บทที่ 430 - ข่าวคราวของฮันเว่ยกั๋ว

บทที่ 430 - ข่าวคราวของฮันเว่ยกั๋ว

รัฐมนตรีเสิ่นจ้องมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น "ความจริงเรื่องนี้ไม่ควรจะมาปรึกษาเธอหรอกนะ"

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย "มันเป็นเรื่องที่เธอเดินทางไปฮ่องกงครั้งก่อนน่ะ"

คำพูดนี้ทำเอาหัวใจของหวังชิงซงกระตุกวูบ เขานึกในใจว่าเรื่องนี้มันจะจบไม่สิ้นเสียทีหรืออย่างไร

หรือว่าการเชิญเขามาทานข้าวในวันนี้จะมีจุดประสงค์แอบแฝง?

แต่พอคิดดูอีกที เสิ่นเชี่ยนชวนเขามาทานข้าวนานหลายวันแล้ว ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่เตรียมการไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ

เขาจึงแสร้งทำสีหน้ามึนงง "เรื่องที่ผมไปฮ่องกงเหรอครับ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

"ความจริงก็ไม่มีอะไรมากหรอก เธอคงจะรู้จักตู้หว่านถิงกับหลี่ซือเฉินจากบริษัทในฮ่องกงอยู่บ้างใช่ไหม"

"รู้จักครับ ถ้าไม่มีพวกเขา ของในโรงงานเราคงไม่มีใครรับซื้อไปหรอกครับ"

หวังชิงซงตอบออกไปอย่างซื่อๆ

รัฐมนตรีเสิ่นพยักหน้าเบาๆ

"อืม... บางเรื่องฉันก็พูดมากไม่ได้หรอกนะ แต่ฉันอยากจะเตือนเธอไว้สักหน่อย บริษัทนั้นไม่ธรรมดาเลย ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง ทำให้ทางเราไม่สามารถเข้าไปตรวจสอบพวกเขาได้อย่างเต็มที่"

เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เบาะแสเกี่ยวกับบริษัทนั้นขาดช่วงไปหมด และคนที่บริษัทนั้นเคยติดต่อด้วยในฝั่งเราก็มีอยู่เพียงไม่กี่คน ซึ่งพวกเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น"

"อ้าว? หรือว่าบริษัทนั้นจะไม่ใช่บริษัทที่ดีครับ? ถ้ารู้แบบนี้ผมคงไม่ขายของให้พวกเขาหรอก"

หวังชิงซงแสร้งทำเป็นโกรธเคืองและตกใจ

"ฮะๆ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก อย่าตื่นเต้นไปเลย"

รัฐมนตรีเสิ่นโบกมือห้าม "ฉันไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเป็นศัตรู"

"อ้าว แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะครับ"

หวังชิงซงยังคงทำหน้ามึนงงต่อไป

รัฐมนตรีเสิ่นนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ "มันเป็นความลับของทางราชการ ฉันคงบอกรายละเอียดไม่ได้มากนัก เอาเป็นว่าบริษัทนี้มีความพิเศษมาก และเราจำเป็นต้องรักษาความสัมพันธ์อันดีไว้"

"ในเมื่อพวกเธอเคยติดต่อและสร้างสายสัมพันธ์ไว้แล้ว ในอนาคตหากมีความจำเป็น เราอาจจะต้องรบกวนให้พวกเธอช่วยเป็นสื่อกลางในการรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้"

เขาย้ำทิ้งท้าย "แน่นอนว่ามันเป็นเพียงการคาดการณ์ในอนาคตเท่านั้น"

หวังชิงซงกะพริบตาปริบๆ "เอ่อ... ก่อนหน้านี้ที่มีคนมาตรวจสอบเรื่องที่พวกเราไปฮ่องกงที่โรงงาน มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าครับ"

"ฉันก็ไม่แน่ใจนัก"

รัฐมนตรีเสิ่นไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน

หวังชิงซงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ "แล้วผมต้องทำยังไงบ้างครับ"

"ไม่มีอะไรมากหรอก พอดีเมื่อวานฉันเห็นรายงานบางฉบับผ่านตา เลยอยากจะเปรยเรื่องนี้ให้เธอฟังไว้ก่อนเท่านั้นเอง"

หวังชิงซงพยักหน้าเข้าใจ

"เอาละ เรื่องนี้จบแค่นี้ จำไว้นะว่าห้ามเอาเรื่องที่เราคุยกันไปบอกคนอื่นเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ"

