(ฟรี) บทที่ 330 - คุกเข่า

(ฟรี) บทที่ 330 - คุกเข่า

◉◉◉◉◉

เฟิงหลินขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ "ฉันยอมรับนะว่าฉันเดินเร็วไปหน่อย แต่เธอจู่ๆ ก็โผล่มาจากหัวมุม แถมยังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อีก เธอเองก็ผิดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ ถึงกล้ามาสั่งสอนฉัน" หลิวฟางชี้หน้าด่าเฟิงหลิน "แกคิดว่ารู้จักกับหวงข่ายแล้วจะเบ่งได้งั้นสิ"

"ใช่แล้วล่ะ จะทำไมเหรอ"

เฟิงหลินหน้าบูดบึ้ง เขายังจำได้ดีว่าตอนกินข้าวด้วยกันเมื่อวาน ผู้หญิงคนนี้ขี้แอ็คแค่ไหน

แถมยังชอบทำหน้าทำตาดูถูกเขาอยู่ตลอดเวลาด้วย

"หึหึ ดี ดีมาก วันนี้ถ้าแกไม่คุกเข่าขอโทษฉันล่ะก็ ฉันจะยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่เดียวกับแกเลย"

หลิวฟางรีบควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาจางปั๋วทันที

ฐานะทางบ้านของหวงข่ายรวยกว่าจางปั๋วก็จริง แต่หวงข่ายกลับไม่ค่อยเป็นที่รักของคนในครอบครัวเท่าไหร่นัก

แม่ของเขาด่วนจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อของเขาก็แต่งงานใหม่กับผู้หญิงที่มีฐานะดีพอสมควร

แถมยังมีลูกชายด้วยกันอีกคน

ใครๆ ก็รู้ว่าทายาทสืบทอดกิจการตระกูลหวงในอนาคตก็คือน้องชายของหวงข่ายต่างหาก

ยิ่งไปกว่านั้น หยางซิงวั่ง ลูกชายของตระกูลเร้นกาย ก็สนิทสนมกับจางปั๋วมากกว่าด้วย

ตระกูลหยางนี่แหละคือผู้ทรงอิทธิพลตัวจริง

แม้แต่ตระกูลหวงก็ยังไม่กล้าไปตอแยด้วยเลย

"เธออย่าพูดแบบนี้สิ ฉันไม่อยากมีลูกหลานแบบเธอหรอกนะ"

เฟิงหลินตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"แกกำเริบเสิบสานนักนะ"

หลิวฟางโกรธจนลมออกหู เป็นแค่ลูกกระโล่แท้ๆ กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับเธอ

พอปลายสายรับโทรศัพท์ หลิวฟางก็รีบบีบน้ำตาร้องห่มร้องไห้ฟ้องทันที "จางปั๋ว นายรีบมาหาฉันหน่อยสิ ฉันโดนคนรังแก"

ส่วนจางปั๋วที่อยู่อีกด้านหนึ่ง กำลังเลี้ยงข้าวหวงข่ายอยู่ เขาถูกเฟิงหลินทำให้กลัวจนหัวหดของจริง

คนใหญ่คนโตระดับนั้น การจะกวาดล้างตระกูลของเขามันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

ตอนนี้เขาได้แต่หวังพึ่งหวงข่ายให้ช่วยพูดขอร้องเฟิงหลินแทนเขา เพื่อกอบกู้วิกฤตชีวิตของตัวเอง

ตอนแรกเขากำลังนั่งอกสั่นขวัญแขวนด้วยความกลัว แต่พอได้ยินว่ามีคนมารังแกแฟนสาวของตัวเอง ไฟโทสะก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ไม่กล้ามีเรื่องกับเฟิงหลิน แล้วแกคิดว่าฉันจะไม่กล้ามีเรื่องกับแกงั้นสิ

"คุณชายหวง มีคนมารังแกแฟนผม ผมขอตัวไปดูหน่อยนะครับ"

จางปั๋วลุกขึ้นยืนแล้วบอกกล่าว

"ยังไงก็กินอิ่มพอดี งั้นฉันไปเป็นเพื่อนนายแล้วกัน"

หวงข่ายเอ่ยปากอาสา

……

"หึหึ แกรอรับกรรมได้เลย แน่จริงก็อย่าหนีไปไหนล่ะ"

หลิวฟางชี้หน้าขู่เฟิงหลิน "ก็แค่ลูกกระโล่คนหนึ่ง คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง"

"อย่าอารมณ์เสียไปเลย ไม่เห็นต้องไปถือสาคนพรรค์นี้เลย พวกเราไปกันเถอะ"

เพื่อนสาวดัดผมหยิกของหลิวฟางเห็นว่าเฟิงหลินหน้าตาหล่อเหลาเอาการ ก็ไม่อยากจะเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก

"ไม่ได้ วันนี้ฉันต้องสั่งสอนมันให้รู้สำนึกให้ได้"

