บทที่ 1 - ไว้ใจใครดี? (1)

【 ติ๊ง! แต้มสยองขวัญ +1 】

ฟู่เหยียนเพิ่งจะเลิกงานจากการตรากตรำมาทั้งวัน จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ ก่อนที่เสียงกลไกเย็นเยียบจะดังขึ้นในหัว

【 ยินดีต้อนรับสู่เกมสยองขวัญ! 】

เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเตียงเดี่ยว บนข้อมือซ้ายมีกำไลโปร่งแสงสวมอยู่ ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะมันเบาๆ หน้าต่างสถานะก็เด้งพรวดขึ้นมาตรงหน้า

【 ประกาศถึงผู้เล่น: 】

【 ผู้เล่นที่รัก ขอแสดงความยินดีด้วย! วินาทีที่คุณได้เห็นหน้าต่างบานนี้ นั่นหมายความว่าคุณอยู่ห่างจากความตายเพียงแค่เอื้อมแล้ว 】

【 นี่คือเกมเอาชีวิตรอดสยองขวัญรูปแบบสมจริงระดับสมบูรณ์แบบ คติพจน์ประจำใจของเราคือ — ไม่มีใครรอดชีวิต 】

【 มีเพียงการรวบรวมชิ้นส่วนปริศนาให้ครบ 81 ชิ้นเท่านั้น คุณถึงจะมีสิทธิ์รอดกลับไปยังโลกแห่งความจริง ผู้เล่นที่ตายในดันเจี้ยน จะต้องตายในโลกแห่งความจริงด้วย! 】

【 เกมกำลังจะเริ่มต้นขึ้น 】

【 ขอให้คุณโชคร้าย~ 】

"เกมสยองขวัญ?" ฟู่เหยียนพึมพำในใจ

เขาเคยได้ยินชื่อเกมนี้มาบ้าง กิตติศัพท์ของมันในโลกของเขานั้นช่าง... ไก่กาเหลือทน

ฟู่เหยียนปัดหน้าต่างระบบไปยังหน้าถัดไป ซึ่งเป็นข้อมูลส่วนตัวของเขา

【 ชื่อผู้เล่น: ฟู่เหยียน 】

【 ประสบการณ์เล่นเกม: 0 】

【 ค่าสติ: 0 】

【 ค่าความโชคดี: 0.01 】

【 พลังชีวิต: 100 】

【 พรสวรรค์: ไม่ทราบ 】

【 อาวุธ: ไม่มี 】

【 ระดับการประเมินโดยรวม: F 】

【 ชิ้นส่วนปริศนา: 0 】

【 ข้อมูลผู้เล่นจะแสดงให้ผู้เล่นเห็นเพียงผู้เดียวเท่านั้น 】

หึๆ... ค่าความโชคดีนี่มันช่างน่าประทับใจจนน้ำตาแทบไหล

ฟู่เหยียนปัดหน้าจอต่อไป ด้านล่างคือข้อมูลของดันเจี้ยน

【 ดันเจี้ยน: ไว้ใจใครดี? 】

【 โหมด: เล่นคนเดียว 】

【 ระดับ: มือใหม่ 】

【 ความยาก: ☆☆☆☆☆ 】

【 ภารกิจดันเจี้ยน: ฆ่าคนโกหก (ที่ไม่ใช่มนุษย์) 】

【 กฎเกณฑ์ดันเจี้ยน: คนตายไม่สามารถฆ่าฆาตกรได้ 】

【 ข้อมูลดันเจี้ยนจะถูกเปิดเผยต่อห้องถ่ายทอดสดทั้งหมด 】

【 คำเตือนด้วยความหวังดี: ดันเจี้ยนนี้จะทำการถ่ายทอดสดตลอดเวลา เพื่อเป็นการปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้เล่น หลังจากเข้าสู่ดันเจี้ยน ผู้เล่นจะไม่มีความต้องการทางสรีรวิทยาพื้นฐาน (กิน ดื่ม ขับถ่าย) อีกทั้งขอความร่วมมือผู้เล่นทุกท่านปฏิบัติตามกฎของห้องถ่ายทอดสด ห้ามมีพฤติกรรม 'ลามกอนาจารหรือรุนแรง' ถึงคุณจะทำ เราก็ไม่เซ็นเซอร์ให้อยู่ดี 】

หลังจากอ่านรายละเอียดหน้าต่างเกมจบ ฟู่เหยียนก็เลื่อนไปดูแต้มสยองขวัญของตัวเองด้วยความเคยชิน

【 แต้มสยองขวัญ: 139 】

แต้มสยองขวัญของเขายังอยู่ครบ!

