ตอนที่ 1796 ฉันเกลียดที่สุดเวลาคนมาเรียกฉันว่า ‘เล็ก’!

ตอนที่ 1796 ฉันเกลียดที่สุดเวลาคนมาเรียกฉันว่า ‘เล็ก’!

เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่จื้อ ก็หน้ามืดตามัวทรุดฮวบลงกับโซฟา

การตัดสินใจเฉือนเนื้อหนีตายของประธานจางเปรียบเสมือนโดมิโนตัวแรกที่ถูกผลัก

ทันทีที่มีคนเปิดแผล บรรดาเศรษฐีที่เหลือย่อมต้องเทขายหนีตายตามกันเป็นพรวน และเมื่อนั้นออเดอร์ Short ระดับ 1.2 แสนล้านหยวนของเขาก็จะกลายเป็นลูกแกะอ้วนพีที่รอวันถูกเชือดอย่างสมบูรณ์แบบ

เขากำโทรศัพท์แน่น หมายจะโทรไปรั้งตัวประธานจางไว้ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนไม่กล้ากดออก

ไอ้จิ้งจอกเฒ่านั่นไม่มีวันฟังเขาหรอก… ในตอนนี้เขาทำได้เพียงมองดูสโนว์บอลแห่งความพินาศกลิ้งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น

ยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง โทรศัพท์ก็แผดเสียงขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นชื่อ ‘ผู้อาวุโสจ้าว’ ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ผู้อาวุโสจ้าวถือครองออเดอร์ Short มูลค่า 8 พันล้านหยวน และเป็นรายใหญ่ที่สุดที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะหือด้วย

สวี่จื้อ ไม่อยากรับสาย แต่ก็ไม่มีความกล้าพอจะตัดทิ้ง

“สวี่จื้อ! แกอธิบายเรื่องนี้มาเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงตะคอกของผู้อาวุโสจ้าวดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก: “ออเดอร์ 8 พันล้านของฉันขาดทุนยับไป 640 ล้านแล้ว! โบรกเกอร์เพิ่งเตือนว่าถ้าราคาพุ่งอีกแค่ 0.5 ดอลลาร์ ฉันต้องเติมหลักประกันอีก 320 ล้าน แล้วแกจะให้ฉันไปขุดเงินมาจากนรกขุมไหนวะ? เมื่อวานแกยังตบอกรับประกันว่าฟันกำไร 10% ชัวร์ๆ ไม่ใช่หรือไง! นี่น่ะเหรอไอ้ ‘กำไรชัวร์ๆ’ ของแก!”

สวี่จื้อ เหงื่อเย็นแตกพลั่กเต็มแผ่นหลัง ลำคอแห้งผากจนไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาแก้ตัว

“ว่าไงล่ะ? ทีเมื่อคืนตอนโทรคุยกันล่ะพ่นน้ำลายฉอดๆ เชียวนะ พอตอนนี้กลับหดหัวอมสากไว้รึไง?”

สวี่จื้อ สูดหายใจลึก รีบฉวยโอกาสพูดแทรกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้: “ผู้อาวุโสจ้าวครับ! ใจเย็นๆ ฟังผมอธิบายก่อน... เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดผมเลย แต่มันเป็นฝีมือของไอ้เจียงเฉิงจากซิงเฉิน อินเวสต์เมนต์ ที่จงใจเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลังครับ!”

“เจียงเฉิงงั้นเหรอ?” น้ำเสียงผู้อาวุโสจ้าวชะงักไปเล็กน้อย แฝงความคลางแคลงใจ: “มันเป็นใคร?”

สวี่จื้อ รีบตีเหล็กตอนร้อน ใส่สีตีไข่เล่าเรื่องราวอย่างออกรส: “มันเป็นประธานบริษัทซิงเฉินฯ ครับ! ถึงภายนอกจะดูเด็ก แต่อันที่จริงมันมีขุมกำลังและอำนาจมืดซุกซ่อนอยู่ในปักกิ่ง ทั้งยังมีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลัง บารมีมันไม่ธรรมดาจริงๆ ผมเองไม่เคยคิดจะปีนเกลียวกับมันเลย แต่มันกลับอิจฉาโปรเจกต์นี้ของผม เลยตั้งใจจะเข้ามาป่วนเพื่อประกาศศักดาให้ตัวเองน่ะครับ!”

ในระหว่างที่ปั้นน้ำเป็นตัว สายตาเขาก็เหลือบมองกราฟหุ้นบนหน้าจอ หัวใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ กลัวว่าความลับจะแตก

ปลายสายเงียบกริบไปหลายวินาที ก่อนน้ำเสียงเกรี้ยวกราดจะเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอันแสนคุ้นเคยในแบบฉบับข้าราชการชั้นผู้ใหญ่

“แกไม่เคยคิดจะไปมีเรื่องกับมันงั้นเหรอ? สวี่จื้อ... ฉันอาบน้ำร้อนมาก่อนแกตั้งไม่รู้กี่ปี คลื่นลมแบบไหนที่ฉันไม่เคยเผชิญ? เก็บข้ออ้างไร้สาระพวกนั้นกลับลงคอไปเถอะ”

“เรื่องจริงนะครับผู้อาวุโส! มันอิจฉาเส้นสายของผม เลยจงใจปั่นราคาเพื่อบีบให้ผมถูกล้างพอร์ต...”

