บทที่ 2740 - โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ต้องลงมือทำ

บทที่ 2740 - โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ต้องลงมือทำ

หยางเสี่ยวเทาปลีกตัวออกจากห้องประชุมมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ เพื่อหลีกหนีจากคำเยินยอของเหล่าผู้อาวุโส เมื่อกลับมาเขาก็ตรงเข้าไปหาท่านผู้เฒ่าเฉียนจากกระทรวงที่สองทันที

"ธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

ท่านผู้เฒ่าเฉียนกำลังนั่งคุยอยู่กับอาจารย์ของหยางเสี่ยวเทา ทั้งสองคนต่างก็นามสกุลเฉียนเหมือนกัน แถมยังเป็นยอดฝีมือในสาขาอาชีพของตนเอง บรรยากาศรอบตัวจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของนักปราชญ์ จนไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน

"ท่านผู้เฒ่าเฉียน อาจารย์ครับ"

หยางเสี่ยวเทากล่าวทักทายก่อนจะนั่งลง แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาทานกับข้าวไปสองสามคำ

ทั้งสองคนเห็นท่าทางของหยางเสี่ยวเทาก็อดจะขำไม่ได้

"ท่านผู้เฒ่าเฉียนครับ ผมมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากท่านสักหน่อยครับ"

หยางเสี่ยวเทาเช็ดปากก่อนจะเริ่มเปิดประเด็น

ท่านผู้เฒ่าเฉียนพยักหน้า "ว่ามาสิ อะไรที่พอจะช่วยได้เราช่วยเต็มที่อยู่แล้ว"

"ท่านผู้เฒ่าเฉียน ท่านก็น่าจะทราบดีว่าการพัฒนาของกระทรวงที่เก้าของเรามักจะถูกจำกัดด้วยปัญหาเรื่องไฟฟ้ามาโดยตลอด ถึงขั้นที่บางช่วงเราต้องสั่งหยุดงานตอนกลางคืน เพื่อรักษาความเสถียรของระบบไฟฟ้าครับ"

"และในครั้งนี้ พวกเราเสนอโครงการพัฒนาขึ้นมาอีกมากมาย ซึ่งแน่นอนว่าความต้องการใช้ไฟฟ้าจะยิ่งพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมมากครับ"

หยางเสี่ยวเทาเล่าถึงสถานการณ์จริงที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นปัญหาเร่งด่วนที่กระทรวงที่เก้าต้องรีบแก้ไข

ท่านผู้เฒ่าเฉียนฟังแล้วก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายทันที

"นายกำลังคิดจะสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์งั้นเหรอ?"

หยางเสี่ยวเทาพยักหน้าอย่างแรง "ใช่ครับ ในตอนนี้ความต้องการใช้ไฟฟ้าของพวกเรามีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แทนที่จะมานั่งสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนซ้อนกันหลายๆ แห่ง ผมว่าเราหันมาทำโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เลยจะดีกว่าครับ"

"ดังนั้นผมจึงอยากจะเชิญสหายจากกระทรวงที่สองมาช่วยพวกเราสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สักแห่งครับ"

"ไม่ทราบว่าท่านพอจะช่วยเป็นธุระให้ได้ไหมครับ"

ท่านผู้เฒ่าเฉียนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยการไตร่ตรอง

นับตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งก่อนที่เกิดจากการประเมินค่าใช้จ่ายของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ผิดพลาด จนทำให้เงินลงทุนของกระทรวงที่สองต้องสูญเปล่าไปมหาศาล

นอกจากเงินจะหายไปแล้ว ยังถูกเบื้องบนตำหนิอย่างรุนแรงว่าทำงานไม่รอบคอบ และปล่อยปละละเลยต่อหน้าที่การปฏิวัติ

เหตุการณ์นั้นทำให้ทุกคนในกระทรวงที่สองเสียหน้ากันไปตามๆ กัน จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย

แน่นอนว่าในเรื่องนี้ยังมีปัจจัยอื่นๆ แอบแฝงอยู่บ้าง

แต่พอนึกย้อนไป ตอนนั้นกระทรวงที่เก้าเองก็ควักเงินลงทุนไปถึงห้าล้านหยวน แถมยังช่วยออกแรงไปไม่น้อยเลยทีเดียว

หากจะพูดกันตรงๆ กระทรวงที่สองของพวกเขายังติดค้างบุญคุณกระทรวงที่เก้าอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ

แต่การจะสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะ

หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา...