ฟู่เหยียนคือ NPC จากภาพยนตร์สยองขวัญ อาชีพหลักของเขาคือการตีบทแตกเป็นผี ซอมบี้ ฆาตกรต่อเนื่อง แวมไพร์ สัตว์ประหลาด ไปจนถึงตัวละครประเภทหน้าเนื้อใจเสือในหนังสยองขวัญสารพัดเรื่อง เพื่อกอบโกยแต้มสยองขวัญจากผู้ชม

แต้มสยองขวัญพวกนี้สามารถนำมาใช้อัปเกรดความแข็งแกร่งของตัวเองได้

โลกที่เขาจากมานั้นเต็มไปด้วยพวกนอกรีตและสิ่งลี้ลับเพ่นพ่านไปทั่ว มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะเอาชีวิตรอดได้ ทว่าโลกมิติสูงของเขากลับผ่านการกวาดล้างจากพวกสิ่งลี้ลับมานับครั้งไม่ถ้วน จนผู้คนในโลกนั้นมีภูมิต้านทานความสยองขวัญกันไปหมดแล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ... พวกมันขวัญแข็งกันจนหลอกไม่ตก! บางครั้งเขาต้องงัดสารพัดท่ามาหลอกหลอนจนเหนื่อยหอบแทบตายทั้งเดือน กลับได้แต้มสยองขวัญมาไม่ถึงสิบแต้มด้วยซ้ำ

ดังนั้น พวกเขาจึงทั้งโหยหาและแอบเหยียดหยามโลกมิติต่ำแห่งนี้ โลกที่แค่โผล่หน้าไปแฮ่ใส่เบาๆ คนก็ตกใจกลัวจนสติแตก

เขาเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้ไอ้เกมมิติต่ำนี่มันผีเข้าหรืออย่างไร ถึงได้อุตริลากบอสอย่างเขาเข้ามาด้วย แต่การที่แต้มสยองขวัญยังอยู่ แสดงว่าแต้มจากทั้งสองโลกสามารถใช้ร่วมกันได้!

นั่นหมายความว่า... เขาสามารถมาฟาร์มแต้มสยองขวัญในโลกมิติต่ำแห่งนี้ แล้วเอาไปอัปเกรดตัวเองได้แบบจุใจเลยน่ะสิ!

นี่มันเดินเตะฝุ่นอยู่ดีๆ ก็เผลอสะดุดล้มทับบ่อทองคำชัดๆ!

ในเมื่อตัวเกมอุตส่าห์ส่งบัตรเชิญมาประเคนให้ถึงที่ขนาดนี้ เขาก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ

ฟู่เหยียนปิดหน้าต่างสถานะลง แล้วเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

ที่นี่คือห้องนอนเก่าๆ โปสเตอร์บนผนังซีดเหลือง บนเตียงมีผ้าห่มสีน้ำเงินเข้มกองอยู่ ที่โต๊ะข้างเตียงมีกรอบรูปครอบครัวสี่คนวางไว้

ในรูปมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนกับลูกชายอีกสองคน ลูกชายคนเล็กดูอายุประมาณเจ็ดแปดขวบ มีลักยิ้มสองข้างที่มุมปาก ส่วนลูกชายคนโตดูอายุยี่สิบห้ายี่สิบหก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งเป็นสัน หน้าตาเหมือนฟู่เหยียนราวกับแกะ กระทั่งสไตล์ชุดสูทที่ใส่ก็ยังเหมือนกันเป๊ะ

นี่เขากำลังรับบทเป็นลูกชายบ้านนี้งั้นหรือ?

ฟู่เหยียนวางกรอบรูปลง จังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดก่อนจะแง้มเปิดออก

เด็กชายสวมผ้าพันคอและเสื้อกันหนาวลายดอกไม้กำลังแอบมองเขาผ่านร่องประตูด้วยท่าทางหวาดกลัว

ฟู่เหยียนเลิกคิ้วขึ้น "เข้ามาสิ"

เด็กชายแทรกตัวผ่านร่องประตูเข้ามา ก่อนจะเรียกเสียงแผ่ว "พี่ชาย..."

