บทที่ 27 - ฉันเป็นแฟนของเจียงเย่

บทที่ 27 - ฉันเป็นแฟนของเจียงเย่

ทั้งกองถ่ายเงียบกริบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิต

เจียงเย่อึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะตั้งสติได้ เขากระแอมเรียกคอ "ใช่ครับ แบบนั้นแหละ เห็นไหมล่ะครับว่ามันไม่ได้ยากเลย?"

เขาหันไปทางโอวหาว "เห็นหรือยังครับ? นี่แหละคือความรู้สึกที่ผมต้องการ"

ให้ตายเถอะ จูบแรกของข้าพเจ้าปลิวหายไปแบบนี้เลยเหรอเนี่ย?

อุตส่าห์ตั้งใจจะเก็บไว้ให้ตูตู (เฉินตูหลิง) แท้ๆ...

"ผู้กำกับเจียงครับ ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

โอวหาวทำท่าทางลับๆ ล่อๆ ลากเจียงเย่ไปที่มุมห้อง มองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบฟัง ก่อนจะกดเสียงต่ำว่า "เหล่าเจียง ฉากจูบนี่ผมถ่ายไม่ได้จริงๆ ครับ"

เจียงเย่เลิกคิ้ว "อะไรคือถ่ายไม่ได้ครับ? พี่เป็นนักแสดงมืออาชีพนะ มาบอกว่าถ่ายฉากจูบไม่ได้เนี่ยนะ?"

"มันไม่ใช่เรื่องมืออาชีพหรือไม่มืออาชีพหรอกครับ" โอวหาวขยับเข้าไปใกล้เจียงเย่อีก น้ำเสียงเบาลงกว่าเดิม "ผมกับหม่าซือฉุนตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญมาก ถ้าเกิดมีข่าวหลุดเรื่องเบื้องหลังฉากจูบอะไรพวกนี้ออกไป แผนที่ผมทำมาทั้งหมดมันจะไม่สูญเปล่าเหรอครับ?"

เจียงเย่จ้องหน้าโอวหาวนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา "โถ่พี่โอว พี่จะมาทำเป็นโชว์ความรักลึกซึ้งต่อหน้าผมทำไมครับ? เมื่อเดือนก่อนยังเห็นพี่คุยจู๋จี๋กับเน็ตไอดอลคนนั้นอยู่เลย ตอนนี้จะมาสวมบทเป็นพ่อหนุ่มผู้ซื่อสัตย์กับผมเหรอ?"

โอวหาวเริ่มจะร้อนใจ "ครั้งนี้มันรักจริงครับ! แล้วก็..."

จู่ๆ เขาก็กดเสียงต่ำลง "เหล่าเจียง หรือว่า... นายจะแสดงแทนฉัน?"

"อะไรนะ?" เจียงเย่นึกว่าตัวเองหูฝาด

"นายดูสิ" โอวหาวทำท่าประกอบ "ความสูงเราก็ไล่เลี่ยกัน โครงหน้าด้านข้างก็คล้ายกัน นายแค่ใส่ชุดของฉัน ใส่เครื่องหัว แล้วมุมกล้องถ่ายแค่แผ่นหลังกับด้านข้าง รับรองว่าดูไม่ออกแน่นอน!"

?????

เขาสูง 185.8 ซม. ส่วนโอวหาวสูงแค่ 180 ซม. มันจะไปไล่เลี่ยกันได้ยังไงครับ???

แต่เขาแอบเหลือบมองเมิ่งจื่ออี้ที่อยู่ไกลๆ โดยไม่รู้ตัว เธอทีกำลังเติมหน้าอยู่ ท่ามกลางแสงแดดกรอบหน้าของเธอดูงดงามอย่างไร้ที่ติ

แถมริมฝีปากก็นุ่มนิ่มด้วย...

"ตกลงตามนี้แหละ!" โอวหาวไม่รอให้เจียงเย่ปฏิเสธ รีบวิ่งหนีไปทันที "เดี๋ยวผมไปบอกฝ่ายเสื้อผ้าเอง!"

"เดี๋ยวก่อน! พี่..." เจียงเย่พูดยังไม่ทันจบ โอวหาวก็หายวับไปแล้ว

สิบนาทีต่อมา ภายในห้องแต่งหน้า

"ผู้กำกับคะ อยู่นิ่งๆ ค่ะ เดี๋ยวเครื่องหัวเบี้ยว" ช่างแต่งหน้ากลั้นหัวเราะสุดชีวิตขณะสวมวิกผมยาวแบบโบราณให้เจียงเย่

ในกระจก เจียงเย่เปลี่ยนมาสวมชุดสีขาวนวลของโอวหาวเรียบร้อยแล้ว ช่างแต่งหน้าจงใจเน้นกรอบหน้าของเขาให้ดูคมชัดขึ้น เขาดูยังไงก็รู้สึกว่าตัวเองหล่อกว่าโอวหาวหลายช่วงตัว

"เสร็จแล้วค่ะ!" ช่างแต่งหน้าถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะหลุดขำออกมา "ผู้กำกับคะ ลุคนี้คุณหล่อมากเลยนะคะเนี่ย"

เจียงเย่เดินหน้าบึ้งออกจากห้องแต่งหน้า ทั้งกองถ่ายเงียบไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะคิกคักที่พยายามกลั้นไว้

"ขำอะไรกันครับ!" เจียงเย่พาลใส่ทุกคนด้วยความอาย "ไม่อยากเลิกกองกันแล้วใช่ไหม?!"

