บทที่ 330 - คน... ตายเยอะไปงั้นเหรอ?

บทที่ 330 - คน... ตายเยอะไปงั้นเหรอ?

เฉินหยวนฝูและพวกพ้องกระโดดขึ้นมาบนบันไดขั้นที่เก้าสิบห้าได้สำเร็จท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของทุกคน จากนั้นก็มายืนอยู่ข้างหลินผิงเพื่อสังเกตการณ์ผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยกัน

ทว่าคราวนี้เฉินหยวนฝูกลับสงบเสงี่ยมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มีอาการตื่นตูมโวยวายเหมือนทุกที

ดวงตาเล็กหยีของเขาหรี่ลงจนแทบจะเป็นเส้นตรง ภายในร่างอวบอ้วนนั้น หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่หยุด

ที่ผ่านมาเขาอาศัยเบียร์หยวนฝูอันทรงพลังกับฉายาปากหมาดีเด่นเป็นเครื่องการันตีจุดยืนในปาร์ตี้มาโดยตลอด

แต่เมื่อครู่นี้ ด้วยพลังของไพ่หมื่นอสรพิษ (ของปลอม) เขาได้ลิ้มรสชาติของการเป็นผู้กุมชะตาชีวิตคนอื่นอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก

ความรู้สึกนั้น...

มันรุนแรงยิ่งกว่าเหล้าที่แรงที่สุด แค่จิบเดียวก็พุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง รสชาติชวนให้หวนนึกถึงไม่รู้ลืม

เมล็ดพันธุ์แห่งความบ้าคลั่งได้หยั่งรากลึกลงในใจของเขาอย่างเงียบๆ แล้ว

เฉินหยวนฝู: "พี่ผิง"

หลินผิง: "?"

เฉินหยวนฝู: "พรีสต์... เก่งขึ้นได้มั้ย หมายถึงเก่งแบบต่อสู้ได้น่ะ"

พรีสต์มีพลังต่อสู้แข็งแกร่ง นั่นมันเป็นเรื่องหลอกเด็กในสายตาของผู้เล่นเปลี่ยนอาชีพส่วนใหญ่เลยนะ

แม้แต่ตัวเฉินหยวนฝูเองก็เคยคิดแบบนั้น แต่เขาเชื่อในตัวหลินผิง เพราะเมื่อกี้หลินผิงเพิ่งจะทำให้ไอ้อ้วนที่ทำได้แค่หมักเบียร์กับกินเบียร์อย่างเขา ฆ่าคนเถื่อนคนนั้นได้ด้วยมือของตัวเอง

ทันทีที่ข้อความของเฉินหยวนฝูปรากฏขึ้นในช่องแชทปาร์ตี้ หานเยวี่ยกับอวิ๋นตั่วก็ถอยกรูดห่างจากเฉินหยวนฝูไปโดยสัญชาตญาณ ดวงตางดงามสองคู่กวาดตามองสำรวจขึ้นลงทั่วร่างของเฉินหยวนฝูอย่างหวาดระแวง

แม้แต่ซุนซื่อก็ยังหันมามองเฉินหยวนฝูด้วยสายตาที่เฉียบคมขึ้น

ทุกคนต่างคิดว่าเจ้าอ้วนคนนี้โดนหุ่นกระดาษสิงร่างเข้าให้อีกแล้ว

เพราะคำพูดพวกนี้มันดูจริงจังเกินไป ไม่ใช่สไตล์ของเฉินหยวนฝูเลยสักนิด แต่พอตรวจสอบแล้วว่าไม่มีหุ่นกระดาษสิงอยู่ สายตาที่มองเฉินหยวนฝู... ก็ยิ่งแปลกประหลาดหนักเข้าไปอีก

หลินผิงหันไปมองเจ้าอ้วนที่กำลังจ้องเขาด้วยสายตาจริงจัง ในแววตาของหลินผิงปรากฏรอยยิ้มชื่นชม

หลินผิง: "พูดยาก แต่ถ้านายสนใจ ฉันจะช่วยนายลองดู"

เมื่อได้รับคำยืนยันจากหลินผิง เฉินหยวนฝูก็พยักหน้าหงึกๆ อย่างแรง

...

