บทที่ 60 - แกรนด์ดยุกปีศาจ

บทที่ 60 - แกรนด์ดยุกปีศาจ

ภายในกำแพงฉางเฉิงพิทักษ์

หลังจากหน่วยอัศวินที่ได้รับการช่วยเหลือจากจางหยวนเทเลพอร์ตกลับมาถึง ฮีลเลอร์ก็รีบพาพลธนูไปรับการรักษาทันที ในขณะที่อัศวินรีบไปรายงานผลการปฏิบัติภารกิจโดยเร็วที่สุด

"พวกนายบอกว่ามีสมาชิกหน่วยมังกรเร้นกายที่ชื่อจางหยวนมาช่วยไว้ แล้วยังรับอาสาทำภารกิจแทนพวกนายด้วยงั้นเหรอ"

เมื่อหนิงอู๋เหวย ครูฝึกประจำหน่วยกองกำลังพิเศษมังกรเร้นกายได้ยินว่าจางหยวนเป็นคนช่วยหน่วยแนวหน้าไว้ เขาก็รีบตามหาตัวอัศวินคนนั้นทันทีพร้อมกับเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ใช่ครับท่าน"

พออัศวินเห็นสีหน้าจริงจังของหนิงอู๋เหวย หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ "ท่านครับ หรือว่าตัวตนของเขามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

"เปล่า! ตัวตนของเขาไม่ได้มีปัญหาอะไร" หนิงอู๋เหวยส่ายหน้า ก่อนจะกำชับอัศวินเสียงเข้ม "นายรีบกลับไปบอกเพื่อนร่วมทีมของนายซะ เรื่องของจางหยวน ห้ามปริปากพูดออกไปแม้แต่ครึ่งคำ!"

"รับทราบครับ!"

อัศวินไม่กล้าชักช้า เขารีบมุ่งหน้าไปที่สถานพยาบาลในเมืองทันที

หนิงอู๋เหวยมองตามหลังอัศวินที่เดินจากไป เขาเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ "ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง! นี่เขาไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้สิ่งที่ขุมนรกต้องการมากที่สุดก็คือหัวของเขา เกิดเขาไปเจอแกรนด์ดยุกปีศาจเข้าจะทำยังไง"

"ไม่ได้การ ฉันต้องไปช่วยเขา!"

หนิงอู๋เหวยรีบรายงานสถานการณ์ให้ว่านฉางอันทราบอย่างคร่าวๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกจากเมืองเพื่อตามไปสมทบกับจางหยวนทันที

ณ สมรภูมิขุมนรก บริเวณด้านนอกฐานที่มั่น

จางหยวนไม่ได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไปในฐานที่มั่นตรงๆ แต่เขาเดินอ้อมสำรวจรอบนอกเพื่อประเมินสถานการณ์ก่อน

ขนาดของฐานที่มั่นแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก มีมอนสเตอร์ขุมนรกอยู่ประมาณห้าร้อยตัว เลเวลเฉลี่ยอยู่ที่ 30

แต่ฐานที่มั่นนี้มีการป้องกันที่แน่นหนามาก จางหยวนจึงลอบเข้าไปไม่ได้ ทำให้เขาไม่รู้ว่ามีบอสขุมนรกที่แข็งแกร่งซ่อนตัวอยู่ข้างในหรือไม่

"ถ้าคำนวณจากจำนวนมอนสเตอร์ 500 ตัว ค่ายกลกระบี่ของฉันสามารถครอบคลุมได้ทั้งฐานที่มั่น ถ้าใช้พายุพลังจิตถล่มใส่พวกมันทั้งหมด อาศัยดาเมจกระจาย ความรุนแรงของสกิลน่าจะเพิ่มขึ้นประมาณ 50 เท่า ยิ่งถ้าสวมใส่ชื่อเซียวกับจ้านหลูขั้น 3 ต่อให้โอติสหลบอยู่ข้างในก็คงโดนระเบิดตายในตูมเดียวแน่"

จางหยวนคำนวณในใจเสร็จสรรพ เขาก็ขยับไปหาจุดที่ค่ายกลกระบี่สามารถครอบคลุมฐานที่มั่นได้ทั้งหมด ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะปลดปล่อยพายุพลังจิตโจมตี เขาก็มองเห็นร่างของปีศาจขุมนรกในรูปลักษณ์มนุษย์สองตนที่มีกลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวเดินออกมาจากฐานที่มั่นเสียก่อน

หนึ่งในสองปีศาจนั่น นอกเหนือจากเขาบนหัวแล้ว หน้าตาของมันถอดแบบมาจากพ่อของจางหยวนไม่มีผิดเพี้ยน!