ท่านผู้เฒ่าเฉียนเคาะโต๊ะอีกครั้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เสี่ยวหยาง นายก็น่าจะรู้นี่นาว่าเหตุการณ์ครั้งก่อนมันส่งผลกระทบที่รุนแรงขนาดไหน"

"ในสถานการณ์แบบนี้ นายนยังจะดื้อรั้นสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์อีกเหรอ ไม่กลัวคนเขาจะนินทาเอาหรือไง?"

หยางเสี่ยวเทาได้ฟังก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ยี่หระ "ท่านผู้เฒ่าเฉียนครับ พวกเราคงไม่ยอมตัดหัวทิ้งเพียงเพราะถูกยุงกัดเข้าที่หัวหรอกนะครับ"

"อีกอย่าง ผมเชื่อมั่นว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์คือแหล่งพลังงานที่สำคัญอย่างยิ่งในอนาคตครับ"

"ผมได้ยินมาว่า ทางฝั่งญี่ปุ่นเพื่อนบ้านทางตะวันออกของเรา เขาเริ่มใช้พลังงานปรมาณูกันไปตั้งนานแล้ว ขนาดพื้นที่เล็กๆ เท่าฝ่ามือเขายังกล้าใช้ แล้วทำไมพวกเราจะใช้บ้างไม่ได้ล่ะครับ?"

"คนเราต้องมีศักดิ์ศรีนะครับ จะยอมให้พวกเราแพ้ญี่ปุ่นงั้นเหรอ?"

ความมุ่งมั่นในคำพูดของหยางเสี่ยวเทาทำให้ท่านผู้เฒ่าเฉียนรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา ความจริงเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่สนับสนุนการพัฒนาพลังงานปรมาณูภายในกระทรวงที่สองอยู่แล้ว เพียงแต่ติดปัญหาเรื่องเทคโนโลยีและงบประมาณ ประกอบกับเหตุการณ์ครั้งก่อนทำให้เขาไม่กล้าจะเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

แต่ในเมื่อวันนี้หยางเสี่ยวเทาเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเอง แถมยังให้ความสำคัญขนาดนี้ และยังยกเรื่องญี่ปุ่นมาท้าทายอีก มีหรือที่เขาจะนิ่งเฉยได้

"ท่านผู้เฒ่าเฉียน ท่านวางใจได้เลยครับ เรื่องเทคโนโลยีให้เป็นหน้าที่ของพวกท่าน ส่วนเรื่องงบประมาณ กระทรวงที่เก้าของพวกเราจะจัดการให้เองครับ"

"นอกจากนี้ นี่ยังนับเป็นโอกาสอันดีในการฝึกฝนบุคลากรด้วยนะครับ ท่านคงไม่อยากให้ข้อมูลเทคโนโลยีที่พวกเราอุตส่าห์ได้มาจากสหภาพต้องถูกล็อคเก็บไว้ในตู้เฉยๆ หรอกใช่ไหมครับ"

หยางเสี่ยวเทาเสนอเงื่อนไขและข้อเรียกร้องของเขาออกมาได้ตรงจุดที่สุด

เมื่อได้ยินหยางเสี่ยวเทาพูดเช่นนั้น ท่านผู้เฒ่าเฉียนก็เริ่มมีใจโอนอ่อนตาม

ข้อมูลเทคโนโลยีทั้งหมดอยู่ที่กระทรวงที่สอง และในช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเขาก็ได้รวมทีมกันหารือและวิเคราะห์กันมาหลายรอบ จนเกิดแนวคิดและแผนงานขึ้นมากมาย