หวังชิงซงรับคำอย่างหนักแน่น

รัฐมนตรีเสิ่นพยักหน้าพอใจแล้วลุกขึ้นเดินนำเขากลับลงไปที่ชั้นล่าง

เมื่อถึงโต๊ะอาหาร รัฐมนตรีเสิ่นก็นึกอะไรบางอย่างได้จึงถามด้วยความสงสัย "นี่ เธอรู้จักกับรองรัฐมนตรีฮันแห่งกระทรวง... ด้วยเหรอ"

คำถามนี้ทำให้หวังชิงซงรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย

เขาอึกอักครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ครับ รู้จักครับ"

เขาไม่ได้อธิบายรายละเอียดความสัมพันธ์ รัฐมนตรีเสิ่นเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อและชวนทุกคนทานข้าว "เอาละ มาทานข้าวกันเถอะ"

เสิ่นเชี่ยนยิ้มแย้มรินเหล้าให้ทั้งคู่

เธอหันมากำชับพ่อ "คุณพ่อดื่มได้แค่แก้วเดียวนะคะ ห้ามเกินเด็ดขาด!"

ก่อนจะหันมาบอกหวังชิงซงพร้อมรอยยิ้ม "ชิงซง คุณดื่มได้ตามสบายเลยนะ"

คำพูดนั้นทำให้รัฐมนตรีเสิ่นทำหน้าดุใส่ลูกสาว "เหลวไหลจริง! แขกมาบ้านนะเนี่ย ทำตัวไม่มีกาลเทศะเลย จะให้แขกดื่มฝ่ายเดียวหรือไง"

"ต่อให้พูดจนฟ้าถล่ม พ่อก็ดื่มได้แค่นี้ค่ะ!"

เสิ่นเชี่ยนคว้าขวดเหล้าไปวางไว้ฝั่งตัวเองอย่างไม่ยี่หระ

เสิ่นเสี่ยวหงหัวเราะเบาๆ แล้วคีบกับข้าวให้หวังชิงซง "ลองชิมดูนะคะ ป้าหลิวเป็นคนเสฉวน รสชาติหมูน้ำแดงจะออกเผ็ดหน่อย ลองดูว่าถูกปากไหม"

"ขอบคุณครับ"

หวังชิงซงกล่าวขอบคุณแล้วชิมเข้าไปคำหนึ่ง

รสชาติของหมูน้ำแดงนั้นส่วนใหญ่จะคล้ายกัน แต่จานนี้มีความเผ็ดร้อนแฝงอยู่ซึ่งช่วยตัดเลี่ยนได้เป็นอย่างดี

"อืม อร่อยมากครับ!"

"อร่อยก็ทานเยอะๆ นะ" รัฐมนตรีเสิ่นเอ่ยขึ้น ก่อนจะวกเข้าเรื่องงาน "จริงด้วย ฉันได้ยินมาว่าเธอปฏิเสธที่จะเป็นนักเรียนโควตาของโรงงานเหรอ"

คำถามนี้ทำเอาหวังชิงซงชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาสบตากับรัฐมนตรีเสิ่นแล้วพยักหน้า "ครับ ผมตั้งใจว่าจะใช้วิธีเรียนด้วยตัวเองน่ะครับ"

"ฉันล่ะไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอดี อุตส่าห์มีโอกาสดีๆ เข้ามาแท้ๆ เธอกลับไม่เอา ฉันต้องอ้อนวอนขอให้พ่อช่วยคุยให้ตั้งหลายรอบกว่าพ่อจะยอมตกลงไปฝากฝังกับทางโรงงานให้นะเนี่ย"

เสิ่นเชี่ยนบ่นอุบอิบอยู่ข้างๆ

หวังชิงซงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก "ฮะ? คุณ... เป็นคนไปขอร้องเหรอครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ! ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าจู่ๆ ทางโรงงานจะเดินมาเสนอโอกาสแบบนี้ให้เธอเองเหรอ" เสิ่นเชี่ยนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

หวังชิงซงครุ่นคิดด้วยความสงสัย

ทำไมเสิ่นเชี่ยนถึงบอกว่าเธอเป็นคนขอให้พ่อช่วย?

