บทที่ 30 ส่งของขวัญเล็กน้อย, ขอยืมของบางอย่างหน่อย!

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ มอบให้สำเร็จ!]

[ไอเทมที่มอบให้: ยาบำรุงปราณ ระดับหนึ่งขั้นล่าง * 10]

[ได้รับผลตอบแทนสิบเท่า: ยาหนุนวิญญาณ ระดับสองขั้นล่าง * 1]

[ติ๊ง! ผลตอบแทนครั้งนี้เกิดการคริติคอลสำเร็จ!]

[ระดับดาวคริติคอล: 3 ดาว]

[ไอเทมที่ได้รับ: ยาเทพทองคำ ระดับสามขั้นกลาง * 1]

......

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ มอบให้สำเร็จ!]

[ไอเทมที่มอบให้: ยันต์ระเบิดเพลิง ระดับสองขั้นล่าง * 1]

[ได้รับผลตอบแทนสิบเท่า: ยันต์มังกรระเบิด ระดับสามขั้นล่าง * 1]

[ติ๊ง! ผลตอบแทนครั้งนี้เกิดการคริติคอลสำเร็จ!]

[ระดับดาวคริติคอล: 3 ดาว]

[ไอเทมที่ได้รับ: ยันต์อัคคีบัวเพลิง ระดับสามขั้นสูงสุด * 1]

[ยืนยันรับไอเทมหรือไม่?]

"หืม? ผลตอบแทนเป็นระดับสามหมดเลย ไม่เลวๆ!"

"โดยเฉพาะยันต์ระดับสามนี่!"

"เกรงว่ามันคงมีอานุภาพสังหารได้แม้กระทั่งยอดฝีมือขั้นจินตันเลยสินะ!"

ดวงตาของหลินโม่เป็นประกาย

ยันต์ระดับสามนั้นล้ำค่าอย่างยิ่ง!

ทั่วทั้งตระกูลซูเกรงว่าคงไม่มีแม้แต่แผ่นเดียว

ต่อให้ไปอยู่ในสำนักชิงอวิ๋น ก็ยังเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ต่างก็หมายปอง

ถึงขั้นเป็นไพ่ตายของยอดฝีมือขั้นจินตันทั่วไปเลยทีเดียว!

โดยเฉพาะระดับสามขั้นสูงสุดนั้นยิ่งหาได้ยากยิ่ง

ระดับของสิ่งของจะสอดคล้องกับขอบเขตพลังของผู้บำเพ็ญ

หากไม่ใช่เพราะหลินโม่มีระดับบำเพ็ญเพียงสร้างรากฐานขั้นที่หนึ่ง

ลองเปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญสร้างรากฐานระดับสูงสุดมาใช้งานดูสิ

แม้แต่ยอดฝีมือขั้นจินตันก็ต้องเดินอ้อมหนี!

"แล้วยังมีนาเทพทองคำระดับสามขั้นกลางนี่อีก!"

"เห็นว่ายานี้มีไว้ให้ยอดฝีมือขั้นจินตันใช้เพิ่มระดับบำเพ็ญ"

"ถ้าฉันกินเข้าไป สงสัยต้องผสมน้ำเจือจางดื่มแทนมั้ง!"

หลินโม่เดาะลิ้น

เขากลับเข้าห้องแล้วพึมพำเบาๆ: "รับของ!"

วิ้ง~

สิ้นเสียง แสงสว่างจ้าก็พลันวาบขึ้นตรงหน้า

ยาเม็ดสีทองอร่ามหนึ่งเม็ดและแผ่นยันต์ที่แผ่กลิ่นอายร้อนแรงปรากฏขึ้นต่อหน้าหลินโม่

มันคือยาเทพทองคำและยันต์อัคคีบัวเพลิงระดับสามขั้นสูงสุดนั่นเอง!

"ซี้ด!"

"กลิ่นหอมของยาช่างรุนแรงนัก!"

"แล้วยันต์นี่ ขนาดนังไม่ได้กระตุ้นใช้งานยังร้อนแรงขนาดนี้!"

หลินโม่สูดลมหายใจเข้าลึก

เขาส่งยันต์เข้าถุงเก็บของไปก่อน

จากนั้นก็ใช้เล็บสะกิดเศษผงยาจากยาเทพทองคำออกมาเพียงเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง

แล้วกลืนลงคอไป!

ตูม!

ยาทันทีที่เข้าสู่ปาก

แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของตัวยา แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณอันบ้าคลั่งพุ่งเข้าทะลวงไปตามเส้นลมปราณและอวัยวะทั่วร่างของหลินโม่ทันที!

หลินโม่รู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ร่างกายราวกับกำลังจะลุกเป็นไฟ!

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ยาตัวนี้ใส่เครื่องหนักขนาดนี้เลยเหรอ!"

"ร่างกายของฉัน!"