แต่ทว่าแผนงานเหล่านั้นก็เป็นเพียงแค่ตัวหนังสือบนกระดาษ หากต้องการจะพิสูจน์ว่ามันใช้งานได้จริงหรือไม่ ก็ต้องลงมือปฏิบัติ

และการปฏิบัติงานย่อมต้องการงบประมาณมหาศาล

งบประมาณวิจัยของกระทรวงของเขานั้น ถูกเบื้องบนคำนวณมาอย่างละเอียดยิบก่อนจะจัดสรรมาให้ และเงินที่ได้รับมาก็มักจะไม่เต็มจำนวน ส่วนใหญ่จะให้มาเพียงเจ็ดส่วน อีกสามส่วนต้องหาทางแก้ไขและจัดการกันเองภายใน

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากต้องการจะทำงานวิจัยภายในหน่วยงาน ก็จำเป็นต้องกัดฟันฟันฝ่าอุปสรรคกันเอง

และผลสุดท้าย งานวิจัยส่วนใหญ่ก็ต้องพังครืนลง ไม่ใช่เพราะคนทำงานถอดใจ แต่เป็นเพราะขาดงบประมาณสนับสนุน

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะปัญหาเรื่องเงินนี่แหละ ทำให้โครงการมากมายของกระทรวงที่สองต้องล้มพับไปกลางคัน

ซึ่งในนั้นแฝงไปด้วยหยาดเหงื่อและแรงกายแรงใจของใครหลายคน

และในตอนนี้ อุปสรรคชิ้นใหญ่ที่ขวางหน้าพวกเขามีอยู่สองอย่าง คือเทคโนโลยีและเงินทอง

หากกระทรวงที่เก้าช่วยแก้ปัญหาเรื่องเงินได้ เรื่องเทคโนโลยีนั้นกระทรวงที่สองของเขาไม่มีคำว่าหวั่นเกรงแน่นอน

ถึงเวลาที่ทั้งสองหน่วยงานร่วมมือกัน คาดว่าเบื้องบนก็น่าจะยอมเห็นแก่หน้าและให้ความช่วยเหลือบ้าง

เรื่องนี้ มีลุ้นจริงๆ

"พวกคุณพร้อมจะทุ่มงบประมาณให้เท่าไหร่?"

วินาทีที่ท่านผู้เฒ่าเฉียนถามคำถามนี้ หยางเสี่ยวเทาก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว

เขาไม่รอช้า ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้วทันที

ท่านผู้เฒ่าเฉียนสูดลมหายใจลึก "สามล้านหยวนเหรอ ผมพอจะกลับไปคุยให้ได้นะ"

ยังไงเสียครั้งก่อนกระทรวงที่เก้าก็เคยควักมาให้แล้วห้าล้าน ครั้งนี้สามล้านก็นับว่าแสดงความจริงใจได้มากพอสมควรแล้ว

แต่หยางเสี่ยวเทากลับส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ คือสามสิบล้านหยวนครับ"

ท่านผู้เฒ่าเฉียนถึงกับแขนสั่น "อะไรนะ? สามสิบล้านหยวน?"

หยางเสี่ยวเทาพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น เงินจำนวนนี้กระทรวงที่เก้ายังพอจะหามาได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเครื่องถ่ายเอกสารล็อตใหญ่กำลังจะส่งมอบ การจะไม่ใช้เงินก้อนนี้แล้วปล่อยให้มันนอนเน่าอยู่ในคลังสินค้าเฉยๆ ก็คงจะน่าเสียดาย

อีกอย่าง หยางเสี่ยวเทารู้สึกว่าหากไม่รีบใช้เงินก้อนนี้ สุดท้ายมันก็คงถูกริบคืนไปอยู่ดี

"สามสิบล้านครับ หากไม่พอเราพร้อมจะทุ่มทุนเพิ่มให้อีก สรุปสั้นๆ คือต้องสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์นี้ให้สำเร็จให้ได้ครับ"

"พอแล้ว พอแล้ว!"

