บทที่ 280 - ทุกท่าน ยินดีด้วย

บทที่ 280 - ทุกท่าน ยินดีด้วย

มีบทเรียนจากอาลี่เป็นตัวอย่าง พวกที่มีแต้มดวงดาวไม่ถึงห้าพันแต้มก็ดับความคิดชั่วร้ายไปจนหมดสิ้น พวกเขาจ้องมองร่างที่ยังคงง้างธนูปล่อยศรด้วยความหวาดผวา ไม่กล้าคิดทำอะไรนอกลู่นอกทางอีกเลย

ส่วนพวกที่ซื้อศพมาได้แล้วก็เสวยสุขกับ "การคุ้มครอง" ไร้รูปร่างของหลินผิงอย่างสบายใจพร้อมกับเร่งมือสังเวยให้เร็วขึ้น

กองซากศพในลานประลองลดลงอย่างรวดเร็ว

หยางเอ่อร์เองก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ เขาทำตัวเหมือนผู้คุมงานที่ซื่อสัตย์ ยืนอยู่ข้างรถบรรทุกคอยจับตาดูทุกคนที่มารับศพเพื่อป้องกันไม่ให้มีใครหยิบเกิน

หลังจากเฉินหยวนฝูทิ้งศพไว้ห้าร้อยตัวเขาก็ขับรถออกไปอย่างฮึกเหิมอีกครั้ง

ช่วงเวลายี่สิบนาทีก่อนที่คลื่นมอนสเตอร์ระลอกแรกจะจบลง เขาขับรถบรรทุกหนักหน้าตาดุดันคันนั้นกลับมาอย่างเต็มภาคภูมิ ท้ายกระบะยังคงอัดแน่นไปด้วยศพสิงโตกระหายเลือดกองเป็นภูเขาเช่นเคย

ไม่นานนักคนสามสิบสี่คนที่ต้องการซื้อศพก็ทำการซื้อขายเสร็จสิ้นทุกคน

ในช่องเก็บของของเฉินหยวนฝูมี "หินสังเคราะห์พิเศษ (สกิลติดตัวทั้งหมด +3)" ก้อนใหม่เอี่ยมเพิ่มขึ้นมาถึงยี่สิบเก้าก้อน

ปาร์ตี้ของลวี่กังนอกจากตัวลวี่กังเองแล้วยังมีอีกห้าคน หลังจากลงทะเบียนกับเฉินหยวนฝูเสร็จก็รับศพของตัวเองไปคนละร้อยตัวฟรีๆ แต่ละคนซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้

ขณะที่เฉินหยวนฝูกำลังจะพักเหนื่อย หน้าต่างแจ้งเตือนการซื้อขายจากลวี่กังก็เด้งขึ้นมา

ในช่องซื้อขายคืออาวุธสีทองระดับร้อย

[น้ำเต้าเทพสุรา]

แม้สเตตัสทั่วไปจะดูธรรมดา แต่มีสเตตัสพิเศษบรรทัดหนึ่งที่ดึงดูดสายตาเขาไปในทันที

[ลดเวลาที่ใช้ในการสร้าง/วิจัยไอเทมกดใช้ลง 40%]

สเตตัสนี้มันเกิดมาเพื่ออาชีพ [พรีสต์แห่งสุรา] อย่างเขาชัดๆ

ลวี่กังเป็นคนฉลาด ตอนที่เห็นเฉินหยวนฝูส่งเบียร์ให้หลินผิงระหว่างการต่อสู้ เขาก็พอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าเฉินหยวนฝูน่าจะเป็นอาชีพที่สามารถสร้างไอเทมกดใช้สายซัพพอร์ตพิเศษได้

"น้องอู๋เยี่ยนจู่เหนื่อยหน่อยนะ นี่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ รับไว้เถอะ" ลวี่กังส่งยิ้มประจบประแจง น้ำเสียงดังพอให้เฉินหยวนฝูได้ยินพอดี

พอได้ยินแบบนั้นเฉินหยวนฝูก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ทำตัว "เก๊ก" ขึ้นมาเต็มสตรีม

เขาเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ตบไหล่ลวี่กังเบาๆ ทำมาดเหมือนผู้บริหารกำลังลงพื้นที่ตรวจงาน

"ทำได้ดีมาก เสี่ยวลวี่ ฉันมองเห็นแววในตัวนายนะ"

ในลานประลอง ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาระหว่างแท่นบูชากับรถบรรทุก พากันโยนศพที่ส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเข้าไปในปากเสือ

เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆ

เหลือเพียงผู้เปลี่ยนอาชีพสิบคนที่มีแต้มดวงดาวไม่ถึงห้าพันไปกระจุกตัวรวมกันอยู่ตรงมุมห้อง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและตื่นตระหนก

"พ... พวกเราควรทำยังไงดี..."