ผู้รอดชีวิตที่เหลือก็ทยอยทำเจตจำนงแห่งมังกรของตัวเองจนเสร็จ แล้วกระโดดขึ้นมาบนบันไดขั้นที่เก้าสิบห้ากันจนครบ

เหลืออีกแค่สี่ขั้นสุดท้ายเท่านั้น

นรกอันไร้เสียงแห่งนี้ดูเหมือนจะดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดเสียที

ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในขณะเดียวกันก็เริ่มรู้สึกประหม่ากับสิ่งที่เรียกว่าด่านที่สอง

แต่ในเวลานี้ ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างกลับก่อตัวขึ้นในใจของหลินผิง

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่อวิ๋นตั่ว

อวิ๋นตั่วเหมือนจะรับรู้ได้ถึงสายตาของหลินผิง และรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอคงจะเดาอะไรออกแล้วเหมือนกัน

ไพ่จำลองของปลอมมีแค่ใบเดียว และถูกใช้ไปแล้ว

หากในบันไดขั้นสุดท้ายนี้ อวิ๋นตั่วหรือหานเยวี่ยจับได้เป็นฆาตกร นั่นจะต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่แน่ๆ

มังกรสีทองบนท้องฟ้าดูเหมือนจะจ้องเล่นงานเขาอยู่ตลอดเวลา

ตั้งแต่ภารกิจชูนิ้วกลาง จนถึงการยัดเยียดภารกิจตายแน่ๆ ให้เจ้าอ้วน ทุกอย่างมันดูมีลับลมคมในไปหมด

แต่โชคดีที่บนบันไดมังกรขั้นที่เก้าสิบห้า สมาชิกปาร์ตี้ของหลินผิงทุกคนล้วนได้รับภารกิจธรรมดาๆ ที่ไม่ได้เป็นอันตรายอะไร

ขั้นที่เก้าสิบหก

ขั้นที่เก้าสิบเจ็ด

สมาชิกทั้งห้าคนในปาร์ตี้ของหลินผิงผ่านไปได้อย่างปลอดภัย

นับตั้งแต่หลินผิงใช้พลังของไพ่หุ่นเชิดบีบให้สวีซานและหมายเลขห้าตายตกตามกันไป ไป๋อู๋จิ้วก็สงบเสงี่ยมลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่สร้างกฎเกณฑ์วิปริตอะไรขึ้นมาอีก ทำตัวกลมกลืนไปกับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ เฝ้ารออย่างเงียบๆ ทำเจตจำนงแห่งมังกรให้เสร็จ แล้วก็ก้าวขึ้นสู่บันไดขั้นต่อไป

จางเหว่ยก็ยังคงใช้สถานะคนธรรมดาปะปนอยู่ในฝูงชน ไม่เคยลงมือทำอะไรเลย ราวกับว่าเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

ความผิดปกติเพียงอย่างเดียวในบันไดไม่กี่ขั้นนี้ มาจากปาร์ตี้ของเมิ่งเซียว

ตอนอยู่บนบันไดมังกรขั้นที่เก้าสิบแปด

ในขณะที่ทุกคนกำลังรอคอยให้ฆาตกรของขั้นนี้ปรากฏตัว

สมาชิกคนหนึ่งในปาร์ตี้ของเมิ่งเซียวก็เดินไปที่ขอบบันไดโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วก็... กระโดดลงไปดื้อๆ

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ราวกับกำลังไปทำเรื่องธรรมดาๆ เรื่องหนึ่งเท่านั้น

ครู่ต่อมา ลมหายใจมังกรสีทองก็พุ่งตามร่างนั้นลงไป

ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ แต่เจตจำนงแห่งมังกรก็ค่อยๆ ทยอยจุติลงมาในหัวของทุกคนตามปกติ

