บทที่ 30 - โรงพยาบาลบ้าหนานชวน (1)

โรงพยาบาลบ้าหนานชวน

หมอเอ่ยถาม "คุณรู้สึกว่าตัวเองมีความผิดปกติตรงไหนบ้างครับ?"

ฟู่เหยียนตอบหน้าตาย "ผมมักจะรู้สึกแปลกแยกอยู่บ่อยๆ เพราะโลกใบนี้มันยังวิปริตไม่พอสำหรับผมน่ะสิ"

หมอพินิจพิเคราะห์ฟู่เหยียน สายตาของเขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นรอยเปื้อนประวัติศาสตร์สีแดงคล้ำฝังลึกบนเสื้อสูทของชายหนุ่ม ก่อนจะสรุปผลออกมาสั้นๆ

"สติสัมปชัญญะแจ่มใสดี ไม่ได้ป่วย! คนต่อไป"

ฟู่เหยียนพยักหน้ารับ พร้อมกับฉีกยิ้มละมุนละไมอย่างสุภาพชนส่งให้หมอ

วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจก็ดังระงมออกมาจากห้องตรวจ

เสียงร้องนั้นเจ็บปวดรวดร้าวถึงทรวงก้องกังวานไปทั่วฟ้า

พวกผู้เล่นที่รออยู่หน้าประตูถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ กอดคอกันกลมด้วยความทำตัวไม่ถูก

นี่กะจะเล่นใหญ่เบอร์นี้ตั้งแต่เริ่มเลยเรอะ?!

ห้านาทีต่อมา ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงโปร่งก็เดินก้าวออกมาจากห้องตรวจ

เขาบรรจงปิดประตูห้องตรวจให้อย่างมีมารยาท หันมายิ้มให้เหล่าผู้เล่นที่ยืนอออยู่หน้าประตู แล้วเอ่ยปากถามอย่างสุภาพ "ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเคาน์เตอร์พยาบาลไปทางไหนเหรอครับ?"

ผู้เล่นคนหนึ่งชี้นิ้วไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ

ฟู่เหยียน: "ขอบคุณครับ"

หลังจากฟู่เหยียนเดินคล้อยหลังไป พวกผู้เล่นก็เริ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส

"เมื่อกี้มัน..."

"นายว่าหน้าคุ้นๆ ปะ..."

"ไม่มีทางน่า..."

จนกระทั่งพวกเขาก้าวเข้าไปในห้องตรวจ และได้ประจักษ์ถึงสภาพอันน่าสยดสยองของหมอด้วยตาตัวเอง

"ใช่แน่ๆ!"

"ล้านเปอร์เซ็นต์!"

"ไอ้คนที่ออกไปเมื่อกี้คือฟู่เหยียนชัวร์!"

ฟู่เหยียนเดินหาเคาน์เตอร์พยาบาลจนเจอ แล้วยื่นใบวินิจฉัยโรคให้พยาบาลดู

"โรคหลงผิด โรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว โรคจิตเภท โรคความบกพร่องทางอารมณ์งั้นเหรอ?" พยาบาลรับระเบียนประวัติผู้ป่วยไปดู มุมปากกระตุกยิกๆ "โรคของคุณนี่ค่อนข้างจะ... ครอบคลุมดีนะคะ"

ฟู่เหยียนพยักหน้าพลางระบายยิ้ม

พยาบาลสัมผัสได้เลยว่ารอยยิ้มของหมอนี่มันแฝงไปด้วยความวิปริตสามส่วน ความโหดเหี้ยมสี่ส่วน และความอำมหิตอีกห้าส่วน

เธอลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ หยิบถาดใส่ยา แล้วรีบจ้ำอ้าวนำทางฟู่เหยียนไปยังห้องพักผู้ป่วยทันที

ฟู่เหยียนถูกจัดให้อยู่ในห้องพักเตียงคู่

ซึ่งตอนนี้มีคนจับจองพื้นที่อยู่ก่อนแล้วคนหนึ่ง

ภายในห้องมีข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัววางอยู่เพียบ บ่งบอกชัดเจนว่าหมอนี่น่าจะอยู่ที่นี่มาได้สักพักใหญ่แล้ว

ทันทีที่ฟู่เหยียนก้าวเท้าเข้าไปในห้อง คนที่อยู่ข้างในก็สะดุ้งโหยงกระโดดเหยงขึ้นมา

หมอนั่นจ้องหน้าฟู่เหยียนเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "ลูกพี่! ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย! โคตรบังเอิญเลยที่ได้มาเจอกันในดันเจี้ยน ผมว่าแล้วเชียวว่าเราสองคนต้องมีบุพเพสันนิวาสต่อกัน..."

