บทที่ 110 - ทำลายกฎ

บทที่ 110 - ทำลายกฎ

จักรพรรดิเซียนฉงหมิงมองหลินหมิงด้วยความซาบซึ้งใจ

แต่ทว่า วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็กลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง

"ต่อให้เจ้าเชื่อในสิ่งที่ข้าพูด แต่ถ้าอยากจะเดินหน้าต่อไป พวกเราสองคนก็หลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้อยู่ดี"

จักรพรรดิเซียนฉงหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชักกระบี่เล่มเขื่องที่อยู่ด้านหลังออกมา

"ข้าเคยลองสัมผัสกระบี่ของเจ้าแล้ว รู้ดีว่าตัวเองห่างชั้นจากเจ้ามาก แต่ข้าก็ยอมแพ้โดยไม่สู้ไม่ได้หรอกนะ"

หลินหมิงปรายตามองกระบี่เล่มเขื่องในมือฉงหมิง บนตัวกระบี่ยังมีรอยร้าวอยู่มากมาย

เขาส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้น "ในเมื่อรู้ว่ามีคนเล่นตุกติก แล้วพวกเราจะสู้กันไปทำไมล่ะ?"

"ถ้าอยากจะเดินหน้าต่อไป ก็ต้องสู้กันให้รู้ผล"

จักรพรรดิเซียนฉงหมิงมองไปที่ตัวอักษร 'รอดได้เพียงคนเดียว' ทั้งสี่คำ

"นี่คือกฎของมิติแห่งนี้" จักรพรรดิเซียนฉงหมิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหมิงก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

เขาเป็นคนที่เต็มใจจะเคารพกฎกติกามาโดยตลอด แต่ตอนนี้ มีคนชิงทำลายกฎไปเสียก่อนแล้ว

หนำซ้ำ ดูเหมือนว่าฐานะของคนๆ นั้นจะไม่ธรรมดาเสียด้วย ถึงขั้นสามารถส่งฉงหมิงมาอยู่ตรงหน้าเขาได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

นี่มันไม่ได้แปลว่า คนๆ นั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นคนตั้งกฎขึ้นมาเองหรอกหรือ

หากคนตั้งกฎ ชิงทำลายกฎเสียเอง มันก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปเคารพกฎนั้นอีกต่อไป

หลินหมิงเดินผ่านร่างฉงหมิง มุ่งตรงไปยังประตูหินบานถัดไปทันที

ภายใต้สายตาตกตะลึงของฉงหมิง หลินหมิงก็ผลักประตูหินออก

วินาทีที่มือของเขาแตะโดนประตูหิน แสงสว่างเจิดจ้าก็สว่างวาบขึ้น

จากนั้น บนประตูหิน ก็ปรากฏร่างเงาเลือนรางร่างหนึ่งขึ้นมา

น้ำเสียงเย็นเยียบ ดังออกมาจากร่างเงาเลือนรางนั้น

"รอดได้เพียงคนเดียว"

"ผู้ใดฝ่าฝืน ตายสถานเดียว!"

หลินหมิงไม่ได้สนใจ ประกายแสงกระบี่วูบไหวรอบตัว ร่างเงาเลือนรางร่างนั้น ก็แตกสลายและมลายหายไปพร้อมกับประตูหินทันที

"พรวด!"

ที่สุดปลายทางของทางเดินหยกขาว ร่างบนบัลลังก์กระอักเลือดออกมาคำโต

เขามองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าตื่นตะลึง

"บัดซบ! บัดซบเอ๊ย!"

เมื่อเขาบันดาลโทสะ ทั่วทั้งมิติหยกขาวก็คล้ายกับจะเดือดพล่านขึ้นมา

อันตรายในแต่ละด่าน พุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่าในชั่วพริบตา

หลายคนที่เดิมทีก็เดินหน้าอย่างยากลำบากอยู่แล้ว ในเวลานี้ ถึงกับสูญเสียความกล้าที่จะก้าวต่อไปอย่างสิ้นเชิง

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"ความยากดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นกะทันหันนะ!"

"แปลกจัง ทำไมกลิ่นอายของสัตว์อสูรตัวนี้ถึงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาล่ะ?"

เสียงแห่งความงุนงงดังขึ้นระงมไปทั่วทั้งมิติ พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ทว่า เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อหลินหมิงเลยแม้แต่น้อย

ฝีเท้าที่ก้าวเดินไปข้างหน้าของเขา ไม่ได้ช้าลงเลย

ฉงหมิงที่อยู่ด้านหลัง ถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว

ผลักประตูหินออกไปอีกครั้ง หลินหมิงก็พบกับชายชราที่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย

ชายชราคนนั้นกำลังจะลงมือ แต่จู่ๆ ก็ชะงักไป

"สองคน ทำไมถึงเป็นสองคนล่ะ?"

เขายืนอึ้ง

ในมิติแห่งนี้ ไม่ว่าผู้ฝึกตนคนไหนมาเจอกัน บทสรุปก็คือต้องมีคนรอดแค่คนเดียว

การมีสองคนโผล่มาพร้อมกันมันผิดปกติชัดๆ!

และที่มันหลุดโลกยิ่งกว่านั้นก็คือ สองคนนี้ไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองเขาเลย เดินตรงดิ่งไปที่ด่านต่อไปหน้าตาเฉย

"นี่มันหมายความว่ายังไงวะ?"