หลินโม่คำรามต่ำ

เขาไม่กล้าชักช้า รีบโคจรเคล็ดวิชาเพื่อปรับสมดุลพลังวิญญาณภายในร่างทันที

ประสิทธิภาพของยานี้เหนือกว่าที่เขาคาดไว้มาก

"ครืน!"

มีเสียงดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง!

พลังยาถูกหลินโม่ดูดซับไปทีละน้อย

กลิ่นอายทั่วร่างค่อยๆ พุ่งสูงขึ้นอย่างช้าๆ

เพียงไม่นาน กลิ่นอายอันลึกลับซับซ้อนก็พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา!

"สร้างรากฐานขั้นที่สอง!"

หลินโม่ลืมตาขึ้น

แววตาเต็มไปด้วยประกายแสงอันเข้มข้น

"ยาเทพทองคำสมกับที่เป็นยาระดับสามจริงๆ!"

"ฉันกินแค่เศษเล็บยังเลื่อนขึ้นมาเป็นสร้างรากฐานขั้นที่สอง"

"ถ้ากลืนลงไปทั้งเม็ด ไม่ทะลวงเข้าสู่สร้างรากฐานช่วงท้ายเลยเหรอ?"

หลินโม่ตื่นเต้นเต็มที่

จากนั้นเขาก็สะกิดเศษยาออกมาอีกเล็กน้อย

"ตูม!"

พลังยาปะทุขึ้น ม้วนทะลักไปทั่วร่าง

สร้างรากฐานขั้นที่สอง มั่นคงอย่างสมบูรณ์!

ทว่ากลับไม่สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นที่สามได้ตามที่เขาหวังไว้

"หืม? ดูเหมือนจะดูดซับได้ยากขึ้นแล้ว"

"หรือเพราะฤทธิ์ยายังไม่ถูกหล่อหลอมให้สมบูรณ์?"

หลินโม่ขมวดคิ้ว

เขาไม่กล้ากินต่อ

เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองเริ่ม "อิ่ม" พลังงานจนแทบจะล้นออกมาแล้ว

ขืนฝืนกินเข้าไปอีกคำ แทนที่จะทะลวงขั้น กลัวว่าจะตัวระเบิดตายเสียก่อน

"เฮ้อ~"

"สร้างรากฐานขั้นที่สอง ก็นับว่าเร็วพอแล้ว"

หลินโม่ถอนหายใจยาว

ต้องรู้ก่อนว่าจากการที่เขาเป็นเพียงรวบรวมปราณขั้นที่หนึ่ง ก้าวกระโดดมาสร้างรากฐาน จนถึงสร้างรากฐานขั้นที่สองในตอนนี้

เขาใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ

หากพูดตามหลักเกณฑ์ที่เคร่งครัดจริงๆ ก็ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น

ความเร็วระดับนี้หากคนอื่นรู้เข้า คงได้ตกใจจนลูกตาหลุดออกมาแน่

"การสร้างรากฐานทั่วไป ต่อให้จะทะลวงจากขั้นหนึ่งไปขั้นสอง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายปี"

"ต่อให้เป็นพวกอัจฉริยะก็น่าจะใช้เวลาอย่างต่ำหนึ่งปี"

"ฉันใช้เวลาแค่สิบกว่าวัน นับว่าเร็วพอดูแล้ว!"

หลินโม่ฉีกยิ้มกว้าง

เขาสัมผัสได้ถึงพลังเวทอันหนาแน่นภายในร่างแล้วลุกขึ้นยืน

"สุสานบรรพชนกำลังจะเปิด ถึงเวลาต้องไปหาเจ้าเฒ่านั่นแล้ว"

"มีเจ้าเฒ่านั่นอยู่ด้วย วาสนาในสุสานบรรพชนนั่นคงมีให้ฉันเลือกหยิบได้ตามใจชอบใช่ไหม?"

"เจ้าเฒ่า" ในปากของหลินโม่แน่นอนว่าย่อมหมายถึงตันเฉินจื่อ

ช่วงหลายวันมานี้ เซียวเยี่ยนมักจะวิ่งโร่มาที่ตระกูลซูบ่อยๆ

เบื้องหน้าคือตามซูชิงลั่วมาเรียนรู้ทางกระบี่

แต่ความจริงกลับทำเพื่อตีสนิทกับหลินโม่

แม้จะไม่ได้ผลเท่าไหร่ แต่ก็ได้ความคุ้นเคยมาบ้าง

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินโม่ก็วาดดัชนีร่ายอาคมทันที

"วิชาสื่อสารวิญญาณ!"

วิ้ง~

พลังวิญญาณไหลเวียน พริบตาเดียวก็กลายเป็นนกกระสาขดาษสีเขียว

จากนั้นภายใต้การชี้นำของสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของหลินโม่ มันก็บินออกจากประตูห้อง

มุ่งตรงไปยังเซียวเยี่ยนที่กำลังฝึกกระบี่อยู่ที่สวนหลังบ้าน!