ทุกคนเงียบเสียงลงทันที แต่คุณปากยังคงกระตุกไม่หยุด

เมิ่งจื่ออี้ที่เดิมทีกำลังอ่านบทอยู่ พอเงยหน้ามาเห็นลุคของเจียงเย่ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ผู้กำกับ... นี่คุณ?" เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา แววตาเป็นประกายวาววับ

เจียงเย่กระแอมแก้เขิน "โอวหาวเขามีธุระด่วนน่ะครับ ฉากนี้ผมเลยจะแสดงแทนเขา คุณ... ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"

มุมปากของเมิ่งจื่ออี้ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ!"

เธอตอบเร็วเกินไปจนต้องรีบเสริม "หมายถึง... เพื่อเป็นการเสียสละเพื่อศิลปะ ผู้กำกับลำบากหน่อยนะคะ"

เจียงเย่รู้สึกว่าคำพูดนี้มันดูแปร่งๆ แต่ไม่มีเวลาคิดมาก "ทุกคนประจำที่ เตรียมเปิดกล้อง!"

อีกด้านหนึ่ง โอวหาวถอดชุดแสดงออกแล้ว นั่งอยู่ที่มุมที่พักกับอวี๋เหมิงหลง

อวี๋เหมิงหลงสะกิดแขนโอวหาวด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ "นี่พี่ พี่ไม่ถ่ายจริงๆ เหรอ? เมิ่งจื่ออี้สวยขนาดนั้น โอกาสดีๆ แบบนี้จูบฟรีไม่เอาก็โง่แล้ว!"

โอวหาวเหลือบมองเขา พลางทำหน้าเหมือนจะบอกว่านายนี่มันยังเด็กนัก "น้องชาย เรื่องนี้นายไม่เข้าใจหรอก"

เขากดเสียงต่ำ "นายไม่สังเกตแววตาที่เมิ่งจื่ออี้มองเจียงเย่เหรอ?"

"แววตาอะไรครับ?" อวี๋เหมิงหลงทำหน้าเหวอ

โอวหาวส่ายหัวเหมือนเหนื่อยใจ "นักแสดงหญิงน่ะ ถ้าคิดจะทุ่มสุดตัวขึ้นมาล่ะก็ ความเร็วในการรุกมันน่ากลัวมาก พี่น้องเจียงเย่ของฉันเนี่ยนะ เห็นทำเป็นนิ่งๆ สุขุมแบบนี้ แต่เนื้อแท้ข้าว่าแสบใช่เล่นเลยล่ะ"

"เกิดวันดีคืนดีทั้งคู่ไปนอนบนเตียงเดียวกันขึ้นมา แล้วเจียงเย่มันนึกขึ้นมาได้ว่าฉันเคยจูบผู้หญิงของมัน นี่ไม่ใช่การที่ข้าไปสวมเขาให้มันหรอกเหรอ? แล้วเจ้านี่มันจะไม่ตามล้างแค้นฉันตายเลยหรือไง?"

อวี๋เหมิงหลงเบิกตากว้าง "ไม่ขนาดนั้นมั้งครับ? ผมเห็นผู้กำกับเจียงก็ปฏิบัติต่อเมิ่งจื่ออี้ปกติดีนี่นา?"

"หึ รอดูไปเถอะ" โอวหาวไขว่ห้างด้วยท่าทางผู้เชี่ยวชาญโลก "นี่เขาเรียกว่าการป้องกันไว้ดีกว่าแก้ กฎในยุทธจักรนายรู้จักไหม? เมียเพื่อนห้ามแตะ ต่อให้ตอนนี้ยังไม่ใช่เมีย แต่อนาคตไม่แน่หรอก"

อวี๋เหมิงหลงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด พลางหันไปมองเจียงเย่ที่กำลังกำกับตำแหน่งการยืนของตัวแทนจูบ และเมิ่งจื่ออี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งสายตาของเธอมักจะวนเวียนอยู่ที่เจียงเย่ตลอดเวลา

"พอพี่พูดมาแบบนี้..." อวี๋เหมิงหลงหรี่ตาลง "เมิ่งจื่ออี้ดูเหมือนจะแอบมองผู้กำกับเจียงตลอดเวลาจริงๆ ด้วยครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ" โอวหาวตบไหล่อวี๋เหมิงหลง "การจะอยู่ในกองถ่ายน่ะ ไม่ใช่แค่ต้องแสดงเป็น แต่ต้องดูละครเป็นด้วย เรื่องจริงมันสนุกกว่าในบทเยอะ"

...