"พ่อเหรอ"

จางหยวนชะงักงัน ยังไม่ทันที่เขาจะทำความเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า ปีศาจขุมนรกที่หน้าตาเหมือนพ่อของเขาก็หันไปพูดอะไรบางอย่างกับปีศาจอีกตน แล้วก็ใช้เวทเทเลพอร์ตหายตัวไปทันที!

"เวรเอ๊ย!"

เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้จิตใจของจางหยวนว้าวุ่น และในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่ทิ่มแทงทะลุถึงกระดูกสันหลัง!

"หึหึ มนุษย์เลเวล 24 กระจอกๆ ดันลอบเข้ามาถึงที่นี่ได้ น่าสนใจดีนี่"

เสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาม่านตาของจางหยวนหดเกร็ง เขากดใช้สัญชาตญาณป้องกันโดยไม่เสียเวลาคิดทันที!

เคร้ง!!!

จางหยวนคว้ากระบี่ชื่อเซียวที่พุ่งออกมาจากมิติค่ายกลกระบี่ หันกลับไปตวัดรับการโจมตีจากกรงเล็บของปีศาจขุมนรกได้ทันท่วงที

"หือ"

แววตาของปีศาจขุมนรกฉายแววประหลาดใจ มันแปรสภาพตัวเองเป็นหมอกดำแล้วถอยร่นหลบการสวนกลับของจางหยวนได้อย่างฉิวเฉียด

จางหยวนอาศัยจังหวะนี้สาดเนตรขุมนรกใส่ปีศาจตรงหน้าทันที

[ไม่สามารถตรวจสอบเป้าหมายได้!]

ตรวจสอบไม่ได้!

นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายเป็นบอสขุมนรกเลเวล 74 ขึ้นไป แข็งแกร่งกว่าทั้งโอติสและอิสทาร์เสียอีก!

"มีสกิลประเภทปัดป้องการโจมตีได้ร้อยเปอร์เซ็นต์สินะ เป็นเหยื่อที่น่าสนใจจริงๆ"

ปีศาจขุมนรกแสยะยิ้มให้จางหยวน "แต่ว่า แกจะรับการโจมตีครั้งที่สองได้หรือเปล่าล่ะ"

สิ้นคำพูด ปีศาจขุมนรกก็เทเลพอร์ตมาโผล่ตรงหน้าจางหยวน ปลายนิ้วอันแหลมคมของมันจิ้มตรงดิ่งมาที่กลางหน้าผากของเขา

กระบี่จ้านหลูโผล่พรวดขึ้นมากลางอากาศและช่วยต้านรับการโจมตีนั้นให้จางหยวน!

เคร้ง!!!

คลื่นกระแทกจากพลังอันน่าสะพรึงกลัวกระจายออกไปรอบทิศทาง กระบี่จ้านหลูกระเด็นปลิวไปไกล ส่วนจางหยวนก็ถูกบังคับให้เปิดใช้งานสกิลพาสซีฟกันตายของชื่อเซียวทันที พลังชีวิตของเขาลดฮวบลงเหลือเพียง 1 หน่วย!

"ยังไม่ตายอีกเรอะ" เมื่อปีศาจขุมนรกเห็นว่าจางหยวนยังยืนหยัดอยู่ได้ มันก็ชะงักงันไปด้วยความตกตะลึง!

มันคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ามนุษย์กระจอกๆ เลเวลแค่ 24 จะสามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ถึงสองครั้งสองครา!

โอกาสทอง!

เมื่อจางหยวนเห็นปีศาจขุมนรกเผลอ เขาก็สาดสกิลพายุพลังจิตใส่มันอย่างไม่ลังเล!

