บทที่ 24 - เพราะรีบก็เลยวันช็อตให้หมด

บทที่ 24 - เพราะรีบก็เลยวันช็อตให้หมด

กวนซินควงกริชพร้อมรอยยิ้ม เธอพาจางหยวนมายังที่ลับตาคนก่อนจะหยุดฝีเท้าลง "ตรงนี้แหละ"

สิ้นคำพูด ร่างของกวนซินก็อันตรธานหายไปจากจุดที่ยืนอยู่

สกิลมือสังหาร ซ่อนเร้น!

วินาทีต่อมา กวนซินก็มาโผล่ที่ด้านหลังของจางหยวน ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ใช้สกิล กระบี่เหล็กเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศและพาดเข้าที่ลำคอของเธอเสียก่อน

เร็วมาก!

กวนซินมองกระบี่เหล็กที่พาดอยู่บนคอตัวเอง ประกายความหวาดหวั่นพาดผ่านดวงตาของเธอ

จางหยวนหันกลับมามองกวนซินด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าไม่ให้เหตุผลดีๆ มาละก็ ฉันรับรองเลยว่าวินาทีต่อไปหัวเธอได้หลุดจากบ่าแน่"

กวนซินรีบดึงสติกลับมาพร้อมกับเก็บกริชลง เธอส่งยิ้มให้ "อย่าคิดมากน่า พี่สาวก็แค่อยากทดสอบดูว่านายมีคุณสมบัติพอจะปาร์ตี้กับฉันหรือเปล่า ถ้าฉันพกตัวถ่วงไปตบบอสลับด้วย มีหวังเราสองคนได้ทิ้งชีวิตไว้ข้างในนั้นแน่"

"แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เธอต่างหากที่ดูเหมือนตัวถ่วงมากกว่า" จางหยวนตอกกลับ

มุมปากของกวนซินกระตุกยิก "ไอ้เด็กนี่ อายุแค่นี้แต่ปากคอเราะร้ายไม่เบา!"

จางหยวนเก็บกระบี่เหล็กเข้ามิติค่ายกลกระบี่แล้วเข้าประเด็น "เข้าเรื่องเลยดีกว่า บอสลับอะไร"

"เมืองซีหูผลิตแต่คนนิสัยแบบนี้ออกมาหรือไงเนี่ย"

กวนซินบ่นอุบอิบ ก่อนจะหยิบกุญแจปะการังดอกหนึ่งออกมา "นี่คือกุญแจที่ฉันได้ตอนฆ่าบอสดันเจี้ยนแม่น้ำหลัวซ่า มันสามารถเปิดประตูสู่ห้องลับได้ ด้านในมีบอสลับรูปร่างมนุษย์เลเวล 30 ซ่อนอยู่"

"ห้องลับนั่นจำกัดคนเข้าแค่สองคน แถมค่าเฉลี่ยเลเวลต้องต่ำกว่า 20 ด้วย"

จางหยวนแค่นหัวเราะ "จำกัดแค่สองคน แถมเลเวลเฉลี่ยต้องต่ำกว่า 20 แต่บอสปาเข้าไปเลเวล 30 ดันเจี้ยนบ้าอะไรเป็นแบบนั้น จะหลอกควายก็เนียนๆ หน่อย"

กวนซินหัวเราะร่วน "นี่แหละที่เรียกว่ากบในกะลา สถานการณ์แบบนี้เจอได้ถมเถไปในบททดสอบระดับตำนาน!"

"บททดสอบระดับตำนานงั้นเหรอ"

"มันคือภารกิจลับที่ซ่อนอยู่ทั่วทุกมุมโลก ขอแค่ทำบททดสอบสำเร็จก็จะได้รับรางวัลมหาศาล อย่างขี้ริ้วขี้เหร่ก็ต้องได้อุปกรณ์ระดับอีปิคสักชิ้น ถ้าดวงดีหน่อยอาจจะได้สกิลพิเศษ หรือไม่ก็ปลุกพรสวรรค์ให้ตื่นขึ้นได้เลยนะ!"

"แล้วเธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง"

"ดูทรงแล้วนายคงเพิ่งเรียนจบมัธยมปลายล่ะสิ บททดสอบระดับตำนานเป็นวิชาบังคับที่ทุกมหาวิทยาลัยต้องสอน เดี๋ยวพอนายเข้ามหาวิทยาลัยก็รู้เองแหละ" จางหยวนถามต่อ "แล้วเธอมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะช่วยเธอคว่ำบอสลับนั่นได้"

"สัญชาตญาณไง" กวนซินหัวเราะคิกคักพลางชี้ไปที่หัวตัวเอง "สัญชาตญาณฉันแม่นมาตลอด ฉันรู้สึกว่าถ้าร่วมปาร์ตี้กับนาย เราต้องผ่านได้แน่"

