บทที่ 38 - หลักฐานที่อยู่

บทที่ 38 - หลักฐานที่อยู่

กลุ่มดาวขั้น 4 เมื่ออยู่ในค่ายกล หากโจมตีโดนศัตรูหนึ่งเป้าหมาย ศัตรูตัวอื่นในค่ายกลจะได้รับความเสียหายกระจาย 10%

กลุ่มดาวขั้น 5 เมื่ออยู่ในค่ายกล การโจมตีทั้งหมดจะติดคริติคอลแน่นอน อัตราคริติคอลจะถูกเปลี่ยนเป็นดาเมจคริติคอลสองเท่า และเพิ่มดาเมจคริติคอลพิเศษอีก 100%

กลุ่มดาวขั้น 6 เมื่ออยู่ในค่ายกล การโจมตีทั้งหมดจะละเว้นพลังป้องกันของศัตรู

กระบี่ชื่อเซียว พลังโจมตี +3000 อัตราคริติคอล +70% ดาเมจคริติคอล +400%

กระบี่จ้านหลู พลังโจมตี +1000 ความเสียหาย +100%

จังหวะที่จางหยวนร่ายสกิลพายุพลังจิต เขาได้เปิดใช้งานบัฟกลุ่มดาวทั้งหมด พร้อมกับสวมใส่กระบี่ชื่อเซียวและกระบี่จ้านหลูไปพร้อมๆ กัน

เจียงเยี่ยเฉิงเห็นสร้อยคอบนหน้าอกของจางหยวนทอแสงประหลาด ก็สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิตในทันที!

"แย่แล้ว!!!"

เจียงเยี่ยเฉิงรีบกางบาเรียวารีป้องกันสุดชีวิตโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว!

ตูม!!!

พายุพลังจิตกวาดซัดทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีห้าร้อยเมตร ทั้งฝูงมอนสเตอร์ เจียงเยี่ยเฉิง และหวังหู่ ถูกพายุพลังจิตกลืนกินหายไปในชั่วพริบตา!

เลเวล 48 อย่างเจียงเยี่ยเฉิง บาเรียวารีของเขาไม่สามารถป้องกันอะไรได้เลย ดวงวิญญาณแหลกสลายดับสูญในทันที!

[สังหารเจียงเยี่ยเฉิงสำเร็จ]

[สังหารหวังหู่สำเร็จ]

[สังหารกระต่ายป่าสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +1]

...

[ได้รับอุปกรณ์ ตำราเวทวารี ได้รับอุปกรณ์ คทาเพลิงโลกันตร์]

ข้อความแจ้งเตือนการสังหารเด้งรัวเป็นหางว่าวบนหน้าจอของจางหยวน พื้นที่รัศมีห้าร้อยเมตรโดยมีจางหยวนเป็นศูนย์กลางกลายเป็นดินแดนแห่งความตาย

เจียงเยี่ยเฉิงและหวังหู่นอนหงายเก๋งอยู่บนพื้น เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ด สภาพศพบ่งบอกถึงความทรมานแสนสาหัสก่อนตาย

"พวกแกแส่หาเรื่องเองนะ"

จางหยวนมองดูศพทั้งสองบนพื้นด้วยสายตาเย็นชาไร้ความปรานีใดๆ เขาจัดการสลับสเตตัสพลังจิตให้กลายเป็นความคล่องตัว แล้วกดใช้สกิลทะยานสายลม พุ่งตัวหลบหนีออกจากพื้นที่เกิดเหตุด้วยความเร็วสูงสุด

บริเวณนี้อยู่ใกล้กับตัวเมืองซีหูมาก การโจมตีอลังการเมื่อกี้คงดึงดูดความสนใจจากพวกผู้ใช้อาชีพสายต่อสู้ให้แห่กันมาดูแน่ เขาไม่มีเวลามานั่งเก็บกวาดศพหรอก

คล้อยหลังจางหยวนจากไปได้ไม่นาน ก็มีกลุ่มผู้ใช้อาชีพหน้าใหม่ที่กำลังฟาร์มมอนสเตอร์เก็บเลเวลอยู่แถวนั้นวิ่งมาดูจุดเกิดเหตุ แล้วก็ต้องช็อกเมื่อเจอศพของเจียงเยี่ยเฉิงกับหวังหู่

"ขะ ฆาตกรรม! มีคนถูกฆ่าตาย!"