เดิมทีฐานะทางบ้านของหลิวฟางก็จัดว่าร่ำรวยอยู่แล้ว ยิ่งพอได้เป็นแฟนกับจางปั๋ว ใครต่อใครก็ต้องเกรงอกเกรงใจเธอทั้งนั้น

กะอีแค่ลูกกระโล่คนหนึ่ง ริอ่านจะมาลองดีกับเธองั้นเหรอ

เฟิงหลินเดินเอื่อยๆ กลับเข้าไปหาพนักงานในร้านขายยา แล้วยิ้มให้ "สมุนไพรที่ผมซื้อไปเมื่อกี้ รบกวนจัดให้ผมอีกชุดหนึ่งนะครับ"

"อ้อ ได้ค่ะ"

พนักงานร้านขายยาพยักหน้ารับ

เธอรีบจัดเตรียมยาสมุนไพรตามที่เฟิงหลินสั่งไว้เมื่อครู่ นำมาห่อให้เรียบร้อยแล้ววางไว้บนโต๊ะ

เฟิงหลินยังไม่รีบจ่ายเงิน เขายิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "วางไว้ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวมีคนมาจ่ายให้"

หลิวฟางปรายตามองเฟิงหลินอย่างเหยียดหยาม "ใครจะมาจ่ายให้แกฮะ อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนน่ะ"

"ถูกต้อง"

เฟิงหลินพยักหน้ารับ

"ไอ้สวะเอ๊ย ฉันอยากจะรอดูนักว่าแกจะปากเก่งไปได้อีกนานแค่ไหน"

หลิวฟางแทบจะอดใจรอเห็นภาพเฟิงหลินคุกเข่าร้องขอชีวิตไม่ไหวแล้ว

ในตอนนั้นเอง หลิวฟางก็ได้ยินเสียงเบรกของรถยนต์

เธอรีบชะเง้อมองออกไป ก็เห็นว่าเป็นรถเบนซ์ของจางปั๋วจริงๆ แต่คนที่มาด้วยกลับมีหวงข่ายติดสอยห้อยตามมาอีกคน

หลิวฟางหันขวับกลับมาตวัดสายตาเย็นชาใส่เฟิงหลิน

ที่แท้มันก็รู้ตัวอยู่แล้วสินะ ว่าหวงข่ายอยู่กับจางปั๋ว

มิน่าล่ะถึงได้ดูชิลขนาดนี้ เพราะรู้ว่าตอนที่จางปั๋วจะสั่งสอนมัน หวงข่ายต้องออกหน้าช่วยพูดขอร้องให้แน่ๆ

"เสี่ยวฟาง ใครบังอาจมารังแกเธอ"

จางปั๋วตะโกนถามมาแต่ไกลพร้อมกับวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

หลิวฟางรีบพุ่งเข้าไปดักหน้าจางปั๋วไว้ ไม่ยอมให้เขาเผชิญหน้ากับเฟิงหลินทันที เธอต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังก่อย

"คนที่รังแกฉันคือลูกกระโล่ของหวงข่ายนี่แหละ"

หลิวฟางชี้หน้าไปทางหวงข่ายที่เดินตามมาติดๆ

หวงข่ายทำหน้างุนงง เขาเป็นคนใจกว้าง คบเพื่อนไม่เคยแบ่งแยกคนรวยคนจน

แล้วก็ไม่เคยรับใครมาเป็นลูกกระโล่ด้วย

ส่วนจางปั๋วชำเลืองมองหวงข่ายแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกหวั่นวิตกขึ้นมา ดูท่าเรื่องนี้คงต้องปล่อยผ่านไปซะแล้ว

ตอนนี้เขายังต้องพึ่งพาหวงข่ายให้ช่วยพูดเข้าข้างตัวเองอยู่นี่นา

คนใหญ่คนโตที่น่าเกรงขามขนาดนั้น แค่บอดี้การ์ดสาวสวยคนเดียว ก็สามารถเด็ดหัวประมุขตระกูลเร้นกายในตำนานได้อย่างง่ายดาย

แล้วตัวเขาจะไปสู้หน้าอะไรกับคนระดับนั้นได้ล่ะ

"ฉันไม่เคยรับใครเป็นลูกกระโล่เลยนะ คนที่เธอพูดถึงคือใครกันแน่ ถ้าเป็นความผิดของเขาจริงๆ ฉันจะให้เขาขอโทษเธอเอง"

หวงข่ายดันแว่นตาขึ้นพลางอธิบาย

"มันต้องคุกเข่าขอโทษฉันเท่านั้น" หลิวฟางประกาศกร้าวเสียงเย็น

"ไม่ได้นะ"

จางปั๋วรีบร้องห้าม เขาคว้าแขนหลิวฟางมากระซิบ "ให้คุกเข่ามันเกินไปหน่อยนะ คุณชายหวงก็เป็นเพื่อนฉัน อย่าทำให้ฉันต้องเสียหน้าเลยน่า"

"นาย"

