บทที่ 19 - ระเบิดข้อมูลช็อกโลก

บทที่ 19 - ระเบิดข้อมูลช็อกโลก

เมื่อกลับมาถึงสมาคมนักผจญภัย จางหยวนก็เดินตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับทันที

พนักงานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มส่งยิ้มหวานหยดย้อยตามฉบับมืออาชีพพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไพเราะ "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ทางเราช่วยเหลือไหมคะ"

จางหยวนเข้าเรื่องทันที "ผมเพิ่งค้นพบดันเจี้ยนแห่งใหม่นอกเมืองมาน่ะครับ"

"รับทราบค่ะ"

พนักงานสาวพิมพ์ข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่ว "รบกวนคุณลูกค้ากรอกข้อมูลลงทะเบียนตรงนี้ด้วยนะคะ ทางสมาคมนักผจญภัยจะดำเนินการตรวจสอบข้อมูลดันเจี้ยนภายในหนึ่งวันทำการและจะรีบจัดสรรเงินรางวัลให้คุณลูกค้าโดยเร็วที่สุดค่ะ"

จางหยวนถามต่อ "อ้อ จริงสิ ผมได้ยินมาว่าถ้าใครสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนใหม่ในระดับฝันร้ายได้เป็นคนแรกแล้วส่งมอบคู่มือเคลียร์ด่านให้สมาคม ก็จะได้รับรางวัลโบนัสพิเศษด้วยใช่ไหมครับ"

"ใช่แล้วค่ะคุณลูกค้า รอให้ทางสมาคมนักผจญภัยประเมินระดับความยากของดันเจี้ยนเสร็จเรียบร้อยก่อนนะคะ ถ้าเลเวลของคุณลูกค้าถึงเกณฑ์ก็สามารถลองไปท้าประลองดันเจี้ยนดูได้ค่ะ"

"พอดีผมเพิ่งเคลียร์ระดับฝันร้ายของดันเจี้ยนนั้นมาหมาดๆ เลยน่ะครับ ผมสามารถส่งคู่มือเคลียร์ด่านให้ตอนนี้เลยได้ไหม"

"ได้สิคะ... เอ๊ะ เมื่อกี้คุณลูกค้าว่ายังไงนะคะ"

พนักงานสาวตอบรับไปตามสัญชาตญาณก่อนจะชะงักกึกไปครู่ใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้นมามองจางหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "คุณลูกค้าเพิ่งบอกว่า... เคลียร์ดันเจี้ยนใหม่ระดับฝันร้ายมาแล้วงั้นเหรอคะ"

ในยุคสมัยนี้ คนที่บังเอิญไปค้นพบดันเจี้ยนใหม่ก็มีอยู่เกลื่อนกลาดนั่นแหละ แต่ไอ้คนที่เจอแจ็กพอตเจอดันเจี้ยนใหม่ปุ๊บก็บุ่มบ่ามบุกไปลุยระดับฝันร้ายปั๊บตั้งแต่สมาคมยังไม่ได้ประเมินระดับความยาก แถมยังรอดชีวิตกลับมาส่งเควสต์ได้หน้าตาเฉยเนี่ย มันคือเรื่องอภินิหารที่ร้อยปีจะมีให้เห็นสักคน!

ก็แหงล่ะสิ ข้อมูลทุกอย่างในดันเจี้ยนใหม่มันคือความลับมืดแปดด้าน ไม่มีใครหน้าไหนอยากจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งขว้างหรอก

"ใช่ครับ"

พอได้รับคำยืนยันหนักแน่นจากจางหยวน พนักงานสาวก็ถึงกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาแล้วลุกลี้ลุกลนบอก "กรุณารอสักครู่นะคะ ดิฉันขอตัวไปแจ้งผู้จัดการก่อนค่ะ"

สถานการณ์ระดับนี้มันเกินขอบเขตอำนาจหน้าที่ที่พนักงานต้อนรับตัวเล็กๆ อย่างเธอจะรับมือไหวแล้ว

พนักงานสาววิ่งหายเข้าไปหลังร้านได้ไม่นาน ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อกั๊ก ผมเผ้าหวีเรียบแปล้ด้วยโพเมดและมีหนวดเคราเขียวครึ้มก็เดินก้าวฉับๆ ออกมา

"สวัสดีครับ ผมชื่อหลี่อันผิง เป็นผู้จัดการสมาคมนักผจญภัยสาขาเมืองซีหูครับ"