...

ทางฝั่งจางหยวน พอหนีรอดออกมาได้ก็ไม่ได้มุ่งหน้ากลับเข้าเมืองทันที แต่กลับวิ่งไปที่ดันเจี้ยนแม่น้ำหลัวซ่า แล้วจงใจเดินเข้าดันเจี้ยนไปเก็บเลเวลต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมายที่พลุกพล่านอยู่แถวนั้น

ยังไงซะหวังหู่ก็เป็นถึงลูกชายคนเล็กของตระกูลหวัง ซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองซีหู มีกิลด์ยักษ์ใหญ่ที่มีสมาชิกสายต่อสู้ในสังกัดกว่าพันคน การตายของหวังหู่ย่อมต้องสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองซีหูอย่างแน่นอน

ถึงแม้หนึ่งในผู้เสียชีวิตจะเป็นถึงยอดฝีมือเลเวล 48 จนไม่มีใครคาดคิดว่าฆาตกรจะเป็นแค่เด็กนักเรียนเลเวล 19 อย่างเขา แต่ถึงอย่างนั้นจางหยวนก็ต้องเตรียมพยานหลักฐานที่อยู่เอาไว้ล่วงหน้าให้รัดกุมที่สุด

ตอนที่ลงมือฆ่า เขาได้คำนวณเวลาเอาไว้อย่างดิบดีแล้วว่า เวลาที่ใช้เดินทางด้วยความเร็วปกติจากเขาอวิ๋นไห่ไปยังดันเจี้ยนแม่น้ำหลัวซ่า มันไล่เลี่ยกับเวลาที่เขาใช้สกิลวิ่งจากเขาอวิ๋นไห่ไปดักฆ่าพวกหวังหู่ แล้วค่อยใช้สกิลวิ่งห้อตะบึงจากจุดเกิดเหตุมายังดันเจี้ยนแม่น้ำหลัวซ่าพอดี

ตระกูลหวังไม่มีทางล่วงรู้ถึงความสามารถในการสลับสเตตัสและสกิลทะยานสายลมของเขาเป็นอันขาด

ดังนั้น... ต่อให้ตระกูลหวังจะรู้ว่าจางหยวนเคยมีเรื่องบาดหมางกับหวังหู่ แต่เมื่อเขามีพยานหลักฐานที่อยู่ยืนยันชัดเจน แถมยังมีศพของบอดี้การ์ดเลเวล 48 นอนตายเป็นเพื่อน ตระกูลหวังก็คงไม่พุ่งเป้าสงสัยมาที่เขาแน่นอน

จางหยวนใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการเคลียร์ดันเจี้ยนแม่น้ำหลัวซ่าจนจบ จากนั้นก็กลับเข้าเมืองซีหูเพื่อแวะตลาดซื้อขาย นำเอาชิ้นส่วนมอนสเตอร์และอุปกรณ์เหลือใช้ในมิติเก็บของออกมาเทขายจนหมด พอขายไปจนถึงชิ้นสุดท้าย จางหยวนก็ก้มมองอุปกรณ์สองชิ้นที่นอนนิ่งอยู่ในมิติเก็บของ

[ตำราเวทวารี (แพลทินัม): พลังจิต +1000 อานุภาพเวทมนตร์ธาตุน้ำ +30% เลเวลที่ต้องการ 40]

[คทาเพลิงโลกันตร์ (แพลทินัม): พลังจิต +300 อานุภาพเวทมนตร์ธาตุไฟ +30% เลเวลที่ต้องการ 15]

อุปกรณ์ระดับแพลทินัมสองชิ้น โดยมีชิ้นหนึ่งสวมใส่ได้ตอนเลเวล 40 ถ้าเอาไปขายรวมกันน่าจะทำเงินได้หลักสิบล้านหยวน

จางหยวนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเก็บอุปกรณ์สองชิ้นนี้ไว้ในมิติเก็บของต่อไป