ปีศาจขุมนรกสัมผัสได้ถึงอันตราย สีหน้าของมันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่ามันหลบไม่ทันแล้ว จึงทำได้เพียงตวัดผ้าคลุมขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายตัวเองเอาไว้!

ตูม!!!

พายุพลังจิตอันเกรี้ยวกราดระเบิดออกครอบคลุมรัศมีห้าร้อยเมตร ฐานที่มั่นทั้งฐานถูกลบหายไปจนราบเป็นหน้ากลองในพริบตา!

[สังหารพลธนูขุมนรกสำเร็จ ประสบการณ์ +30000 (-50%)]

[สังหารนักรบขุมนรกสำเร็จ ประสบการณ์ +30000 (-50%)]

...

[ภารกิจอาวุธเทพคมมีดราชันคำสาป (2696/100000)]

[ราชันขุมนรก : สเตตัสหลักทั้งสี่ +714]

แสงสีทองพุ่งวาบออกจากร่างของจางหยวน เลเวลของเขาอัปขึ้นเป็น 25 ส่งผลให้พลังชีวิตฟื้นฟูกลับมาเต็มหลอดอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็ถูกอาบย้อมไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ

นั่นคือโล่ป้องกันชั่วคราวที่จ้านหลูเปลี่ยนดาเมจมาให้

จางหยวนยืนหยัดอยู่ท่ามกลางผืนดินที่รกร้างว่างเปล่า มอนสเตอร์ในฐานที่มั่นทั้งหมดถูกกวาดล้างจนเหี้ยนเตียน ทว่าเขากลับรีบงัดม้วนคัมภีร์บังคับกลับเมืองออกมาใช้โดยไม่รอช้า

เขาไม่เห็นข้อความแจ้งเตือนการสังหารบอสขุมนรก แถมผู้อาวุโสไป๋ก็ยังบาดเจ็บสาหัส ทางรอดเดียวของเขาตอนนี้คือต้องเทเลพอร์ตหนีกลับไปก่อน!

ทว่าในจังหวะที่ม้วนคัมภีร์บังคับกลับเมืองกำลังเปล่งแสงสีขาว ลำแสงสีดำทมิฬเส้นหนึ่งก็พุ่งแหวกลมทะลวงม้วนคัมภีร์ในมือเขาจนขาดกระจุย ซ้ำร้ายโล่ป้องกันชั่วคราวของเขาก็แตกสลายหายไปในพริบตา!

[เทเลพอร์ตกลับเมืองล้มเหลว!]

"ดี! ดี! ดี! วิเศษไปเลย!"

ร่างของปีศาจขุมนรกที่ดูสะบักสะบอมเล็กน้อยเดินฝ่าความว่างเปล่าออกมา ดวงตาทั้งสองข้างของมันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง มันจ้องมองจางหยวนเขม็ง "มนุษย์เลเวลแค่ 24 แต่เกือบจะทำให้ข้าบาดเจ็บได้ แกคงจะเป็นเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์ที่โอติสกับอิสทาร์รายงานมาสินะ"

"จางหยวน สมคำร่ำลือจริงๆ โอติสกับอิสทาร์พูดไม่ผิด แกคือภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของขุมนรกเรา!"

เมื่อจางหยวนเห็นว่าปีศาจตรงหน้าไม่เพียงแต่รอดพ้นจากพายุพลังจิตมาได้ แต่มันยังมีแรงขัดขวางการเทเลพอร์ตของเขาอีก หัวใจของเขาก็หล่นวูบดิ่งลงเหว

เขาเดาว่าอาการบาดเจ็บสาหัสของผู้อาวุโสไป๋ก็น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับปีศาจตนนี้ด้วย ต่อให้เขาบีบแก่นอสูรของผู้อาวุโสไป๋ให้แตกเพื่อดึงตัวเขามาช่วย ก็คงรังแต่จะทำให้ผู้อาวุโสไป๋ต้องมาทิ้งชีวิตไปเปล่าๆ อีกคน

'หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ ฉันนี่มันตัวซวยของจริงเลยแฮะ'

สมองของจางหยวนแล่นจี๋ เขาพยายามเค้นความคิดเพื่อหาวิธีเอาชีวิตรอดด้วยความสามารถทั้งหมดที่ตัวเองมีอยู่ในตอนนี้

"จางหยวน ถอยไป!"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงตะโกนก้องก็ดังมาจากที่ไกลๆ หนิงอู๋เหวยกวัดแกว่งหอกยาวสีม่วงทองพุ่งทะยานเข้าหาปีศาจขุมนรกด้วยความเร็วแสง!

