ตอนที่ 12 จุดจบของพวกโจร Part 2

หลังจากนั้นพวกอัศวินก็สำรวจมาถึงห้องที่มีประตูไม้กั้นอยู่ อัศวินคนนึงก็เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู ทันใดนั้นก็มีดาบทะละประตูออกมา!!

“อ๊อก!!!”

มันเป็นกับดัก!! อีกด้านของประตูมีพวกโจรดักรอและแทงดาบทะลุไปเสียบอัศวินคนนั้น

“อ๊ากกกก…!!!”

“โอ๊ะ!! ไรอัน ถอยออกมาเร็ว!!”

อัศวินที่บาดเจ็บล่าถอยไปและการต่อสู้รอบใหม่ก็ได้เปิดฉากขึ้น

“โธ่เว๊ย ชั้นคงประมาทไปหน่อย นึกว่าพวกที่ดักซุ่มจะไม่เหลือแล้วนะเนี่ย แสงสว่างเอ๋ย จงช่วยรักษาบาดแผลของคนผู้นี้ด้วยเทอญ  [เวทรักษา]”

“ขอโทดที่ทำให้ต้องลำบากนะผู้กอง อา…..”

แสงสว่างห่อหุ้มร่างของอัศวินที่บาดเจ็บ จากนั้นแผลก็ค่อยๆดีขึ้น แผลที่ถูกดาบแทงค่อยๆสมานตัวและปิดลงพร้อมๆกับเลือดที่หยุดไหล ตอนนี้อัศวินคนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว….นี่คือเวทรักษาสินะ พึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะนี่ ระหว่างที่ผมกำลังชื่นชมผลของเวทรักษาอยู่นั้น ผลของการต่อสู้ก็จบลง

“โทดทีผู้กอง แฮ็กกิสเองก็ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้เมื่อกี้ รบกวนผู้กองช่วยรักษาให้หน่อยได้ไหม”

“เฮ้อ…ร่ายเวทติดๆกันแบบนี้มันเหนื่อยสุดๆไปเลยนะเนี่ย เฮ้ ถ้าข้าสลบไปนี่ นายช่วยมานำทีมแทนทีละกัน แสงสว่างเอ๋ย จงช่วยรักษาบาดแผลของคนผู้นี้ด้วยเทอญ  [เวทรักษา]!!”

“มันช่วยไม่ได้นี่นา ในเมื่อมีแต่ผู้กองที่ใช้ [เวทรักษา] ได้ ให้ตายเถอะ ถ้ามีคำภีเวทรักษาโผล่ออกมาขายในท้องตลาดบ้างคงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว”

“ไม่มีทางหรอก ในเมื่อทางศาสนจักรฮุบสัมปทานควบคุมเวทรักษาไปหมดแล้วนี่…”

หืมมม เหมือนจะได้ยินอะไรดีๆเข้าแฮะ พอเช็คแล้วผมสามารถเสกคำภีเวทรักษานี่ด้วยราคา 100,000DP แฮะ หายากจนราคาพอๆกับมังกรชั้นต่ำตัวนคงเลยหรือนี้แต่ที่สำคัญ ในเมื่อพวกอัศวินมันรักษาแผลกันเองได้แบบนี้ พวกโจรคงไม่มีโอกาสที่จะชนะแล้วหละ

“เอาหละ รักษาเสร็จแล้ว ทีนี้ก็ระวังกัน อย่าให้โดนซุ่มโจมตีกันอีกหละ”

“จะว่าไป ข้าเคยได้ยินว่า ดันเจี้ยน[ถ้ำธรรมดาๆ] นี่มันเล็กกว่านี้มากเลยไม่ใช่หรือยังไงกัน?”

“ผู้กอง มีพลั่วตกอยู่ที่พื้นด้วย ดูเหมือนว่าพวกโจรมันจะขุดขยายถ้ำกันเองนะครับ”

“หืมม? ปกติแล้วผนังของดันเจี้ยนมันจะซ่อมแซมตัวเองถ้าไปขุดมันเข้าไม่ใช่หรือไงกัน ทำไมพวกนั้นต้องทำอะไรไร้ประโยขน์แบบนี้ด้วยหละ?”