ไม่มีฆาตกรปรากฏตัวออกมา

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ฆาตกรไปโผล่อยู่ในปาร์ตี้ของเมิ่งเซียว และฆาตกรคนนั้นก็เต็มใจที่จะ... ฆ่าตัวตายเอง

สิ่งที่ทำให้รู้สึกสยดสยองที่สุดคือท่าทีของคนในปาร์ตี้เมิ่งเซียว ไม่ว่าจะเป็นตัวเมิ่งเซียวเอง หรือสมาชิกอีกสามคนที่เหลือ พวกเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ออกมาเลยต่อการตายของเพื่อนร่วมทีม

ความเยือกเย็นถึงขีดสุดนี้ มันชวนให้ขนลุกยิ่งกว่าความบ้าคลั่งเสียอีก

ถ้าบอกว่าไป๋อู๋จิ้วคือความบ้าคลั่งสุดขั้ว

เมิ่งเซียวก็คือความเยือกเย็นสุดขั้วเช่นกัน

ส่วนจางเหว่ย ก็คือความธรรมดาสุดขั้ว

ผู้นำสิบสองนักษัตร ไม่มีใครปกติเลยสักคนจริงๆ

จนถึงตอนนี้ บนลานกว้างของบันไดมังกรขั้นที่เก้าสิบแปด ฝูงชนได้แบ่งออกเป็นสี่กลุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ

กลุ่มไป๋อู๋จิ้ว กลุ่มเมิ่งเซียว กลุ่มหลินผิง ต่างฝ่ายต่างยึดครองกันคนละมุม แบ่งแยกเขตแดนกันอย่างชัดเจน

ส่วนผู้รอดชีวิตที่เหลือก็ไปกระจุกตัวรวมกันอยู่ตรงกลาง ซึ่งในกลุ่มนั้นก็รวมถึงจางเหว่ยที่ดูจืดชืดไม่สะดุดตาคนนั้นด้วย

หุ่นกระดาษสีขาวที่เคยมาเกาะติดอยู่บนตัวเฉินหยวนฝูก็ไม่ได้โผล่มาให้เห็นอีกเลย

และแล้ว เมื่อทุกคนเหยียบย่างขึ้นสู่บันไดมังกรขั้นที่เก้าสิบเก้า จำนวนผู้รอดชีวิตทั้งหมดก็หยุดนิ่งอยู่ที่หกสิบสามคน

บนท้องฟ้า ตัวเลขยอดรวมแต้มสิบสองนักษัตรที่ถูกกลืนกินเข้าไปก็หยุดนิ่งลงเช่นกัน

3,471,339 แต้ม

แต้มสิบสองนักษัตรจำนวนมหาศาลขนาดนี้ หากเอาไปวางไว้ในสมรภูมิสิบสองนักษัตร มันคือตัวเลขที่ผู้เล่นเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ ทุกคนที่อยู่ในโบราณสถานมังกร เมื่อมองดูตัวเลขใต้มังกรสีทอง กลับรู้สึกชาชินไปเสียแล้ว

...

หลังจากปาร์ตี้ของเมิ่งเซียวนำหน้าก้าวขึ้นสู่บันไดมังกรขั้นที่เก้าสิบเก้า คนอื่นๆ ก็ทยอยกระโดดขึ้นสู่บันไดขั้นสุดท้ายที่เรียกกันว่าบันไดมังกรตามมา

วินาทีที่เท้าแตะพื้น ทุกคนก็ต้องยืนอึ้งกันไปหมด

ที่นี่ไม่ใช่ลานกว้างรูปร่างหน้าตาประหลาดๆ แบบขั้นก่อนๆ อีกแล้ว แต่มันคือลานกว้างสีทองอร่ามอันกว้างใหญ่ไพศาล พื้นปูด้วยคริสตัลสีทองบริสุทธิ์ แผ่กลิ่นอายอันน่าเกรงขามและทรงอำนาจออกมา