แม้อุปกรณ์สองชิ้นนี้จะเป็นของระดับแพลทินัมเกรดมาตรฐานที่หาดูได้ทั่วไปในศูนย์ซื้อขาย แต่การที่พวกมันโผล่มาวางขายในเมืองซีหูทันทีที่หวังหู่กับเจียงเยี่ยเฉิงเพิ่งจะตายไปหมาดๆ คนโง่ที่ไหนก็ดูออกว่ามันมีเงื่อนงำ

แถมตอนนี้เขาก็มีเงินโอนจากกวนซินสามล้านหยวน บวกกับเงินที่ได้จากการขายของดรอปพวกนี้ ยอดเงินในบัญชีของจางหยวนก็พุ่งปรี๊ดไปถึง 3.28 ล้านหยวนแล้ว เขาไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไร จึงไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเอาของระดับแพลทินัมสองชิ้นนี้ไปปล่อยขายให้เป็นเป้าสายตา

"เพิ่งจะเปลี่ยนอาชีพมาไม่ถึงเดือน เงินในบัญชีก็งอกเงยจากพันกว่าหยวนกลายเป็นสามล้านกว่าหยวน อาชีพสายต่อสู้นี่มันเครื่องปั๊มเงินชัดๆ"

จางหยวนอดรำพึงรำพันออกมาไม่ได้ เศรษฐีใหม่อย่างเขาเจียดเงินหนึ่งแสนหยวนไปเหมาโพชั่นฟื้นฟูระดับกลางมาสิบขวดเก็บไว้ในช่องเก็บของ

ถึงแม้ค่ายกลกระบี่ของเขาจะมีเอฟเฟกต์ฟื้นฟูพละกำลังอัตโนมัติ แต่ถ้าเกิดไปเจอศัตรูที่ตีแรงมากๆ จนฟื้นฟูเลือดไม่ทัน การกระดกโพชั่นเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตแบบฉับพลันก็อาจจะช่วยต่อชีวิตเขาได้

เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ จางหยวนไม่กล้างกเงินเด็ดขาด

ส่วนคัมภีร์สกิลม้วนละแสนหยวน จางหยวนกลับตัดใจซื้อไม่ลง

เงินสามล้านหยวนซื้อได้แค่สามสิบม้วน ทุ่มไปหมดหน้าตักก็ใช่ว่าจะการันตีสกิลใหม่ได้สักสกิล เขาคิดว่าสู้เอาเวลาไปลงดันเจี้ยนล่าคัมภีร์สกิลเองน่าจะคุ้มกว่า

จางหยวนขลุกอยู่ในตลาดซื้อขายอยู่หลายชั่วโมงเพื่อเคลียร์ของในมิติเก็บของจนเกลี้ยง จากนั้นก็แวะห้างสรรพสินค้าไปกว้านซื้อของขวัญมาฝากคุณยายกับคุณน้า แล้วค่อยเดินทอดน่องกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

ไม่ได้เจอหน้าคุณยายกับคุณน้ามาตั้งยี่สิบกว่าวัน จางหยวนก็ชักจะคิดถึงพวกเธอขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

พอถึงบ้านก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี คุณยายกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวในครัว ส่วนคุณน้าก็กำลังวอร์มเสียงร้องเพลงอยู่ในห้องนั่งเล่น

"โฮะ! ลมอะไรหอบมาเนี่ย!"

พอคุณน้าเห็นหน้าจางหยวนก็ตะโกนลั่น "แม่! ไอ้ตัวแสบมันยอมกลับบ้านแล้ว!"

"ถ้าผมเป็นตัวแสบ แล้วน้าจะเป็นอะไรล่ะ ตัวแม่แสบงั้นสิ"

จางหยวนสวนกลับทันควัน ก่อนจะขนกองทัพของขวัญออกจากช่องเก็บของมากองท่วมหัวเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ กลางห้องนั่งเล่น "ตัวแม่แสบ ผมซื้อของขวัญมาฝากด้วยนะ"

"โฮะ! ไอ้หลานรักรวยแล้วเว้ยเฮ้ย!"