จางหยวนส่ายหน้า "ฉันไม่ชอบความเสี่ยง เหตุผลของเธอฟังไม่ขึ้น"

"ไอ้คนหัวสี่เหลี่ยมเอ๊ย"

กวนซินอดไม่ได้ที่จะบ่นจางหยวนออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหยิบคัมภีร์ม้วนหนึ่งส่งให้เขา "เอ้า เอานี่ไป ทีนี้ก็ยอมไปลองกับฉันได้แล้วใช่ไหม"

จางหยวนรับคัมภีร์มาตรวจสอบข้อมูล

[คัมภีร์กลับเมือง : สามารถใช้ในดันเจี้ยนเพื่อบังคับออกและกลับสู่เมืองหลักที่ใกล้ที่สุดได้ทันที]

"คัมภีร์กลับเมืองเหรอ"

จางหยวนมองของที่กวนซินส่งให้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เขาเคยเห็นของชิ้นนี้ที่ศูนย์ซื้อขาย ราคาแผ่นละหนึ่งแสนหยวน แพงหูฉี่ ไม่คิดเลยว่ากวนซินคนนี้จะกระเป๋าหนักขนาดนี้

ทว่ากวนซินกลับไม่ได้มองคัมภีร์กลับเมืองว่าสลักสำคัญอะไร เธอเอ่ยว่า "ตอนนี้นายมีคัมภีร์กลับเมืองแล้ว ถ้าเจออันตรายก็สามารถวาร์ปกลับเมืองได้ทันที ปลอดภัยหายห่วง ทีนี้ก็ยอมไปลองได้แล้วใช่ไหมล่ะ"

จางหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขามองว่านี่ก็เป็นโอกาสที่ดีจึงพยักหน้ารับ "ตกลง ฉันจะปาร์ตี้กับเธอไปตบบอสลับ แต่ฉันเพิ่งออกมาระดับฝันร้าย ต้องรอคูลดาวน์อีกหกชั่วโมง"

"เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ฉันมีไอเทมลบคูลดาวน์ดันเจี้ยนอยู่" กวนซินส่งคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้ให้จางหยวน "วางใจเถอะ ถึงนายจะเลเวลแค่ 17 แต่ของรางวัลเราแบ่งกันคนละครึ่ง"

จางหยวนเห็นกวนซินพูดแบบนั้นก็ไม่แย้งอะไรอีก เขากดรับคำเชิญแล้วเดินกลับไปที่ประตูวาร์ปดันเจี้ยนพร้อมเธอ

กวนซินยืนอยู่หน้าประตูวาร์ปก่อนจะหยิบของบางอย่างที่รูปร่างคล้ายเครื่องรางออกมา ทันทีที่เครื่องรางนั้นเปล่งแสง ข้อความยืนยันการลงดันเจี้ยนก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าจางหยวน

[หัวหน้าปาร์ตี้ต้องการท้าทายดันเจี้ยนแม่น้ำหลัวซ่าระดับฝันร้าย ยืนยันหรือไม่]

"ยืนยัน"

จางหยวนกดปุ่มยืนยันอย่างไม่ลังเล ก่อนจะวาร์ปเข้าไปในดันเจี้ยนพร้อมกับกวนซิน

กวนซินหันมาบอกจางหยวน "ถ้าเราสองคนมัวแต่ตีมอนสเตอร์อีลีทพวกนี้คงเสียเวลาแย่ ฉันรู้จักทางลัดที่สามารถเลี่ยงพวกมันได้เกือบหมดและตรงดิ่งไปที่ห้องบอสได้เลย"

"ไม่จำเป็นหรอก ทะลวงไปตรงๆ นี่แหละ ฉันจะได้ฟาร์มเลเวลไปด้วย"

จางหยวนเอ่ยเสียงเรียบพลางเดินตรงดิ่งไปหาพวกทหารกุ้งขุนพลปูที่อยู่หน้าประตู

"นายบ้าไปแล้วหรือไง บุกไปตรงๆ มีหวังได้ตายกันพอดี!" กวนซินร้องห้ามเสียงหลง

จางหยวนไม่ได้ตอบโต้ เขาเรียกกระบี่เหล็กสิบเล่มออกมาฟาดฟันพวกทหารกุ้งขุนพลปูตรงประตูจนตายเกลี้ยงในพริบตา จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องโถงแล้วสาดสกิลพายุพลังจิต

ตูม!

พายุอันเกรี้ยวกราดกวาดล้างทุกสิ่งรอบทิศทาง จากนั้นกวนซินก็เห็นข้อความแจ้งเตือนการสังหารเด้งขึ้นมารัวๆ จนเธอถึงกับยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

"น...นี่มัน..."