ฟู่เหยียนเองก็จำไอ้คนตรงหน้าได้แม่น

มันก็คือไกด์หน้าใหม่ของเขานั่นเอง

"บังเอิญจังนะ"

พอพยาบาลเดินคล้อยหลังไป ชุยฮ่าวก็ทำตีเนียนขยับเข้าไปกระแซะฟู่เหยียนอย่างสนิทสนม "ลูกพี่ฟู่ สรุปแล้วเขาประเมินว่าพี่ป่วยเป็นโรคอะไรอะ?"

ฟู่เหยียนกางใบวินิจฉัยโรคออก

"โรคหลงผิด โรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว โรคจิตเภท โรคความบกพร่องทางอารมณ์..."

อ่านจบ ชุยฮ่าวก็ยกนิ้วโป้งให้ฟู่เหยียนเงียบๆ

ลูกพี่ก็คือลูกพี่สมชื่อ ขนาดโรคประจำตัวยังเหมามาเยอะกว่าชาวบ้านเขาเลย

ชุยฮ่าวควักใบวินิจฉัยโรคของตัวเองออกมาโชว์บ้าง "พวกมันบอกว่าผมเป็นโรคคลั่งไคล้การแต่งหญิง! ฟ้าดินเป็นพยาน ผมแมนทั้งแท่ง ขนาดกระดกนิ้วก้อยยังทำไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ!"

ปากก็พูดไป แต่มือที่ถือใบวินิจฉัยโรคของชุยฮ่าวดันกระดกนิ้วก้อยชี้โด่ซะงั้น

ฟู่เหยียน: "..."

ชุยฮ่าว: "เออใช่ ลูกพี่ ภารกิจของพี่คืออะไรอะ? ของผมคือ 'เข้ารับการรักษาจนกว่าจะหายขาด' แต่ผมไม่ได้ป่วยซะหน่อย!"

ชุยฮ่าวพูดจบก็สะบัดหน้าเชิดใส่ด้วยความกระเง้ากระงอด

ฟู่เหยียนต้องฝืนข่มความรู้สึกแสบตาเอาไว้ หันหน้าหนีไปอีกทางแล้วเอ่ยถาม "ภารกิจของแต่ละคนไม่เหมือนกันงั้นเหรอ?"

ชุยฮ่าว: "ลูกพี่ พี่คงไม่ค่อยได้สิงตามห้องถ่ายทอดสดล่ะสิ! ในดันเจี้ยนนี้ ภารกิจของผู้เล่นแต่ละคนจะไม่เหมือนกันเลยนะ ก่อนหน้านี้มีผู้เล่นคนนึงได้ภารกิจให้ไปช่วยหมอหากระโถนฉี่ด้วย โคตรฮาเลย ฮ่าๆๆๆ"

ทันทีที่ฟู่เหยียนเข้ามาในดันเจี้ยน เขาก็มาโผล่ที่ห้องตรวจของหมอเลย

ยังไม่มีเวลาได้เปิดดูข้อมูลดันเจี้ยนด้วยซ้ำ

ฟู่เหยียนเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองขึ้นมา

【 ชื่อผู้เล่น: ฟู่เหยียน 】

【 ประสบการณ์เกม: 3 】

【 ค่าพลังจิต: 0 】

【 ค่าความโชคดี: 0.01 】

【 ค่าพลังชีวิต: 100 】

【 พรสวรรค์: ไม่ทราบ 】

【 อาวุธ: ไม่มี 】

【 ระดับภาพรวม: E 】

【 ชิ้นส่วน: 0 】

【 ข้อมูลผู้เล่นจะถูกแสดงให้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นทั้งหมด 】

ฟู่เหยียนมองข้ามข้อมูลส่วนตัวของตัวเอง แล้วเลื่อนลงไปดูที่หน้าข้อมูลดันเจี้ยน

【 ดันเจี้ยน: โรงพยาบาลบ้าหนานชวน 】

【 โหมด: ผู้เล่นหลายคน 】

【 ระดับ: ระดับกลาง 】

【 ความยาก: ☆ 】

【 ภารกิจผู้เล่น: หลบหนีออกจากโรงพยาบาลบ้า 】

【 ข้อมูลดันเจี้ยนจะถูกแสดงให้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นทั้งหมด 】

【 คำเตือนด้วยความหวังดี: ดันเจี้ยนนี้จะถูกถ่ายทอดสดตลอดเวลา 】

อุตส่าห์ดึงเข้าดันเจี้ยนมาทั้งที หมอก็บอกว่าเขาไม่ได้ป่วย แถมภารกิจยังให้หลบหนีออกจากโรงพยาบาลบ้าอีก

นี่ระบบเกมมันไม่อยากให้เขาเข้ามาป่วนในดันเจี้ยนนี้ขนาดไหนกันเชียว?

"ลูกพี่ พี่ขำอะไรอะ?" ชุยฮ่าวกะพริบตาปริบๆ เอ่ยถาม

"พอดีนึกเรื่องโง่ๆ ขึ้นมาได้น่ะ ก็เลยขำ" ฟู่เหยียนตอบ ก่อนจะเสริมว่า "ภารกิจของฉันคือการหลบหนีออกจากโรงพยาบาลบ้า"

ชุยฮ่าวเบิกตากว้างด้วยความอิจฉาตาร้อนอย่างปิดไม่มิด "ง่ายขนาดนั้นเลยดิ?!"