“ผมเองก็ไม่แน่ใจครับ แต่ว่า มีร่องรอยการขุดผนังอยู่จริงๆนะครับ”

ที่พวกนั้นพูดเรื่องผนังซ่อมแซมตัวเองนั่นจริงหรือป่าวนะ? ผมหันไปทำหน้าจะถาม'โรคุโกะ'

“ปกติแล้วรูที่ถูกขุดในดันเจี้ยนจะซ่อมแซมตัวเองเมื่อเวลาผ่านไปหนะนะ”

“คล้ายๆกับบาดแผลที่ซ่อมแซมตัวเองอะไรแบบนั้นหรอ?”

“ก็อะไรประมาณนั้นแหละ แค่มันไม่รู้สึกเจ็บเท่านั้นเอง”

“ประหลาดมาก พวกโจรนี่ทำอะไรแปลกๆ มันจะขุดผนังดันเจี้ยนกันไปทำไมนะ”

“เป็นไปได้ไหมครับผู้กอง ที่พวกโจรจะเป็นบอสของดันเจี้ยนนี้”

“ฮ่าๆๆ ข้าไม่เคยได้ยินอะไรประหลาดๆแบบนั้นมาก่อนเลยนะเนี่ย แต่ก็อาจจะเป็นไปได้นะ”

พวกอัศวินค่อยๆสำรวจดันเจี้ยนนี้ต่อจนมาถึงห้องสุดท้าย ที่พวกโจรดักซุ่มอยู่ 9 คนด้วยกันผมเปลี่ยนไปดูสถานการของพวกโจรที่ซุ่มอยุ่

“ดูเหมือนพวกนั้นจะมาถึงกันแล้วนะลูกพี่”

“เอาหละ เตรียมง้างธนูกันให้พร้อม เงียบๆกันด้วยหละ พอพวกนั้นเปิดประตูเมื่อไรก็ระดวงยิงใส่มันเลย!!”

“เข้าใจแล้วลูกพี่”

“พวกนั้นน่าจะอ่อนล้ากันมามากแล้ว กว่าจะมาถึงห้องนี้ได้ เรามาจบเรื่องนี้กันอย่างสบายๆกันดีกว่า”

จริงๆแล้วพวกอัศวินนั้นไร้รอยขีดข่วนเลยก็ว่าได้ ผมบอกได้เลยว่าพวกโจรนี่ชะตาขาดแล้วแหละ …..แอ๊ดดดด ประตูไม้ค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ทันทีที่หัวหน้าโจรโบกมือให้สัญญาณ ลูกธนูก็พุ่งไปยังช่องประตูที่เปิดออก เสียงลูกธนูกระทบเกราะดังสนั่นหวั่นไหว แต่กระนั้นมีดอกนึงที่โชคดีปักเข้าตรงช่องว่างที่หมวกเหล็กพอดี ลูกธนูเสียบทะลุหัวจนอัศวินคนผมมองเห็นเลขค่า DP ที่เด้งเพิ่มขึ้นมา อัศวินคนนั้นตายคาที่

“ริวอี้!! โธ่เว๊ย ไม่ไหว หมอนี่ไม่รอดแล้ว!!”

“ชิ…! เก็บได้คนเดียวเองเรอะ”

“เอาไงต่อลูกพี่!!”

“พวกแก เล็งที่ข้อต่อระหว่างชุดเกราะ!! ไปฆ่ามันกันเลย”

ทันทีที่อัศวินคนนึงสังเกตุเห็นหน้าของหัวหน้าโจร เขาก็ตะโกนออกมา

“เฮ๊ย แก…!! แกคือเจ้าอ๊วกแตกนี่หว่า!!”

“อย่ามาเรียกข้าด้วยชื่อนั้นเด็ดขาด!!”

“เหวอ!!”