ระหว่างที่แนะนำตัว หลี่อันผิงก็แอบลอบสาดสกิลตรวจสอบใส่จางหยวนอย่างแนบเนียน

[จางหยวน ปรมาจารย์ค่ายกลกระบี่ เลเวล 16]

ปรมาจารย์ค่ายกลกระบี่เลเวล 16 งั้นเหรอ

หลี่อันผิงถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ถึงเขาจะไม่เคยได้ยินชื่ออาชีพนี้มาก่อน แต่ด้วยเลเวลระดับนี้ ดันเจี้ยนระดับฝันร้ายที่เด็กคนนี้พอจะถูไถเคลียร์มาได้ก็น่าจะมีเลเวลอยู่ราวๆ 8 ถึง 12 เท่านั้นแหละ

ถ้าดันเจี้ยนระดับนี้มันโผล่มาตั้งอยู่หลังกำแพงเมือง มันก็ยังพอเอาไว้ใช้เป็นสนามฝึกซ้อมให้พวกนักเรียนมือใหม่ได้อยู่หรอก แต่พอมันไปโผล่อยู่กลางป่าแบบนั้น มูลค่าของมันก็แทบจะกลายเป็นศูนย์ทันที

เพราะพวกมือใหม่ไม่มีปัญญาออกไปลุยเดี่ยวนอกเมืองแน่ๆ ส่วนพวกรุ่นเก๋าที่ออกไปลุยป่าได้ก็คงไม่ชายตามองดันเจี้ยนเลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดินพวกนี้หรอก

แต่ถึงยังไงดันเจี้ยนก็คือดันเจี้ยน กฎของสมาคมระบุไว้ชัดเจนว่าต่อให้เป็นแค่ดันเจี้ยนเลเวล 1 ทางสมาคมก็ต้องบันทึกข้อมูลไว้ในระบบและคอยเฝ้าระวังค่าพลังงานของมันอย่างใกล้ชิด เพื่อป้องกันไม่ให้ดันเจี้ยนถูกขุมนรกกลืนกิน

ความคิดมากมายแล่นฉิวผ่านหัวหลี่อันผิงในเสี้ยววินาที เขาคลี่ยิ้มการค้าแล้วผายมือเชิญจางหยวนอย่างสุภาพ "พวกเราเข้าไปคุยรายละเอียดกันข้างในดีไหมครับ"

"ได้ครับ" จางหยวนยิ้มรับพลางสาดเนตรขุมนรกสวนกลับไปเช็กสเตตัสของหลี่อันผิงบ้าง

[หลี่อันผิง จอมเวทอัคคี เลเวล 40]

จอมเวทอัคคีคือคลาสอัปเกรดขั้นสูงของนักเวทสายไฟ ถือว่าเป็นยอดฝีมือตัวตึงเลยทีเดียว

จางหยวนลอบประเมินความแข็งแกร่งของหลี่อันผิงเงียบๆ ก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว

หลี่อันผิงเปิดตู้เย็น "รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ"

"ขอโคล่าครับ"

"อ่า ขอโทษทีครับ พอดีห้องผมไม่มีโคล่าติดตู้ไว้เลย คุณลองเลือกเครื่องดื่มอย่างอื่นในตู้ดูเองก็แล้วกันนะครับ"

หลี่อันผิงรินบรั่นดีใส่แก้วให้ตัวเอง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย "เอาล่ะ เล่ามาได้เลย ดันเจี้ยนที่คุณค้นพบมันตั้งอยู่ตรงไหน แล้วข้อมูลข้างในมันเป็นยังไงบ้าง"

จางหยวนมาที่นี่เพื่อเคลมรางวัลล้วนๆ เขาไม่ได้ใส่ใจท่าทีสบายๆ ของหลี่อันผิงเลยสักนิด "ดันเจี้ยนใหม่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในแหล่งกบดานของพวกก็อบลิน ห่างจากประตูเมืองทิศตะวันตกไปประมาณสิบกิโลเมตรครับ เป็นดันเจี้ยนลับเลเวล 15"

"ดันเจี้ยนลับเลเวล 15 งั้นเหรอ"

แววตาของหลี่อันผิงทอประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง "ผมฟังจากที่พนักงานต้อนรับรายงานมา คุณบอกว่าคุณเคลียร์ดันเจี้ยนนั้นในระดับฝันร้ายมาแล้วใช่ไหม"

