บทที่ 300 - ไม่ใช่แล้ว นี่มันตดอาบยาพิษ!

บทที่ 300 - ไม่ใช่แล้ว นี่มันตดอาบยาพิษ!

หลังจากที่พวกหลินผิงออกจากชนเผ่าแห่งนักษัตรมา พวกเขาก็ไม่ได้ใช้จรวดของเฉินหยวนฝูอีก แต่เลือกวิธีที่เรียบง่ายและดุดันกว่านั้น

เฉินหยวนฝูเรียก [รถบรรทุกหนักอัจฉริยะเต็มรูปแบบ] สุดโหดของเขาออกมา หลินผิงกระโดดขึ้นไปนั่งฝั่งคนนั่งแล้วบอกพิกัด

เครื่องยนต์รถบรรทุกคำรามกึกก้อง ก่อนจะเริ่มต้นโหมดตะลุยดะชนแหลก

พวกเขาเลิกตั้งใจหาโบราณสถานของสัตว์นักษัตรตัวใดตัวหนึ่งโดยเฉพาะแล้ว

ในแผนที่หยั่งรู้ของหลินผิง นอกจาก [งู] [มังกร] และ [แพะ] ที่ขาดข้อมูลไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโบราณสถานระดับหนึ่งที่เกิดใหม่ในหนองน้ำ หรือโบราณสถานระดับสองที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขา ตราบใดที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน ก็ถูกนับรวมอยู่ในขอบเขตการกวาดล้างทั้งหมด

ไม่เกี่ยงว่าจะหน้าไหน กวาดเรียบไม่เหลือซาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบรรทุกก็มาจอดอยู่ตรงหน้าแครอทขนาดยักษ์ ใต้แครอทมีประตูมิติที่เปล่งแสงนวลตาสว่างวาบอยู่ มันคือ [โบราณสถานกระต่าย] ระดับหนึ่ง

ตัวเลข 30 บนประตูมิติแสดงถึงจำนวนคนที่ต้องใช้ในการเปิดโบราณสถานแห่งนี้ ทางเข้ามีผู้เปลี่ยนอาชีพยืนอออยู่เต็มไปหมด เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังก้องชัดเจน

[โบราณสถานกระต่ายระดับหนึ่ง เขาวงกต จำนวนคนครบแล้ว กำลังจะเปิดใช้งาน!]

ภายในรถบรรทุก เฉินหยวนฝูเพิ่งจะอ้าปากถามว่าเอาไงดี หลินผิงก็ง้าง [ดับตะวัน] ขึ้นมาแล้ว

ลูกศรหลายดอกแหวกอากาศพุ่งทะยาน ทะลวงเข้ากลางหลังของผู้เปลี่ยนอาชีพห้าคนที่กำลังยืนคุยเล่นหัวเราะร่าอยู่ท้ายแถวอย่างแม่นยำ

ร่างของทั้งห้าคนแข็งทื่อ ก่อนจะล้มตึงลงไปนอนกองกับพื้น ถูกส่งลงหลุมในพริบตา

ฝูงชนรอบด้านตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนจะระเบิดเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและพากันถอยกรูด เปิดทางเป็นช่องว่างให้ทันที

หลินผิงเก็บธนูยาว ผลักประตูรถแล้วพาหานเยวี่ยและอีกสามคนเดินลงมา สายตานับสิบๆ คู่ที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวจ้องมองมาที่พวกเขา

"ห้าคนนั้นไม่อยากไปแล้ว เปลี่ยนเป็นพวกเราห้าคนแทน"

พูดจบเขาก็เชิญทุกคนให้เดินเข้าไปในประตูมิติ...

นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตลอดทั้งวันที่เหลือ ปาร์ตี้ของหลินผิงกลายร่างเป็นเครื่องบดเนื้อไร้ความปรานีแห่งสมรภูมินักษัตร

ไม่ว่าจะเป็นการประลองพละกำลังที่ต้องใช้แรงสะกดข่มมอนสเตอร์คลุ้มคลั่งใน [โบราณสถานวัว] หรือการไล่ล่าที่ต้องวัดความเร็วทะลุขีดจำกัดใน [โบราณสถานม้า] หลินผิงก็ใช้พลังทำลายล้างอันบริสุทธิ์บดขยี้ผ่านไปได้ทั้งหมด

เขาไม่ปล่อยแม้กระทั่งฝูงมอนสเตอร์ป่าที่บังเอิญเดินผ่าน

เมื่อเทียบกับโบราณสถานแล้ว แต้มนักษัตรที่ได้จากมอนสเตอร์ป่านั้นน้อยจนน่าสมเพช มอนสเตอร์ทั่วไปได้แค่แต้มเดียว ส่วนระดับอีลีตได้สองแต้ม

แต่เพื่อชาร์จพลังให้ [ประกาศิตผนึกเวท] ขอเพียงแค่เป็นจุดสีแดงที่โผล่ขึ้นมาบนแผนที่หยั่งรู้ หลินผิงก็ลบทิ้งอย่างไม่ปรานีปราศรัย

หลังจากเคลียร์โบราณสถานแต่ละแห่งเสร็จ ทุกคนแทบจะไม่มีเวลาได้พักหายใจ ทำได้เพียงเติมเสบียงแบบลวกๆ บนรถบรรทุก แล้วก็รีบซิ่งไปเป้าหมายต่อไปทันที

แต้มนักษัตรของพวกเขากำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่น่าขนลุก

......

วันที่สี่ของสมรภูมินักษัตร

จัตุรัสกลางของ [ชนเผ่าแห่งนักษัตร] วุ่นวายจอแจยิ่งกว่าที่เคย

"ข่าวล่ามาแรง! มีปาร์ตี้รถบรรทุกยักษ์สติแตกไปแล้ว! พวกมันเจอโบราณสถานที่ไหนก็เข้าไปหมด ตอนนี้เคลียร์โบราณสถานระดับหนึ่งรวดเดียวเจ็ดแห่ง ระดับสองอีกสามแห่งแล้วโว้ย!"

ผู้เปลี่ยนอาชีพที่เพิ่งรอดชีวิตออกมาจากโบราณสถานตะโกนลั่นจัตุรัส ใบหน้ายังคงแฝงความหวาดผวาจากการหนีตาย

"ปาร์ตี้รถบรรทุกบ้าอะไร มีกันแค่ห้าคนเอง! ฉันเห็นกับตา! มีนักธนู นักดาบหญิง นักฆ่า พรีสต์ แล้วก็ไอ้อ้วนคนขับ!"

"เชี่ย! ฉันเพิ่งออกมาจาก [โบราณสถานหมา] ก็ได้ยินว่าพวกมันอยู่แถวๆ นั้น! โบราณสถานนั่นคนเต็มแล้วแท้ๆ แต่หัวหน้าของพวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลง สอยคนร่วงไปตั้งหลายคนจากระยะเป็นกิโล เบียดแทรกเข้าไปจนได้!"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะ! พวกมันไม่เว้นแม้แต่มอนสเตอร์ป่าด้วย! ฉันเห็นรถบรรทุกนั่นบดขยี้ฝูง [หมาป่าเลือด] หยั่งกะรถไถ แล้วไอ้นักธนูนั่นก็ยิงแค่ไม่กี่ดอก ล้างบางมอนสเตอร์ไปทั้งฝูงเลย!"

ข่าวลือสารพัดที่แยกไม่ออกว่าจริงหรือเท็จปลิวว่อนไปทั่วจัตุรัส หลอมรวมกลายเป็นตำนานสยองขวัญบทใหม่

"ปาร์ตี้รถบรรทุก!"

ชื่อนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเผ่าอย่างรวดเร็ว

"คำนวณคร่าวๆ แต้มนักษัตรของปาร์ตี้นั้นรวมกันน่าจะทะลุสามแสนไปแล้ว! นี่มันหมูชิ้นโตชัดๆ!"

สิ้นประโยคนี้ ทั่วทั้งจัตุรัสก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

แต้มนักษัตรสามแสนแต้ม!

