ตอนที่ 1808 เหมือนเด็กเล่นขายของเลยว่ะ

ตอนที่ 1808 เหมือนเด็กเล่นขายของเลยว่ะ

“ไม่มีอะไรหรอก... ก็แค่แมลงวันตัวเล็กๆ บินมาก่อกวนนิดหน่อย รีบไปกันเถอะ ผมทนรอลิ้มลอง ‘รสชาติใหม่’ ของคุณไม่ไหวแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ หวัง อวี่เยียน นึกถึงสกิล ‘ปลายลิ้นพลิ้วไหว’ ของ เจียงเฉิง ขึ้นมาทันที…

นี่… อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่ตัวเธอเองก็อยากจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าความรู้สึกระหว่าง ‘ป่ารกทึบ’ กับ ‘เนินเขาเนียนกริบ’ น่ะ สัมผัสของมันจะแตกต่างกันมากน้อยแค่ไหน...

……………………………………………

ความมืดมิดในยามราตรีเข้มข้นราวกับหยดน้ำหมึกที่สาดกระเซ็นอาบย้อมหลังคาและชายคาโค้งงอนของคฤหาสน์สี่ประสานโบราณ

ผู้บุกรุกกลุ่มนี้ที่ สวี่จื้อ ส่งมา ไม่ใช่นักเลงหัวไม้หรืออันธพาลข้างถนนไร้ฝีมือแต่อย่างใด

พวกเขาสวมชุดปฏิบัติการสีเข้มเคลื่อนไหวแผ่วเบาไร้ซึ่งเสียงสะท้อนใดๆ อาวุธในมือไม่ใช่มีดพกแต่เป็นเครื่องรบกวนสัญญาณขนาดจิ๋ว กล้องตรวจจับความร้อน และปืนยิงยาสลบรุ่นพิเศษ

ชายผู้เป็นหัวหน้าทีมมีรหัสเรียกขานว่า ‘เซียว’ (นกฮูก) เขาคือผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธวิธีแทรกซึมที่มีชื่อเสียงในโลกใต้ดิน

เวลานี้เขานั่งยองๆ ซ่อนตัวในเงามืด ปลายนิ้วลากผ่านหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงแผนที่กระจายความร้อน (Heatmap) และจุดบอดของกล้องวงจรปิดภายในคฤหาสน์อย่างแม่นยำ

แม้กระทั่งช่วงเวลาเปลี่ยนผลัดของยามลาดตระเวนที่เว้นว่างเพียงสามนาที ก็ยังถูกระบุไว้อย่างละเอียดถ้วนถี่

“เป้าหมายคืนนี้คือลอบเข้าไปบันทึกวิดีโอลับและภาพหลุดของเป้าหมาย ถ้ามีโอกาสให้ติดตั้งเครื่องดักฟังด้วย” เซียวกดเสียงต่ำ แววตาเฉียบคมดั่งพญาเหยี่ยว: “ประธานสวี่กำชับว่าไอ้เด็กนี่มีภูมิหลังไม่ธรรมดา การปะทะซึ่งหน้าคือการรนหาที่ตาย สิ่งที่เราต้องการคือ ‘จุดอ่อน’ สำหรับแบล็กเมล์เพื่อบีบคอมันเท่านั้น... ห้ามทำให้เกิดเรื่องนองเลือดเด็ดขาด!”

“รับทราบ...”

พวกเขาทุกคนคุ้นเคยกับระบบรักษาความปลอดภัยในจีน เป็นอย่างดี

โดยทั่วไปบ้านเศรษฐีมักจะมีการป้องกันที่แน่นหนา เต็มไปด้วยบอดี้การ์ดรูปร่างกำยำและอุปกรณ์ทันสมัย

แต่อย่างมากที่สุดก็มีแค่กระบองไฟฟ้าหรือปืนช็อตไฟฟ้า ต่อให้มีกล้องตรวจจับความร้อน ก็ใช่ว่าจะมองทะลุชุดพรางความร้อนของพวกเขาได้ง่ายๆ