จางหยวนยักไหล่ "แล้วมันมีปัญหาตรงไหนล่ะครับ"

หลี่อันผิงปรายตามองเลเวลของจางหยวนอีกรอบก่อนจะถามจี้จุด "ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงเดินมาส่งเควสต์แจ้งข้อมูลดันเจี้ยนแค่คนเดียวล่ะครับ แล้วเพื่อนร่วมปาร์ตี้ของคุณหายไปไหนหมด"

จางหยวนตอบหน้าตาย "ผมโซโล่เดี่ยวมาครับ"

"โซโล่เดี่ยวเหรอ"

หลี่อันผิงขยับตัวนั่งหลังตรง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "คุณเล่าต่อสิ"

ถึงเขาจะไม่คุ้นหูกับอาชีพปรมาจารย์ค่ายกลกระบี่ แต่การที่เด็กเลเวล 16 สามารถโซโล่เดี่ยวเคลียร์ดันเจี้ยนระดับฝันร้ายเลเวล 15 ได้ มันก็การันตีได้เลยว่าอาชีพของเด็กคนนี้อย่างน้อยๆ ต้องเป็นอาชีพลับระดับแรร์ ดีไม่ดีอาจจะทะลุไปถึงระดับตำนานเลยด้วยซ้ำ!

เรื่องนี้ต้องรับมืออย่างระมัดระวังซะแล้ว

จางหยวนเริ่มอธิบาย "ดันเจี้ยนนั้นมีชื่อว่าป่าเงาพรายครับ พวกมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกก็ไม่ได้มีอะไรหวือหวา พละกำลังกับความทนทานแกว่งอยู่แถวๆ หลักพัน จัดการได้ไม่ยากเย็นเท่าไหร่ แต่จุดพีคของมันอยู่ที่บอสประจำดันเจี้ยนนี่แหละครับ มันเป็นบอสที่อัปสเตตัสมาเทให้สายพลังจิตล้วนๆ ค่าพลังจิตของมันปาเข้าไปตั้งหนึ่งหมื่นหน่วย ส่วนสเตตัสอื่นเป็นศูนย์หมดเลย..."

พอหลี่อันผิงได้ฟังข้อมูลจากปากจางหยวน สีหน้าของเขาก็ยิ่งบิดเบี้ยวดูไม่ได้ "คุณกำลังจะบอกผมว่า มอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกในดันเจี้ยนเลเวล 15 มีพละกำลังกับความทนทานทะลุหลักพัน แถมบอสประจำดันเจี้ยนยังมีพลังจิตสูงถึง 10000 หน่วยเนี่ยนะ"

จางหยวนเลิกคิ้ว "ทำไมล่ะครับ มีอะไรผิดปกติเหรอ"

หลี่อันผิงยกมือขึ้นนวดขมับ "ไอ้หนู เธอรู้ไหมว่าการกุเรื่องโกหกหลอกลวงสมาคมมันมีโทษหนักนะ พลังจิตตั้ง 10000 หน่วยเนี่ย สเตตัสระดับนี้มันแทบจะเหยียบมิดหัวบอสเลเวลสามสี่สิบหลายตัวได้สบายๆ เลยนะโว้ย"

"ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าบอสสเตตัสหลุดโลกขนาดนี้มันจะไปโผล่ในดันเจี้ยนเลเวล 15 ได้ยังไงหรอกนะ สมมติว่ามันมีบอสแบบนี้อยู่จริงๆ แล้วเธอเอาปัญญาที่ไหนไปโซโล่เดี่ยวเคลียร์มันได้ฮะ"

จางหยวนตอบกลับเรียบๆ "ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็ลองส่งปาร์ตี้ไปสำรวจดูด้วยตาตัวเองสิครับ"

"อ้อ แล้วก็ขอเตือนไว้ก่อนนะ ปาร์ตี้ที่จะส่งไปควรมีอาชีพนักบวชหรือพาลาดินติดไปด้วย บอสตัวนั้นมันมีสกิลคืนชีพ การโจมตีด้วยวิธีปกติฆ่ามันไม่ได้หรอก ต้องไปไล่ดับเทียนไขสี่เล่มรอบแท่นบูชาให้หมดก่อน และทันทีที่เทียนไขดับหมด บอสก็จะสาดสกิลคำสาปมรณะออกมา ถ้าในปาร์ตี้ไม่มีสกิลลบล้างสถานะผิดปกติล่ะก็ เตรียมตัวตายยกตี้ได้เลย"