น้ำเสียงของท่านผู้เฒ่าเฉียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เงินสามสิบล้านหยวน เขาสามารถนำไปโน้มน้าวใจคนส่วนใหญ่ในกระทรวงที่สองได้แน่นอน

หรือแม้แต่เหล่าผู้นำเบื้องบน เมื่อเห็นเงินสามสิบล้านหยวนตั้งอยู่ตรงหน้า สิ่งที่พวกเขาจะพิจารณาคงไม่ใช่เรื่องที่ว่าจะทำหรือไม่ทำ แต่จะพิจารณาว่าจะสร้างให้ใหญ่ขนาดไหนต่างหาก

ในขณะที่ประเทศกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการปฏิวัติและการสร้างชาติ ทุกคนต่างก็อยากจะให้เงินเพียงบาทเดียวสามารถทำงานได้คุ้มค่าเท่ากับสิบบาท

และเมื่อกี้หยางเสี่ยวเทาก็บอกเองว่า หากสามสิบล้านไม่พอ เขายังพร้อมจะทุ่มเพิ่มให้อีก

ความมุ่งมั่นตั้งใจนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

"สามสิบล้านหยวนเหรอ?"

(ซี๊ด~~~)

วินาทีนั้น เสียงของหวังจวินหงก็ดังแทรกขึ้นมา ทำให้บรรยากาศที่กำลังครึกครื้นในห้องโถงเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาต่างพากันหันมามองเป็นจุดเดียว

หลี่หงเฟิงและหลิวไหวหมินที่กำลังคุยอยู่กับพวกท่านผู้เฒ่าจ้าวและท่านผู้เฒ่าสวี เมื่อได้ยินหวังจวินหงตะโกนว่า "สามสิบล้าน" ก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหยางเสี่ยวเทาด้วยสายตาเขม็ง พร้อมลางสังหรณ์ไม่ดีที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

ก็นึกย้อนไปได้ว่า ในอดีตหยางเสี่ยวเทาก็เคยมีวีรกรรมทำนองนี้มาแล้ว

"เสี่ยวหยาง เสี่ยวหยางจะให้เงินท่านผู้เฒ่าเฉียนถึงสามสิบล้านหยวนเลยเหรอครับ"

หวังจวินหงพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค ท่านผู้เฒ่าหวังรีบปรี่เข้าไปหาทันที เขามองหยางเสี่ยวเทาสลับกับท่านผู้เฒ่าเฉียนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น ก่อนจะถามท่านผู้เฒ่าเฉียนด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยากจะเชื่อ "เหล่าเฉียน เขาจะให้พวกเราสามสิบล้านจริงๆ เหรอ?"

"เขาจะให้พวกเราสามสิบล้านจริงๆ ใช่ไหม?"

"หรือว่าจะเป็นงบประมาณเพิ่มเติมสำหรับสร้างฐานส่งดาวเทียมกันนะ?"

"ฮ่าๆ ผมว่าแล้วเชียวว่าเจ้าเด็กนี่ต้องมีเรื่องให้พวกเราช่วยแน่ๆ วางใจได้เลย พวกเราน่ะคนกันเองทั้งนั้น..."

ท่านผู้เฒ่าหวังร้องออกมาอย่างดีใจสุดขีด ก่อนจะจินตนาการไปเองเสร็จสรรพพร้อมรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ

แต่ในวินาทีต่อมา ท่านผู้เฒ่าเฉียนกลับชี้ไปทางฝั่งตรงข้ามแล้วเบรกความดีใจของเพื่อนรักว่า "เหล่าหวัง คุณหยุดเดี๋ยวก่อน"

"เงินนั่นไม่ใช่ให้พวกเรา แต่เขาให้ท่านผู้เฒ่าเฉียนจากกระทรวงที่สองต่างหาก"

เสียงหัวเราะของท่านผู้เฒ่าหวังหยุดกึกลงทันที เขามองจ้องหน้าหยางเสี่ยวเทาอย่างเอาเรื่อง

"สามสิบล้าน?"