"ฉันไม่อยากรอความตายนะ..."

ท่ามกลางฝูงชนมีเสียงหนึ่งที่ดูเย็นชาผิดปกติแต่ก็ยังเป็นเสียงของวัยรุ่นดังขึ้น

"ไร้สาระ! ฉันเองก็ยังไม่อยากนอนรอความตายหรอกนะ! แม่งเอ๊ยขาดอีกแค่สองพันแต้มเอง!! ไอ้พวกสวะ..."

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังสบถด่าอย่างหัวเสีย ทว่าพูดไม่ทันจบหางตาก็เหลือบไปเห็นแสงสีม่วงวาบผ่าน

เขารู้สึกเย็นวาบที่ลำคอทันที

เสียงด่าทอของชายฉกรรจ์หยุดชะงักลงกะทันหัน เขาก้มหน้าลงไปมองเห็นเพียงด้ามมีดสั้นทะลุออกมาจากคอหอยของตัวเอง เลือดสดๆ ทะลักออกมมาตามคมมีด

วินาทีต่อมาสีม่วงสุดสยองก็ลามจากลำคอไปทั่วร่างด้วยความรวดเร็ว

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะใช้ไอเทมรักษาชีวิตก็สิ้นลมหายใจไปเสียแล้ว

ร่างนั้นทรุดฮวบลงอย่างหมดเรี่ยวแรงและเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว

เงาร่างผอมเพรียวในชุดเกราะหนังสีม่วงพุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังของเขา และพุ่งตรงไปยังทิศทางของเฉินหยวนฝูโดยไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย

อีกแปดคนที่เหลือถึงเพิ่งจะตั้งสติได้

"มีคนฆ่ากัน!"

"แม่งเอ๊ย! มันฆ่าเหล่าจาง!"

พวกเขากรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะได้สติและพากันวิ่งไล่ตามไปติดๆ

แม้ลานประลองจะกว้างขวาง แต่สำหรับผู้เปลี่ยนอาชีพระดับร้อยขึ้นไป โดยเฉพาะอาชีพสายนักฆ่าที่โดดเด่นเรื่องความเร็ว ระยะทางแค่นี้ก็แค่พริบตาเดียวเท่านั้น

เฉินหยวนฝูยังคงดื่มด่ำอยู่กับการโดนเรียกว่า "เสี่ยวลวี่" และมาดความเป็นผู้นำของตัวเอง จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงสายลมกระโชกแรงที่พุ่งเข้ามา

พอหันไปมองก็พบว่าเด็กหนุ่มหน้าตาซีดเซียวคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างเงียบเชียบพร้อมกับกดยื่นข้อเสนอซื้อขายแล้ว

[การซื้อขายสำเร็จ ได้รับ "หินสังเคราะห์พิเศษ (สกิลติดตัวทั้งหมด +3)" x1!]

"โอ๊ะ มาอีกคนแล้วเหรอ"

รับหินมาเสร็จเฉินหยวนฝูก็เลิกคิ้วอย่างพอใจพลางโบกมือปัดๆ ให้เด็กหนุ่มแบบส่งๆ

"ไปหยิบเอาเองเลย ร้อยตัว"

จังหวะนี้เองคนแปดคนที่ไล่ตามมาก็มาถึง พวกเขาแผ่รังสีอำมหิตและพุ่งโจมตีใส่เด็กหนุ่มนักฆ่าพร้อมกัน!

"แม่งเอ๊ย! ไอ้เด็กเวร! ไปตายซะ!!"

พริบตานั้นเองปราณกระบี่อันทรงพลังไร้เทียมทานก็กวาดพุ่งเข้ามา

ทั้งแปดคนที่กำลังไล่ตามสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก พวกเขาเปลี่ยนจากการโจมตีมาเป็นการป้องกันโดยสัญชาตญาณ

วินาทีต่อมาแสงกระบี่สีเขียวครามอันเจิดจ้าก็เบ่งบาน ฟันฉับเข้าใส่พวกเขาทั้งแปดคนอย่างแม่นยำ!

ตู้ม!