......

"ใครกัน? มารบกวนการฝึกกระบี่ของข้า!"

ที่สวนหลังตระกูลซู เซียวเยี่ยนถลึงตามองอย่างหัวเสีย

เขาเพิ่งจะฝึกเพลงกระบี่ไปชุดหนึ่ง แต่กลับไม่มีความเข้าใจแจ้งใจเลยสักนิด

ตอนนี้เขากำลังอารมณ์บูดสุดๆ

ผลคือเห็นนกกระดาษสีเขียวบินมาวนเวียนอยู่เหนือหัว

"ตัวอะไรเนี่ย?"

เซียวเยี่ยนชะงักไป

เขายกมือขึ้นหมายจะคว้ามันลงมา

"หยุดมือ!"

ทันใดนั้น เสียงตวาดเย็นชาก็ดังขึ้น

เซียวเยี่ยนร่างกายแข็งทื่อ

"ท่านอาจารย์ตัน เกิดอะไรขึ้นครับ?"

"คนผู้นั้นกำลังส่งสารหาเจ้า"

"รีบไปหาเสียอย่าได้ชักช้า!"

เสียงของอาจารย์ตันดังขึ้นในหัวของเซียวเยี่ยน

เซียวเยี่ยนอึ้งไป

พริบตาเดียวเขาก็รู้ว่า "คนผู้นั้น" ที่อาจารย์ตันพูดถึงคือใคร

เขารีบเก็บมือทันที

"ครับอาจารย์ตัน ผู้น้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"

"ขอบพระคุณอาจารย์ตันที่ตักเตือนครับ"

เซียวเยี่ยนประสานมือคารวะแล้วรีบจากไปอย่างร้อนรน

ในใจเขากระวนกระวายมาก

เพราะนี่คือการที่หลินโม่ส่งสารเรียกเขาโดยตรง

ชั่วขณะนั้นเขาถึงกับทำอะไรไม่ถูก

พอเงยหน้าขึ้นอีกที ประตูห้องของหลินโม่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

"ก็อก ก็อก ก็อก!"

"ผู้น้อยเซียวเยี่ยน ขอเข้าพบท่านอาวุโสครับ"

เซียวเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยกมือเคาะประตู

"เข้ามา"

น้ำเสียงเรียบเฉยของหลินโม่ดังมาจากในห้อง

เซียวเยี่ยนผลักประตูเข้าไป

ภาพที่เห็นคือหลินโม่ในชุดคลุมสีดำขลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ วางขาอย่างมั่นคง

ใบหน้าหล่อเหลาดูมีความลึกลับปาฏิหาริย์อย่างยิ่ง

"ท่านอาวุโส!"

เซียวเยี่ยนรีบทำความเคารพ

"เซียวเยี่ยน ไม่ต้องเกร็ง นั่งลงก่อนสิ"

หลินโม่ยิ้มน้อยๆ

"ครับ ขอบพระคุณท่านอาวุโส!"

เซียวเยี่ยนนั่งลงที่ตำแหน่งด้านล่างตามคำบอกของหลินโม่

"เจ้าหนู เจ้าเองก็น่าจะรู้ว่าสุสานบรรพชนกำลังจะเปิดออก"

"ดังนั้น วันนี้ที่ข้าเรียกเจ้ามา เพราะอยากจะขอยืมของบางอย่างหน่อย?"

"ขอยืม... ของ? ยืมอะไรครับ... หรือว่า..."

เซียวเยี่ยนดูเหมือนจะจินตนาการไปไกล

ใบหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขีดในพริบตา!

"ท่านอาวุโสคงไม่ได้อยากจะขอยืมหัวของผู้น้อยหรอกนะ?!"

"เอ่อ..."

หลินโม่ถึงกับพูดไม่ออก

เจ้าเด็กนี่จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว ไปเรียนมาจากไหนเนี่ย

แต่คำพูดนี้ก็น่าเอาไปใช้เหมือนกันนะ

วันหลังก่อนจะฆ่าใครจะได้เอาไปพูดเท่ๆ บ้าง

เฮ้อ...

หลินโม่สลัดความคิดไร้สาระในใจทิ้ง แล้วปรับสีหน้าให้ดูจริงจัง

เขากระแอมไอสองสามที

"แคกๆๆ เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ?"

"หัวของเจ้าจะมีประโยชน์อะไร"

"ข้าเพียงแค่อยากจะขอยืมตัวอาจารย์ตันมาใช้งานสักหน่อยเท่านั้นเอง"

หลินโม่ส่ายหน้าเบาๆ

"อาจารย์ตัน?"

"ยืมอาจารย์ตันไปทำไมครับ?"