ในที่สุดหลิวฟางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเฟิงหลินถึงได้กล้าดีเดือดขนาดนี้ เธอสะบัดแขนจางปั๋วออกอย่างแรง ก่อนจะแผดเสียงด่า "ไอ้หน้าตัวเมีย เลิกกันเถอะ"

"อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยเลยน่า"

"ไสหัวไป เลิกกัน ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ นายน่ะมีคุณชายหยางหนุนหลังอยู่แท้ๆ ทำไมถึงต้องไปกลัวหวงข่ายด้วยฮะ"

หลิวฟางตวาดลั่น

หวงข่ายขมวดคิ้วแน่น คำพูดของหลิวฟางทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

จางปั๋วก็ได้แต่เหนื่อยใจ ใช่ คุณชายหยางหนุนหลังเขาอยู่ก็จริง แต่ฝั่งหวงข่ายดันมีคนหนุนหลังที่เจ๋งกว่าคุณชายหยางอีกตั้งหลายขุมนี่หว่า

ในขณะเดียวกัน เฟิงหลินที่รออยู่ในร้านขายยาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอก จึงเดินออกมาดู

ก็มาประจันหน้ากับกลุ่มคนที่กำลังยืนเถียงกันอยู่พอดี

"เฟิงหลิน"

พอหวงข่ายเห็นเฟิงหลินยืนอยู่ไกลๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ

พอจางปั๋วเห็นเฟิงหลิน เขาก็ค่อยๆ กระดึ๊บๆ เดินเข้าไปหา หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกอก

เขาอยากจะชะเง้อคอดูว่าในร้านขายยายังมีคนอื่นอยู่อีกไหม

ถ้าไม่มี ก็แปลว่า "ลูกกระโล่" ที่หลิวฟางพูดถึงก็คือเฟิงหลินคนนี้นี่เอง

ขืนเป็นอย่างนั้นจริงๆ ล่ะก็ ขำไม่ออกแน่

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เห็นอะไร หลิวฟางก็เป็นคนเฉลยให้เขาฟังซะก่อน "ไอ้หมอนี่แหละ คิดว่ารู้จักกับหวงข่ายแล้วจะกล้ามาด่าฉันงั้นเหรอ"

ซวยแล้วไง

พอได้ยินประโยคนี้ หัวใจของจางปั๋วก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

ตัวเขาเพิ่งจะไปหาเรื่องเฟิงหลินมาหมาดๆ นี่แฟนสาวก็ดันไปหาเรื่องเฟิงหลินซ้ำเข้าให้อีก

ถ้าคนเขาจะไม่เก็บความแค้นนี้ไว้ก็บ้าแล้ว

สมองของจางปั๋วประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดฝ่ามือตบหน้าหลิวฟางฉาดใหญ่ "ไสหัวไปเลยนะเว้ย เธอรู้ไหมว่าเขาน่ะเป็นใครฮะ"

พูดจบ จางปั๋วก็ตกใจกลัวจนต้องรีบวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฟิงหลิน แล้วคุกเข่าลงกับพื้นกลางถนนทันที

ก่อนหน้านี้เฟิงหลินบอกว่าจะไปวิหารไคซาน แต่ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ใครที่มีสมองคิดสักหน่อยก็คงเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"คุณชายเฟิง ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ ผมกับนังผู้หญิงคนนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่นิดเดียว"

จางปั๋วโขกศีรษะให้เฟิงหลินรัวๆ ไม่หยุด

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลิวฟางก็ถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แม้แต่เพื่อนสาวดัดผมหยิกของเธอก็ยังตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เธอรู้จักจางปั๋วดี หมอนี่น่ะเป็นลูกเศรษฐีตัวจริงเสียงจริง แถมยังมีหน้ามีตาในแวดวงลูกคนรวยด้วยกันอีกต่างหาก

แต่ตอนนี้กลับมานั่งคุกเข่าโขกหัวให้คนอื่นกลางถนนเนี่ยนะ

"จางปั๋ว นายบ้าไปแล้วเหรอ นายมีคุณชายหยางคอยหนุนหลังอยู่นะ ในมณฑลหวยตงนี้ใครกล้ารังแกนายบ้าง แล้วนายจะไปคุกเข่าให้มันทำไม"

หลิวฟางเดินเข้าไปฉุดแขนจางปั๋ว

"ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ"

จางปั๋วลุกขึ้นยืน แล้วถีบหลิวฟางกระเด็นออกไป "เธอจะไปรู้อะไรฮะ คุณชายหยางที่เธอพ่นชื่อออกมาน่ะ พ่อของมันยังนอนหยอดน้ำข้าวอยู่เลยเว้ย"

"อะ อะไรนะ"

หลิวฟางตกใจกลัวจนต้องถอยกรูด เธอรู้สึกได้ว่าขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยจนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น

พ่อของคุณชายหยางงั้นเหรอ

นั่นมันผู้นำตระกูลเร้นกายเลยไม่ใช่หรือไง

คนระดับบิ๊กเบิ้มขนาดนั้น หรือว่าจะเป็น...

[จบแล้ว]