ในเมื่อเหลียงชุนเสี่ยวก็บอกว่าเธอเป็นคนขอให้ฮันโหย่วจวินช่วยเช่นกัน ซึ่งเหลียงชุนเสี่ยวไม่มีเหตุผลที่จะหลอกเขา และจากท่าทีของรัฐมนตรีเสิ่นในวันนี้ก็น่าจะเป็นเรื่องจริงเช่นกัน

ดูเหมือนว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคนจะมีการประสานงานลับๆ หรือไม่ก็บังเอิญใจตรงกันในการฝากฝังเขา

เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วตอบด้วยรอยยิ้ม "จะว่ายังไงดีล่ะครับ คือผมอยู่ตัวคนเดียวและมีน้องสาวต้องดูแล ถ้าไปเรียนโควตาเงินเดือนจะถูกหักไป 12 หยวน ผมเกรงว่าเงินที่เหลือจะไม่พอกับค่าใช้จ่ายในบ้านน่ะครับ"

เบี้ยเลี้ยงนักเรียนโควตามีเพียง 18 หยวนต่อเดือน

ลำพังแค่ค่าเช่าบ้านก็ปาเข้าไปสองหยวนกว่าแล้ว ถ้าจะให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาหน่อย ปริมาณเงินแค่นั้นคงจะไม่พอจริงๆ

และที่สำคัญคือเขาไม่อยากเอาตัวเองไปติดแหง็กอยู่ในโรงเรียนโดยไม่จำเป็น

เมื่อได้ฟังเหตุผล รัฐมนตรีเสิ่นก็พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ "วิชาการของโรงเรียนอาชีวะน่ะมันไม่ง่ายเลยนะ"

"ผมทราบครับ"

หวังชิงซงยิ้มตอบ "เมื่อก่อนผมเป็นคนชนบท กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ ตอนนี้มีชีวิตแบบนี้ได้ผมก็พอใจมากแล้วครับ"

รัฐมนตรีเสิ่นพยักหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

แต่ละคนต่างก็มีเส้นทางและทางเลือกเป็นของตัวเอง

"เอาละ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว" เขาชูแก้วขึ้น "ดื่ม!"

ทุกคนร่วมกันทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แม้สุดท้ายรัฐมนตรีเสิ่นจะไม่ได้ดื่มเพิ่มตามที่ลูกสาวสั่งไว้ก็ตาม

หวังชิงซงนั่งคุยต่ออีกครู่ใหญ่ก่อนจะขอตัวลากลับ เพราะความจริงเขากับครอบครัวเสิ่นก็ไม่ได้มีเรื่องต้องเกี่ยวข้องกันมากนัก

หากไม่ใช่เพราะเสิ่นเสี่ยวหงรบเร้าให้มา เขาก็คงไม่ยอมมาทานข้าวง่ายๆ แบบนี้ เพราะเขารู้สึกว่ามันเหมือนการทวงบุญคุณทางอ้อม

เมื่อออกมาพ้นประตูใหญ่ เขาไม่ได้รีบกลับบ้านทันทีแต่ปั่นจักรยานตรงไปที่บ้านของฮันโหย่วจวิน

และเป็นไปตามคาด

เขาเห็นจักรยานของเหลียงชุนเสี่ยวจอดอยู่ตรงนั้น

เขาจึงเดินไปเคาะประตูเรียก

เหลียงชุนเสี่ยวเป็นคนมาเปิดประตูให้ "มาแล้วเหรอ! ฉันนึกแล้วว่าพี่ต้องแวะมาที่นี่ ว่าแต่... พี่ไปที่บ้านพี่เสี่ยวหงมาแล้วเหรอคะ"

"อืม! ตอนแรกกะว่าจะไปหาพวกเธอที่บ้านแต่เห็นว่าไม่มีใครอยู่"

"พี่ไม่ได้ดื่มมาเยอะใช่ไหมคะ"

เหลียงชุนเสี่ยวถามด้วยความกังวลเมื่อได้กลิ่นเหล้าจางๆ

"วางใจเถอะครับ ดื่มไปแค่สามเหลี่ยงเอง"

รัฐมนตรีเสิ่นดื่มไม่ได้เยอะ เขาเองก็นั่งดื่มคนเดียวก็ไม่ค่อยสนุกนักเลยพอแค่นั้น

"งั้นพี่รอนี่นะ เดี๋ยวฉันไปเรียกเสี่ยวม่ายออกมาก่อน แล้วเราค่อยกลับบ้านกัน"

เหลียงชุนเสี่ยวบอกแล้วเดินกลับเข้าไปข้างใน

หวังชิงซงย่อมต้องเดินตามเข้าไปตามมารยาท และเสี่ยวม่ายก็ยังอยู่ที่นี่ด้วย

ในห้องโถงไม่มีร่องรอยของฮันโหย่วจวิน มีเพียงเฉินซู่ฉินที่นั่งอยู่

เขาไม่ได้คุยอะไรมากนัก เพียงทักทายพอเป็นพิธีแล้วพาเสี่ยวม่ายเดินออกมา

ทันทีที่ออกมาพ้นชายคาบ้าน เสี่ยวม่ายก็ทำปากยื่นใส่เขาทันที "พี่คะ พี่ดื่มเหล้าอีกแล้วนะ! คุณหมอที่บ้านคุณลุงฮันบอกว่าดื่มเหล้าเยอะๆ มันไม่ดีต่อร่างกายนะคะ!"

หวังชิงซงลูบหัวน้องสาวพลางยิ้มขำ "รู้แล้วจ้า พี่มีสติพอ ไปเถอะ กลับบ้านกัน"

ทั้งสามคนปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของเหลียงชุนเสี่ยว

เนื่องจากพรุ่งนี้เขาต้องเดินทางไปทำงานที่เทียนจิน เขาจึงไม่คิดจะพาสเสี่ยวม่ายกลับบ้านในคืนนี้

เมื่อถึงที่บ้าน เหลียงชุนเสี่ยวรีบเตรียมน้ำให้เสี่ยวม่ายอาบ

หลังจากจัดการเด็กน้อยเสร็จสิ้น เธอก็มองมาที่หวังชิงซงที่ยังไม่ยอมกลับบ้านด้วยความเป็นห่วง "ไหวไหมคะเนี่ย ให้ฉันปั่นไปส่งไหม"

"ไม่เป็นไรครับ ดื่มไปนิดเดียวเอง"

หวังชิงซงส่ายหน้าก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดและก้มลงจูบอย่างดูดดื่ม

เหลียงชุนเสี่ยวพยายามผลักออกอยู่สองสามครั้ง แต่สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ต่อกลิ่นอายความเป็นชายและรสสัมผัสที่ร้อนแรงของเขา จนเผลอจูบตอบเขากลับไปอย่างลืมตัว

ผ่านไปครู่ใหญ่ หวังชิงซงจึงยอมปล่อยมือ "พี่กลับก่อนนะ"

"ค่ะ... เดินทางระวังตัวด้วยนะคะ"

เหลียงชุนเสี่ยวเม้มปากแน่นด้วยความเขินอาย

หวังชิงซงยิ้มรับแล้วเข็นจักรยานออกจากบ้านไป

เมื่อเขากลับถึงลานบ้านใหญ่เวลาก็ล่วงเลยไปมากแล้ว

เขาปิดประตูห้องลงอย่างมิดชิด โดยไม่คิดจะอาบน้ำใหม่ เขาตัดสินใจสลายตัวหายไปจากที่ตรงนั้นทันที และมาปรากฏตัวที่โรงแรมแห่งหนึ่งใกล้กับสนามบินกรุงเอเธนส์!

นั่นเป็นเพราะตู้หว่านถิงและเชอร์ลีย์เดินทางมาถึงที่นี่เรียบร้อยแล้ว

ตู้หว่านถิงและเชอร์ลีย์ที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ สะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

เมื่อเปิดประตูออกมาและเห็นว่าเป็นหวังชิงซง ตู้หว่านถิงก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ "อาเซวียน! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วหาพวกเราเจอได้ยังไงคะเนี่ย!"

หวังชิงซงชำเลืองมองเข้าไปข้างในห้องเห็นเชอร์ลีย์ที่เพิ่งพันผ้าขนหนูเดินออกมามองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก็ถามเอาสิครับ!"

"แต่คุณพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ และก็พูดภาษากรีซไม่ได้ด้วยนี่คะ!"

"หึๆ ก็อาศัยเจ้าสิ่งนี้ไง"

หวังชิงซงชูรูปถ่ายของตู้หว่านถิงขึ้นมาพลางหัวเราะเบาๆ "ผมเดินวนหาแถวนี้แหละ กะว่าจะลองเสี่ยงดู ไม่นึกว่าจะถามจนเจอจริงๆ"

ตู้หว่านถิงเห็นรูปตัวเองก็หลุดขำออกมา

เธอจึงไม่ได้สงสัยอะไรต่อและพากันเข้าห้อง ก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม "แล้วคุณเดินทางมาที่นี่ได้ยังไงคะ"

"ผมเหรอ? ผมก็มีช่องทางพิเศษของผมสิครับพวกลักลอบน่ะ ฮิๆ"

เขาแต่งเรื่องโกหกขึ้นมาส่งเดช

พูดจบเขาก็หันไปทักทายเชอร์ลีย์ "สวัสดีครับคุณเชอร์ลีย์!"