แม้ทั้งแปดคนจะพยายามต้านทานสุดกำลัง แต่ก็ยังถูกแสงกระบี่สายนี้ซัดจนปลิวกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง แต่ละคนกระอักเลือดออกมาสภาพทุลักทุเลสุดๆ

"พวกนาย.... รนหาที่ตายหรือไง"

เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ใดๆ ดังขึ้น

ทุกคนหันไปมองตามเสียง เห็นเพียงเงาร่างบอบบางปรากฏตัวอยู่ข้างกายเฉินหยวนฝูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กระบี่ยาวในมือชี้เฉียงลงพื้น เจตกระบี่อันคมกริบแผ่ซ่านออกมา

หานเยวี่ยนั่นเอง

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้รนหาที่ตาย

วินาทีที่เห็นชายฉกรรจ์ขี้โมโหคนนั้นถูกฆ่า พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าในเมื่อแต้มดวงดาวของตัวเองไม่พอ ตรงนี้ก็มีเหยื่อพร้อมให้เชือดอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มนักฆ่าคนนั้นคำนวณเอาไว้แล้ว

ตั้งแต่ตอนที่ชายฉกรรจ์หลุดปากบอกว่าตัวเองขาดอีกแค่สองพันแต้ม ก็พิสูจน์แล้วว่าหมอนั่นมีแต้มดวงดาวอย่างน้อยสามพันแต้มขึ้นไป

นี่แหละถึงกลายเป็นเป้าหมายแรกของเด็กหนุ่มคนนั้น

ไม่อย่างนั้นถ้าฆ่าคนแล้วปล้นแต้มดวงดาวมาได้ไม่ถึงห้าพันนั่นแหละคือหายนะของจริง

พอคนอื่นเริ่มรู้ตัว การจะลงมืออีกครั้งก็ยากแล้ว

ทั้งแปดคนที่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเพื่อนร่วมชะตากรรมแบบก่อนหน้านี้อีกต่อไป สายตาที่พวกเขามองกันและกันเหลือเพียงจิตสังหารอันเปลือยเปล่า

วินาทีต่อมาหลังจากการคุมเชิงกันสั้นๆ เจ็ดคนในนั้นก็พุ่งตัวแทบจะพร้อมกัน ทะยานเข้าหา "เหยื่อ" ที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดในพริบตา

การต่อสู้ตะลุมบอนอันแสนดุเดือดของคนแปดคนได้เปิดฉากขึ้นในลานประลองแห่งนี้แล้ว....

สายธนูในมือของหลินผิงไม่เคยหยุดนิ่ง แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในลานประลองเขารับรู้ทั้งหมด

โดยเฉพาะเด็กหนุ่มนักฆ่าที่ลงมือเด็ดขาดอำมหิตคนนั้น ทำให้เขาต้องปรายตามองเพิ่มอีกนิด

เหลือเวลาอีกสิบห้านาทีก่อนที่คลื่นมอนสเตอร์ระลอกแรกจะสิ้นสุดลง

การต่อสู้อันนองเลือดรู้ผลแพ้ชนะอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายอัศวินโล่ที่โชกเลือดไปทั้งตัวแถมโล่ก็พังยับเยิน กับนักรบเวทมนตร์ที่ถือดาบอัศวินตะวันตกในสภาพทุลักทุเลไม่แพ้กันก็เป็นผู้รอดชีวิต

ทั้งสองคนคอยระแวดระวังกันและกัน ลากสังขารที่บาดเจ็บสาหัสเดินโขยกเขยกมาตรงหน้าเฉินหยวนฝู แล้วใช้มือที่สั่นเทากดทำรายการซื้อขายจนเสร็จสิ้น

จนถึงตอนนี้ผู้เปลี่ยนอาชีพทั้งสี่สิบเอ็ดคนในที่นี้นอกเหนือจากพวกหลินผิง ล้วนมีแต้มสังเวยครบหนึ่งแสนแต้มกันหมดแล้ว

กระทั่งเวลานับถอยหลังเหลือห้านาทีสุดท้าย หลินผิงถึงได้ยอมหยุดมือ

[ยอดสังหารปัจจุบันของประกาศิตผนึกเวท: 10,964,189/100,000,000]

ความคืบหน้าหนึ่งในสิบ ถือว่าไม่เลวเลย

เขาเดินช้าๆ ไปที่แท่นบูชาเสือ ตรงนั้นมีศพสิงโตกระหายเลือดหนึ่งร้อยตัวของเขาถูกวางกองเอาไว้

หลินผิงจัดการโยนศพทั้งหมดเข้าไปในแท่นบูชาอย่างรวดเร็ว การสังเวยเสร็จสิ้น

เขาหันหลังกลับมากวาดสายตาเรียบเฉยผ่านผู้รอดชีวิตด้านหลังที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

"ทุกท่าน ยินดีด้วย"

พูดจบเขาก็พาหานเยวี่ย อวิ๋นตั่ว เฉินหยวนฝู และหยางเอ่อร์ก้าวเข้าไปในประตูมิติที่เปล่งแสงสีสลัวโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

[จบแล้ว]