เธอเดินตัวแข็งทื่อเข้าไปในพระราชวัง มองดูห้องโถงอันว่างเปล่าด้วยสมองที่ขาวโพลน

มอนสเตอร์ล่ะ

กวนซินเม้มปากแน่นก่อนจะหันไปถามจางหยวน "นาย...ทำอะไรลงไปน่ะ"

"ฟาร์มมอนสเตอร์ไง"

จางหยวนตอบกลับด้วยท่าทีราวกับเป็นเรื่องปกติ ทำเอากวนซินรู้สึกอึดอัดจนอยากจะพ่นคำด่าออกมาสักประโยค แต่กลับหาช่องว่างให้ด่าไม่ได้เลย

จางหยวนหันกลับมาเร่ง "มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ นำทางสิ ฉันไม่มีแผนที่นะ"

"อ...อ้อ..."

กวนซินดึงสติกลับมา เธอรีบเดินนำหน้าแล้วเลือกประตูบานที่อยู่ตรงกลางห้องโถง

ตลอดเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังห้องบอส กวนซินเอาแต่เดินแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ มอนสเตอร์ระดับอีลีททุกตัวที่พบเจอระหว่างทาง ไม่มีตัวไหนรอดพ้นจากการถูกจางหยวนวันช็อตได้เลย!

นี่ใช่พลังโจมตีที่คนเลเวล 17 ควรจะมีจริงๆ เหรอเนี่ย

กวนซินไม่อาจทำความเข้าใจได้เลย ด้วยหลอดเลือดของมอนสเตอร์ระดับอีลีทพวกนั้น ต่อให้เธอทุ่มสุดตัวใช้สกิลโจมตีเป้าหมายเดี่ยวที่แรงที่สุด ก็ยังไม่อาจฆ่าพวกมันได้ในพริบตา

แต่จางหยวนกลับดูเหมือนกำลังใช้การโจมตีปกติ แถมที่น่ากลัวที่สุดคือการโจมตีปกตินั่นดูเหมือนจะกระจายดาเมจได้ด้วย!

วินาทีนั้น กวนซินรู้สึกขึ้นมาตงิดๆ ว่าอาชีพระดับหายากของเธอช่างดูเหมือนอาชีพขอทานเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับปรมาจารย์ค่ายกลกระบี่ของจางหยวน

เมื่อมีกวนซินคอยนำทางและมีจางหยวนคอยกวาดล้างมอนสเตอร์ ทั้งสองใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงหน้าห้องบอสดันเจี้ยน

กวนซินหยุดยืนอยู่หน้าห้องบอสแล้วกำชับจางหยวน "ฉันรู้ว่านายพลังโจมตีสูงปรี๊ด แต่บอสข้างในยังไงก็เป็นบอสใหญ่ของระดับฝันร้ายเลเวล 20 ฉันรู้จุดอ่อนของมัน เดี๋ยวนายช่วยดึงความสนใจให้หน่อย ฉันจะอ้อมไปข้างหลัง..."

"เวลาเรามีจำกัด ไม่ต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากหรอก"

จางหยวนพูดแทรกขึ้นมาพลางผลักประตูเข้าไปทันที ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือพญางูยักษ์ความยาวกว่าสิบเมตรกำลังนอนขดตัวอยู่ด้านใน

เขาใช้เนตรขุมนรกตรวจสอบทันที

[พญางูหลัวซ่า (บอส)]

[เลเวล : 20]

[พละกำลัง : 3200]

[ความว่องไว : 4200]

[พลังจิต : 2000]

[ความแข็งแกร่ง : 6000]

[สกิล : เฆี่ยนตี ฉีกทึ้ง รัดเหยื่อพิษร้าย โจมตีด้วยพิษ]

จางหยวนพึมพำ "ความแข็งแกร่ง 6000 งั้นเหรอ..."

กวนซินรีบวิ่งตามเข้ามา "ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าใจร้อน บอสตัวนี้พลังโจมตีสูงมาก เลือดก็เยอะสุดๆ ร่างกายบางๆ อย่างนายรับการโจมตีมันไม่ไหวหรอก..."

"ชื่อเซียว!"

จางหยวนสะบัดมือ กระบี่ชื่อเซียวปรากฏขึ้นกลางอากาศก่อนจะกลายร่างเป็นลำแสงสีแดงพุ่งทะลวงเข้ากลางกบาลพญางูหลัวซ่า

พญางูหลัวซ่ายังไม่ทันตั้งตัว มันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาคำหนึ่งก่อนที่ร่างมหึมาจะร่วงตึงลงไปกองกับพื้น

[สังหารพญางูหลัวซ่าสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ +42000]

[กวนซินได้รับอุปกรณ์ : เกราะหนังพญางูหลัวซ่า มีดสั้นอาบพิษเขี้ยวพญางูหลัวซ่า แก่นอสูรพญางูหลัวซ่า]

กวนซินมองเห็นข้อความแจ้งเตือนการสังหารบนหน้าต่างสถานะ มุมปากของเธอถึงกับกระตุก "ว...วันช็อตเลยเหรอ"

[จบแล้ว]