บทที่ 60 - ฉลาดหลักแหลม

บทที่ 60 - ฉลาดหลักแหลม

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"ไอ้หมาเผ่ายงจอมเจ้าเล่ห์"

เมื่อทหารม้าคนเถื่อนหลายพันนายควบม้าฝ่าความมืดมาตลอดทั้งคืน และมาถึงเผ่าพฤกษาชาดในช่วงรุ่งสาง

สิ่งที่รอพวกเขาอยู่มีเพียงกระโจมที่ว่างเปล่า และสภาพเละเทะหลังพ้นค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองไปแล้ว

"บัดซบเอ๊ย"

ใบหน้าหยาบกร้านของแม่ทัพคนเถื่อนที่เป็นผู้นำเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

คนตายหมดแล้วก็แล้วไปเถอะ

ยังไงคนที่ตายก็ไม่ใช่คนในเผ่าของตัวเองอยู่แล้ว

แต่ไอ้สารเลวพวกนั้นมันดันไม่เว้นแม้กระทั่งวัวและแกะ

ฆ่าเรียบ แถมยังขนไปเกลี้ยงอีก

ทิ้งไว้แค่เครื่องในวัวและแกะที่ถูกโยนทิ้งเกลื่อนกลาด ราวกับกำลังเย้ยหยันพวกเขาที่ตามมาล่าช้าว่า 'ทำไมเพิ่งมาป่านนี้ล่ะ'

เมื่อได้กลิ่นเหม็นเน่าและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ใบหน้าของแม่ทัพคนเถื่อนผู้นั้นก็ดำทะมึนราวกับก้นหม้อ

"ไหนพวกแกบอกว่าทหารเดนตายพวกนั้นมีจำนวนไม่มากไง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทหารม้าคนเถื่อนที่อยู่รอบๆ ก็เข้าใจความหมายของท่านผู้นำทันที

แม้เผ่าพฤกษาชาดจะไม่ได้เป็นเผ่าใหญ่โตอะไร

แต่ทั้งเผ่าก็มีประชากรเกือบสองพันคน วัวและแกะที่สะสมมาหลายปี ต่อให้จะแบ่งให้ท่านข่านพกลงใต้ไปด้วยบางส่วนแล้วก็ตาม

แต่จำนวนที่เหลืออยู่ก็คงไม่น้อยแน่ๆ

แล้วถ้าทหารเดนตายพวกนั้นมีจำนวนไม่มาก พวกมันขนวัวและแกะพวกนั้นไปได้ยังไง

ต่อให้จะฆ่าทิ้งแล้วค่อยขนไป มันก็ไม่มีที่ให้ใส่อยู่ดีไม่ใช่หรือไง

หรือว่าพวกมันจะมีถุงมิติเก็บของขนาดใหญ่ที่เอาไว้ใส่ของทั้งหมดแล้วหิ้วไปได้

พอคิดมาถึงตรงนี้ ทหารม้าคนเถื่อนหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะแอบส่ายหน้าและหัวเราะเยาะในใจ

รู้สึกว่าความคิดแวบแรกของตัวเองเมื่อครู่นี้มันช่างน่าขันและตลกสิ้นดี

เพราะถ้ามีของวิเศษแบบนั้นจริงๆ มันจะไปตกอยู่ในมือของกองกำลังเดนตายกระจอกๆ ได้ยังไง

คิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้

ด้วยความคิดเช่นนี้ ทหารม้าคนเถื่อนคนหนึ่งจึงลองกระซิบถามอย่างระมัดระวัง

"เป็นไปได้ไหมว่าพวกเราถูกไอ้หมาเผ่ายงพวกนั้นหลอกเข้าให้แล้ว"

"จริงๆ แล้วพวกมันมีจำนวนไม่น้อยเลยล่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารม้าคนเถื่อนคนอื่นๆ ก็สะดุ้งตกใจ

รู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผลอยู่บ้าง

ไม่อย่างนั้นก็คงอธิบายไม่ได้ว่าวัวและแกะจำนวนมากของเผ่าพฤกษาชาดถูกพวกมันเอาไปได้อย่างไร

ความจริงแล้วพวกเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากองทหารม้าเผ่ายงที่พวกเขากำลังตามล่าอยู่นี้มีจำนวนเท่าไหร่กันแน่

พวกเขาแค่อาศัยร่องรอยการต่อสู้จากจุดที่หน่วยสอดแนมกว่าร้อยนายถูกสังหารหมู่ มาคาดเดาเอาว่ากองทหารม้าเผ่ายงกลุ่มนี้คงมีจำนวนไม่มากนัก

ถึงได้รีบกะเกณฑ์กำลังคนแล้วตามล่ามาจนถึงที่นี่

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว พวกเขาอาจจะเดาผิดก็ได้

ไม่สิ

พวกเขาอาจจะตกหลุมพรางของคนเผ่ายงเข้าให้แล้ว

เพราะใครบ้างล่ะบนทุ่งหญ้าแห่งนี้จะไม่รู้ว่าคนเผ่ายงขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบายและชอบใช้กลอุบายในการทำศึก