“พอได้แล้ว! เลิกสาดโคลนใส่คนอื่นเสียที” ผู้อาวุโสจ้าวตัดบท น้ำเสียงเย็นเยียบและทรงอำนาจ: “ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นเจียงเฉิงหรือหมาแมวตัวไหน สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือ ‘ผลลัพธ์’ แกนั่นแหละที่เป็นคนเอาโปรเจกต์นี้มาเสนอถึงที่ แถมยังตบอกรับประกันเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่มีทางผิดพลาด ฉันถึงยอมพาพรรคพวกมาร่วมลงทุนกับแก!”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเน้นย้ำทีละคำ: “ในเมื่อปัญหามันเกิด แกก็มีหน้าที่ต้องจัดการให้เรียบร้อย ส่วนเส้นสายภายนอกไม่ต้องกังวล ฉันจะเป็นเกราะกำบังให้แกเอง แต่จำไว้ให้ดี... ก่อนบ่ายสามโมงวันนี้ แกต้องกดราคาหุ้นให้ต่ำกว่า 177 ดอลลาร์ เพื่อปิดยอดขาดทุนทั้งหมดซะ”

“และถ้าทำไม่สำเร็จ...” น้ำเสียงผู้อาวุโสจ้าวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดัน: “นอกจากแกต้องควักกระเป๋าชดใช้ยอดขาดทุน 8 พันล้านของฉันแล้ว ความสูญเสียของทุกคนที่ตามแกเข้ามาลงทุน แกต้องเป็นคนแบกรับทั้งหมดด้วย! ถึงตอนนั้น... ผลลัพธ์มันจะไม่ใช่แค่เรื่องเงินๆ ทองๆ อีกต่อไป แกก็น่าจะรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้าแกรับผิดชอบไม่ไหว ก็เตรียมตัวรับผลกรรมที่ตามมาได้เลย เข้าใจไหม!”

คำพูดนี้เปรียบดั่งเข็มอาบยาพิษที่ซ่อนในปุยฝ้าย ทั้งให้คำมั่นสัญญาและข่มขู่ด้วยความเหี้ยมโหด เป็นสุดยอดวาทศิลป์ในแวดวงอำนาจที่ไร้ที่ติ

สวี่จื้อ ขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง เขาจะกล้าโต้แย้งอะไรได้? ทำได้เพียงรับปากเป็นพัลวัน: “เข้าใจครับผู้อาวุโส! ผมจะทุบราคาหุ้นให้ร่วงลงไปให้ได้ก่อนบ่ายสามโมง!”

“อืม” ผู้อาวุโสจ้าวส่งเสียงในลำคอก่อนกดตัดสายไปทันที

มือของ สวี่จื้อ สั่นระริกจากทั้งความหวาดผวาและความโกรธแค้นที่ถูกกดหัว แต่ยังไม่ทันจะได้ปาโทรศัพท์ทิ้ง สายเรียกเข้าอีกสายก็ดังแทรกเข้ามา

“คุณชายสวี่ครับ... เงิน 2 พันล้านก้อนนั้นเป็นเงินเก็บที่ผมตั้งใจส่งลูกชายเรียนต่อเมืองนอก ตอนนี้ขาดทุนไปกว่า 160 ล้านแล้วนะ! ถ้าโดนบังคับปิดสถานะขึ้นมา อนาคตลูกผมพังพินาศแน่! คุณชายก็รู้ดีว่าพวกเราเป็นคนทำมาหากินธรรมดาๆ ไม่ได้หาเงินง่ายเหมือนบริษัทเหิงต้าของพวกคุณ... เงินเก็บทั้งชีวิตของผมมันพังหมดแล้วนะครับ!”

สวี่จื้อ กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ในใจลอบแค่นหัวเราะเยาะอย่างสมเพช

เงิน 160 ล้านหยวนน่ะหรือ? มันก็แค่เศษเงินที่พวกคนพวกนี้เอามาประเคนเพื่อหวังจะ ‘ซื้อ’ เส้นสายของเขาเท่านั้นแหละ พวกนี้มันตอแหลเสแสร้งเก่งกันทุกคน

ถึงเขาจะมีปัญญาควักกระเป๋าจ่ายชดใช้ให้พวกมันได้สบายๆ แต่ สวี่จื้อ ก็ไม่กล้าพูดจาโอ้อวดออกไปในเวลานี้

เพราะแม้เศรษฐีพวกนี้จะดูเหมือนใช้เงินง่ายดาย แต่ทุกการลงทุนล้วนผ่านการคำนวณมาอย่างรัดกุม หากผลกำไรหรือการขาดทุนเกินขีดจำกัดที่พวกเขายอมรับได้ ก็ย่อมไม่มีใครไว้หน้าเขาอีกต่อไป