ชายฉกรรจ์ทั้งกลุ่มสบตาและส่งสัญญาณให้กันก่อนจะเริ่มกระจายกำลัง สองคนรับหน้าที่ตัดสัญญาณการสื่อสารรอบนอกชั่วคราว อีกสองคนเตรียมปีนข้ามกำแพงเพื่อแทรกซึม โดยมี ‘เซียว’ ซุ่มรอระวังหลังอยู่ด้านนอก

ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างราบรื่นตามแผนการที่วางไว้ มือดีคนแรกที่ปีนขึ้นถึงยอดกำแพงคือชายรูปร่างผอมสูง เขาคือผู้เชี่ยวชาญการปีนป่ายที่เคลื่อนไหวได้ปราดเปรียวราวกับตุ๊กแกเลยทีเดียว

แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังย่ามใจ ข้อมือกลับถูกมือที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเข้าให้อย่างกะทันหัน! พละกำลังนั้นมหาศาลจนกระดูกข้อมือของเขาแทบแหลกละเอียดในพริบตา

ด้วยสัญชาตญาณมืออาชีพ เขาข่มใจไม่ให้ส่งเสียงร้องและเอื้อมมืออีกข้างไปควานหาปืนยิงยาสลบที่เหน็บอยู่ตรงเอว แต่ในวินาทีนั้นเอง หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาของ ‘ซองปืน’ ที่โผล่พ้นออกมาจากเอวของอีกฝ่าย

เฮ้ย... บ้าไปแล้ว นี่มันถึงขั้นพกปืนจริงเลยเหรอวะ? หรือจะเป็นแค่ปืนช็อตไฟฟ้า?

เขาไม่มีเวลาให้คิดทบทวน “เวรเอ๊ย!” ชายร่างผอมสบถลอดไรฟัน พยายามกระชากข้อมือกลับและชักมีดพกออกมาหวังจะกรีดท่อนแขนของอีกฝ่ายเพื่อเอาตัวรอด

แต่ผลลัพธ์กลับเลวร้ายกว่าเดิม ข้อมือของเขาถูกบีบแน่นจนไร้ความรู้สึก ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกกระชากจนลอยละลิ่วลงมาจากยอดกำแพง สภาพของเขาไม่ต่างจากไก่ที่ถูกหิ้วขาพุ่งลงมาปะทะพื้นดินดัง “อั้ก!” จนหน้าคะมำ

และในจังหวะที่กระแทกพื้นนั้นเอง ปืนยาสลบที่เขากำไว้ในมือก็เกิดลั่นเสียง “ฉึก!” เข็มยาสลบพุ่งเข้าปักที่ต้นขาของตัวเองเข้าอย่างจัง!

หวังเซิ่ง นั่งยองๆ ลงตรงหน้ามัน… เขาใช้ปลายรองเท้าหนังเขี่ยเครื่องตรวจจับสัญญาณที่ร่วงอยู่บนพื้นเบาๆ

มุมปากของเขายกโค้งเป็นรอยยิ้มอันธพาลที่กวนประสาทสุดขีด น้ำเสียงของเขาดูเกียจคร้านราวกับไม่แยแสโลก: “จิ๊ๆ... ของเล่นจุกจิกพวกนี้ ดูแพรวพราวใช้ได้เลยนะเนี่ย ไปคุ้ยมาจากตลาดของก๊อปที่ไหนล่ะหืม?”