แม่ทัพทหารม้าคนเถื่อนมองดูสีหน้าหวาดกลัวของคนรอบข้าง สีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดมนลง

"ไอ้พวกโง่ อย่ามาหลอกให้ตัวเองกลัวไปหน่อยเลย"

แม่ทัพทหารม้าตวาดลั่น

"ถ้าพวกมันมีคนเยอะจริงๆ แล้วพวกมันจะหนีทำไม"

จริงด้วยสิ ถ้าทหารม้าเผ่ายงพวกนั้นมีจำนวนมากจริงๆ แล้วพวกมันจะหนีทำไมล่ะ

เมื่อได้ยินคำพูดของท่านผู้นำ ทหารม้าคนเถื่อนทั้งหลายก็คิดว่ามันสมเหตุสมผล

กำลังจะพยักหน้าเห็นด้วย และเตรียมจะกล่าวคำสรรเสริญเยินยอท่านผู้นำเสียหน่อย

แต่พอคิดไปคิดมาก็ต้องชะงักอีกรอบ

เดี๋ยวก่อนสิ

มันไม่ถูกนี่หว่า

ถ้าพวกมันมีกำลังคนน้อย แล้ววัวกับแกะล่ะ

พวกมันเอาวัวกับแกะไปได้ยังไง

ทหารม้าคนเถื่อนรู้สึกเหมือนคำถามวนกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง สมองอันน้อยนิดของพวกเขาก็เลยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามทันที

ซี๊ด

คิดไม่ออกโว้ย

แม่ทัพทหารม้าที่ถูกจ้องมองด้วยสายตาอันฉลาดหลักแหลมจากคนรอบข้างรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

พวกแกจะมาจ้องหน้าข้าทำไมวะเนี่ย

ข้าเป็นคนถามพวกแกนะโว้ย

"ไอ้พวกโง่เง่า"

แม่ทัพทหารม้าสบถด่าด้วยความหงุดหงิด

พอด่าจบก็ยังรู้สึกไม่หนำใจ เขาคว้าตัวลูกน้องมาคนหนึ่งแล้วใช้แส้ฟาดอย่างแรงไปหลายที

พร้อมกับตะโกนถามเสียงดัง

"แล้วน่าถูล่ะ มีข่าวของน่าถูบ้างไหม"

น่าถูคือผู้ช่วยคนเก่งที่ท่านพ่อส่งมาให้เขา ไม่เพียงแต่มีระดับพลังถึงขั้นปรมาจารย์ขั้นประตูสวรรค์เท่านั้น

ที่สำคัญคือหมอนั่นฉลาดมาก มักจะคอยให้คำแนะนำดีๆ แก่นายน้อยอย่างเขาได้ในเวลาที่เหมาะสมเสมอ

เสียดายที่เมื่อวานหมอนั่นบอกว่าจะขอล่วงหน้ามาก่อน เพื่อมาสะกดรอยตามกองทหารม้าเผ่ายงกลุ่มนี้

ทหารม้าหลายพันนายของพวกเขาถึงได้แกะรอยตามที่น่าถูทิ้งไว้จนมาถึงเผ่าพฤกษาชาดได้

เพียงแต่จนป่านนี้เขายังไม่เห็นเงาของน่าถูเลย

เรื่องนี้ทำให้แม่ทัพทหารม้าเริ่มใจคอไม่ดี และแอบมีความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เกิดขึ้น

น่าถูเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า

เป็นไปไม่ได้

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

แม่ทัพทหารม้ารีบปัดความคิดนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

ก็น่าถูเป็นถึงปรมาจารย์ขั้นประตูสวรรค์เชียวนะ

แค่ทหารเดนตายของเผ่ายงที่หนีตายมาจากสนามรบ จะไปทำอะไรเขาได้

และในขณะที่แม่ทัพทหารม้ากำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงร้อนรนก็ดังแทรกความคิดของเขาขึ้นมา

"ท่านตางหู้ เจอตัวท่านนายกองพันน่าถูแล้วขอรับ"

ตำแหน่งต้าตังหู้อยู่สูงกว่านายกองหมื่น

แต่ตำแหน่งตางหู้อยู่ต่ำกว่านายกองหมื่น

ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่พ่อของแม่ทัพทหารม้าผู้นี้ ใช้ทหารม้าฝีมือดีในเผ่ากว่าพันนายแลกมา

ส่วนตำแหน่งนายกองพันของน่าถูนั้น ก็ถือว่าสมน้ำสมเนื้อกับความสามารถของเขาแล้ว

และพอได้ยินว่าเจอน่าถูแล้ว แม่ทัพทหารม้าก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เขาพูดด้วยสีหน้าดีใจ

"เจอน่าถูแล้วรึ ดี ให้เขารีบมาพบข้าเดี๋ยวนี้"

แม้จะสงสัยว่าทำไมน่าถูถึงไม่มาพบเขาเอง ช่างเสียมารยาทเสียจริง

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องพวกนี้แล้ว

เพราะเขากำลังรอน่าถูมาช่วยตัดสินใจให้อยู่น่ะสิ

ทว่าทหารม้าคนเถื่อนที่เข้ามารายงานกลับมีสีหน้าซีดเผือดและดูลำบากใจเมื่อได้ยินคำสั่งนี้

"ท่านตางหู้... ท่านนายกองพันน่าถูมาไม่ได้แล้วขอรับ..."