หัวหน้าโจรโกรธจัด กระหน่ำฟันดาบเข้าใส่อัศวินคนนั้น พละกำลังของหัวหน้าโจรเหนือกว่ามาก แม้ดาบจะฟันไม่ทะลุเกราะแต่แรงกระแทกก็อัดบดร่างอัศวินกระเด็นเสียหลักไป หัวหน้าโจรอาศัยช่องว่างเสือกแทงดาบเข้าไปที่รอยต่อของเกราะ ผมมองเห็นเลขDP เด้งขึ้นมา หมอนี่ตายคาที่ไปอีก 1 ศพว่าแต่ ไอ้ชื่อ [เจ้าอ๊วกแตก] นั่นมันคืออะไรกันนะ?

“ไอ้หมอนี่ไง ที่เผลออ๊วกแตกใส่องหญิง”

“แกบังอาจทำกับริวอี้และ ไอจิน!!! ไอ้อ๊วกแตก ไอ้บัดซบ!!”

“ก็เมลอนที่กินไปมันบูดแล้วนี่หว่า มันไม่ใช่ความผิดของข้านะโว๊ยยยย!!!”

“นอกจากหมอนี่จะอ๊วกใส่องหญิงแล้ว แกยังลากคอพ่อครัวมาเชือดทิ้งต่อหน้าต่อตาองหญิงแล้วโยนความผิดให้เขาอีก!!”

“หุบปาก!! ไอ้พ่อครัวนั่นมันอิจฉาข้าต่างหากละเว๊ย ถ้าไม่ถูกมันกลั่นแกล้ง ป่านนี้ข้าได้แต่งงานกับองหญิงกลายเป็นราชาองค์ต่อไปแล้วเฟร้ย”

อา…ขอบใจมากนะพวกนาย อธิบายซะเข้าใจที่มาของฉายาหมอนี่แจ่มแจ้งแดงแจ๋เลย หลังจากที่สังหารอัศวินคนแรกไปด้วยความโกรธจัด หัวหน้าโจร ไล่ฟาดฟันต่อสู้กับพวกอัศวินอย่างบ้าคลั่ง สร้างบาดแผลให้กับพวกอัศวินไปอีกหลายคน แต่ก็ได้แค่นั้นแหละ สุดท้ายด้วยจำนวนและกลยุทธที่เหนือกว่า พวกอัศวินก็ค่อยๆล้อมกรอบหัวหน้าโจรไว้ได้หลังจากที่จัดการสังหารลูกน้องคนอื่นๆไปหมดเกลี้ยงแล้วหลังจากนั้น หัวหน้าโจรก็โดนดาบแทงทะลุท้องโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

“อ๊าก…โธ่เว๊ย..มาได้แค่นี้หรอวะเนี่ย......”

หัวหน้าโจรทรุดร่างลงไปกองกับพื้น นี่เป็นจุดจบของเจ้าอ๊วกแตกสินะอัศวินคนนึงเดินมาจิกผมยกหัวหน้าโจรให้ลอยขึ้นมา

“เฮ๊ย ไอ้อ๊วกแตก พรรคพวกแกที่เหลือไปอยู่ไหนกันหมดแล้ววะ!!”

“ชิ..ที่อยู่ในห้องนี้เป็นพวกสุดท้ายที่เหลืออยู่แล้วเว๊ย  อ้าวเฮ๊ย!! แล้วข้าไปบ้าบอกเอ็งไปทำไมวะเนี่ย….”

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของหัวหหน้าโจร หลังจากนั้นหมอนั่นก็กลายเป็น DP ที่เด้งขึ้นมาแทน

“เฮ้ นั่นมันแกนกลางดันเจี้ยนนีหว่า…พึ่งเคยเห็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย”

“พึ่งจะเคยเห็นดันเจี้ยนที่เล็กมากจนมีแค่ชั้นเดียวนะนี่”

อัศวินคนนึงชักดาบออกมาแล้วตรงมาหาแกนกลางของดันเจี้ยน

“เอาหละ….ทำลายแกนกลางเลยดีไหมนะ?”

ที่มา:https://my.dek-d.com/grit/writer/viewlongc.php?id=1472768&chapter=12