พอเห็นท่าทีขึงขังจริงจังและคำเตือนที่ดูมีหลักการของจางหยวน หลี่อันผิงก็เริ่มปรับสีหน้าให้เคร่งเครียดขึ้น "ฉันจะรีบจัดส่งทีมสำรวจไปประเมินระดับดันเจี้ยนเดี๋ยวนี้เลย ถ้าสิ่งที่เธอพูดมาเป็นความจริง ดันเจี้ยนแห่งนี้ก็อาจจะเป็นดันเจี้ยนพิเศษที่ถูกพวกมอนสเตอร์จากขุมนรกสร้างขึ้นมา และสมาคมนักผจญภัยก็จะตบรางวัลชุดใหญ่ให้เธออย่างงามแน่นอน"

"ระหว่างที่รอทางเรายืนยันข้อมูลดันเจี้ยน รบกวนเธออย่าเพิ่งออกไปจากสมาคมนักผจญภัยนะ"

จางหยวนตอบตกลง "ไม่มีปัญหาครับ พอดีผมตั้งใจจะแวะไปที่ศูนย์ซื้อขายอยู่แล้ว"

"เชิญตามสบายเลย เดี๋ยวฉันขอตัวไปจัดการธุระก่อนนะ"

หลี่อันผิงพยักหน้าให้จางหยวนเล็กน้อย ก่อนจะรีบร้อนพุ่งพรวดออกจากห้องทำงานไปทันที

หากข้อมูลดันเจี้ยนที่จางหยวนเอามาแฉเป็นความจริง นั่นก็แปลว่าบอสขุมนรกเลเวล 70 ที่แหกคุกหนีรอดไปได้เมื่อวันก่อน น่าจะแอบหนีมากบดานอยู่ในเขตเมืองซีหูแน่ๆ คดีที่ดันเจี้ยนมือใหม่ถูกขุมนรกกลืนกินก่อนหน้านี้ก็คงไม่ใช่เหตุบังเอิญ และไอ้ดันเจี้ยนลับแห่งใหม่นี่ก็มีแววว่าจะถูกขุมนรกกลืนกินไปแล้วเหมือนกัน!

ถ้าไม่รีบชิงลงมือเคลียร์ดันเจี้ยนขุมนรกพวกนี้ให้สิ้นซาก ผลลัพธ์ที่ตามมาจะต้องเลวร้ายจนประเมินค่าไม่ได้ชัวร์ๆ!

เรื่องคอขาดบาดตายระดับนี้ ต้องรีบแทงเรื่องรายงานผู้บริหารระดับสูงด่วนจี๋เลย!

จางหยวนหารู้ไม่ว่าตัวเองเพิ่งจะปาระเบิดข้อมูลลูกเบ้อเริ่มเข้าใส่สมาคม เขาเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีมุ่งหน้าไปยังศูนย์ซื้อขาย พลางจินตนาการถึงเงินรางวัลที่จะหล่นทับ และเตรียมเอาเศษซากมอนสเตอร์ไปเทขายเพื่อหาเงินมาสมทบทุนซื้อสิทธิ์ใช้งานค่ายกลดาราแห่งโชคชะตา

เขามีศิลาเทพตุนไว้อีกตั้งสองก้อน ถ้ากดสุ่มแล้วเอากระบี่ชื่อเซียวไปอัปเกรดเป็นขั้น 3 สเตตัสของมันคงจะก้าวกระโดดไปเทียบเท่ากับอาวุธระดับตำนานแน่ๆ

มีเสียงลือเสียงเล่าอ้างกันว่าพวกอาวุธระดับตำนานมันมีลูกเล่นซ่อนเร้นที่คอยมอบสิทธิพิเศษเหนือความคาดหมายให้กับผู้ครอบครองด้วยนะ

แต่ก็นั่นแหละ ข้อมูลของอาวุธระดับตำนานมันเป็นความลับสุดยอดที่ผู้ครอบครองแต่ละคนปิดปากเงียบสนิท จางหยวนก็เลยไม่รู้ว่าไอ้สิทธิพิเศษที่ว่านั้นมันคืออะไรกันแน่

แน่นอนว่าอีกไม่นานเขาก็จะได้รู้เอง

[จบแล้ว]