...

"ปวดใจข้านัก"

เมื่อเกอหลี่ผู้เป็นแม่ทัพทหารม้าได้เห็นศพของน่าถู เขาก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

เขาเติบโตมาพร้อมกับน่าถูตั้งแต่เด็ก พวกเขามีความผูกพันกันลึกซึ้ง

เขาเห็นน่าถูเป็นสุนัขรับใช้ที่แสนดีที่สุดมาโดยตลอด

แต่ตอนนี้หมาตัวนั้นตายแล้ว เขาจะรับได้ยังไง

"ท่านตางหู้ โปรดระงับความโศกเศร้าด้วยเถิดขอรับ"

เหล่าทหารม้าคนเถื่อนรีบเข้ามาปลอบประโลม

แต่เมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของท่านผู้นำ

"ไอ้หมาเผ่ายง ต่อให้เกอหลี่ผู้นี้ต้องตามล่าพวกแกไปจนสุดขอบฟ้า ข้าก็จะถลกหนังเลาะกระดูกพวกแกแล้วฆ่าล้างโคตรให้หมด"

เหล่าทหารม้าก็หน้าถอดสีกันเป็นแถว แล้วรีบเปลี่ยนมาเกลี้ยกล่อมให้เขาใจเย็นลงแทน

"ท่านตางหู้ อย่าเพิ่งวู่วามนะขอรับ"

"ใช่แล้วขอรับ ท่านตางหู้ลองตรึกตรองดูให้ดีก่อน อย่าไปตกหลุมพรางของพวกคนเผ่ายงเด็ดขาดนะขอรับ"

ต้องคิดให้ดีๆ นะท่านตางหู้

ศพของท่านนายกองพันน่าถูที่มีรอยดาบสองแผลนอนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ

ดาบหนึ่งฟันกระดูกสันหลังจนขาดสะบั้น

อีกดาบหนึ่งฟันเข้าที่ลำคอ ซึ่งเป็นแผลที่ทำให้ถึงแก่ความตาย

นี่มันหมายความว่าอะไร

ก็หมายความว่าระดับปรมาจารย์ขั้นประตูสวรรค์อย่างท่านนายกองพันน่าถู ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรู

ศัตรูเก่งกว่าน่าถูหลายขุมเลยล่ะ

คนระดับนี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องมียศเป็นถึงเซี่ยวเว่ยคุมกองทหารในกองทัพเผ่ายงแน่ๆ

แถมลูกน้องใต้บัญชายังต้องมีไม่ต่ำกว่าสองพันคนด้วย

แล้วพอลองเอามาปะติดปะต่อกับเรื่องที่วัวและแกะของเผ่าพฤกษาชาดถูกฆ่าตายและขนไปจนหมดเกลี้ยงอีก

แค่นี้ยังชัดเจนไม่พออีกหรือ

นี่มันชัดเจนว่ามีกองทหารม้าชั้นยอดของเผ่ายงแอบลักลอบเข้ามาในทุ่งหญ้าอย่างเงียบเชียบชัดๆ

ในวินาทีนี้ หัวสมองของบรรดาทหารม้าคนเถื่อนกลับมาทำงานอย่างยอดเยี่ยมเป็นประวัติการณ์

สายตาอันฉลาดหลักแหลมหลายคู่จ้องมองไปที่ท่านผู้นำของพวกเขา

ขุนพลตางหู้เกอหลี่ที่ถูกจ้องมองจนตัวพรุนก็เริ่มนึกขึ้นได้เหมือนกัน

เขาไม่สนเรื่องความโศกเศร้าจากการตายน่าถูอีกต่อไป ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที

"พวกแกหมายความว่า... กองทัพเผ่ายงกลุ่มนี้... ตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนที่ท่านข่านลงใต้ มาก่อกวนแนวหลังของเผ่าอูหวนพวกเราอย่างนั้นหรือ"

มาก่อกวนแนวหลังของเผ่าอูหวนอย่างนั้นหรือ

เอ่อ มันเป็นแบบนั้นหรอกหรือเนี่ย

ความจริงทหารม้าพวกนี้ไม่ได้คิดไปถึงขั้นนั้นหรอก

พวกเขาแค่รู้สึกว่ากองกำลังกระจอกๆ ที่ถูกทิ้งไว้เฝ้าแนวหลังอย่างพวกเขา ถ้าไปเจอกับทหารม้าชั้นยอดของเผ่ายงที่กล้าบุกเข้ามาลึกถึงในทุ่งหญ้าล่ะก็ มีหวังได้ตายสถานเดียวแน่ๆ

พวกเขาแค่กลัวตายก็เท่านั้นเอง

แต่พอได้ยินขุนพลตางหู้เกอหลี่พูดแบบนี้ ดวงตาของพวกเขาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

"ท่านตางหู้พูดถูก ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ขอรับ"

...

[จบแล้ว]