ชายชรายืนงงเป็นไก่ตาแตก

คำว่า 'รอดได้เพียงคนเดียว' ดูเหมือนจะกลายเป็นแค่เรื่องตลกไปซะแล้ว

"ถ้าข้าตามพวกเขาก็ไป ก็แปลว่าเดินไปพร้อมกันสามคนได้น่ะสิ?"

ชายชราพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็เดินตามไปจริงๆ

หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เจอผู้ฝึกตน ก็มักจะเห็นแววตาตกตะลึงและงุนงงจากอีกฝ่ายเสมอ

ความเข้าใจบางอย่างในหัว ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้

กฎของมิติแห่งนี้ มันก็แค่ของตั้งโชว์งั้นรึ?

คำสั่งเสียและคำสอนของมหาจักรพรรดิเซียนเขตแดนตัวเอง มันก็แค่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น...

ไม่นานนัก ด้านหลังหลินหมิงก็มีคนเดินตามมาเป็นร้อยคนแล้ว

ครึ่งวันต่อมา หลินหมิงผลักประตูหินออกอีกครั้ง

เบื้องหน้า ไม่มีทางเดินหยกขาวอีกต่อไป เหลือเพียงความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด

ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น มีบัลลังก์โครงกระดูกลอยเค้งคว้างอยู่

ร่างบนบัลลังก์สวมชุดคลุมสีดำมิดชิด ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่า

"เจ้า ทำลายกฎ"

น้ำเสียงเย็นเยียบและแหบพร่า ดังก้องไปทั่วความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต

จากนั้น ทางเดินหยกขาวทั้งสายก็พังทลายลง จักรพรรดิเซียนทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ต่างหันมองไปรอบๆ ด้วยใบหน้างุนงง

"นี่ มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีกเนี่ย? เมื่อกี้จู่ๆ ความยากก็พุ่งปรี๊ด ตอนนี้ดันจบเอาดื้อๆ เลยรึ?"

"แปลกมาก การทดสอบนี่มันผิดเพี้ยนไปจากที่มหาจักรพรรดิเซียนของข้าบอกไว้ลิบลับเลย"

ท่ามกลางเสียงโวยวายสงสัย จู่ๆ ก็มีคนพูดขึ้นว่า "การทดสอบจบลง แปลว่ามีคนไปถึงเส้นชัยแล้วไงล่ะ"

"ถึงเส้นชัยแล้วรึ?"

สายตาของหลายคน หันขวับไปมองกลุ่มคนที่อยู่หน้าบัลลังก์ตามสัญชาตญาณ

โดยเฉพาะ ร่างในชุดดำที่ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มนั้น

"นี่ มันจะเร็วไปไหมเนี่ย? เท่าที่ข้ารู้มานะ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ไม่มีทางจบได้ภายในสิบแปดปีหรอก"

สิ้นเสียงนี้ ก็ยิ่งเรียกเสียงฮือฮาด้วยความงุนงงตามมาอีกระลอกใหญ่

จากข้อมูลที่พวกเขาได้รับมา ศึกชิงตำแหน่งมหาจักรพรรดิเซียนในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่ามีปัญหาใหญ่เกิดขึ้นแล้ว

หลินหมิงไม่ได้สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ที่อยู่ด้านหลัง เขาเพียงแค่จ้องมองร่างในชุดคลุมดำบนบัลลังก์โครงกระดูกตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง

"คนที่ชิงทำลายกฎก่อน ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้า"

หลินหมิงพูดจบ ร่างในชุดคลุมดำก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะลั่น

"กฎกติกานี้ ข้าเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง ข้าจะเปลี่ยนมันก็คือเปลี่ยน แล้วจะทำไม?"

หลินหมิงไม่ได้ปริปากพูดอะไรอีก ท่าทีของอีกฝ่ายมันชัดเจนเกินพอแล้ว

ในมือของเขา กระบี่ยาวเล่มหนึ่งค่อยๆ ควบแน่นขึ้นมาจากความว่างเปล่า

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กฎเกณฑ์ทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าอีกต่อไป"

สิ้นเสียงของเขา กลางความว่างเปล่า ก็ปรากฏแสงกระบี่สว่างวาบขึ้น

ร่างในชุดคลุมดำแค่นเสียงหึ

ไม่เห็นแม้แต่การขยับตัวใดๆ ของเขา แต่โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง พื้นที่รัศมีล้านลี้รอบตัว ก็กลายเป็นโลกสีขาวโพลน

โลกทั้งใบ ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ

"ตราบใดที่ยังไม่เข้าสู่ขั้นมหาจักรพรรดิเซียน เจ้าก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก ว่าระดับพลังนี้มันแข็งแกร่งแค่ไหน ตอนนี้ ที่นี่คือโลกของข้า ข้าสั่งให้เจ้ารอด เจ้าก็รอด ข้าสั่งให้เจ้าตาย เจ้าก็ต้องตาย ข้าสั่งให้การโจมตีของเจ้าสลายไป มันก็ต้อง..."

คำพูดครึ่งหลังยังไม่ทันหลุดออกจากปาก เขาก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

เมื่อพบว่าแสงกระบี่สายนั้นไม่ได้สนหน้าอินทร์หน้าพรหมหรืออาณาเขตของเขาเลย มันกลายเป็นสิ่งแปลกปลอมท่ามกลางหิมะขาวโพลน

และขยายใหญ่ขึ้นในม่านตาของเขาในชั่วพริบตา

[จบแล้ว]