สิ้นคำพูดของเขา เสียงทุบตีหนักๆ ดัง “อั้ก! อั้ก!” แทรกขึ้นมาจากด้านนอกกำแพงติดกันหลายครั้ง

เงาร่างที่เหลือของพวกมันยังไม่ทันได้มีโอกาสถอยร่น ก็ถูกเงาดำลึกลับหลายสายพุ่งเข้าชาร์จจับกดลงกับพื้นจนสิ้นท่า โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะดิ้นรน

รูม่านตาของเซียวหดเกร็งจนเหลือเพียงจุดเล็กๆ เขาจ้องมอง หวังเซิ่ง ที่ค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วของอีกฝ่ายกำลังลูบคลำตราสัญลักษณ์สีเงินที่ส่องประกายวาววับสะท้อนแสงจันทร์บนอกเสื้อ

“กล้องตรวจจับความร้อน? เครื่องตัดสัญญาณ?” หวังเซิ่ง แค่นหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าว รองเท้าหนังเหยียบขยี้ลงบนเครื่องตัดสัญญาณจนแผงวงจรแตกกระจายส่งเสียงก๊อบแก๊บ

“มีแค่นี้เองเหรอ? โคตรปัญญาอ่อนเหมือนเด็กเล่นขายของเลยว่ะ”

เขาเอียงคอเล็กน้อย กวาดสายตาจ้องมองเซียวที่ยืนตัวแข็งทื่อ แววตาของ หวังเซิ่ง อาบย้อมด้วยรอยยิ้มหยามหยันอย่างไม่ปิดบัง: “นี่ไอ้เพื่อนยาก... เจ้านายแกไม่ได้บอกพวกแกก่อนมาหรือไง ว่ามาตรฐานระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์หลังนี้น่ะ เขาออกแบบมาเพื่อรับมือกองกำลังรบพิเศษโดยเฉพาะ?”

ลูกกระเดือกของเซียวขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เหงื่อเย็นไหลย้อยตามขมับ จังหวะหายใจสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่

เมื่อเห็นอีกฝ่ายสั่นเป็นเจ้าเข้า หวังเซิ่ง ก็ยิ่งหัวเราะสะใจ เขายื่นมือไปตบแก้มเซียวเบาๆ แม้แรงจะไม่มากแต่มันกลับเป็นการหยามเกียรติอย่างถึงที่สุด

“จะมัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ? ไหนบอกว่าอยากแอบถ่ายคลิปแบล็กเมล์ไม่ใช่เหรอ? เอาสิ... เข้ามาถ่ายเลย เดี๋ยวปู่คนนี้จะแอ็กท่าให้แกถ่ายจนกว่าจะพอใจเลยล่ะ”

พูดจบเขาก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องด้านหลัง พร้อมกับจงใจเหยียบขยี้ลงบนหลังมือของเซียวข้างที่กำเครื่องมืออยู่จนอีกฝ่ายเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ถึงอย่างนั้นเซียวก็ยังไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

“ไป ‘เชิญ’ แขกผู้มีเกียรติพวกนี้เข้าไปข้างในซะ ประคับประคองกันเบาๆ หน่อยนะเว้ย อย่าให้มีรอยฟกช้ำดำเขียวล่ะ” เขาลากเสียงยาว แววตาเต็มไปด้วยความสนุกสนาน: “นายน้อยเจียงของพวกเรายังรอ ‘รำลึกความหลัง’ กับพวกมันอยู่ ถ้าเกิดแขนหักขาขาดไปซะก่อน เดี๋ยวนายน้อยจะหมดสนุกเอา!”

เซียวเจ็บปวดจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนและเต้นตุบๆ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวสุดขีด: “พวกแก... พวกแกเป็นใครกันแน่?! แล้วทำไมถึงพกปืนจริงได้ฮะ?!”

เมื่อได้ยินคำถามนั้น หวังเซิ่ง ก็หลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ เขาออกแรงเหยียบขยี้ลงบนหลังมือของเซียวซ้ำอีกครั้งด้วยท่าทีเกียจคร้าน ทว่าแฝงไปด้วยความโอหังขั้นสุด

“เป็นใครน่ะเหรอ? ก็แค่คนที่คอยรับใช้และทำงานให้นายน้อยเจียงยังไงล่ะ”

ระหว่างที่พูด เขาก็ล้วงมือเข้าไปชักปืนพกที่เหน็บเอวออกมาอย่างเชื่องช้า นิ้วแกร่งควงปืนหมุนเป็นวงกลมอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้ปลายกระบอกปืนโลหะอันแสนเย็นเฉียบสัมผัสไล้ไปตามพวงแก้มของเซียวเบาๆ

สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความหนาวเหน็บที่กระชากวิญญาณไปถึงขั้วหัวใจ: “ส่วนเรื่องปืนน่ะเหรอ? แหกตาดูให้ดีสิวะไอ้เวร... กระบอกนี้คือปืนพกรุ่น ‘Type 92 (QSZ-92) รุ่นดัดแปลง’ เชียวนะโว้ย! อาวุธที่เบิกตรงมาจากคลังแสงของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ผ่านขั้นตอนอนุมัติถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ! ถ้าไม่มีลายเซ็นจากผู้หลักผู้ใหญ่ระดับบิ๊กจริงๆ ต่อให้มึงจะยอมขายบ้านขายรถ หรือทุ่มเงินจนหมดตัว... มึงก็ไม่มีทางได้เห็นแม้แต่เงาของมัน!”

รูม่านตาของเซียวเบิกกว้างจนสุด เหงื่อเย็นทะลักชุ่มโชกแผ่นหลังจนเปียกโชกในเสี้ยววินาที ความหนาวเหน็บไหลย้อยไปตามแนวกระดูกสันหลังจนเขาสั่นสะท้านไปทั้งตัว

ปืนพก Type 92 รุ่นดัดแปลง?! นั่นมันอาวุธประจำกายที่มีเพียงหน่วยงานความมั่นคงระดับสูงเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ครอบครอง! ไอ้พวกนี้ไม่ใช่บอดี้การ์ดกระจอกๆ ของพวกเศรษฐีใหม่ แต่มันคือ...

หัวใจของเขาสั่นระรัว ความสิ้นหวังพุ่งเข้ากลืนกินร่างในชั่วพริบตา เขาอดไม่ได้ที่จะสบถด่าสาปแช่ง สวี่จื้อ อยู่ในใจอย่างสาดเสียเทเสีย

ไอ้โง่เอ๊ย! มึงไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกระตุกหนวดเสือระดับยมบาลที่ไหนเข้าวะเนี่ย?! ถึงได้ส่งพวกกูมาเดินเตาะแตะอยู่หน้าประตูยมโลกเพื่อหาที่ตายแบบนี้ฮะ!

ทีมรักษาความปลอดภัยที่พกอาวุธสเปกทหารระดับนี้... นี่มันไม่ใช่คฤหาสน์ธรรมดาแล้ว แต่มันคือ ‘ถ้ำเสือรังมังกร’ (แดนประหาร) ที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ย่างกรายเข้ามาต่างหาก!

ความเยือกเย็นและความมั่นใจในฐานะมือฉมังด้านยุทธวิธีที่เขาเคยภาคภูมิใจ พลันพังทลายแหลกสลายลงในพริบตา

ส่วนลูกน้องอีกสองสามคนที่ด้านหลังต่างยืนแข็งทื่อเป็นหิน เครื่องตรวจจับสัญญาณในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นดัง ‘ป้าบ!’ อย่างหมดรูป

เหงื่อเย็นไหลย้อยตามขมับ จังหวะการหายใจถี่รัวและหอบกระเส่าอย่างไม่อาจควบคุม

พวกเขารับงานมาเพื่อลอบเร้นแทรกซึมเงียบๆ ไม่ได้เตรียมใจมาปะทะกับทีมอารักขาระดับท็อปที่พกอาวุธสังหารสเปกทหารเช่นนี้!

นี่คือการต่อสู้ที่กระดูกคนละเบอร์ และไม่มีหนทางชนะได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ความหวาดกลัวคืบคลานชอนไชไปตามแขนขาและกระดูกทุกซี่ราวกับเถาวัลย์พิษร้าย มันกัดกินทำลายความกล้าจนไม่หลงเหลือแม้แต่ความคิดหรือเรี่ยวแรงจะขัดขืน ทำได้เพียงยืนสั่นเทาอยู่กับที่ราวกับวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว