บทที่ 260 - [หนูขโมย]

บทที่ 260 - [หนูขโมย]

จี๊ดๆๆ—

หนูปีศาจสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ที่ถูกเย็บติดจากซากหนูตัวที่แปดโผล่พรวดพ้นมุมกำแพงมา ดวงตาสีเลือดทั้งหกดวงของมันล็อกเป้าไปที่หลินผิงเขม็ง

พายุกลิ่นคาวเลือดพัดโชยปะทะใบหน้า

เหยื่อรายใหม่ของตราประทับหนูปรากฏตัวอีกแล้ว

การไล่ล่าแบบตายกันไปข้างหนึ่งได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

หลินผิงชินชากับจังหวะแบบนี้ไปเสียแล้ว เขาไม่ได้หยุดชะงักแม้แต่น้อย รีบหันหลังกลับแล้วพุ่งตัวไปยังทางแยกข้างหน้าเพื่อเตรียมงัดเทคนิคขัดตาทัพที่ทำจนคล่องแคล่วออกมาใช้อีกรอบ

ทว่าในตอนที่เขาเลี้ยวพ้นมุมและกำลังจะเร่งความเร็วเพื่อทิ้งห่าง เสียงพุ่งชนและเสียงกรีดร้องดังสนั่นที่ไล่หลังมากลับเกิดความเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง

ตู้ม!

หนูปีศาจตัวแรกพุ่งชนเข้ากับซอกกำแพงแคบๆจนร่างอันใหญ่โตของมันเข้าไปติดแหง็กตามที่คาดไว้ เสียงกระแทกทุ้มต่ำดังก้องไปทั่ว

ตามมาติดๆด้วย

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

หนูปีศาจตัวที่สอง ตัวที่สาม และตัวที่สี่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาชนกระแทกเข้ากับก้อนเนื้อเน่าๆของตัวแรกอย่างจัง

ก่อนหน้านี้ตอนที่มีแค่เจ็ดตัว แรงกระแทกมหาศาลจากหกตัวหลังมักจะช่วยดันหนูปีศาจตัวแรกที่ติดแหง็กอยู่ให้หลุดออกมาได้เสมอ ถึงจะเสียเวลาไปบ้างแต่การไล่ล่าก็ไม่เคยขาดตอน

แต่ครั้งนี้ เมื่อหนูปีศาจตัวที่แปดเข้ามาร่วมวงกระแทกด้วย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

สัตว์ประหลาดตัวอ้วนฉุกว่าแปดตัวเข้าไปอุดทางเดินจนมิดชิด

พวกมันเบียดเสียด ทับถมกันจนเกิดเสียงกระดูกเสียดสีดังก๊อบแก๊บปะปนกับเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดที่ไร้ประโยชน์ ฟังแล้วชวนปวดประสาทสุดๆ

หนูปีศาจตัวหน้าสุดถูกอัดติดกำแพงจนขยับไม่ได้ ไม่ว่ามันจะดิ้นรนแค่ไหนหรือพยายามเอากรงเล็บตะกุยกำแพงจนเกิดเสียงแสบแก้วหู มันก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปข้างหน้าได้อีกแม้แต่นิ้วเดียว

ส่วนพรรคพวกอีกเจ็ดตัวที่อยู่ข้างหลังก็พลอยติดแหง็กกลายเป็นภูเขาเนื้อเน่าที่กำลังกระดึ๊บๆอยู่กับที่ตามไปด้วย

หลินผิงที่กำลังวิ่งใส่เกียร์หมาอยู่ถึงกับชะงักฝีเท้า

เขาหยุดวิ่งแล้ว

เขายืนอยู่ห่างจากภูเขาเนื้อที่กำลังขยุกขยิกนั่นไม่ถึงห้าสิบเมตร ยืนดูหนูปีศาจทั้งแปดตัวดิ้นรนแทบตายแต่ก็ขยับไปไหนไม่ได้ด้วยท่าทางตลกขบขัน

ผ่านไปหนึ่งถึงสองนาทีเต็มๆ

หนูปีศาจพวกนั้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหลุดออกมาได้เลยสักนิด....

เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่

ดันเจี้ยนโบราณสถานหนูแห่งนี้คงฝันไปก็คิดไม่ถึงว่าจะมีใครบ้าบิ่นสะสมตราประทับหนูรวดเดียวถึงแปดอันแถมยังวิ่งปร๋อได้สบายๆแบบนี้

นี่คงจะเป็นบั๊กที่คนออกแบบดันเจี้ยนไม่เคยคิดว่าจะถูกกระตุ้นให้ทำงานมาก่อน

ขั้นตอนหลังจากนี้กลายเป็นเรื่องราบรื่นจนเกือบจะเรียกได้ว่าน่าเบื่อไปเลย

พอหลินผิงรู้ว่าหนูปีศาจแปดตัวคือลิมิตสูงสุดที่จะทำให้อุดตันทางเดินได้ เขาก็ขี้เกียจแม้แต่จะเปิดช่องแชทไปสั่งการเฉินหยวนฝูแล้ว

ไม่จำเป็นอีกต่อไป

เขาไม่ต้องพึ่งพาเสียงแหกปากร้องโหยหวนของเฉินหยวนฝูเพื่อรีเฟรชโล่ป้องกันอีกแล้ว

ตอนนี้เขาคือวิญญาณที่อิสระที่สุดในเขาวงกตแห่งนี้

หลินผิงเริ่มมหกรรมการกวาดล้างอย่างบ้าคลั่ง

เขาไม่มัวมานั่งคำนวณเส้นทางอีกต่อไป หีบสมบัติใบไหนอยู่ใกล้บนแผนที่หยั่งรู้ เขาก็พุ่งไปเปิดใบนั้น

เปิด

[เปิดหีบสมบัติ (ปลอม) ได้รับ 'ตราประทับหนู' เป็นเวลาสิบนาที!]

แสงสีเทาหม่นสว่างวาบ ร่างของหลินผิงถูกวาร์ปไปยังจุดสุ่มในเขาวงกต

พอเท้าแตะพื้นปุ๊บ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือวิ่งหาทางแยกที่ใกล้ที่สุด

จากนั้นเขาก็แค่ไปยืนหลบมุมกำแพงแล้วรออย่างใจเย็น

ไม่นานนัก หนูปีศาจร่างยักษ์หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวเก้าตัวก็จะวิ่งเบียดเสียดกันมาจากอีกฝั่งของทางเดิน แล้วก็... มาแสดงฉากรถชนวินาศสันตะโรตรงหัวมุมกำแพงให้เขาดู

ใช้ได้ผลทุกรอบจริงๆ

ความเร็วในการเปิดหีบของหลินผิงยิ่งมายิ่งเร็ว ยิ่งมายิ่งบ้าระห่ำ

จำนวนตราประทับหนูบนตัวเขาก็ทวีคูณขึ้นด้วยความเร็วที่น่าขนลุก

สิบอัน!

สิบห้าอัน!

เมื่อหลินผิงเปิดหีบปลอมรวดเดียวสิบเก้าใบภายในเวลาสิบนาที ตราประทับหนูบนตัวเขาก็พุ่งปรี๊ดไปถึงสิบเก้าอัน!

เขาหันกลับไปมองผลงานของตัวเอง

ภาพตรงหน้ามันมากพอที่จะทำให้คนเป็นโรคเกลียดอะไรยั้วเยี้ยเป็นลมล้มพับไปได้เลย

ฝูงหนูปีศาจอันดำมืด สัตว์ประหลาดหน้าตาน่าเกลียดสิบเก้าตัวกองทับถมกันเป็นกำแพงสูงลิ่วอยู่ตรงหัวมุม ซากแขนขาเน่าเปื่อยและดวงตาสีเลือดขยุกขยิกเบียดเสียดกันอยู่ตรงนั้น พวกมันทำได้แค่อ้าปากแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความโกรธแค้นที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลย

เขาวงกตทั้งแห่งสั่นสะเทือนเบาๆจากการกระแทกของพวกมัน

ส่วนหลินผิงก็แค่หันหลังเดินไปหาหีบสมบัติใบต่อไปอย่างสบายอารมณ์

หน้าต่างแจ้งเตือนระบบเด้งรัวๆ

[จำนวนหีบสมบัติที่เหลือ: 60]

[จำนวนหีบสมบัติที่เหลือ: 42]

[จำนวนหีบสมบัติที่เหลือ: 38]

จำนวนหีบสมบัติลดฮวบลงด้วยความเร็วที่แทบจะเป็นไปไม่ได้

แต่สิ่งที่ทำให้หลินผิงรู้สึกแปลกใจที่สุดกลับเป็นจำนวนผู้รอดชีวิต

[ผู้รอดชีวิตในปัจจุบัน: 5 คน]

ตัวเลขนี้ไม่เคยขยับเลยตั้งแต่เขาเริ่มวิ่งไล่เปิดหีบสมบัติ

หลินผิง เฉินหยวนฝู หานเยวี่ย อวิ๋นตั่ว

ปาร์ตี้ของเขามีกันแค่สี่คน

ใครมันจะดวงดีรอดพ้นเงื้อมมือหนูปีศาจมาได้ตั้งสิบนาทีกัน

แต่ประเด็นก็คือ หลินผิงวิ่งเปิดหีบจนแทบจะทะลุปรุโปร่งไปทั่วทั้งเขาวงกตแล้ว บนแผนที่หยั่งรู้ของเขา นอกจากพวกเขาทั้งสี่คน ก็ไม่มีจุดแสงของผู้เล่นคนอื่นโผล่มาให้เห็นเลยสักคน

ช่องแชทเฉพาะของดันเจี้ยนก็เงียบเป็นป่าช้า ไม่มีใครส่งข้อความอะไรมาเลย

ตกลงแล้วใครกันแน่

ใครที่ยังมีชีวิตอยู่แต่เขากลับหาตัวไม่เจอ

หลินผิงเดินไปเปิดหีบสมบัติพลางขบคิดถึงคำถามชวนสงสัยนี้

...

หลังจากหลินผิงเปิดหีบสมบัติใบที่เจ็ดสิบแปด แสงสีเทาที่คุ้นเคยก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง

[เปิดหีบสมบัติ (ปลอม) ได้รับ 'ตราประทับหนู' เป็นเวลาสิบนาที]

ทุกอย่างดำเนินไปตามสเต็ปเดิม

พอหลินผิงถูกวาร์ปมาโผล่ที่ใหม่ เขาก็วิ่งปรี่ไปหาหัวมุมกำแพงที่ใกล้ที่สุดทันที

แต่ในจังหวะนั้นเอง

หางตาของเขาเหมือนจะสะดุดเข้ากับสีเหลืองทองที่ดูแปลกแยกออกมาจากฝูงหนูปีศาจที่กำลังวิ่งเบียดกันมาเป็นพรวน

สีทองนั่นโผล่มาแวบเดียวก็หายไป เร็วเสียจนเขาเกือบคิดว่าตัวเองตาฝาด

หลินผิงไม่ได้หยุดวิ่ง

เขาใช้เทคนิคเดิมหลอกล่อฝูงหนูปีศาจกลุ่มใหญ่ให้เข้าไปอัดก๊อปปี้กันตรงหัวมุมกำแพงจนขยับไม่ได้อย่างชำนาญ

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบวิ่งไปหาหีบใบต่อไป

เขาหยุดฝีเท้าลง มุมมองแผนที่หยั่งรู้ถูกซูมเข้าไปที่ก้อนภูเขาเนื้อเน่าที่กำลังบดเบียดกันอย่างบ้าคลั่งทันที

เขาเริ่มสังเกตมันอย่างละเอียด

กลุ่มก้อนสัตว์ประหลาดที่ถูกเย็บติดกันด้วยซากหนูเน่าเหม็นสีเทาหม่นพวกนั้น มันช่างอัปลักษณ์และน่าสะอิดสะเอียน

สายตาของหลินผิงค่อยๆกวาดมองเข้าไปข้างใน

ในที่สุด

เขาก็พบต้นตอของสีเหลืองทองนั่นแล้ว

บนแผนที่หยั่งรู้ เขาเห็นร่างของมันแล้ว

มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีขนสีเหลืองทองอร่ามไปทั้งตัว หน้าตาของมันไม่ได้ดูน่าเกลียดน่ากลัวเหมือนพวกหนูปีศาจ

รูปร่างหน้าตาของมันเหมือนหนูธรรมดาทุกประการ แต่ตัวใหญ่พอๆกับเสือโคร่ง

มันถูกอัดก็อปปี้อยู่ท่ามกลางฝูงหนูปีศาจยักษ์ ดูแล้วตลกชะมัด

และจุดเด่นที่สุดของมันก็คือหน้าท้องของมันนั่นเอง

ท้องของมันบวมเป่งป่องยื่นออกมาใหญ่โตเกินสัดส่วน ราวกับว่ามันพร้อมจะปริแตกได้ทุกเมื่อ

ข้อมูลบรรทัดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของหลินผิงอย่างชัดเจน — [หนูขโมย]

[จบแล้ว]