ฟู่เหยียน: "ง่ายงั้นเหรอ?"

"สำหรับพี่มันก็โคตรง่ายเลยแหละ!" ชุยฮ่าวว่าพลางผลักบานหน้าต่างบนชั้นสองให้เปิดออก "แค่ปีนออกไปจากตรงนี้ ภารกิจก็ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว"

"ง่ายแค่นั้นจริงดิ?" ตอนแรกฟู่เหยียนก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่แล้วจู่ๆ เขาก็บรรลุสัจธรรมขึ้นมาทันที

ก็เป็นไปได้นะที่ระบบดันเจี้ยนมันอยากจะถีบหัวส่งเขาออกไปใจจะขาด ถึงได้มอบภารกิจกล้วยๆ แบบนี้มาให้เพื่อตัดรำคาญ

ชุยฮ่าวคิดว่าฟู่เหยียนไม่เชื่อ จึงรีบอธิบายต่อ "ตอนแรกก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าภารกิจมันจะง่ายดายขนาดนี้ จนกระทั่งมีผู้เล่นคนนึงในสตรีมหาเบาะแสทางออกไม่เจอจนสติแทบแตก สุดท้ายด้วยความฟิวส์ขาด หมอนั่นก็เลยกระโดดออกทางหน้าต่างประชดชีวิตไปเลย"

"แล้วระบบก็ตัดสินให้ภารกิจของเขาสำเร็จทันที นั่นแหละ ทุกคนถึงได้ตาสว่างว่าไอ้ภารกิจนี้มันง่ายแสนง่ายแค่ไหน"

ชุยฮ่าวเปิดหน้าต่างออกจนสุดบาน "เอาเลยลูกพี่! ถึงผมจะดีใจที่พี่มาก็เถอะ แต่ไอ้โรงพยาบาลบ้านี่มันไม่ใช่ที่สำหรับคนปกติหรอกนะ อาศัยจังหวะที่ฟ้ายังสว่าง พี่รีบเผ่นไปเถอะ"

"ฉันยังสนุกไม่พอเลย" ฟู่เหยียนโบกมือปัด บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้มีความคิดที่จะจากไปเลยแม้แต่น้อย

ล้อเล่นหรือเปล่า? ถ้าขืนชิ่งหนีไปตอนนี้ แล้วเขาจะไปฟาร์มค่าความหวาดผวาจากที่ไหนล่ะ?

ฟู่เหยียนหยิบชุดผู้ป่วยที่วางอยู่บนเตียง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเอง

ขืนใส่เสื้อผ้าเปื้อนเลือดชุ่มโชกแบบนี้ต่อไปคงเหนียวเหนอะหนะแย่

ระหว่างที่ฟู่เหยียนกำลังอาบน้ำ ชุยฮ่าวก็มายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูพลางชวนคุยจ้อไม่หยุด

เขาไม่ได้ต้องการให้ฟู่เหยียนตอบกลับด้วยซ้ำ แค่อยากจะพล่ามอยู่คนเดียวหน้าประตูก็พอ

เขารู้สึกเหมือนไม่ได้คุยกับใครมานานแรมปีแล้ว

ขนาดฟู่เหยียนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอนี่ก็ยังคงบ่นกระปอดกระแปดอยู่หน้าประตูไม่เลิก

ฟู่เหยียนถามขึ้น "นายติดอยู่ในดันเจี้ยนนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?"

ชุยฮ่าวทำหน้านึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง "จำไม่ค่อยได้แฮะ น่าจะอาทิตย์กว่าๆ ได้มั้ง ผมเพิ่งดูสตรีมดันเจี้ยนล่าสุดของพี่จบปุ๊บก็โดนดูดเข้ามาปั๊บเลย"

ฟู่เหยียน: "เรื่องสยองขวัญในวิทยาเขตอะเหรอ?"

ชุยฮ่าวพยักหน้าหงึกหงัก "ใช่เลย!"

ฟู่เหยียน: "นั่นมันดันเจี้ยนก่อนหน้าต่างหาก ฉันเคลียร์ดันเจี้ยนเรื่องสยองขวัญในวิทยาเขตไปตั้งแต่ห้าวันก่อนแล้ว ถ้าลองคำนวณดู นายติดอยู่ในดันเจี้ยนนี้มาอย่างน้อยก็เกือบสี่เดือนแล้วล่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น ชุยฮ่าวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"อะไรนะ?! ดันเจี้ยนก่อนหน้าเหรอ! นี่ผมพลาดดูสตรีมของพี่ไปดันเจี้ยนนึงเต็มๆ เลยเหรอเนี่ย!!!"

ฟู่เหยียน: "..."

นั่นมันใช่ประเด็นไหมวะ...?