และมังกรสีทองตัวนั้นที่ลอยอยู่บนฟ้าคอยปั่นหัวทุกคนมาตั้งแต่ขั้นแรก ตอนนี้กลับขดตัวอยู่ใจกลางลานกว้างแห่งนี้

เรือนร่างอันใหญ่โตมหึมาประดุจขุนเขานั้น ปรากฏให้ทุกคนเห็นในระยะประชิดเป็นครั้งแรก กรงเล็บมังกรแตะพื้น เกล็ดมังกรทุกเกล็ดส่องประกายเงางามราวกับโลหะ

มันเพียงแค่ขดตัวอยู่ตรงนั้นเงียบๆ แรงกดดันที่มองไม่เห็นก็ทำให้หัวใจของทุกคนเต้นระรัวจนแทบจะหายใจไม่ออก

และในเวลานั้นเอง เจตจำนงอันยิ่งใหญ่ที่ห่างหายไปนานก็ดังก้องขึ้นในหัวของทุกคน

ครั้งนี้ไม่ใช่เจตจำนงแห่งมังกรที่สื่อสารผ่านความคิด แต่เป็นเสียงพูดจริงๆ

[บันไดมังกรทะยาน จำนวนผู้รอดชีวิตที่กำหนดไว้แต่เดิมคือ... หกสิบเจ็ดคน]

หัวใจของทุกคนในที่นี้หล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่มทันที

หมายความว่าไง

[จำนวนผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ ณ ปัจจุบัน... หกสิบสามคน]

เจตจำนงอันยิ่งใหญ่ประกาศต่อไปอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ

[เจตจำนงแห่งมังกรมิอาจฝ่าฝืน จำนวนคนไม่ครบถ้วน บททดสอบยังไม่สมบูรณ์]

ตู้ม!

สมองของทุกคนแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

คนตายเยอะไป... ก็ไม่ได้ด้วยงั้นเหรอ?!

นรกอันไร้เสียงแห่งนี้ นรกบัดซบแห่งนี้ มันยังไม่จบอีกหรือไงกัน!?

หลินผิงนึกขึ้นมาได้ในเสี้ยววินาที

ตั้งแต่ขั้นแรกจนถึงขั้นที่เก้าสิบเก้า ทุกขั้นที่มีเลขเก้า บวกกับด่านที่ทำตัวเป็นปุ๋ยบำรุงในขั้นที่สามสิบและหกสิบ ในบทละครของเจตจำนงแห่งมังกร จำนวนคนตายในแต่ละก้าวถูกกำหนดไว้ตายตัวหมดแล้ว

ไม่ขาดไม่เกิน คัดคนออกสามสิบสามคนพอดีเป๊ะ เหลือผู้รอดชีวิตหกสิบเจ็ดคน

แต่ระหว่างทางดันเกิดตัวแปรที่ไม่คาดคิดขึ้น

เช่น การที่เขาใช้ไพ่หุ่นเชิดบีบให้สวีซานกับหมายเลขห้าตายตกตามกันไปในบันไดขั้นเดียวกัน ทำให้มีคนตายมากกว่าที่วางแผนไว้หนึ่งคน!

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่ากฎเกณฑ์ของเจตจำนงแห่งมังกรมันจะเผด็จการถึงขั้นที่ต้องควบคุมจำนวนคนตายอย่างแม่นยำขนาดนี้!

และมังกรสีทองตัวนั้น ก็ได้เสนอวิธีแก้ไขสถานการณ์เลวร้ายนี้ออกมา

[ทุกๆ หนึ่งแสนแต้มสิบสองนักษัตร สามารถเรียกคืนชีพผู้รอดชีวิตที่ร่วงหล่นใน 'บันไดมังกรทะยาน' ได้หนึ่งคน]

[เติมเต็มจำนวนคนทั้งสี่ให้ครบ จึงจะสามารถเปิดด่านที่สอง แท่นหลอมมังกรได้]

[จบแล้ว]