พอเห็นกองภูเขาของขวัญ ดวงตาของคุณน้าก็เบิกโพลงเป็นประกาย พุ่งหลาวเข้าไปคลุกวงในกองของขวัญแล้วลงมือฉีกห่อกระดาษอย่างไม่เกรงใจทันที

คุณยายเดินเช็ดมือออกมาจากห้องครัว พอเห็นกองของขวัญมหึมากลางห้องก็อดบ่นจางหยวนไม่ได้ "ไอ้เด็กคนนี้นี่ เพิ่งจะหาเงินมาได้ก็เอามาผลาญกับของไร้สาระซะแล้ว เอ็งเพิ่งจะอยู่ในช่วงเริ่มต้นแท้ๆ เงินทองควรจะเอาไปอัปเกรดอุปกรณ์สิถึงจะถูก"

จางหยวนยิ้มแฉ่ง "คุณยายครับ ช่วงนี้ผมหาเงินมาได้ตั้งหลายล้าน ของพวกนี้รวมๆ กันก็แค่หลักหมื่น ซื้อคัมภีร์สกิลระดับเริ่มต้นยังไม่ได้สักม้วนเลย ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกครับ"

คุณน้าหูผึ่ง ดวงตาทอประกายวิบวับเป็นรูปสัญลักษณ์สกุลเงินหยวน "หลายล้าน! อาชีพสายต่อสู้มันหาเงินง่ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

จางหยวนเกาหัวแกรกๆ ตอบกลั้วหัวเราะ "ใช่ครับ ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะหาเงินง่ายขนาดนี้ เอาแค่อุปกรณ์ขยะไปขายชิ้นนึงยังได้ตั้งหลายร้อยหลายพันหยวนเลย"

"ว้าว! ทำไมตอนนั้นน้าถึงสุ่มไม่ได้อาชีพสายต่อสู้บ้างนะ น้าไปรับจ้างร้องเพลงเต้นแร้งเต้นกาตั้งหลายชั่วโมง ยังได้ค่าตัวมาแค่ไม่กี่หมื่นเอง!" คุณน้ามองจางหยวนด้วยสายตาเคียดแค้น "หยวนจื่อ น้าอิจฉาแกจังว้อย!"

"แม่! หนูอยากเปลี่ยนไปเรียนสายต่อสู้! หนูไม่อยากร้องเพลงแล้ว!" คุณน้าเริ่มงอแงลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่กลางกองของขวัญ

"ดูทำหน้าเข้าสิ ยัยผีหน้าเงิน!" คุณยายค้อนขวับใส่ลูกสาวตัวดี "พวกเอ็งสองคนรีบเก็บกวาดห้องนั่งเล่นให้เรียบร้อย แล้วไปกินข้าวได้แล้ว!"

"รับทราบ!"

ภายใต้การควบคุมความประพฤติของคุณยาย จางหยวนกับคุณน้าก็ช่วยกันเคลียร์พื้นที่ห้องนั่งเล่นจนสะอาดสะอ้าน ก่อนที่ทั้งสามคนจะได้ร่วมโต๊ะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่ง

ระหว่างมื้ออาหาร จางหยวนจงใจข้ามเรื่องฆ่าคนทิ้งไป เล่าให้ฟังแค่เรื่องราวการผจญภัยสุดระทึกตลอดยี่สิบกว่าวันที่ผ่านมา ทำเอาคุณน้าตื่นเต้นร้องอุทานไม่หยุดหย่อน ส่วนคุณยายที่ปกติมักจะวางมาดนิ่งขรึมอยู่เสมอ ก็เผยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจออกมา

"หยวนจื่อ เอ็งไม่ทำให้ยายผิดหวังจริงๆ พยายามเข้าล่ะ อย่าชะล่าใจ แล้วก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ"

"เข้าใจแล้วครับคุณยาย"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูบ้านดังขัดจังหวะขึ้น

"ผมไปเปิดเองครับ"

จางหยวนวางตะเกียบแล้วลุกไปเปิดประตู ก็พบกับหลี่อันผิงยืนหน้าตาตื่นตระหนกอยู่หน้าบ้าน

"ผู้จัดการหลี่ มีธุระอะไรเหรอครับ"

“จางหยวน ทางเหนือของเมืองมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น นายรู้เรื่องนี้ไหม”

[จบแล้ว]