"มีอะไร?" ฟู่เหยียนถามนิ่งๆ

เด็กชายบีบนิ้วตัวเองไปมา คล้ายกับนึกถึงเรื่องสยดสยองบางอย่างจนสีหน้าตื่นตระหนก ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้า กระซิบเสียงสั่นเครือที่ข้างหูฟู่เหยียน

"พี่... เมื่อคืนตอนผมลุกไปเข้าห้องน้ำ ผมเห็นไฟในห้องพ่อกับแม่ยังเปิดอยู่ ผมสงสัยก็เลยแอบดูตรงร่องประตู แล้ว... แล้วผมก็เห็น... พ่อเอาเนกไทมารัดคอแม่ พ่อเอาศพแม่ไปซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าด้วย..."

พอพูดจบ เด็กชายก็ช้อนตามองฟู่เหยียนอย่างหวาดผวา ใบหน้าของเขาซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ดูขวัญเสียถึงขีดสุด

"อ้อ" ฟู่เหยียนพยักหน้ารับ เรียบๆ แค่นั้น เป็นอันว่ารับทราบ

เมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้มีปฏิกิริยาตกใจแม้แต่น้อย เด็กชายก็นึกว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อ จึงรีบร้อนพูดขึ้นมาทันที "จริงๆ นะพี่! ถ้าพี่ไม่เชื่อ ผมจะพาไปดูเอง"

พูดจบเขาก็กระตุกแขนเสื้อฟู่เหยียนแล้วลากออกไป ฟู่เหยียนปล่อยให้เด็กชายจูงมือพาเดินไปที่ห้องของคู่สามีภรรยาอย่างว่าง่าย

เด็กชายไปหลบอยู่หลังแผ่นหลังของฟู่เหยียน ชี้มือสั่นๆ ไปที่ตู้เสื้อผ้าเก่าผุพัง แล้วพูดด้วยความหวาดกลัว "ศพแม่อยู่ในนั้น"

ฟู่เหยียนปรายตามองเด็กชายแวบหนึ่ง เขาเดินตรงไปข้างหน้าแล้วใช้นิ้วชี้เกี่ยวประตูตู้เสื้อผ้าให้เปิดออก...

ในขณะเดียวกัน ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดสยองขวัญต่างก็กลั้นหายใจตามไปด้วย ทุกคนทั้งลุ้นระทึกและหวาดหวั่น ว่าจะมีอะไรโผล่ออกมาจากในตู้

"โอม สิ่งชั่วร้ายจงออกไป! สิ่งชั่วร้ายจงออกไป! สิ่งชั่วร้ายจงออกไป!"

"ประกาศเตือนด้วยความหวังดี แฟนคลับสายสยองขวัญหน้าจอทุกท่าน โปรดอย่าลืมหายใจระหว่างรับชมการถ่ายทอดสด"

"โห ขอฉันดูหน้าเด็กใหม่ดวงซวยที่สุ่มได้ดันเจี้ยน 'ไว้ใจใครดี?' หน่อยเถอะ จบเห่แน่ ไอนี่จบเห่ชัวร์"

"ดันเจี้ยนนี้มันทำไมเหรอ?"

"เมนต์บนนี่มือใหม่ชัดๆ แกโชคดีแค่ไหนแล้วที่ตอนเข้าเกมมาไม่ได้สุ่มเจอดันเจี้ยนนี้ ดันเจี้ยนนี้จะเปิดให้เฉพาะผู้เล่นที่เพิ่งเข้าเกมเป็นครั้งแรกเท่านั้น ฉายาของมันคือ 'สุสานมือใหม่' จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยมีผู้เล่นหน้าใหม่คนไหนรอดชีวิตออกไปจากดันเจี้ยนนี้ได้เลยสักคนเดียว"

"ขนาดผู้เล่นระดับพระกาฬยังวิเคราะห์กฎเกณฑ์การเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ไม่ออกเลย"

"แล้วตกลงในตู้เสื้อผ้ามันมีอะไรอะ? เปิดตู้ปุ๊บจะตายปั๊บเลยไหม?"

"งดสปอยล์โว้ย! เมนต์บนรอดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

ฟู่เหยียนเปิดตู้เสื้อผ้าออก ด้านในมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ตัวกับไม้แขวนเสื้อที่แขวนระเกะระกะอยู่ ไร้ร่องรอยของศพตามที่เด็กชายกล่าวอ้าง

เด็กชายมองตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่า พึมพำด้วยความสับสน "เป็นไปไม่ได้นี่ ผมเห็นกับตาแท้ๆ..."

ทันใดนั้นเอง เสียงแหบพร่าเยียบเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา

"กำลังหาอะไรกันอยู่เหรอ?"