ตัวเลขนี้ทำเอาหลายคนถึงกับหอบหายใจแรง ความโลภงอกเงยขึ้นมาในใจอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วขณะนั้นปาร์ตี้ที่อ่อนแอกว่าต่างก็ตัดสินใจโดยสัญชาตญาณว่า เส้นทางหลังจากนี้จะต้องอยู่ให้ห่างจากพิกัดของรถบรรทุกสยองขวัญคันนั้นให้มากที่สุด

แต่ในทางกลับกันก็มีปาร์ตี้ที่มั่นหน้าว่าตัวเองเก่งกาจ แอบกางแผนที่ขึ้นมาเงียบๆ แล้วเริ่มตามรอยหมูตอนที่กำลังเคลื่อนที่ชิ้นนั้นแล้ว

มุมหนึ่งของจัตุรัส หน้าแผงลอยแห่งหนึ่ง

"นี่พี่ชาย ข้อมูลโบราณสถานของนายชัวร์แน่นะ"

"พี่ชาย? ว่าไงล่ะเฮ้ย!"

เสียงเร่งเร้าอย่างรำคาญใจดึงให้เจ้าของแผงลอยหลุดจากภวังค์เสียงซุบซิบรอบด้าน

เจ้าของแผงลอยก็คือหยางเอ่อร์นั่นเอง

"อ้อ! ลูกพี่ครับ อยากได้ข้อมูลโบราณสถานแบบไหน ผมมีครบหมดเลยนะ!"

หยางเอ่อร์รีบประจบประแจงด้วยรอยยิ้มการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ทันที

หลังตกลงกันเสร็จสรรพ ขั้นตอนที่คุ้นเคยก็เริ่มขึ้น [สัญญาบังคับ] ฉบับใหม่เอี่ยมถูกเซ็นชื่อลงไป

หยางเอ่อร์เก็บแผงลอยอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินตามปาร์ตี้หกคนที่สวมใส่อุปกรณ์ครบครันออกไปนอกเผ่า

พาหนะของปาร์ตี้นี้คือรถออฟโรดดัดแปลง แม้ระดับและขนาดจะสู้รถบรรทุกของเฉินหยวนฝูไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นพาหนะชั้นยอดสำหรับการเดินทางในสภาพภูมิประเทศอันซับซ้อนแห่งนี้

หยางเอ่อร์มุดเข้าไปนั่งในรถเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่รถออฟโรดจะส่งเสียงคำรามและแล่นฉิวออกไป

จนกระทั่งเงาของรถหายลับไปจากสายตา หุ่นยนต์จักรกลรูปร่างคล้ายแมงมุมก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียงจากเงามืดของโขดหิน แล้วแอบสะกดรอยตามไปเงียบๆ

[ล็อกเป้าหมายเรียบร้อย เตรียมลงมือ]

ภายในรถออฟโรด ขณะที่หยางเอ่อร์กำลังหลับตาพักผ่อน เครื่องมือสื่อสารของเขาก็มีข้อความสั้นๆ ส่งเข้ามา

วินาทีต่อมา

ปู้ด—

กลิ่นเหม็นเน่าสุดจะพรรณนากระจายฟุ้งไปทั่วห้องโดยสารอันคับแคบในชั่วพริบตา

"เชี่ย! มึงทำเหี้ยอะไรเนี่ย! โคตรขยะแขยงเลย!"

"ไอ้เวร นี่มึงแดกขี้เข้าไปเหรอวะ ตดโคตรเหม็น!"

นักรบที่นั่งใกล้หยางเอ่อร์ที่สุดถึงกับสติแตก แทบจะขย้อนของเก่าออกมา

"ขอโทษครับลูกพี่... สงสัย [การ์ดอาหาร] ที่ผมกินไปเมื่อเช้ามันจะหมดอายุ..."

หยางเอ่อร์ตีหน้าเศร้า ทำท่าเหมือนจะร้องไห้

"แม่งเอ๊ย มึงหิวจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไงวะ ของหมดอายุก็ยังแดก!"

"เออว่ะ รีบเปิดหน้าต่างเถอะ! เหม็นชิบหาย!"

เสียงด่าทอดังระงมไปทั่วรถ

แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัย

"เอ๊ะ... ไม่ถูกสิ [การ์ดอาหาร] มันจะหมดอายุได้ยังไง"

เสียงนี้ไม่ได้ดังมากนัก แต่ก็ทำให้เสียงด่าทอในรถเงียบกริบลงทันที

นั่นสิ [การ์ดอาหาร] สามารถเก็บรักษาอาหารไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่มีวันหมดอายุสักหน่อยนี่นา!

