืดทะมึนลงจนถึงขีดสุด คำพูดของคนพวกนี้ช่างหยาบคายและโสมมเหลือเกิน!

"ฮูหยินอย่าไปใส่ใจกับคำพูดของคนตายเลย! คอยดูข้าสับพวกมันเป็นชิ้นๆ แทนท่านเอง!"

เจตนาฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาจากดวงตาของจางหยวน

โล่ป้องกันชั้นแล้วชั้นเล่าถูกกางออกเพื่อปกป้องร่างกายของเขาอย่างแน่นหนา

เพียงพริบตาเดียวเขาก็เสกโล่ซ้อนทับกันเป็นร้อยชั้นแล้ว

"หืม?"

พวกสำนักโลหิตสังหารที่กำลังหัวเราะเยาะจู่ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

"ทำไมของวิเศษป้องกันตัวของไอ้เด็กนี่ถึงสร้างโล่ป้องกันได้เป็นร้อยชั้นเลยวะ?"

"เดี๋ยวก่อน! ทำไมกระบี่จันทราเสี้ยวซึ่งเป็นของวิเศษประจำสำนักกระบี่จันทราถึงไปอยู่ในมือของมันได้!"

ความตกตะลึงเพิ่งจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกมันก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังสนั่นขึ้นมาติดๆ กัน

ปราณกระบี่อันทรงพลังความยาวหลายร้อยเมตรพุ่งทะยานเข้าฟาดฟันพวกมันอย่างบ้าคลั่ง

"อะไรกัน! แย่แล้ว!"

ยอดฝีมือทุกคนรวมถึงเจ้าสำนักโลหิตสังหารต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างหวาดผวา

เจ้าสำนักโลหิตสังหารตอบสนองอย่างรวดเร็ว มันรีบเรียกของวิเศษป้องกันตัวออกมาและสร้างโล่สีเลือดขึ้นมาขวางกั้นไว้เบื้องหน้า

"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!"

รอบตัวมันเต็มไปด้วยเสียงเนื้อและเลือดที่ถูกฉีกกระชาก

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว

จากนั้นละอองเลือดก็ระเบิดออกเป็นสาย

ยกเว้นเจ้าสำนักโลหิตสังหารแล้ว ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองคำและขั้นสร้างรากฐานคนอื่นๆ ถูกปราณกระบี่สับจนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี!

รูม่านตาของเจ้าสำนักโลหิตสังหารหดเกร็ง

"บัดซบเอ๊ย! กระบี่จันทราเสี้ยวต้องใช้เวลาตั้งหลายสิบปีกว่าจะรวบรวมปราณกระบี่ได้หนึ่งสายไม่ใช่หรือไง แล้วมันปล่อยออกมาสิบกว่าสายรวดเดียวได้ยังไงกัน!"

สำนักกระบี่จันทราก่อตั้งมาได้ไม่ถึงสามร้อยปีเลยด้วยซ้ำ

ต่อให้นับรวมเวลาทั้งหมดอย่างมากก็สะสมปราณกระบี่ได้แค่หกเจ็ดสายเท่านั้น

และนั่นคือในกรณีที่ไม่เคยใช้งานมันเลยแม้แต่ครั้งเดียวด้วยนะ

[จบแล้ว]