หยางเสี่ยวเทาพยักหน้า

"ให้กระทรวงที่สองเหรอ?"

หยางเสี่ยวเทาพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้เขาไม่ได้ตอบรับรวดเร็วเหมือนเมื่อก่อน

"นาย... นายนี่มัน"

ท่านผู้เฒ่าหวังรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ ทั้งสองคนก็นามสกุลเฉียนเหมือนกัน ทำไมถึงทำแบบลำเอียงขนาดนี้ได้นะ

ทว่ายังไม่ทันที่ท่านผู้เฒ่าหวังจะได้บ่นอะไรต่อ ท่านผู้เฒ่าจางก็เอื้อมมือมาลากเขาออกไปด้านข้าง เพื่อไม่ให้มาเกะกะการสนทนา

"เสี่ยวหยาง พวกคุณ... พวกคุณเอาจริงเหรอ?"

ท่านผู้เฒ่าหวงเดินมานั่งลงข้างๆ ส่วนท่านผู้เฒ่าฉินก็นั่งลงอีกด้าน สายตาของทั้งคู่คอยลอบสังเกตคนทั้งสองไปมา

ไม่ใช่ว่าพวกเขามีอคติอะไรกับกระทรวงที่สองหรอกนะ แต่เงินสามสิบล้านหยวนนี่มันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลยนะ

มันไม่ใช่สามสิบ หรือสามแสนหยวนนะเนี่ย

แต่ก็นะ เจ้าเด็กหยางเสี่ยวเทานี่ก็เคยมีประวัติมาก่อน ครั้งก่อนที่ควักให้กระทรวงที่สองไปห้าล้าน ก็โดนท่านผู้เฒ่าเฉินชี้หน้าด่าไปยกใหญ่ จนหลายคนแอบนินทาว่าเป็นพ่อพระผู้ใจบุญที่ชอบโปรยเงินเล่น

แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ห้าล้าน แต่มันคือสามสิบล้านเชียวนะ

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูท่านผู้เฒ่าเฉิน มีหวังท่านได้ตามมาเอาเรื่องถึงที่แน่ๆ

เจ้าเด็กนี่มันไม่เสียดายเงินเลยจริงๆ สินะ

แถมยังหาเงินเก่งเสียจนน่ากลัวจริงๆ

"ใช่ครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งคุยกับท่านผู้เฒ่าเฉียนว่าตอนนี้กระทรวงที่เก้าของเราขาดแคลนไฟฟ้าอย่างหนักครับ"

"ผมเลยหวังว่ากระทรวงที่สองจะช่วยสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ให้พวกเราสักแห่งครับ"

"แน่นอนว่าเรื่องเทคโนโลยีพวกเรากระทรวงที่เก้าทำไม่เป็น แต่เรื่องงบประมาณพวกเราพร้อมจะสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอนครับ"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หยางเสี่ยวเทาก็หันไปมองท่านผู้เฒ่าเฉียนอีกครั้ง "ท่านผู้เฒ่าเฉียนครับ พวกเรามีความจริงใจอย่างมากจริงๆ ครับ"

"หากท่านสามารถเป็นตัวแทนกระทรวงที่สองตอบตกลงได้ ผมก็พร้อมจะนำเรื่องนี้ไปรายงานต่อท่านผู้เฒ่าเฉิน เพื่อบรรจุโครงการนี้ให้เป็นรูปธรรมครับ"

พวกท่านผู้เฒ่าหวงได้ฟังดังนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

โรงไฟฟ้านิวเคลียร์งั้นเหรอ?

ลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อไม่นานนี้แล้วหรือไงกัน?