[วิชาต้องห้าม : หอกสังหารเทพ!]

พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากปลายหอกของหนิงอู๋เหวย มันพุ่งทะลวงเข้าหาปีศาจขุมนรกด้วยอานุภาพที่พร้อมจะทำลายล้างสวรรค์และปฐพี!

สายลมและหมู่เมฆบนท้องฟ้าถึงกับปั่นป่วนแปรปรวน!

"นี่คือพลังของครูฝึกหนิงงั้นเหรอ รุนแรงอะไรขนาดนี้!"

จางหยวนมองหอกของหนิงอู๋เหวย แล้วรู้สึกราวกับได้เห็นจุดสูงสุดแห่งวิถีหอก!

การโจมตีเพียงครั้งเดียวนี้ มากพอที่จะฆ่าโอติสให้ตายได้ในพริบตา!

ปีศาจขุมนรกหันไปมองหอกที่พุ่งเข้ามาอย่างสุดกำลังของหนิงอู๋เหวย ทว่าในดวงตาสีแดงฉานของมันกลับฉายแววเย้ยหยัน "มดปลวกคิดโยกต้นไม้ใหญ่"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีสุดกำลังของหนิงอู๋เหวย ปีศาจขุมนรกกลับเพียงแค่ยกนิ้วชี้ขึ้นมานิ้วเดียว

จางหยวนสังเกตเห็นสีหน้าของปีศาจขุมนรก เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่ามันอาจจะมีวิธีรับมือกับการโจมตีของหนิงอู๋เหวยได้ เขาตัดสินใจเรียกชื่อเซียว จ้านหลู และกระบี่เหล็กทั้งแปดเล่มออกมาแทงทะลวงแผ่นหลังของมันทันที!

[เร่งเจตจำนงกระบี่!]

ประกายกระบี่สิบสายพุ่งแหวกลมออกไป!

"ชิ!"

เมื่อปีศาจขุมนรกเห็นจางหยวนเปิดฉากโจมตีพร้อมกัน แววตาของมันก็ฉายแววไม่สบอารมณ์ มันใช้เวลาคิดเพียงเสี้ยววินาที สุดท้ายก็ตัดสินใจใช้สกิลรับมือกับการโจมตีของหนิงอู๋เหวย แล้วใช้ร่างกายตัวเองรับการโจมตีของจางหยวนแทน

ถึงยังไงจางหยวนก็เพิ่งจะเลเวล 25 ส่วนวิชาต้องห้ามอันน่าสะพรึงกลัวนั่นก็ถูกใช้ไปแล้ว การโจมตีธรรมดาในตอนนี้ไม่มีทางรุนแรงอะไรมากนักหรอก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ปลายนิ้วชี้ของปีศาจขุมนรกก็แตะลงบนปลายหอกของหนิงอู๋เหวยเบาๆ

ติ๊ง--!

เสียงดังกังวานใสเสนาะหูดังขึ้น คลื่นมิติสั่นกระเพื่อมแผ่ออกมาจากจุดปะทะระหว่างนิ้วของปีศาจขุมนรกและปลายหอกของหนิงอู๋เหวย ก่อนจะกระจายตัวออกไปรอบทิศทาง

[สกิล : ลบล้างผลลัพธ์!]

ดาเมจทั้งหมดจากสกิลของหนิงอู๋เหวยสูญสลายหายไปในพริบตา!

"อะไรนะ" หนิงอู๋เหวยหน้าถอดสีทันที!

ในจังหวะเดียวกันนั้นเองกระบี่บินทั้งสิบเล่มก็พุ่งเข้าปะทะร่างของปีศาจขุมนรกอย่างจัง!

[-496017986!]

"อะไรกัน!"

ปีศาจขุมนรกหน้าถอดสีทันที!

[จบแล้ว]