"ฉากที่ 27 ฉากจูบเวอร์ชันตัวแทน Action!"

เมิ่งจื่ออี้เดินเข้ามาด้วยท่าทางดุดัน ผลัก 'องค์รัชทายาท' ไปติดชั้นหนังสืออย่างแรง

หลังของเจียงเย่กระแทกกับชั้นหนังสือ ยังไม่ทันตั้งตัว เมิ่งจื่ออี้ก็เขย่งเท้าขึ้นมาจูบทันที

จูบนี้เร่าร้อนกว่าครั้งเมื่อกี้มาก

ริมฝีปากของเมิ่งจื่ออี้ทั้งนุ่มและชื้นแฉะ มาพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของลิปบาล์มรสพีช

เมื่อกี้เหมือนจะยังไม่มีกลิ่นนี้เลยนะ...

มือข้างหนึ่งของเธอยันชั้นหนังสือไว้ข้างหูเจียงเย่ ส่วนอีกข้างค่อยๆ ประคองใบหน้าเขาไว้ ปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย

เจียงเย่แข็งทื่ออยู่กับที่ โดนเธอจูบจนเริ่มจะมึนๆ

ตามบทแล้วเขาควรจะแสดงอาการตกใจแล้วค่อยๆ ยอมตามใจเธอ แต่ตอนนี้เขากลับตกใจจริงๆ จนลืมตอบโต้ไปเลย

"คัท!" รองผู้กำกับจางหมิงที่ได้ถืออำนาจใหญ่ในมือ รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะถ่ายช็อตนี้สักร้อยรอบ!

"ผู้กำกับ... เอ่อ องค์รัชทายาทครับ คุณต้องมีปฏิกิริยาตอบสนองหน่อยสิครับ"

ทั้งกองถ่ายระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เจียงเย่หน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่ทุกคนอย่างคาดโทษ "เอาใหม่!"

เทคที่สอง เมิ่งจื่ออี้อินบทกว่าเดิม

เธอใช้ริมฝีปากบดเบียดกับเจียงเย่อย่างแผ่วเบา ถึงขั้นแอบขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ อย่างแนบเนียน

ในที่สุดเจียงเย่ก็นึกได้ว่าต้องแสดง เขาจึงให้ความร่วมมือด้วยการทำสีหน้าตกใจสลับกับเคลิบเคลิ้ม มือโอบไปที่เอวของเธอโดยไม่รู้ตัว

"พี่คะ! พวกเรามาหาแล้วค่ะ!"

ประตูสตูดิโอถูกผลักออกกะทันหัน

หลินเจี้ยนจวินเดินนำเข้ามา ตามหลังมาด้วยเด็กสาวสองคน

เทียนซีเหว่ยรวบผมทรงดังโงะคู่ ที่ปลายผมติดกิ๊บมุกรูปสตรอว์เบอร์รี่ซึ่งส่ายไปมาตามจังหวะการวิ่ง

เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนสีชมพูทับชุดกระโปรงคอตุ๊กตาสีขาว แขนเสื้อและชายกระโปรงประดับลูกไม้สีสวย ใส่รองเท้าทรงแมรี่เจนสีขาวผูกโบว์สีชมพู เวลาเดินถุงเท้าข้อยาวสีชมพูก็ส่ายไปมาดูขี้เล่น

ใบหน้าเล็กๆ ที่ตอนแรกดูอยากรู้อยากเห็น กลับต้องนิ่งอึ้งไปทันทีที่เห็นเจียงเย่กำลังจูบอยู่กับเมิ่งจื่ออี้

?????

เขาไม่ได้เป็นผู้กำกับหรอกเหรอ? ทำไมไปยืนจูบกับนางเอกอยู่ตรงนั้นล่ะ?

ดีล่ะ ไอ้เจ้าคนนี้ หลอกเอาเงินฉันไปแล้วยังจะไม่รับผิดชอบฉันอีกเหรอ???

"ลุง ในที่สุดก็มาถึงสักทีนะครับ!" เจียงเย่รีบผละออกจากเมิ่งจื่ออี้ พลางจัดระเบียบคอเสื้อแล้วเดินเข้าไปทักทายด้วยท่าทางปกติ

เมิ่งจื่ออี้เดินตามมาด้วย สายตาสำรวจเด็กสาวสองคนด้วยความสงสัย "สวัสดีจ้ะ"

"สวัสดีค่ะพี่สาว หนูเป็นน้องสาวของเจียงเย่ค่ะ" หลินเสี่ยวหมานแอบอยู่ข้างหลังหลินเจี้ยนจวิน พลางชะโงกหน้าออกมาทักทายอย่างประหม่า

เทียนซีเหว่ยจู่ๆ ก็ยืดหลังตรง เชิดหน้าขึ้นจนกิ๊บสตรอว์เบอร์รี่สะท้อนแสงแวววับ "สวัสดีค่ะพี่สาว หนูเป็น... แฟนของเจียงเย่ค่ะ"

?????

(จบแล้ว)