ท่านผู้เฒ่าหวงแทบอยากจะยื่นมือไปเช็กดูว่าหยางเสี่ยวเทาดื่มจนเมาแล้วพูดจาเพ้อเจ้อหรือเปล่า

แต่พอเห็นสีหน้าที่จริงจังและแน่วแน่ของหยางเสี่ยวเทา เขาก็เริ่มจะลังเลใจขึ้นมาบ้าง

ท่านผู้เฒ่าเฉียนเองก็ไม่นึกว่าหยางเสี่ยวเทาจะพูดออกมาด้วยความจริงใจขนาดนี้ แถมยังไม่สนใจท่าทีของคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ในใจเขาจึงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ก็คือความเจ็บปวดในใจของพวกเขาเช่นกัน

และในตอนนี้ พวกเขามีโอกาสที่จะได้ลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้งในจุดที่เคยล้มลง

ท่านผู้เฒ่าเฉียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะมองหยางเสี่ยวเทาด้วยสายตาที่จริงจังไม่แพ้กัน "เรื่องนี้ ผมจะให้คำตอบคุณในพรุ่งนี้ครับ"

พูดจบเขาก็เตรียมตัวลุกขึ้นเดินจากไปทันที

เงินสามสิบล้านหยวนตั้งอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ เขาอยู่นิ่งเฉยไม่ได้แล้ว

หยางเสี่ยวเทาลุกขึ้นไปส่งท่านผู้เฒ่าเฉียน เมื่อเขากลับเข้ามาในห้อง สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียวอีกครั้ง

หยางเสี่ยวเทาไม่ได้ใส่ใจ เขาเดินไปที่ที่นั่งแล้วรินน้ำมาดื่มแก้วหนึ่ง

เขากวาดสายตามองไปรอบโต๊ะ เห็นทุกคนยังคงจ้องมองมาที่เขาโดยไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา เขาจึงเริ่มชี้แจงเหตุผล

"ผมก็บอกไปแล้วไงครับ ว่ามันขาดแคลนไฟฟ้าจริงๆ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะกระทรวงที่เก้าของเราไม่มีบุคลากรทางด้านนี้ ผมก็อยากจะบรรจุเรื่องนี้ไว้ในสมุดปกขาวอยู่หรอกครับ"

"การที่ให้กระทรวงที่สองมาช่วยสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์สักแห่ง มันก็คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ"

เมื่อหยางเสี่ยวเทาพูดจบ ท่านผู้เฒ่าหวงก็นิ่งเงียบไป แต่ท่านผู้เฒ่าจางกลับถอนหายใจออกมา "นายจะสร้างโรงไฟฟ้าอะไรพวกเราก็ไม่ว่าหรอก"

"แต่เงินสามสิบล้านน่ะ นายกล้าทุ่มออกไปโดยไม่กะพริบตาเลยนะเนี่ย"

ท่านผู้เฒ่าหวังรีบเสริมต่อท้ายคำพูดของท่านผู้เฒ่าจางถึงสาเหตุหลักที่ทุกคนอึ้งกันไป ซึ่งทุกคนในโต๊ะต่างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

หยางเสี่ยวเทาได้ฟังก็หัวเราะออกมา "ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เองเหรอครับ"

จากนั้นเขาก็อธิบายรายละเอียดของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ต่อ "เงินสามสิบล้านที่ว่านี้ ไม่ได้มีเพียงแค่ค่าก่อสร้างโรงไฟฟ้าเท่านั้นนะครับ แต่มันยังรวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบ และระบบโครงข่ายสายส่งไฟฟ้าด้วยครับ"

"หากคำนวณดูดีๆ แล้ว เงินสามสิบล้านอาจจะไม่พอด้วยซ้ำไปครับ"

หลี่หงเฟิงและหลิวไหวหมินสบตากัน ก่อนจะพากันยิ้มขื่นๆ ออกมาพร้อมกัน

"นายนี่มันสุดยอดจริงๆ"