ทุกคนหันขวับไปมองหยางเอ่อร์เป็นตาเดียว

"นั่นน่ะสิ... [การ์ดอาหาร] จะหมดอายุได้ยังไงกัน"

ความหวาดกลัวและสำนึกผิดบนใบหน้าของหยางเอ่อร์ค่อยๆ จางหายไป เขายิ้มพลางกวาดสายตามองหน้าทุกคนในรถ

วินาทีต่อมา ความรู้สึกอ่อนแรงอย่างรุนแรงก็พุ่งเข้าจู่โจมทุกคนในรถยกเว้นหยางเอ่อร์ในชั่วพริบตา

ร่างกายของพวกเขากลายเป็นอ่อนปวกเปียก เรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือยังเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว

"เชี่ยเอ๊ย! มึงทำอะไรเนี่ย!!"

"นี่ไม่ใช่ตด! นี่มันยาพิษชัดๆ!!"

ในที่สุดทุกคนก็รู้ตัว พากันตะเบ็งเสียงคำรามด้วยความตกใจและเกรี้ยวกราด

ความอ่อนแอและประจบสอพลอบนใบหน้าของหยางเอ่อร์อันตรธานไปจนหมดสิ้น ใบหน้าใต้ใบหูใหญ่นั้นเหลือเพียงความเย็นชาประดุจนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ

"นี่คือ [ผงสลายกำลัง] ที่เพื่อน [นักปรุงพิษ] ของผมอุตส่าห์ปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษเชียวนะ ถึงกลิ่นมันจะฉุนไปหน่อย แต่ผลลัพธ์มันเยี่ยมยอดไปเลยล่ะ"

"งั้นกูขอฆ่ามึงก่อนเลยไอ้ชาติหมา!"

นักรบที่อยู่ใกล้ที่สุดครางกระหึ่ม รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าใส่

ในสายตาของพวกเขา ต่อให้ร่างกายจะติดสถานะ [อ่อนแอ] แต่คนหกคนก็มากพอจะรุมสยบ [ผู้สดับถ้อยคำ] ที่ไม่มีพลังต่อสู้คนนี้ได้ตั้งแต่พริบตาแรกแล้ว

"พวกลูกพี่ครับ เรื่องหลังจากนี้... ไม่ใช่กงการอะไรของผมแล้วล่ะ"

หยางเอ่อร์แบมือยักไหล่ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะ

แทบจะพร้อมกันนั้นเอง รถออฟโรดก็ถูกเงาดำสายหนึ่งพุ่งชนจนต้องเบรกกะทันหัน ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนรุนแรง ร่างห้าร่างก็พุ่งพังหน้าต่างรถเข้ามาอย่างกับภูตผี แล้วกดหัวทุกคนในรถลงกับพื้นด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

ส่วนหยางเอ่อร์ก็เปิดประตูรถเดินลงมา ยกมือปัดจมูกด้วยความขยะแขยง กลิ่นนั่นมันแรงจนเขาเองก็แอบคลื่นไส้เหมือนกัน

"ไอ้ตู้ก นายช่วยไปปรับสูตร [ผงสลายกำลัง] ของนายใหม่หน่อยได้ไหมวะ กลิ่นแม่งโคตรจะเหม็นเลย!"

ตอนนี้หยางเอ่อร์ไม่เหลือคราบของคนกระจอกอีกต่อไป เขาชี้หน้าด่าร่างเตี้ยแคระที่สวมผ้าคลุมสีดำมิดชิดด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ

"เออ..."

เสียงทุ้มต่ำดังรอดออกมาจากใต้ผ้าคลุมสีดำ

หลังจากจัดการทุกคนในรถจนอยู่หมัด ชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนแบกดาบใหญ่ที่มีผ้าปิดตาข้างเดียวก็เดินเข้ามาหาหยางเอ่อร์

"พี่เอ่อร์ เอาไงต่อดีครับ กฎเดิมเลยไหม หาโบราณสถานระดับหนึ่งแล้วฆ่าล้างบางให้หมด"

หยางเอ่อร์พยักหน้า

"อืม"

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสริม

"หาที่ไกลๆ หน่อย ช่วงนี้โบราณสถานแถวๆ [ชนเผ่าแห่งนักษัตร]... ชักจะไม่ค่อยสงบแล้วว่ะ"

[จบแล้ว]