เขาสูดลมหายใจลึก ปรับน้ำเสียงให้ดูหนักแน่นที่สุดเพื่อปลอบประโลม

“ประธานซุน ท่านอย่าเพิ่งตื่นตระหนกครับ! ผมสั่งการให้ทีมเทรดติดต่อ Market Maker เรียบร้อยแล้ว เราจะส่งคำสั่ง Short เพิ่ม ซอยออเดอร์เป็นไม้ละ 5 ล้านหุ้นเพื่อกดราคาให้ร่วงกลับมา รับรองว่าราคาต้องถูกทุบลงแน่นอน อดทนไว้อีกนิดครับ อย่าเพิ่งรีบซื้อคืนเพื่อตัดขาดทุนตอนนี้ เพราะถ้าท่านยอมแพ้เมื่อไหร่ ผลขาดทุนก้อนนี้จะกลายเป็นความจริงทันที!”

“สวี่จื้อ... อย่ามาคิดหลอกลวงฉันอีก ถ้ามีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นอีกล่ะก็... แกจบเห่แน่!”

เสียงสัญญาณตัดสายดัง ‘ติ๊ด... ติ๊ด…’ ทำเอาสีหน้า สวี่จื้อ บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น

เขาจ้องมองกราฟราคาที่กะพริบถี่บนหน้าจอ ในที่สุดเขาก็รู้ซึ้งว่า ‘กับดัก Short Sell’ ที่เขาขุดไว้ แท้จริงมันคือ ‘ลานประหาร’ ที่ เจียงเฉิง กางตาข่ายรอเขาไว้นานแล้ว

ตอนนี้เขาและบรรดาเศรษฐีทั้งหลายไม่ได้ต่างอะไรจากลูกแกะที่รอคอยการถูกเชือดก็เท่านั้น

สวี่จื้อ จ้องตัวเลข 179.8 ดอลลาร์ไม่วางตา คำขู่ของผู้อาวุโสจ้าวยังวนเวียนอยู่ในหัว ความรู้สึกจนตรอกบีบคั้นให้เขาตัดสินใจในทางที่อันตรายที่สุด

เขาคว้าโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกหา ‘ผู้บริหารฝ่ายการเงิน’ ของตระกูลสวี่ทันที!

“ดึงเงินสดหมุนเวียน 1.5 หมื่นล้านหยวน ออกมาจากบัญชีกองทุนทรัสต์ของตระกูลซะ! แล้วโอนเข้าบัญชีโบรกเกอร์ของฉันเดี๋ยวนี้ ฉันจะเอาไปเติมเป็นหลักประกัน (Margin) เพื่อยื้อสถานะ Short ของ Facebk เอาไว้!”

ผู้บริหารฝ่ายการเงินปลายสายสติแตกขึ้นมาทันที: “ประธานสวี่ครับ! ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด! เงินก้อนนั้นคือสายเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงโครงการอสังหาฯ ของเรา ถ้าดึงออกมาตอนนี้ กระแสเงินสดของเครือเราจะขาดสะบั้นทันที! ถ้าท่านประธานใหญ่รู้เรื่องนี้เข้า...”

“เรื่องพ่อฉัน เดี๋ยวฉันจะเคลียร์เอง!” สวี่จื้อ ตะคอกเสียงกร้าว: “ถ้าไม่เติมเงินตอนนี้ พอร์ต 1.2 แสนล้านของฉันจะถูกล้างพอร์ตจนหมดเกลี้ยง! ถึงตอนนั้นสิ่งที่จะสูญเสียไม่ใช่แค่ 1.5 หมื่นล้าน แต่มันคือหน้าตาและชื่อเสียงของตระกูลสวี่ทั้งตระกูล! ไปจัดการโอนมาเดี๋ยวนี้ ถ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ฉันจะรับผิดชอบเอง!”

“เอ่อ... คือว่า... ประธานสวี่คนเล็กครับ...”

“คนเล็กพ่องมึงสิ! กูเกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาเรียกกูว่า ‘เล็ก’!”

“ค...ครับ! เข้าใจแล้วครับประธานสวี่...”

“อย่ามัวแต่พ่นน้ำลายไร้สาระ!... มีอะไรเกิดขึ้น กูรับผิดชอบเองทั้งหมด…”

การที่ซิงเฉิน อินเวสต์เมนต์ ส่งสัญญาณหลอกว่ากำลัง Short หุ้นเพื่อดึงเขาเข้ากับดัก จากนั้นจึงใช้เงินมหาศาลกว้านซื้อออเดอร์ Long ถึง 40 ล้านหุ้นเพื่อตลบหลัง

ปิดท้ายด้วยการดึงกองทุนต่างชาติมาจับมือและปล่อยข่าวลือเรื่องการร่วมมือครั้งใหญ่... ทุกกลยุทธ์ของ เจียงเฉิง ล้วนเหยียบย่ำลงบนจุดตายของเขาอย่างแม่นยำและโหดเหี้ยม!