ท่านผู้เฒ่าหวังเลิกพูดจาประชดประชัน

สำหรับท่านผู้เฒ่าโจวและท่านผู้เฒ่าสวีนั้น ความสัมพันธ์กับหยางเสี่ยวเทายังไม่สนิทสนมกันถึงขั้นนั้น จึงทำได้เพียงรับฟังเงียบๆ โดยไม่มีโอกาสได้แทรกบทสนทนา

แต่ทว่า เมื่อได้ยินตัวเลขสามสิบล้านหยวน หัวใจของพวกเขาก็ยังคงสั่นสะท้านอยู่ดี

"เอาล่ะ ผมว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ"

ท่านผู้เฒ่าฉินเห็นบรรยากาศในห้องเงียบลง จึงอาสาลุกขึ้นเป็นคนปิดงานเลี้ยงในครั้งนี้

พวกท่านผู้เฒ่าหวงต่างก็พากันลุกขึ้นกล่าวคำอำลาให้แก่กัน

ไม่ว่าผลสรุปจะเป็นอย่างไร งานเลี้ยงในวันนี้ก็นับว่าไม่เสียเปล่า เพราะทุกคนต่างก็ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ

และในใจของทุกคน ต่างก็รู้สึกว่าคนที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุดในวันนี้ น่าจะเป็นกระทรวงที่สอง

แต่ทว่า ในใจของหยางเสี่ยวเทานั้น เขากลับรู้สึกว่าคนที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุด ก็คือกระทรวงที่เก้าของเขานั่นเอง

เมื่อได้ขึ้นมานั่งบนรถยนต์อีกครั้ง หลิวไหวหมินก็รีบเอ่ยถามขึ้นทันทีด้วยความร้อนใจ

"เสี่ยวหยาง พวกเราทำแบบนี้มันจะใจร้อนเกินไปหรือเปล่า?"

หลี่หงเฟิงเองก็มีสีหน้าที่กังวลไม่ต่างกัน

หยางเสี่ยวเทาไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาเอื้อมมือไปลดกระจกรถลง ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้เขารู้สึกสดชื่นและสมองปลอดโปร่งขึ้น

เขาทอดสายตามองดูดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปอย่างช้าๆ

จากนั้นเขาก็มองดูบ้านเรือนและต้นไม้ที่เคลื่อนที่ผ่านหน้าต่างไป ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า "เหล่าหลิว เหล่าหลี่ พวกคุณบอกผมหน่อยสิว่า ทำไมบ้านพวกนั้นถึงได้เคลื่อนที่ถอยหลังไปแบบนั้นล่ะครับ"

หลี่หงเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจความหมายของหยางเสี่ยวเทา เขาจึงตอบไปตามความจริงว่า "ก็นั่นเป็นเพราะพวกเรากำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าไงล่ะ"

หยางเสี่ยวเทาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะรถแล้วหลับตาลงอย่างสงบ "นั่นสินะครับ ในเมื่อพวกเรากำลังพุ่งไปข้างหน้า สิ่งรอบข้างย่อมต้องถอยหลังไปเป็นธรรมดาครับ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หงเฟิงและหลิวไหวหมินต่างก็หันมาสบตากันเงียบๆ โดยไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาอีกเลย

รถยนต์มาจอดนิ่งสนิทที่หน้าบ้านสี่ประสาน ไม่ใช่ว่าหยางเสี่ยวเทาต้องการจะเข้าบ้านตอนนี้ แต่เป็นเพราะเขาหลับไปตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว

หลิวไหวหมินจึงสั่งให้คนขับรถจอดรอที่หน้าตรอก ก่อนที่เขาทั้งสองคนจะช่วยกันประคองหยางเสี่ยวเทากลับเข้าไปในบ้าน

หยางเสี่ยวเทากลับถึงบ้านในสภาพที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาหลับยาวไปจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

ในระหว่างมื้อเช้า นักพรตเฒ่าก็อดไม่ได้ที่จะซักถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

หยางเสี่ยวเทาจึงมีโอกาสได้รับรู้เรื่องราวความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในสำนักงานใหญ่หลังจากที่พวกเขาเดินทางออกมา

แต่หยางเสี่ยวเทาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ในเมื่อบรรดาผู้ยิ่งใหญ่จากกระทรวงต่างๆ ต่างพากันลงมือแล้ว การที่คนอื่นจะมีปฏิกิริยาแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

หยางเสี่ยวเทากัดปาท่องโก๋และไข่ต้มคำโต พลางตอบคำถามของนักพรตเฒ่าที่สงสัยใคร่รู้เรื่องราวในสมุดปกขาว

ท่านผู้เฒ่าเย่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เองก็อยากจะรับฟังเรื่องราวนี้ด้วยเช่นกัน หยางเสี่ยวเทาจึงไม่ได้ปิดบังอะไรอีกต่อไป เพราะอย่างไรเสียหากไม่มีอะไรผิดพลาด ผลการพิจารณาก็คงจะออกมาในวันนี้อยู่แล้ว

หยางเสี่ยวเทาเล่าสรุปใจความสำคัญของสิบโครงการให้ฟังอย่างคร่าวๆ โดยไม่ได้ลงรายละเอียดลึกซึ้งเหมือนตอนอยู่ในห้องประชุม

หลังจากหยางเสี่ยวเทาเล่าจบ สีหน้าของนักพรตเฒ่าก็ดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น แต่เป็นเพราะงานวิจัยโลหะผสมแมกนีเซียมนั้นตกเป็นภาระของพวกเขาพอดิบพอดี

"เฮ้อ ผมว่าแล้วเชียวว่ามันต้องมีเรื่องยุ่งๆ มาหาจนได้!"

นักพรตเฒ่าพูดด้วยความจนใจ ส่วนท่านผู้เฒ่าเย่ที่นั่งฟังอยู่กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมและมองหยางเสี่ยวเทาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

"ครั้งนี้ นายเล่นใหญ่เกินไปหรือเปล่า!"

หยางเสี่ยวเทายิ้มให้ท่านผู้เฒ่าเย่ก่อนจะพยักหน้ายืนยัน "ก็พอได้ครับ ยังอยู่ในระดับที่ผมพอจะรับมือไหวครับ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านผู้เฒ่าเย่จึงไม่เอ่ยอะไรต่อ ทั้งสามคนทานมื้อเช้าจนเสร็จ หยางเสี่ยวเทากล่าวลาพวกร่านชิวเย่ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังกระทรวงที่เก้า

เมื่อมาถึงกระทรวงที่เก้า ข่าวคราวเกี่ยวกับโครงการตรวจสอบต่างๆ ก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว

หยางเสี่ยวเทาไม่ได้สนใจกระแสข่าวนั้น เขาเดินเข้าห้องทำงานแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเล่มหนึ่ง นั่งรอเวลาอย่างสบายอารมณ์

ภายในห้องทำงาน หลิวลิ่วเสวี่ยและโหลวเสี่ยวเอ๋อเห็นหยางเสี่ยวเทานิ่งสงบแบบนี้ ก็อยากจะเอ่ยถามความคืบหน้า แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี

ไม่ใช่แค่พวกเธอเท่านั้น ทันทีที่หยางเสี่ยวเทาปรากฏตัวขึ้น ทุกคนในสำนักงานใหญ่ต่างก็พากันจับตามองและเฝ้ารอการเรียกตัวจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ

ทว่า ผลที่ออกมาคือหยางเสี่ยวเทากลับนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเอาทุกคนถึงกับมึนงงไปตามๆ กัน

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ได้รับข่าวคราวมาบ้างเริ่มจะรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา เพราะเกรงว่าข่าวที่ได้ยินมาอาจจะเป็นเพียงข่าวโคมลอย และความหวังที่ตั้งไว้จะกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า

ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูแปลกประหลาดนี้เอง จู่ๆ รถจี๊ปคันหนึ่งก็มาจอดสงบนิ่งอยู่ที่หน้าประตูใหญ่

(จบแล้ว)