เชอร์ลีย์พยักหน้าเบาๆ "สวัสดีค่ะ ไม่นึกว่าคุณจะมาถึงเร็วขนาดนี้ รู้อย่างนี้ฉันน่าจะเดินทางมาพร้อมคุณเสียเลยจะได้ไม่ต้องวุ่นวาย"

"เส้นทางของผมมันค่อนข้างอันตรายน่ะครับ"

หวังชิงซงตัดบทแล้วถามเข้าเรื่อง "แล้วพวกคุณจะเอายังไงต่อครับ ต้องไปจัดการเรื่องวีซ่าไหม"

"ต้องจัดการค่ะ เดี๋ยวพวกเรากะว่าจะออกไปทำวีซ่าหน้าด่านกัน"

"อ้อ"

หวังชิงซงพยักหน้าเข้าใจ

ตู้หว่านถิงเดินเข้ามาใกล้แล้วจมูกฟุดฟิด "ทำไมคุณกลิ่นเหล้าหึ่งแบบนี้ล่ะคะเนี่ย ไปดื่มมาเหรอ"

"ดื่มไปนิดหน่อยเองครับ"

หวังชิงซงบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจ "แล้วแผนการขั้นต่อไปคืออะไรครับ ผมค่อนข้างร้อนใจ"

เชอร์ลีย์จึงเอ่ยขึ้น "เมื่อกี้ฉันเพิ่งโทรหาเพื่อนร่วมรุ่นน่ะค่ะ เธอมีคนไข้คนหนึ่งที่เป็นเจ้าของธุรกิจเดินเรือที่มีอิทธิพลมากในแถบนี้ เธอช่วยถามข่าวให้พวกเราแล้วแต่ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลคืบหน้า เธอเลยให้พวกเรารอรับโทรศัพท์"

ตู้หว่านถิงเสริมต่อ "เดี๋ยวพวกเราไปจัดการเรื่องวีซ่ากันก่อน ถ้ายังไม่มีข่าวคืบหน้า พอวีซ่าเรียบร้อยแล้วเราจะลองเข้าไปคุยกับเธอด้วยตัวเองดูอีกครั้งค่ะ!"

หวังชิงซงพยักหน้าเห็นด้วย

นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ การเข้าหาคนท้องถิ่นในวงการเดินเรือจะช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้นมหาศาล

ขณะที่กำลังปรึกษากันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ในห้องพักก็ดังขึ้น

เชอร์ลีย์เป็นคนรับสาย

ทั้งคู่สื่อสารกันเป็นภาษาอังกฤษอยู่พักใหญ่

ครู่หนึ่ง เธอก็วางสายด้วยสีหน้าตื่นเต้น

เธอหันมาบอกหวังชิงซงด้วยรอยยิ้ม "คุณหวังคะ คุณโชคดีมากจริงๆ ค่ะ มีข่าวคราวของคนที่คุณตามหาแล้ว"

หวังชิงซงตาเป็นประกายด้วยความยินดี "เป็นยังไงบ้างครับ!"

"แต่อย่าเพิ่งดีใจจนเกินไปนะคะ เฮสเทียบอกว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อนมีเรือลำหนึ่งเกิดอุบัติเหตุในน่านน้ำแถวเมืองอีอา ตอนนั้นดูเหมือนพวกเขาทุกคนจะยังปลอดภัยดี แต่สถานการณ์ตอนนี้... ยังบอกไม่ได้ค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังชิงซงก็เริ่มร้อนรน "ทำไมล่ะครับ เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

เชอร์ลีย์ส่ายหน้า "เฮสเทียยังไม่ได้บอกรายละเอียด เธอแค่บอกว่าเรื่องมันค่อนข้างซับซ้อน ให้พวกเราไปเจอเธอก่อนค่อยคุยกัน"

"งั้นเราก็รีบไปกันเถอะครับ!"

หวังชิงซงเร่งเร้า

แม้จะยังไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยการรู้ว่าพวกเขารอดชีวิตมาได้ในช่วงแรกก็ถือว่าเป็นความหวังที่วิเศษที่สุดแล้ว!

เชอร์ลีย์หันไปมองตู้หว่านถิงแล้วยักไหล่ "งั้นขอเวลาฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแปบหนึ่งนะ แล้วเราจะออกไปกันทันที!"

พูดจบเธอก็เดินกลับเข้าห้องเพื่อจัดการธุระส่วนตัว

(จบแล้ว)